บทที่ 4 ตื่นมาก็งานเข้าซะแล้ว

บทที่ 4 ตื่นมาก็งานเข้าซะแล้ว

กาวินสัมผัสได้ว่าสภาพร่างกายของตนกำลังฟื้นตัวอย่างรวดเร็ว สมองเริ่มปลอดโปร่งแจ่มใส การควบคุมร่างกายกลับมาคล่องแคล่วดั่งใจนึก ในที่สุดเขาก็มีเรี่ยวแรงพอที่จะหันไปใส่ใจเด็กสาวที่ยังคงถูกคุมตัวอยู่

“ว่าแต่... นี่มันเรื่องอะไรกัน?”

ก่อนหน้านี้เด็กสาวลูกครึ่งเอลฟ์พยายามทำตัวลีบเล็กเพื่อลดการเป็นจุดสนใจมาโดยตลอด

ด้วยแอบหวังลึกๆ ว่าคนตระกูลเซซิลกลุ่มนี้จะตื่นตระหนกกับการ “เข้าพบท่านบรรพชน” จนลืมเรื่องที่มีคนมาขุดสุสานไปเสีย

ทว่ายังไม่ทันที่นางจะสบโอกาสหนี กาวินก็เบนสายตามาทางนี้เสียก่อน คุณหัวขโมยดวงกุดจึงทำได้เพียงหดคอทำหน้าตาน่าสงสาร

“ข้าแค่เข้ามาหาที่หลบภัยเท่านั้นเอง...”

“แค่หาที่หลบภัยจำเป็นต้องมุดเข้ามาถึงห้องสุสานชั้นในสุดเชียวรึ!” เฮอร์ตี้ถลึงตาทันควัน แล้วหันไปกล่าวกับกาวิน “ท่านบรรพชน เจ้าโจรปล้นสุสานต่ำช้าผู้นี้คือผู้ที่ลบหลู่สถานพำนักอันศักดิ์สิทธิ์ และรบกวนการหลับใหลของท่านเจ้าค่ะ!”

กาวินชะงักไปวูบหนึ่ง สายตาที่ทอดมองไปยังแม่สาวลูกครึ่งเอลฟ์พลันเปลี่ยนเป็นแฝงนัยประหลาด "พูดง่ายๆ ก็คือ... เจ้าเป็นคนปลุกข้าให้ ‘ตื่น’ เช่นนั้นรึ?”

หากไม่ใช่เพราะข้อจำกัดทางสรีระ คุณโจรสาวคงอยากหดศีรษะกลับเข้าไปในช่องท้องเสียให้รู้แล้วรู้รอด น้ำเสียงของนางสั่นเครือ “ข้าไม่ได้ทำอะไรจริงๆ นะ! เดิมทีข้าแค่ต้องการหาที่ซ่อนตัวให้ปลอดภัย แต่พอมุดเข้ามาแล้วโรคอาชีพมันดันกำเริบขึ้นมา ก็เลยเผลอเข้ามาถึงห้องสุสาน แต่พอเข้ามาถึงแล้วข้าก็ไม่ได้แตะต้องสิ่งใดเลย...”

กาวินครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจัง “อย่างไรเสีย ก็ต้องขอบใจเจ้านะ”

คุณโจรสาว: “...เอ๊ะ?”

ทุกคนรวมถึงรีเบคก้าและเฮอร์ตี้: “...หา?”

“อะแฮ่ม ปล่อยนางเถิด ชายฉกรรจ์สี่คนมารุมเด็กสาวตัวเล็กๆ เพียงคนเดียวเช่นนี้ดูไม่งามเลย” หลังกล่าวขอบคุณ กาวินก็ตระหนักว่ามีบางอย่างทะแม่งๆ แต่ครั้นจะกลับคำก็กลัวเสียหน้า จึงได้แต่แถต่อไปอย่างเสียมิได้

“มันผิดวิถีแห่งอัศวิน อืม... วิถีแห่งอัศวินน่ะ”

สีหน้าของเฮอร์ตี้ฉายแววลังเล “แต่ว่าท่านบรรพชน นางเป็น...”

“ข้าต่างหากที่ต้องขอบคุณนางที่ช่วยปลุกข้าจากการหลับใหล” กาวินโบกมือตัดบท “ปล่อยนางไปเสียเถิด ขนาดข้าที่เป็นเจ้าทุกข์ยังไม่ติดใจเอาความ แล้วเจ้าจะโต้แย้งอะไรอีก?”

อัศวินไบรอนมอง ‘ท่านบรรพชนเซซิล’ ผู้นี้ด้วยสีหน้าพิกล แต่ท้ายที่สุดก็ยอมลดดาบลงตามสัญญาณสายตาของเฮอร์ตี้ ทหารอีกสามนายที่รายล้อมก็ถอยฉากออกมาเช่นกัน

เด็กสาวลูกครึ่งเอลฟ์กวาดตามองรอบๆ เพื่อให้แน่ใจว่าสถานการณ์ตรงหน้าไม่ใช่เรื่องล้อเล่น จากนั้นจึงค่อยๆ ยันกายลุกขึ้นอย่างระมัดระวัง พลางหันไปย้ำกับกาวินอีกรอบ “เอ่อ ท่านเป็นผู้อาวุโส วาจาต้องศักดิ์สิทธิ์นะ ห้ามกลับคำเด็ดขาดล่ะ!”

หางตาของเฮอร์ตี้กระตุกยิก นางต้องงัดความสำรวมของชนชั้นสูงที่บ่มเพาะมานานปีข่มกลั้นโทสะอยู่อึดใจใหญ่ ถึงจะระงับความอยากซ้อมเจ้าหัวขโมยปากดีผู้นี้ให้หมอบกระแตลงไปกองกับพื้น

กาวินพินิจดูเด็กสาวด้วยความสนใจ จากความทรงจำที่เพิ่งได้รับมา เขาสามารถระบุได้ว่าอีกฝ่ายน่าจะมีสายเลือดของลูกครึ่งเอลฟ์ “เจ้ามีนามว่าอะไร?”

เด็กสาวลูกครึ่งเอลฟ์กะพริบตาปริบๆ “แอมเบอร์”

กาวินลูบปลายคาง “แอมเบอร์? ฟังดูมีกลิ่นอายของพวกเอลฟ์ป่าอยู่ไม่น้อย...”

ทันใดนั้นเฮอร์ตี้ก็เอ่ยแทรกขึ้น ขัดจังหวะบทสนทนาระหว่างกาวินกับลูกครึ่งเอลฟ์นามว่าแอมเบอร์ “ท่านบรรพชน ข้าจำต้องเสียมารยาทขัดจังหวะท่าน... ยามนี้ไม่ใช่เวลามาสนทนา สถานการณ์ของพวกเรายังไม่ปลอดภัยเจ้าค่ะ!”

กาวินพยายามปรับตัวให้เข้ากับบทบาทใหม่ เขาหันไปมองเฮอร์ตี้ด้วยสีหน้าเคร่งขรึม “ข้างนอกเกิดเรื่องอันใดขึ้น?”

“อสุรกายเจ้าค่ะ!” รีเบคก้าที่เงียบงันอยู่นานโพล่งขึ้นเสียงดัง

“กองทัพอสุรกายทะลักเข้ามาจากทางช่องเขาเซรินและเหมืองแร่! กองทหารและหน่วยลาดตระเวนของดินแดนไม่อาจต่อกรพวกมันได้... เกรงว่าป่านนี้ข้างนอกนั่นคงถูกพวกมันยึดครองจนหมดสิ้นแล้วเจ้าค่ะ...”

“พวกเราพยายามต้านทานอย่างสุดความสามารถ และก่อนที่สถานการณ์จะพังทลายลงโดยสิ้นเชิง ก็ได้สั่งการให้เซอร์ฟิลิปนำทหารส่วนหนึ่งคุ้มกันราษฎรอพยพไปยังที่ปลอดภัยก่อนแล้ว”

“แต่ก่อนที่กลุ่มผู้อพยพชุดที่สองจะทันได้ออกเดินทาง สะพานชักก็ถูกพวกอสุรกายทำลายลงเสียก่อน”

เฮอร์ตี้กล่าวเสริม “ข้าและรีเบคก้าไม่ได้ทำให้เกียรติยศแห่งตระกูลเซซิลต้องมัวหมอง เหล่านักรบผู้กล้าหาญเหล่านี้ก็เช่นกัน พวกเรายืนหยัดต่อสู้ภายในปราสาทจนถึงวินาทีสุดท้าย”

“จวบจนกระทั่งประตูเขตชั้นในถูกตีแตก พวกเราจึงจำต้องถอยร่นลงมายังที่แห่งนี้”

จากนั้นกาวินได้ซักถามรายละเอียดเพิ่มเติมอีกเล็กน้อย ในที่สุดเขาก็สามารถปะติดปะต่อเค้าโครงของเรื่องราวทั้งหมดได้

ที่แห่งนี้คือดินแดนบรรพชนของตระกูลเซซิลที่สืบทอดมาตั้งแต่บรรพบุรุษรุ่นแรก

และแม่หนูรีเบคก้า... เด็กสาวที่ถือคทาเหล็กอยู่ข้างๆ ซึ่งดูอย่างไรก็เหมือนเด็กมัธยมปลายนั้น กลับเป็นถึงเจ้าผู้ครองดินแดนคนปัจจุบัน

ในยามที่เหล่าอสุรกายบุกโจมตี ท่านลอร์ดเจ้าดินแดนผู้เยาว์วัยได้พยายามบัญชาการรบต้านทานอย่างสุดกำลัง แต่เห็นได้ชัดว่าลงเอยด้วยความล้มเหลว

ท้ายที่สุด อสุรกายได้ทำลายแนวป้องกันทั้งหมดและเข่นฆ่าผู้คนตลอดรายทาง

หลังจากผู้รอดชีวิตกลุ่มแรกอพยพออกไป รีเบคก้าผู้ยึดมั่นในหน้าที่ของเจ้าดินแดนพร้อมด้วยทหารกลุ่มสุดท้ายจำต้องติดอยู่ในปราสาท พวกเขาต่อสู้ยืดเยื้อเป็นเวลานาน

แต่สุดท้ายปราสาทก็แตกพ่าย จึงจำใจต้องถอยร่นลงมายังสุสานบรรพชนเบื้องล่าง

แล้วก็แจ็กพอตแตกมาเจอกับช็อตที่เขา ‘ลุกจากหลุม’... อ้อ หมายถึง  ‘สวมรอยสิงร่าง’ พอดี

ส่วนสุภาพสตรีสูงศักดิ์รูปงามนามว่าเฮอร์ตี้ แท้จริงแล้วคือท่านอาหญิงของรีเบคก้า

ทว่าลำดับเครือญาติเหล่านี้หามีความหมายใดกับกาวินไม่ อย่างไรเสียก็เป็นเหลนของเหลนของเหลน...

เหลนโหลนเหมือนกันหมด จะมีคำว่า ‘เหลน’ งอกเพิ่มมาอีกกี่คำก็คงไม่ได้สร้างความแตกต่างแต่อย่างใด

สำหรับลูกครึ่งเอลฟ์นามว่าแอมเบอร์ นางก็เป็นหัวขโมยจริงๆ นั่นแหละ

แต่คราวนี้นางแค่ต้องการหาที่หลบภัยจริงๆ เพียงแต่ทักษะวิชาชีพของคุณหัวขโมยดันเทพซ่าเกินเบอร์ไปหน่อย เล่นงัดแงะมุดเข้ามาจนถึงห้องเก็บศพชั้นในสุดของตระกูลเซซิลซะงั้น…

‘ตื่นมาก็เจองานหยาบเลยเรอะ…’ กาวินยกมือขึ้นนวดขมับ พลางครุ่นคิดหาวิธีคลี่คลายวิกฤตการณ์ตรงหน้า สมองเร่งสืบค้นข้อมูลที่เป็นประโยชน์จากคลังความทรงจำ

“สรุปก็คือ... พวกอสุรกายยึดครองพื้นที่ด้านบนไว้หมดแล้ว หากออกไปก็มีแต่ทางตันสินะ ว่าแต่เอาแต่เรียกอสุรกายๆ กันอยู่ได้ ตกลงแล้วพวกมันคือตัวอะไรกันแน่?”

“ข้าสันนิษฐานว่าเป็นสายพันธุ์ย่อยของปีศาจเจ้าค่ะ” เฮอร์ตี้เอ่ยตอบ “แต่พวกปีศาจไม่ได้ปรากฏตัวในโลกมนุษย์มานานหลายปีแล้ว ยิ่งเป็นการปรากฏตัวในวงกว้างระดับนี้ ข้าเองก็ไม่กล้ายืนยันเจ้าค่ะ”

ฝ่ายรีเบคก้านั้นกำคทาแน่น จ้องมองกาวินด้วยสายตาเปี่ยมด้วยความคาดหวัง “ท่านบรรพชน... หรือว่าแม้แต่พลังของท่านก็ไม่อาจจัดการกับอสุรกายข้างนอกนั่นได้หรือเจ้าคะ?”

กาวินชะงักกึก “ข้า?”

“ถูกต้องแล้วเจ้าค่ะ! ตามตำนานเล่าขานว่าท่านคืออัศวินผู้เกรียงไกรที่สุดแห่งอาณาจักรแอนซู... ไม่สิ ทั่วทั้งทวีปทางเหนือเลยด้วยซ้ำไม่ใช่หรือ?” ดวงตาของรีเบคก้าเปล่งประกายเจิดจรัส “ว่ากันว่าในอดีตกาล ท่านเพียงตวาดดาบครั้งเดียวก็สามารถบั่นศีรษะ ‘กอล์ก’ จอมทัพแห่งเผ่าคนเถื่อนได้...”

กาวินรีบค้นดูความทรงจำของตนในทันที ผลลัพธ์ที่ได้ทำเอาเขาตกตะลึง... กาวิน เซซิล ผู้นี้กลับเป็นถึงยอดคนระดับตำนานของจริงเลยนี่หว่า!

เขาคือวีรบุรุษผู้ยิ่งใหญ่ที่สุดในยุคบุกเบิกแห่งอาณาจักรแอนซู และเป็นหนึ่งในผู้บุกเบิกรุ่นแรกสุดของยุคที่ถูกขนานนามว่า “ยุคแห่งการบุกเบิกครั้งที่สอง”

ในยุคมืดที่จักรวรรดิกอนดอร์โบราณล่มสลาย ผู้รอดชีวิตต่างต้องดิ้นรนท่ามกลางความโกลาหลและป่าเถื่อน

แสงสว่างแห่งอารยธรรมมนุษย์ค่อยๆ ถูกกลืนกินโดย ‘คลื่นทมิฬ’ ที่แผ่ขยายออกมาจากใจกลางทวีป

ในช่วงเวลาอันมืดมนนั้น กาวิน เซซิล พร้อมด้วยเหล่ายอดฝีมือร่วมสมัยได้นำพามนุษย์ผู้รอดชีวิตหลบหนีออกจากซากปรักหักพังของจักรวรรดิ และกรีธาทัพมุ่งหน้าไปยังสี่ทิศทาง โดยกลุ่มที่มุ่งหน้าขึ้นเหนือก็คือบรรพชนของอาณาจักรแอนซู... และกาวิน เซซิล ก็คือหนึ่งในผู้นำเหล่านั้น

ช่วงชีวิตของเขานั้นแสนสั้น ทว่ารุ่งโรจน์โชติช่วงหาใดเปรียบ... ออกเดินทางด้วยวัยเพียงสิบห้าปี ก้าวขึ้นเป็นอัศวินผู้บุกเบิกที่อายุน้อยที่สุดในยุคนั้น

ร่วมฟันฝ่าอุปสรรคนานัปการเคียงบ่าเคียงไหล่กับเหล่าอัศวินและปฐมกษัตริย์แห่งแอนซู ใช้เวลาสิบปีสร้างอาณาจักรใหม่ขึ้นทางตอนเหนือของทวีป ดึงมนุษยชาติกลับคืนสู่อารยธรรมและกฎระเบียบ

ภายหลังการสถาปนาอาณาจักร เขาได้รับตำแหน่งหนึ่งในเจ็ดขุนพลแห่งแอนซู พิทักษ์ชายแดนใต้ ต้านรับการโต้กลับของคลื่นทมิฬทั้งเล็กและใหญ่นับสิบครั้ง โดยไม่เคยพ่ายแพ้แม้แต่คราเดียว…

ทว่าชีวิตอันรุ่งโรจน์นี้เปรียบประดุจเปลวเทียนที่เผาไหม้รุนแรงเกินไป สุดท้ายแล้วบุรุษระดับตำนานผู้นี้มีอายุขัยเพียงสามสิบห้าปี

ในสมรภูมิสุดท้ายที่ต่อกรกับคลื่นทมิฬ กาวิน เซซิล ได้สิ้นใจลงเนื่องจากใช้พลังจนเหือดแห้ง

ความทรงจำที่ได้รับถ่ายทอดมาสิ้นสุดลงเพียงเท่านี้

นี่คือชีวิตทั้งชีวิตของพี่ใหญ่ผู้นี้

กาวินรู้สึกเหมือนเส้นเลือดที่ขมับกำลังเต้นตุบๆ

ดันมาสิงร่างของบุคคลระดับบิ๊กบอสเข้าให้เสียแล้ว!

ไม่ใช่ความลิงโลด และไม่ใช่ความหวาดกลัว... หลังจากความตกตะลึงผ่านพ้น ปฏิกิริยาแรกของเขาคือ... ความไม่มั่นใจ

รีเบคก้ากำลังจ้องมองเขาด้วยความคาดหวัง แอมเบอร์เองก็มีสีหน้าไม่ต่างกัน แม้แต่ท่านผู้หญิงเฮอร์ตี้ที่ดูสุขุมเยือกเย็นที่สุด สายตาที่มองมายังเขาก็เปี่ยมไปด้วยความหวังและความเชื่อมั่นอย่างแรงกล้า

ทว่าคนที่พวกเขามองอยู่คือ กาวิน เซซิล... ไม่ใช่ตัวเขา ‘เกาเหวิน’ คนนี้

กาวินก้มลงมองมือของตน... มันคือมือของนักรบ ทั้งกว้างและหนา เต็มไปด้วยรอยด้านจากการจับอาวุธ แต่เขาไม่รู้เลยว่าพอต้องมาบังคับร่างนี้เองจริงๆ จะรีดเร้นพลังออกมาได้มากน้อยเพียงใด

แต่ทว่าความรู้สึกไม่มั่นใจนั้นคงอยู่ได้ไม่นาน ความทรงจำของกาวินเองก็เริ่มตื่นตัวขึ้น... นั่นคือความทรงจำอันยาวนานนับหมื่น หรืออาจถึงแสนปี

แม้เนื้อหาสาระของความทรงจำเหล่านั้นอาจมีไม่มากนัก แต่มันก็เพียงพอที่จะทำให้เขาปรับทัศนคติได้อย่างรวดเร็ว และกลับมาเปี่ยมด้วยความเชื่อมั่นในตนเองอีกครั้ง

เขายอมรับว่าตนรู้สึกตื่นตะลึงกับตำนานชีวิตอันยิ่งใหญ่ของกาวิน เซซิล อยู่ไม่น้อย ทว่าในสถานการณ์คับขันเช่นนี้ สิ่งที่เขาต้องการไม่ใช่ความตื่นตระหนกหรือความหวั่นไหว หากแต่เป็นการยืนหยัดในตัวตนของตนเองให้หนักแน่น

ที่มาของความเชื่อมั่นนี้ช่างเรียบง่าย…

ย้อนกลับไปในยุคสมัยที่เหล่าสิ่งมีชีวิตทรงภูมิปัญญาบนทวีปแห่งนี้ยังไม่อาจเดินสองขาได้ด้วยซ้ำ เขาก็ได้เฝ้ามองโลกใบนี้จากเบื้องบนมาโดยตลอดแล้ว!

เขาทราบดีว่าความทรงจำอันยาวนานเหล่านี้อาจไม่ได้ก่อให้เกิดประโยชน์ที่เป็นรูปธรรมนัก

ทว่า ณ ห้วงเวลานี้ เขาเพียงต้องการเครื่องยึดเหนี่ยวจิตใจเพื่อปลุกปลอบขวัญตนเองก็พอ แล้วอาศัยแรงฮึดนี้ หาหนทางเอาชีวิตรอดต่อไป

และเมื่อจิตใจสงบนิ่ง หนทางย่อมปรากฏขึ้นเอง

ในไม่ช้า เขาก็ค้นเจอข้อมูลที่เป็นประโยชน์บางอย่างจากเศษเสี้ยวความทรงจำของกาวิน เซซิล

“การฝ่าวงล้อมออกไปตรงๆ นั้นเป็นเรื่องไกลเกินฝัน” กาวินลูบปลายคางพลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม “ข้าหลับใหลไปเนิ่นนานเพียงนั้น ไม่อาจรับประกันได้ว่าจะสำแดงพลังออกมาได้มากน้อยเพียงใด”

“อีกทั้งพวกเราเองก็ไม่รู้ว่าอสุรกายที่อยู่ข้างบนนั้นแข็งแกร่งมากแค่ไหน ฉะนั้นหนทางที่ดีที่สุดคือการลัดเลาะหลบเลี่ยงพวกมันไปยังพื้นที่ปลอดภัย”

รีเบคก้าแย้งขึ้น “แต่สะพานชักถูกทำลายไปแล้ว เส้นทางอื่นก็ถูกปิดตายไปหมดแล้วนะเจ้าคะ...”

กาวินโบกมือขัดจังหวะหลานสาวรุ่นที่ N+1 ผู้นี้

“ใต้ดินต่างหากเล่า... ดินแดนเซซิลเคยเป็นส่วนหนึ่งของแนวป้องกันชายแดนใต้ของอาณาจักร ใต้ผืนดินแห่งนี้มีระบบอุโมงค์ลับซ่อนอยู่ โครงสร้างหลักของมันได้รับพรจากธาตุดิน ต่อให้ผ่านไปนับพันปีก็ไม่มีวันถล่มทลาย และทางเข้าอุโมงค์ลับที่ว่าก็อยู่ใต้ปราสาทนี่แหละ”

"มีของแบบนั้นด้วยเหรอเจ้าคะ?!“รีเบคก้าเผยสีหน้ายินดี”เช่นนั้นจะมัวรออะไรอยู่เล่า รีบไปหาอุโมงค์กันเถิด! ท่านบรรพชน โปรดนำทางพวกเราด้วย!”

"แต่มันมีปัญหาอยู่อย่างหนึ่ง" กาวินผายมือออก “ข้ารู้เพียงวิธีเดินทางจากตัวปราสาท แต่ข้าไม่รู้วิธีเดินทางจากสุสานแห่งนี้”

รีเบคก้าทำหน้าแปลกใจ “ท่านพำนักอยู่ที่นี่มาตั้งนาน ยังไม่รู้เส้นทางอีกหรือเจ้าคะ?”

กาวิน: “...”

อัศวินไบรอนและเหล่าทหาร: “...”

เฮอร์ตี้หน้าซีดเผือด นางรู้สึกว่ามีความเป็นไปได้สูงยิ่งที่ท่านบรรพชนจะอกแตกตายไปอีกรอบเพราะทายาทไม่ได้ความผู้นี้...