บทที่ 8 : ความรู้สึกอันซับซ้อนของเจียงชิงเกอ

บทที่ 8 : ความรู้สึกอันซับซ้อนของเจียงชิงเกอ

ศิษย์ตระกูลเจียงสองคน, เจียงหยุนและเจียงหยวน, สบตากัน พลางเผยสีหน้าจนปัญญาออกมา

แม้ว่าเจียงชิงเกอจะไม่สามารถฝึกตนได้ แต่นางก็ยังเป็นถึงธิดาของประมุขตระกูล ซึ่งถือเป็นสายเลือดหลักของตระกูลเจียง

ส่วนพวกเขาทั้งสองคนเป็นเพียงคนในสายรองของตระกูลเจียงเท่านั้น

ถึงแม้จะได้อาศัยอยู่ในคฤหาสน์บรรพบุรุษของตระกูลเจียงที่กินพื้นที่กว้างใหญ่กว่าร้อยหมู่ แต่ก็ทำได้เพียงพักอาศัยอยู่ที่เรือนชั้นนอก

ยิ่งไปกว่านั้น การแต่งงานของเจียงชิงเกอยังเป็นเรื่องที่ประมุขตระกูลจัดการด้วยตนเอง…ต่อให้พวกเขามีความกล้ามากกว่านี้อีกแปดเท่า ก็ไม่กล้าพูดอะไรมากความ

เเละหากพวกเขาเป็นคนในสายตรงของตระกูลเจียง ก็คงไม่ต้องมาคอยประจบประแจงคุณชายจากตระกูลหวังแห่งเมืองชิงซานซึ่งเป็นตระกูลขอบเขตเหนือสวรรค์เช่นนี้

"พี่ใหญ่โหย่วไฉวางใจได้เลย พี่หญิงชิงเกอไม่เคยเห็นคนผู้นั้นอยู่ในสายตาเลยแม้แต่น้อย"

เจียงหยุนเอ่ยเเล้วเข้ามากระซิบใกล้​ๆ

"ได้ยินมาว่าในคืนเข้าหอ คนผู้นั้นก็ถูกไล่ออกมาแล้ว"

"ตอนนี้ยิ่งแล้วใหญ่ ต้องไปอาศัยอยู่ที่เรือนชั้นนอก ซึ่งเป็นที่รวมของเหล่าคนรับใช้!"

เมื่อได้ยินดังนั้น หวังโหย่วไฉก็พลันชะงักไป

เขาหยุดฝีเท้าลง ทำให้ไขมันทั่วร่างหยุดกระเพื่อมตามไปด้วย

เจียงชิงเกอได้รับการยอมรับว่าเป็นเทพธิดาอันดับหนึ่งแห่งเมืองเมฆาใบไม้

แม้แต่ในเมืองชิงซานที่อยู่ห่างออกไปนับพันลี้ ก็ยังมีคุณชายจากตระกูลใหญ่มากมายที่หลงใหลในตัวนาง

เรื่องที่คุณหนูใหญ่ตระกูลเจียงแต่งงานอย่างกะทันหันนั้น ได้แพร่สะพัดไปในวงสังคมชั้นสูงเรียบร้อย…เเละมันทำให้ชายหนุ่มนับไม่ถ้วนต้องทอดถอนใจด้วยความเสียดาย

ถึงแม้ว่าโดยปกติแล้ว เจียงชิงเกอจะไม่เคยชายตาแลพวกเขาเลยแม้แต่น้อย

แต่ในเมื่อพวกเขาไม่ได้นาง คนอื่นก็ไม่ได้เช่นกัน เหล่าคุณชายทั้งหลายจึงยังพอจะทำใจได้

ทว่าตอนนี้เมื่อนึกถึงว่าเจียงชิงเกอได้แต่งงานไปแล้ว...เทพธิดาได้กลายเป็นของคนอื่น คุณชายมากมายต่างก็พากันกุมหัวร้องไห้

ส่วนฐานะของฝ่ายชายนั้น หวังโหย่วไฉก็ได้ยินมาบ้างว่าเป็นศิษย์ฝ่ายในของนิกายเมฆาสีชาด

นิกายเมฆาสีชาดนั้นคือสุดยอดขุมกำลังที่ไร้ผู้เทียมทานในรัศมีหลายหมื่นลี้นี้อย่างไม่ต้องสงสัย!

ขอเพียงผู้อาวุโสสักคนหนึ่งก้าวออกมา ก็สามารถสยบตระกูลขอบเขตเหนือสวรรค์ที่มีรากฐานอ่อนแอกว่าได้แล้ว

ตระกูลเจียงนี่...กล้าหาญขนาดนี้เชียวหรือ

กล้าดียังไงถึงได้จัดให้ศิษย์ฝ่ายในที่มาแต่งเข้าตระกูลไปอยู่ในที่แบบนั้น

เมื่อมองดูแววตาตกตะลึงของหวังโหย่วไฉ เจียงหยุนจึงกระซิบว่า

"นี่ไม่ใช่ข้าเป็นคนจัดนะขอรับ แต่เป็นเจียงชิงเกอตัดสินใจเอง"

"แต่ว่า เรื่องอาหารการกินของคนผู้นั้น ข้าเป็นคนจัดการเอง" เจียงหยุนหัวเราะหึๆ

"ก็ในเมื่อเจียงชิงเกอจัดให้เขาไปอยู่ในเขตของคนรับใช้ ข้าก็เลยสั่งให้โรงครัวจัดเตรียมอาหารแบบเดียวกับที่คนรับใช้กินให้เขาเสียเลย"

ตัวตนที่แท้จริงของลู่เย่นั้น ในตอนแรกมีเพียงคนในเรือนชั้นในบางส่วนเท่านั้นที่รู้

แต่ก็มีบางคนที่ปากอยู่ไม่สุข อีกทั้งแต่ละตระกูลก็ต่างมีสายสืบที่แฝงตัวอยู่ด้วยกันทั้งนั้น

สายสืบเหล่านั้นมีตำแหน่งที่ไม่ต่ำนัก เมื่อทราบเรื่องแล้วก็จงใจปล่อยข่าวออกไป จนกระทั่งบัดนี้ศิษย์ตระกูลเจียงที่มีหน้ามีตาอยู่บ้างแทบทุกคนต่างก็รู้เรื่องนี้กันหมดแล้ว

หากไม่ใช่เพราะรู้ว่าลู่เย่เป็นเพียงศิษย์รับใช้ และยังไม่เป็นที่โปรดปรานของเจียงชิงเกออย่างมาก…เจียงหยุนก็คงไม่กล้าทำอะไรบุ่มบ่ามเช่นนี้เพื่อเอาใจหวังโหย่วไฉ

ทันใดนั้น ดวงตาของหวังโหย่วไฉก็เป็นประกายขึ้นมา พลางหัวเราะร่า

"เจียงหยุน เจ้านี่ช่างทำงานให้ข้าได้ถูกใจจริงๆ….ฮ่าๆๆๆ!"

"ใครๆก็รู้ว่านอกจากพี่ใหญ่โหย่วไฉจะเป็นคุณชายใหญ่ตระกูลหวังแล้ว ยังเป็นศิษย์รักของผู้อาวุโสอินหมางแห่งภูเขาอินหมางอีกด้วย ในอนาคตก็จะต้องบรรลุถึงขอบเขตเหนือสวรรค์อย่างแน่นอน"

"หากข้าเป็นเจียงชิงเกอ ข้าไม่มีทางทำให้ความตั้งใจของพี่ใหญ่โหย่วไฉต้องผิดหวังแน่นอนขอรับ"

"เจ้านี่ช่างมีสายตาแหลมคมจริงๆ!" หวังโหย่วไฉตบไหล่เจียงหยุนอย่างชื่นชม

….

อีกด้านหนึ่ง

ตอนนี้เวลาใกล้เที่ยงแล้ว

ชิงหยูถือปิ่นโตไปรับอาหารให้คนทั้งสองที่โรงครัวอย่างเร่งรีบตามปกติ

บังเอิญว่าวันนี้เจียงชิงเกอก็มาที่โรงครัวเพื่อเลือกอาหารด้วยตนเอง ซึ่งเป็นเรื่องที่ไม่ค่อยเกิดขึ้นบ่อยนัก

ยังไม่ทันจะเดินเข้าไป นางก็ได้ยินเสียงอ้อนวอนของชิงหยูดังแว่วออกมาจากในโรงครัว

"ท่านลุงฉิน ยังคงเป็นอาหารสองชุดเหมือนเดิมเจ้าค่ะ ท่านเขยฝึกตนอย่างหนักมาก…ท่านลุงฉิน ได้โปรดตักให้เยอะกว่านี้อีกหน่อยเถอะนะเจ้าคะ..."

"เฮ้อ ก็ได้ๆ" ลุงฉินถอนหายใจ

ถึงแม้ว่าเจียงหยุนจะกำชับให้เขาปฏิบัติต่อลู่เย่ตามมาตรฐานของคนรับใช้…แต่ทุกครั้งที่ชิงหยูมา นางก็จะอ้อนวอนอยู่ร่ำไป จนในที่สุดลุงฉินก็ยอมตักข้าวและกับข้าวเพิ่มให้อีกหนึ่งทัพพี

"ขอบคุณท่านลุงฉินเจ้าค่ะ! ขอบคุณท่านลุงฉิน!" ชิงหยูยิ้มหน้าบาน

นางเพิ่งจะหิ้วปิ่นโตที่เต็มไปด้วยอาหารเดินออกมาจากโรงครัว ก็ได้ยินเสียงเย็นชาดังมาจากข้างหลัง

"เจ้าเป็นสาวใช้ของใคร?"

ฝีเท้าของชิงหยูชะงักงัน นางหันกลับไปมอง เมื่อเห็นว่าเป็นใครก็ตกใจจนรีบโค้งคำนับ

"ชิงหยูคารวะคุณหนูชิงเกอเจ้าค่ะ”

“บ่าวเป็น...เป็นสาวใช้ของท่านเขยลู่เย่เจ้าค่ะ”

คิ้วของเจียงชิงเกอกระตุกขึ้น ดูเหมือนว่าลางสังหรณ์ของนางจะไม่ผิด

ท่านเขยที่พูดถึง... คือลู่เย่ที่น่าตายคนนั้นจริงๆ ด้วย

แต่ว่าเรื่องอาหารการกินนั้น นางไม่เคยออกคำสั่งที่เข้มงวดอะไรเลยนี่นา

ฟังจากที่สาวใช้ของเขาพูดแล้ว ทำไมถึงได้ดูเหมือนกับว่ากินข้าวไม่อิ่มกันเลย?

เจียงชิงเกอมองไปยังปิ่นโต แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชา "เจ้าเปิดปิ่นโตออก"

ชิงหยูรีบเปิดปิ่นโตออกทันที

เมื่อเห็นสำรับอาหารที่ดูน้อยนิดและเรียบง่ายในปิ่นโต เจียงชิงเกอก็ขมวดคิ้วในทันที

"นี่คืออาหารสำหรับลู่เย่หรือ?"

ชิงหยูแอบเหลือบมองเจียงชิงเกอแวบหนึ่ง ก่อนจะรีบก้มหน้าลงแล้วตอบเสียงเบา

"เจ้าค่ะ...นี่คืออาหารของท่านเขย"

เดิมทีชิงหยูคิดว่าคำสั่งให้ลดปริมาณอาหารของท่านเขยนั้นเป็นคำสั่งของคุณหนูชิงเกอเอง

แต่เมื่อดูจากสถานการณ์ตอนนี้...ดูเหมือนจะไม่ใช่เสียแล้ว?

เจียงชิงเกอมองสำรับอาหารที่มีเพียงผักกาดขาว หัวไชเท้า และข้าวกล้องอยู่นาน ก่อนจะหันหลังเดินเข้าไปในโรงครัว

"ลุงฉิน เรื่องการลดปริมาณอาหารของลู่เย่ มันเป็นมาอย่างไรกัน?"

แม้ว่าเจียงชิงเกอจะยังคงเรียกเขาว่า "ลุงฉิน" แต่ใครๆก็สัมผัสได้ถึงความเยือกเย็นในน้ำเสียงของนาง

การที่นางไม่ชอบหน้าลู่เย่ นั่นเป็นเรื่องของนางเอง

แต่ยังไงลู่เย่...ก็ยังเป็นสามีตามกฎหมายที่แต่งงานกับนางแล้ว ทว่าบัดนี้กลับถูกคนนอกจงใจกลั่นแกล้งเช่นนี้

เจียงชิงเกอจ้องมองลุงฉินอย่างเย็นชา

เหงื่อเย็นของลุงฉินพลันไหลออกมาทันที

และเมื่อเทียบกับเจียงหยุนซึ่งเป็นเพียงศิษย์สายรองแล้ว เจียงชิงเกอคือธิดาของประมุขตระกูลตัวจริงเสียงจริง!

ดังนั้น เขาจึงไม่กล้าปิดบังอะไรอีกต่อไป รีบสารภาพออกมาทันที

"เจียงหยุนหรือ?"

ดวงตาทั้งสองข้างของเจียงชิงเกอหรี่ลงเล็กน้อย นางหันหลังกลับ พร้อมกับทิ้งท้ายประโยคอย่างเย็นชา

"หากหลังจากนี้ข้าพบว่ามีการลดปริมาณอาหารอีก เจ้าก็กลับบ้านไปพักผ่อนที่บ้านเกิดได้เลย"

"ขอรับ คุณหนูใหญ่"

เมื่อมองดูแผ่นหลังที่ค่อยๆเดินจากไป ลุงฉินก็เช็ดเหงื่อเม็ดเล็กๆบนหน้าผาก

ในขณะเดียวกัน ในใจของเขาก็เต็มไปด้วยความไม่พอใจต่อเจียงหยุน

นี่น่ะหรือที่เจ้าบอกว่าจะไม่มีปัญหาอะไร?!

ที่บอกว่าถ้าคุณหนูชิงเกอรู้เข้า มีแต่จะตบมือดีใจน่ะ?!

เกือบไปแล้ว! อาชีพที่ทำเงินได้ดีของข้าเกือบจะหลุดลอยไปแล้ว!

"เจ้าไปตักอาหารมาใหม่" เจียงชิงเกอทิ้งท้ายคำพูดเรียบๆ ขณะเดินผ่านชิงหยูไป

…..

และในขณะนั้นเอง เจียงหยุนและพรรคพวกอีกสองคนที่ตกลงกันว่าจะไปผ่อนคลายที่หอชุ่ยเซียง ก็เดินมาจากอีกทางหนึ่งเพื่อเตรียมจะออกจากคฤหาสน์

เมื่อเห็นเจียงชิงเกอผู้มีท่วงท่างดงามราวกับเทพธิดาอยู่ฝั่งตรงข้ามของทางเดิน หวังโหย่วไฉก็ถึงกับตะลึงค้างไป

ไม่ได้เจอกันพักหนึ่ง เทพธิดาของเขายังคงงดงามเช่นเคย!

เพียงครู่ต่อมา เรื่องที่ทำให้หวังโหย่วไฉประหลาดใจยิ่งกว่าก็เกิดขึ้น

เจียงชิงเกอเดินตรงมาทางเขา!

ในทางกลับกัน เจียงหยุนที่อยู่ข้างๆ กลับใจหายวาบ รู้สึกได้ถึงลางไม่ดี

และก็เป็นไปตามคาด ในวินาทีต่อมา เจียงชิงเกอก็มายืนอยู่ตรงหน้าเจียงหยุน พร้อมกับยื่นฝ่ามือออกไป...

เพียะ!

ฝ่ามือตบลงบนใบหน้าของเจียงหยุนอย่างจัง ทำให้รอยยิ้มบนใบหน้าของเขาแข็งค้างทันที

"นับจากนี้ไป หย่าให้ข้ารู้ว่าเจ้าจงใจกลั่นแกล้งลู่เย่อีก"

เจียงชิงเกอจ้องมองเจียงหยุนอย่างเย็นชา ก่อนจะหันหลังเดินจากไป

เจียงหยุนก้มหน้าลงต่ำ แววตาฉายแววอำมหิตขึ้นมาวูบหนึ่ง

เป็นแค่คนไร้ประโยชน์ที่ฝึกตนไม่ได้ แต่กลับกล้ามาลงมือกับเขาต่อหน้าธารกำนัล!

หากมีโอกาส... เขาจะต้องทำให้เจียงชิงเกอต้องเสียใจ!

ด้านหลัง

ชิงหยูที่ถือปิ่นโตซึ่งบัดนี้เต็มไปด้วยอาหารเลิศรสยืนอ้าปากค้างด้วยความตกตะลึง

(จบตอน)