บทที่ 39 : ยอดฝีมือลึกลับที่ซ่อนตัวอยู่ในตระกูลเจียง?

บทที่ 39 : ยอดฝีมือลึกลับที่ซ่อนตัวอยู่ในตระกูลเจียง?

เจ้าเมืองเมฆาใบไม้ หวังซิงลั่ว มองไปยังบรรพชนตระกูลเถียนที่มีลมหายใจอ่อนแรง ก่อนจะตกใจจนหน้าเปลี่ยนสี

"ท่านผู้เฒ่าเถียน ท่านเป็นอะไรไป?!"

ถึงแม้ว่าบรรพชนตระกูลเถียนจะอยู่ในขอบเขตเหนือสวรรค์ขั้นที่สอง แต่ด้วยวิชาดาบเทียนกังระดับลึกลับขั้นสูง ต่อให้ต้องเผชิญหน้ากับยอดฝีมือขอบเขตเหนือสวรรค์ขั้นที่สาม ก็ยังพอจะมีพลังสามารถ​ต่อกรได้

ก่อนหน้านี้ เขาสัมผัสได้ว่านอกเมืองดูเหมือนจะมีการเคลื่อนไหว เเละดูเหมือนว่าจะเป็นยอดฝีมือขอบเขตเหนือสวรรค์ที่กำลังต่อสู้กันอย่างดุเดือด

หวังซิงลั่วจึงรีบเหินกายมาในทันที

แต่​เมื่อ​มาถึงกลับไม่คาดคิดว่า จะหาคนที่ต่อสู้กันไม่เจอเลยสักคน

สุดท้าย​ ตอนนี้กลับได้มาเห็นบรรพชนตระกูลเถียนบาดเจ็บสาหัสกลับมา

ภาพนี้ ทำให้หวังซิงลั่วรู้สึกกังวลอยู่บ้าง

เขาเองแข็งแกร่งกว่าบรรพชนตระกูลเถียนเพียงแค่หนึ่งขอบเขต อยู่ในระดับเดียวกับบรรพชนตระกูลเจียงก่อนหน้านี้

หากต้องต่อสู้กันจนตัวตายจริงๆ บางทีอาจจะสามารถเอาชนะบรรพชนตระกูลเถียนได้ แต่ตัวเขาเองก็คงจะบาดเจ็บ​สาหัส​เช่นกัน

ในเมื่ออีกฝ่ายสามารถทำให้บรรพชนตระกูลเถียนบาดเจ็บสาหัสได้ ก็มีความเป็นไปได้สูงว่าจะสามารถทำให้หวังซิงลั่วบาดเจ็บสาหัสได้เช่นกัน!

นี่ไม่ใช่ว่า... เป็นฝีมือของยอดฝีมือขอบเขตเหนือสวรรค์ลึกลับที่เพิ่งจะทะลวงขอบเขตอยู่นอกเมืองก่อนหน้านี้หรอกนะ?

ปัจจัยที่ไม่แน่นอนเช่นนี้ ทำให้หวังซิงลั่วซึ่งเป็นเจ้าเมืองรู้สึกกดดันอย่างยิ่ง

"ไม่เป็นไร" บรรพชนตระกูลเถียนโบกมือ

บาดแผลแค่นี้จะนับเป็นอะไรได้ คืนนี้ที่สามารถรอดชีวิตกลับมาได้ ก็ต้องขอบคุณที่เขายอมจำนนได้เร็ว

หากช้าไปเพียงนิดเดียว พรุ่งนี้เมื่อพระอาทิตย์ขึ้นมา บนโลกนี้ก็คงจะไม่มีคนชื่อเถียนชิงอีกต่อไปแล้ว!

และเมื่อใดที่บรรพชนตระกูลเถียนจบชีวิตลง การล่มสลายของตระกูลเถียน ก็เป็นเพียงแค่เรื่องของเวลาเท่านั้น

เมื่อเห็นว่าบรรพชนตระกูลเถียนในตอนนี้ต้องการการรักษาอย่างเร่งด่วน หวังซิงลั่วก็ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะหยิบยาฟื้นฟูออกมาขวดหนึ่ง แล้วกล่าวว่า

"ท่านผู้เฒ่าเถียน ท่านกลับไปรักษาตัวก่อนแล้วกัน…มีเรื่องอะไร ค่อยว่ากันทีหลัง"

บรรพชนตระกูลเถียนพยักหน้า ก่อนจะรับยามา แล้วเหินกายไปยังเมืองเมฆาใบไม้

หวังซิงลั่วมองไปยังท้องฟ้ายามค่ำคืนอันกว้างใหญ่นอกเมือง ก่อนจะถอนหายใจออกมาคราหนึ่ง แล้วจึงกลับเข้าเมืองไปเช่นกัน

ถึงแม้จะรู้สึกว่าต่อไปนี้ เมืองเมฆา​ใบไม้คงจะไม่สงบสุขอีกต่อไปแล้ว แต่หวังซิงลั่วก็เข้าใจดีว่า เขาที่เป็นเพียงแค่ขอบเขตเหนือสวรรค์ขั้นที่สาม ก็ไม่สามารถที่จะควบคุมอะไรได้มากนัก

ทำได้เพียงแค่ปล่อยให้เป็นไปตามกระแสเท่านั้น

….

อีกด้านหนึ่ง

ตอนนี้​ ลู่เย่ได้กลับมาถึงคฤหาสน์ตระกูลเจียงอย่างเงียบเชียบแล้ว

การเคลื่อนไหวเมื่อครู่นี้ ทำให้เจียงเหลียนซานต้องเพิ่มกำลังคนและความถี่ในการลาดตระเวน

แต่สำหรับลู่เย่แล้ว อันที่จริงก็ไม่มีความแตกต่างอะไรเลย

เขาย่องเข้าไปในลานเล็กๆ ของเจียงชิงเกออย่างง่ายดาย ก่อนจะกลับมาที่ห้อง แล้วพบว่าเจียงชิงเกอยังคงนอนหลับอยู่

หลังจากกลับมานั่งขัดสมาธิบนเก้าอี้อีกครั้ง ลู่เย่ก็โคจรคัมภีร์ดาราโบราณ แล้วฝึกตนต่อไป

….

ในตอนเช้าตรู่ เจียงชิงเกอก็ค่อยๆ ตื่นขึ้นมาอย่างเกียจคร้าน

เมื่อลืมตาขึ้น สิ่งแรกที่เห็นก็คือลู่เย่ที่กำลังนั่งขัดสมาธิอยู่ นางก็ถึงกับชะงักไปครู่หนึ่ง

"หรือว่า... เขานั่งอย่างนี้มาทั้งคืนเลย?"

การที่ต้องนั่งขัดสมาธิอยู่บนเก้าอี้อย่างนี้ตลอดเวลา คงจะรู้สึกไม่สบายอยู่บ้าง

เมื่อเจียงชิงเกอมองดูแล้ว ในใจก็รู้สึกไม่ค่อยดีเท่าไหร่

เพราะท้ายที่สุดแล้ว คนที่เรียกเขามาก็คือนางเอง แต่ผลลัพธ์กลับกลายเป็นการปล่อยให้คนต้องมานั่งอยู่บนเก้าอี้อย่างนี้ทั้งคืน

ในขณะที่เจียงชิงเกอตื่นขึ้นมานั้น ลู่เย่ก็ลืมตาขึ้นมา พลางกล่าวเรียบๆว่า

"ข้าออกไปก่อนแล้วกัน เจ้าก็แต่งตัวเถอะ"

พูดจบ เขาก็ออกจากห้องไปโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย

เมื่อเห็นภาพนี้ ในใจของเจียงชิงเกอก็ยิ่งรู้สึกซับซ้อนเข้าไปใหญ่

หากเป็นสามีภรรยากันจริงๆแล้วล่ะก็ เรื่องเล็กน้อยอย่างการแต่งตัวนั้น อันที่จริงก็ไม่จำเป็นต้องหลบเลี่ยงเป็นพิเศษเลย

เมื่อเจียงชิงเกอออกมาข้างนอก ก็พบว่าทั้งตระกูลเจียงดูเหมือนจะอยู่ในสภาพเฝ้าระวังอย่างเข้มงวด…องครักษ์มีจำนวนมากกว่าปกติเกือบครึ่งหนึ่ง

ในใจของเจียงชิงเกอพลันเย็นวาบขึ้นมาทันที นางคาดเดาได้ว่าอาจจะเกิดเรื่องอะไรขึ้นแล้ว

เมื่อมาถึงโถงใหญ่ เจียงชิงเกอก็กวาดตามองไปรอบๆ

ตอนนี้ ทั้งเจียงเหลียนซานและเจียงหลิงเยว่ต่างก็อยู่ที่นั่น นอกจากนั้นก็ยังมีผู้อาวุโสของตระกูลเจียงอีกหลายคน

หลังจากนั่งลงข้างๆ เจียงหลิงเยว่แล้ว เจียงชิงเกอก็กระซิบเสียงเบา "เกิดอะไรขึ้นรึ?"

"เมื่อคืนนี้ ดูเหมือนจะมีคนลอบเข้ามาในตระกูลเจียงของเราเจ้าค่ะ ดูเหมือนว่าจะมีการปะทะกันกับใครบางคนด้วย" ใบหน้าเล็กๆของเจียงหลิงเยว่ฉายแววกังวล

"ใครกันที่กล้าขนาดนี้?"

"คนที่ลอบเข้ามา มีความเป็นไปได้ว่าจะเป็นยอดฝีมือขอบเขตเหนือสวรรค์" เจียงเหลียนซานกล่าวเสียงทุ้ม

เจียงชิงเกอ: "..."

เป็นยอดฝีมือขอบเขตเหนือสวรรค์อย่างนั้นรึ ถ้างั้นก็ไม่มีอะไรแล้ว คนระดับนั้นจะกล้าหน่อยก็เป็นเรื่องปกติ

"แต่ที่น่าดีใจก็คือ ในตระกูลเจียงของเรากลับมีคนลงมือขับไล่ยอดฝีมือขอบเขตเหนือสวรรค์ที่บุกรุกเข้ามาไปได้ มิฉะนั้นแล้ว เกรงว่าตระกูลเจียงคงจะถูกคนผู้นั้นล้วงความลับไปจนหมดสิ้น" เจียงเหลียนซานถอนหายใจ

ข้างๆกันนั้น ผู้อาวุโสใหญ่เอ่ยอย่างสงสัย

"เเต่เมื่อไหร่กันที่ตระกูลเจียงของเรามียอดฝีมือที่สามารถเทียบเคียงกับยอดฝีมือขอบเขตเหนือสวรรค์ได้อีก?"

ถึงแม้ว่าเจียงเหลียนซานจะใกล้เคียงกับขอบเขตเหนือสวรรค์อย่างยิ่ง แต่หากต้องเผชิญหน้ากันจริงๆ เกรงว่าการจะพ่ายแพ้ก็เป็นเพียงแค่เรื่องของเวลาชั่วพริบตาเท่านั้น

เจียงหลิงเยว่เม้มปาก ในใจของนางพลันเกิดความคิดที่บ้าคลั่งขึ้นมา

"จะไม่ใช่ว่า... เป็นพี่เขยหรอกนะ?!"

ภาพของลู่เย่ที่ร่ายรำวิชาดาบพิรุณโปรยให้ดูในวันนั้น ได้ปรากฏขึ้นในหัวของนางอีกครั้ง

และมันก็ได้ซ้อนทับกับร่างชุดดำในคืนที่ปล้นชิงสินค้า ซึ่งมีหนึ่งดาบสะท้านฟ้า ทำร้ายยอดฝีมือขอบเขตเหนือสวรรค์ขั้นที่สี่ได้... อย่างเลือนราง!

แต่ลู่เย่จะเป็นยอดฝีมือขอบเขตเหนือสวรรค์ได้อย่างไรกัน? มันไม่เข้ากันเลยนี่นา

เจียงหลิงเยว่รู้สึกคันหัวยิบๆ สุดท้ายเลยเลิกคิดไปเลย

ในขณะเดียวกัน ณ ตระกูลเถียน

หลังจากที่บรรพชนตระกูลเถียนกลับมาถึงตระกูลแล้ว และได้รักษาอาการบาดเจ็บไปบ้างเล็กน้อย เขาก็เรียกประมุขตระกูลเถียนมาพบในทันที

ประมุขตระกูลเถียน เถียนเหวิน เดินเข้ามาในลานเล็กๆ ที่บรรพชนพักอยู่ตามลำพัง ก่อนจะตกใจจนหน้าเปลี่ยนสีในทันที

"ท่านบรรพชน ท่านเป็นอะไรไปขอรับ?!"

สำหรับตระกูลขอบเขตเหนือสวรรค์ทุกตระกูลแล้ว บรรพชนถือเป็นแก้วตาดวงใจ จะเกิดอุบัติเหตุอะไรขึ้นไม่ได้โดยเด็ดขาด

"บาดแผลแค่นี้ไม่เป็นไรหรอก ที่สามารถรอดชีวิตกลับมาได้ ก็ถือว่าโชคดีอย่างยิ่งแล้ว" บรรพชนตระกูลเถียนกล่าวอย่างแผ่วเบา

จนถึงบัดนี้ เมื่อย้อนนึกถึงพลังดาบอันน่าสะพรึงกลัวในคืนที่ผ่านมา ซึ่งเรียกได้ว่าเป็นหนึ่งดาบสะท้านภูตผีเทพเจ้า บรรพชนตระกูลเถียนก็รู้สึกขนหัวลุกขึ้นมาทันที

นั่น... คือวิชาดาบขั้นสุดยอดที่สามารถปรากฏขึ้นบนโลกมนุษย์ได้จริงๆ อย่างนั้นรึ?!

การที่สามารถรอดชีวิตมาได้ภายใต้วิถีแห่งดาบอันน่าสะพรึงกลัวเช่นนั้น ไม่ใช่เพราะอาศัยวิชาดาบเทียนกังต่อต้าน ไม่ใช่เพราะอาศัยไพ่ตายช่วยชีวิต แต่เป็นเพราะ... ขอบคุณที่ตัวเองร้องขอชีวิตได้เร็ว!

เมื่อได้ยินเช่นนั้น เถียนเหวินก็ถึงกับหน้ามืด ราวกับว่าฟ้าจะถล่มลงมา

เกิดอะไรขึ้นกัน? ทำไมแม้แต่ท่านบรรพชนยังเกือบจะไม่รอด!

"ข้าเฒ่าเรียกเจ้ามา ก็เพื่อจะสั่งเสียเรื่องหนึ่ง หลังจากนี้กับตระกูลเจียง... อย่าได้ไปหาเรื่องอีก บางเรื่องที่ควรจะยอมได้ก็ยอมไป" บรรพชนตระกูลเถียนกล่าวอย่างช้าๆ

ในเมื่อยอดฝีมือขอบเขตเหนือสวรรค์ลึกลับท่านนั้นซ่อนตัวอยู่ในตระกูลเจียง ก็ย่อมต้องมีความเกี่ยวข้องกับตระกูลเจียงอย่างแน่นอน ตระกูลเจียง... โชคชะตาได้มาเยือนแล้วสินะ

เถียนเหวินรู้สึกไม่เข้าใจอยู่บ้าง "ท่านบรรพชน ในช่วงหลังมานี้ตระกูลเจียงก็เก็บตัวไปมากแล้ว ตอนนี้เป็นโอกาสที่ดีที่จะกดดันธุรกิจของพวกเขาต่อไปไม่ใช่หรือขอรับ"

บรรพชนตระกูลเถียนเหลือบมองประมุขตระกูลเถียนผู้นี้ พลางกล่าวเรียบๆ "จะเอาแค่ธุรกิจเล็กๆ น้อยๆ นี่ หรือว่าจะเอาธุรกิจที่ว่านี่ ไปเป็นเพื่อนร่วมทางกับตระกูลเถียนด้วยกันในหลุมศพ เจ้าลองคิดดูให้ดี"

เขากว่าจะรอดชีวิตกลับมาได้ เพื่อความอยู่รอดของตระกูลเถียน ถึงกับยอมจำนนต่ออีกฝ่าย

ตอนนี้ประมุขที่ไม่ได้เรื่องคนนี้ กลับยังจะโลภแค่ธุรกิจเล็กๆ น้อยๆ ที่อยู่ตรงหน้า... อะไรนะ จะเอาเงินกองโตไปฝังพร้อมกับตัวเองอย่างนั้นรึ?

ขนาดเขาที่เป็นถึงขอบเขตเหนือสวรรค์ขั้นที่สองยังรับดาบของอีกฝ่ายไม่ได้เลยแม้แต่กระบวนท่าเดียว

ในเมื่ออีกฝ่ายซ่อนตัวอยู่ในตระกูลเจียง หากคิดจะลงมือจริงๆ แล้วล่ะก็ การล่มสลายของตระกูลเถียน... ก็เป็นเพียงแค่เรื่องชั่วพริบตาเท่านั้น!

สมองของเถียนเหวินราวกับถูกทุบอย่างแรง แค่ความขัดแย้งทางธุรกิจเล็กๆ น้อยๆ ทำไมถึงได้กลายเป็นวิกฤตความอยู่รอดของตระกูลเถียนไปได้?

"เถียนเหวินเอ๋ย โลกใบนี้ มันไม่ได้สงบสุขอย่างที่เจ้าเห็นหรอกนะ" บรรพชนตระกูลเถียนถอนหายใจอย่างแผ่วเบา "เมื่อคืนนี้ ข้าได้เป็นตัวแทนของตระกูลเถียน ยอมจำนนต่อคนผู้หนึ่งแล้ว"

ข่าวหนักๆ ที่ถาโถมเข้ามาไม่หยุดหย่อน ทำให้เถียนเหวินยังคงไม่ได้สติกลับมาเป็นเวลานาน

ตระกูลเถียนขอบเขตเหนือสวรรค์ที่มีชื่อเสียงโด่งดังในเมืองเมฆาใบไม้... ยอมจำนนต่อผู้อื่นแล้วอย่างนั้นรึ?!

ผลลัพธ์นี้ ทำให้เถียนเหวินไม่สามารถยอมรับได้โดยสิ้นเชิง

ตระกูลที่ต้องอยู่ภายใต้การปกครองของผู้อื่น จะไปมีศักดิ์ศรีอะไรอีก?

เถียนเหวินกล่าวเสียงทุ้ม "ท่านบรรพชน ข้าไม่เห็นด้วยกับการกระทำของท่าน!"

(จบตอน)