บทที่ 16 : ท่านพี่เขย ท่านต้องตอบคำถามข้าหนึ่งข้อนะ

บทที่ 16 : ท่านพี่เขย ท่านต้องตอบคำถามข้าหนึ่งข้อนะ

วิชาดัชนีผ่าภูผาในขั้นสมบูรณ์แบบนั้นแฝงไว้ด้วยพลังทำลายล้างอันน่าสะพรึงกลัว

พลังลมปราณที่ควบแน่นกลายเป็นดั่งกระสุนปืนที่พุ่งออกจากลำกล้อง ในชั่วพริบตาเดียวก็เจาะทะลุหน้าผากของทั้งสองคนจนเป็นรูโหว่

ตุ้บ! ตุ้บ!

ร่างไร้วิญญาณสองร่างล้มลงกับพื้น บนใบหน้ายังคงประดับด้วยรอยยิ้มเหี้ยมเกรียมที่เตรียมจะจัดการกับ "แกะอ้วน" อย่างลู่เย่อยู่เลย

ลู่เย่รีบค้นเอาถุงเงินจากอกเสื้อของทั้งสองคนอย่างรวดเร็ว ก่อนจะลากศพไปซ่อนไว้หลังเสาหินในตรอก

จากนั้นเขาก็พลิกโฉมในพริบตา ถอดชุดคลุมสีดำออก กลับสู่สภาพเดิมในชุดของลู่เย่ แล้วเดินออกจากตรอกตันไป

….

ณ หอโอสถหลิงหยุน

จางโหยวกุ้ย ผู้เป็นทั้งเถ้าแก่และผู้ประเมิน ยิ่งรอนานเท่าไหร่ก็ยิ่งรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ

ไอ้แกะอ้วนระดับรวบรวมปราณขั้นที่สามนั่น จะหนีรอดไปจากสายตาของเจ้าพวกไร้ประโยชน์สองคนนั่นได้จริงๆหรือ!

จนกระทั่งตกดึก มีชายขี้เมาคนหนึ่งเดินโซซัดโซเซเข้ามาในตรอกตันนั้นเพื่อเตรียมจะ "ปลดทุกข์"

ทันใดนั้นเอง ภายใต้แสงจันทร์สลัวที่สาดส่องลงมาจากฟากฟ้า ชายขี้เมารู้สึกเหมือน...มีใครบางคนกำลังจ้องมองเขาอยู่!

พอเขาก้มลงมองเท่านั้นแหละ ชายขี้เมาก็ถึงกับตัวเย็นวาบไปครึ่งท่อน…วิญญาณแทบจะหลุดออกจากร่าง!

คนสองคนที่นอนอยู่บนพื้นกำลังจ้องมองมาที่ท่อนล่างของเขาด้วยท่าทางที่แปลกประหลาด บนใบหน้าประดับด้วยรอยยิ้มเย็นเยียบที่น่าขนลุกจนชวนให้สันหลังวาบ

"ผีหลอก!!"

ชายขี้เมาร้องลั่นออกมาด้วยความตกใจ พลังแฝงที่ไม่เคยถูกปลดปล่อยออกมาในชีวิตพลันปะทุขึ้นในทันที ทำให้เขาวิ่งเผ่นออกจากตรอกไปอย่างรวดเร็ว

….

ในอีกด้านหนึ่ง

ลู่เย่ได้กลับมาถึงเรือนเล็กของตนเองด้วยใบหน้าที่สงบนิ่งแล้ว

ออกไปข้างนอกเที่ยวเดียว กลับได้ถุงเงินติดมือมาสองใบ พอมานับดู รวมๆกันแล้วมีเงินเกือบร้อยตำลึงเลยทีเดียว…ก็ถือว่าร่ำรวยไม่เบา

ในขณะเดียวกัน ข่าวเรื่องการพบศพสองศพในตรอกตันแห่งหนึ่งในเมือง ก็ได้แพร่กระจายออกไปแล้ว

หลังจากที่ชิงหยูพูดคุยกับเหล่าสาวใช้ที่สนิทสนมกันเสร็จ นางก็รีบถือกล่องข้าวกลับมาที่เรือนเล็ก

"คุณชาย ตอนนี้ข้างนอกอันตรายมากเลยเจ้าค่ะ" ชิงหยูกล่าวด้วยความเป็นห่วง

"เมื่อครู่นี้เอง ได้ยินมาว่ามีคนไปเจอศพสองศพ”

พบช้าจัง?

ลู่เย่แสร้งทำเป็นประหลาดใจ แล้วกล่าวว่า

"นั่นสินะ อันตรายจริงๆชิงหยู ถ้าไม่มีธุระสำคัญอะไร เจ้าก็อย่าออกไปข้างนอกบ่อยนักล่ะ"

"เจ้าค่ะคุณชาย ชิงหยูจะไม่ออกไปจากคฤหาสน์โดยไม่จำเป็นเด็ดขาดเจ้าค่ะ"

หลังจากที่ลู่เย่ทานอาหารเสร็จเรียบร้อยแล้ว ชิงหยูก็เก็บถ้วยชามไปจัดการ

จากนั้นไม่นาน ชิงหยูก็หันกลับมา แล้วหยิบรองเท้าผ้าคู่ใหม่ออกมาจากห้องข้างๆ

"คุณชาย... นี่...นี่เป็นรองเท้าที่ข้าเพิ่งทำใหม่ให้ท่านเจ้าค่ะ ท่านลองดูสิคะว่าพอดีเท้าหรือไม่"

ลู่เย่มองชิงหยูที่กำลังทำหน้าคาดหวังอยู่ เขาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะรับมันมา

พอเขาลองสวมดู มันกลับพอดีเท้าอย่างน่าประหลาด

แน่นอนว่าชิงหยูไม่ได้วัดขนาดเท้าของลู่เย่มาก่อน นั่นก็หมายความว่านางใช้เพียงสายตาในการกะขนาดล้วนๆ

"คุณชาย พอดีเท้าไหมเจ้าคะ?" ชิงหยูเอ่ยถามอย่างระมัดระวัง

"อืม ใช้ได้เลย สวมสบายมาก ฝีมือดีจริงๆ"

พอได้รับคำชมจากลู่เย่ ในใจของชิงหยูก็พลันดีใจขึ้นมาอย่างเงียบๆแต่ใบหน้ากลับแดงระเรื่อขึ้นมาด้วยความเขินอาย

"พอดีก็ดีแล้วเจ้าค่ะ คุณชาย... ถ้าอย่างนั้นข้าขอตัวไปซักผ้าก่อนนะเจ้าคะ" ชิงหยูอุ้มกะละมังไม้ด้วยความดีใจ แล้วเดินตรงไปยังห้องซักล้าง

เมื่อเดินมาถึงห้องซักล้าง ใบหน้าของชิงหยูก็ยังคงมีรอยแดงระเรื่อจางๆอยู่

ภายในห้องซักล้างนั้น มีสาวใช้อยู่สองสามคนกำลังซักผ้าและพูดคุยกันอย่างสนุกสนานอยู่แล้ว

เมื่อเห็นชิงหยูที่มีใบหน้าแดงระเรื่อเดินเข้ามา สาวใช้คนหนึ่งที่ค่อนข้างสนิทกันก็เอ่ยแซวขึ้นมา

"นี่มันน้องชิงหยูไม่ใช่รึ เหตุใดวันนี้ใบหน้าถึงได้แดงปลั่งเช่นนี้? หรือว่า..."

สาวใช้หลายคนสบตากัน แล้วก็พากันหัวเราะคิกคัก

พวกนางทุกคนล้วนเป็นสาวใช้ระดับล่าง ยังไม่ได้เป็นสาวใช้ส่วนตัวของใครเป็นการถาวร

แต่เงื่อนไขของการเป็นสาวใช้ส่วนตัวนั้น พวกนางทุกคนต่างก็รู้ดี

อย่าว่าแต่การปรนนิบัติรับใช้ตอนอาบน้ำเลย แม้แต่เรื่องที่ลึกซึ้งกว่านั้นก็ใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้

มีคนจำนวนไม่น้อยที่ได้มีความสัมพันธ์ลึกซึ้งกับสาวใช้ด้วยเหตุผลนี้ จนสุดท้ายก็มีลูกนอกสมรสกัน

สำหรับคุณชายลู่เย่ที่เพิ่งจะมาอยู่ที่คฤหาสน์ตระกูลเจียงนั้น พวกสาวใช้เหล่านี้ที่เดินไปเดินมาในแต่ละวันก็ได้เคยเห็นหน้าเขาอยู่หลายครั้งจนคุ้นเคยกันดีแล้ว

รูปร่างหน้าตานั้นไม่ต้องพูดถึงเลย แม้ว่าจะไม่เป็นที่ชื่นชอบของคนในตระกูลเจียง แต่ทั่วทั้งร่างของเขากลับมีกลิ่นอายบางอย่างที่อธิบายไม่ถูกแผ่ออกมา

มีสาวใช้บางคนที่บังเอิญเดินผ่านแล้วได้พบกับคุณชายลู่เย่ ก็อดที่จะใจเต้นเร็วขึ้นมาโดยไม่รู้ตัวไม่ได้

"พวกเจ้า...เด็กบ้ากามพวกนี้ พูดอะไรกันอยู่ได้!" ใบหน้าของชิงหยูแดงก่ำขึ้นมาอีกครั้ง

ถึงแม้ว่าพวกนางจะเป็นเพียงเด็กสาวที่ยังไม่เคยผ่านเรื่องอย่างว่ามาก่อน …แต่ในโลกใบนี้ ก็มักจะมีคนมาคอยให้ความรู้เรื่องต่างๆแก่พวกนางตั้งแต่เนิ่นๆอยู่แล้ว

ดังนั้น เวลาอยู่กันลับหลัง การพูดจาหยอกล้อสองแง่สองง่ามจึงไม่ใช่เรื่องแปลกอะไรเลย

"โย่ ดูสิ หน้าแดงแล้ว! ถ้าข้าเป็นคุณชายลู่เย่นะ ได้เห็นเด็กสาวที่กำลังแตกเนื้อสาวแบบนี้ทุกวัน ข้าจับกินไปนานแล้ว"

เมื่อเห็นใบหน้าแดงก่ำของชิงหยู สาวใช้คนหนึ่งที่มีกระบนใบหน้าสองสามจุดก็เอ่ยขึ้นพลางหัวเราะคิกคัก

รูปร่างหน้าตาของชิงหยุนนั้น แน่นอนว่าย่อมเทียบไม่ได้กับคุณหนูทั้งสองแห่งตระกูลเจียงที่งดงามราวกับนางฟ้า

แต่ทว่า ในบรรดาสาวใช้ทั้งหมด นางกลับเป็นหนึ่งในคนที่โดดเด่นที่สุด มีกลิ่นอายของความเป็นกุลสตรีที่อ่อนหวานน่าทะนุถนอม

"พวกเจ้าอย่าพูดจาเหลวไหลนะ คุณชายลู่เย่เขา...เขาไม่ใช่คนแบบนั้น" ชิงหยูกล่าวด้วยใบหน้าที่แดงก่ำ

"ครั้งแรกที่ข้าจะเข้าไปปรนนิบัติท่านอาบน้ำ คุณชายยังไม่ยอมเลย..."

….

ณ เรือนเล็ก

ลู่เย่ย่อมไม่รู้เลยว่า ในห้องซักล้างที่เสียงดังจอแจนั้น ตัวเขาได้กลายเป็นหัวข้อสนทนาหลักไปเสียแล้ว

ในขณะนี้ เขากำลังมองไปยังเงาร่างอรชรที่ปรากฏขึ้นนอกเรือนด้วยความประหลาดใจอยู่บ้าง

"คิกๆแปลกใจล่ะสิ?"

เงาร่างอรชรนอกเรือนเดินเข้ามาในเรือนเล็กอย่างคุ้นเคย สายตากวาดมองไปรอบๆก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงสดใส

"ดูท่าทางแล้ว ท่านอยู่ที่นี่ก็มีความสุขดีนี่นา แต่พอพี่สาวพูดถึงท่านทีไรนะ แทบจะโกรธเป็นฟืนเป็นไฟเลย"

ผู้มาเยือนก็คือเจียงหลิงเยว่ที่ไม่ได้เจอกันมาพักหนึ่งแล้วนั่นเอง

"ข้าไม่ได้สนิทกับนางขนาด​นั้น" ลู่เย่เอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย

พอได้ยินดังนั้น เจียงหลิงเยว่ก็แทบจะสำลัก

แต่งงานกันแล้วนะ ท่านยังจะมาบอกว่าไม่สนิทกันอีกเรอะ?!

นี่ถ้าจะเข้าหอด้วยกัน คงต้องขออนุญาตก่อนสินะว่า 'ข้าจะเข้าไปแล้วนะ'...

บัดนี้เอง เจียงหลิงเยว่ก็เข้าใจในที่สุดว่าเหตุใด พอพี่สาวของนางพูดถึงลู่เย่ทีไร ก็ถึงได้เปลี่ยนจากนางฟ้าผู้เย็นชากลายเป็นนางยักษ์ขี้หงุดหงิดไปได้

ทั้งๆที่ชายคนนี้ทำหน้าเรียบเฉยแท้ๆแต่คำพูดที่ออกมาแต่ละคำกลับเชือดเฉือนใจเสียจริง

แบบนี้ให้ใครมาเจอก็คงจะรับไม่ไหวเหมือนกัน...

อย่างไรก็ตาม เจียงหลิงเยว่ก็รู้ดีว่า อันที่จริงแล้วลู่เย่ก็ไม่ได้เป็นคนที่คบหาได้ยากอะไรขนาดนั้น

ชายคนนี้เป็นพวกที่ "ยอมอ่อนไม่ยอมแข็ง"....หากท่านพูดกับเขาดีๆทุกอย่างก็พูดคุยตกลงกันได้

แต่ถ้าหากท่านคิดจะมาไม้แข็งกับเขา...เขาก็คงจะแข็งกว่าท่านเป็นแน่

เจียงหลิงเยว่ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ในที่สุดก็คิดคำที่น่าจะเหมาะสมที่สุดออกมาได้

...ศักดิ์ศรี!

ถึงแม้ว่าฐานะของเขาจะต่ำต้อย แต่เขากลับไม่ยอมให้เรื่องราวต่างๆในโลกหล้านี้ มาบั่นทอนหรือกดให้กระดูกสันหลังของเขางองุ้มลงได้

ส่วนนิสัยของพี่สาวอย่างเจียงชิงเกอนั้น เจียงหลิงเยว่ย่อมรู้จักดี นางไม่ใช่คนที่จะยอมก้มหัวให้ใครง่ายๆ

เมื่อคนสองคนแบบนี้มาปะทะกัน...

ผลลัพธ์ย่อมต้องออกมาอย่างน่าเศร้าแน่นอน

นางส่ายศีรษะเบาๆแล้วก็ไม่คิดจะพูดเรื่องนี้ต่อให้มากความ

นางหยิบกล่องอาหารเล็กๆออกมาจากด้านหลังราวกับกำลังอวดของวิเศษ แล้วส่งยิ้มหวานราวดอกไม้บาน

"ท่านพี่เขย นี่คือขนมร้อยบุปผาที่ข้าอุตส่าห์นำกลับมาจากข้างนอกเพื่อท่านโดยเฉพาะเลยนะ ท่านลองชิมดูสิเจ้าคะ"

ลู่เย่มองเจียงหลิงเยว่ที่ทำท่าทางเหมือนกำลังอวดของวิเศษด้วยความประหลาดใจเล็กน้อย

"ลองชิมดูสิเจ้าคะ นี่ข้าอุตส่าห์เอามาฝากท่านโดยเฉพาะเลยนะ ขนาดพี่สาวข้ายังไม่ให้เลย" เจียงหลิงเยว่ก้าวเข้ามาใกล้สองก้าว แล้วยื่นกล่องขนมให้กับลู่เย่

ลู่เย่จำใจต้องยื่นมือออกไปรับ เขาไม่ได้สนใจของกินเล่นจำพวกขนมหวานพวกนี้สักเท่าไหร่…แต่ถึงอย่างนั้น มันก็เป็นน้ำใจของคนอื่น

ในขณะนั้นเอง เจียงหลิงเยว่ก็พลันก้าวเข้ามาใกล้อีกสองก้าว ชิดเข้ากับร่างของลู่เย่ แล้วกระซิบข้างหูเขาด้วยลมหายใจหอมกรุ่นราวดอกกล้วยไม้

"ท่านพี่เขย... กินนี่แล้ว ท่านต้องตอบคำถามข้าหนึ่งข้อนะ..."

(จบตอน)