บทที่ 2 ทะลุมิติมาแล้วยังต้องตะเกียกตะกายออกจากโลงศพนี่มันเรื่องบ้าอะไรอีก

บทที่ 2 ทะลุมิติมาแล้วยังต้องตะเกียกตะกายออกจากโลงศพนี่มันเรื่องบ้าอะไรอีก

ยามเมื่อบานประตูศิลาอันหนักอึ้งเคลื่อนปิดลงช้าๆ ด้วยอำนาจแห่งมนตราโบราณ

พลังเวทมนตร์พลันไหลเวียนไปตามร่องลึกบนผนังและพื้น ก่อตัวเป็นวงจรปิดผนึกอันสมบูรณ์ ตัดขาดโลกภายนอกที่เปรียบประหนึ่งฝันร้ายนั้นออกไปจนสิ้น

ไร้ซึ่งเสียงคำรามเกรี้ยวกราดของหัวหน้ากองทหาร ไร้ซึ่งเสียงกรีดร้องโหยหวนของผู้ที่กำลังจะตาย และไร้ซึ่งเสียงคำรามข่มขวัญของเหล่าอสุรกายน่าสะพรึง

สรรพเสียงทั้งหมดถูกขวางกั้นด้วยหินผาและเหล็กกล้าอันหนาหนัก

แม้ทุกคนจะตระหนักดีว่าเครื่องกีดขวางนี้เป็นเพียงสิ่งชั่วคราว ทว่าในช่วงเวลาแห่งความสงบอันน้อยนิดนี้ รีเบคก้าก็อดไม่ได้ที่จะระบายลมหายใจยาวเหยียด

หากนรกขุมที่อยู่ข้างนอกนั่นเป็นเพียงแค่ความฝันได้ก็คงจะดี

ทว่าเพียงชั่วอึดใจถัดมา รีเบคก้าก็สะบัดศีรษะอย่างแรง ขับไล่ความคิดอันอ่อนแอในหัวออกไปจนหมดสิ้น

หินผาและเหล็กกล้ามิอาจมอบความปลอดภัยที่ยั่งยืน รังแต่จะบั่นทอนจิตใจให้มัวเมาอยู่กับภาพลวงตาแห่งความปลอดภัยจอมปลอม เมื่อคิดได้ดังนั้น ทายาทสาวแห่งตระกูลเซซิลจึงกระชับคทาเวทที่แสงเริ่มริบหรี่ในมือแน่นขึ้น ด้วยหวังว่าอาวุธคู่กายชิ้นนี้จะช่วยมอบความกล้าหาญให้แก่ตนได้บ้าง

“ท่านไวเคาน์เตส ช่องทางถูกปิดตายแล้วขอรับ พวกอสุรกายคงไม่อาจบุกเข้ามาได้ในระยะเวลาอันสั้น” เสียงของเซอร์ไบรอน เคิร์ก อัศวินประจำตระกูลดังแว่วมาจากเบื้องหลัง

รีเบคก้าหันกลับไปมองอัศวินผู้ภักดี เกราะเหล็กกล้าชั้นดีของเขาบัดนี้เต็มไปด้วยร่องรอยความเสียหาย บนเกราะอกปรากฏรอยยุบขนาดใหญ่ ขณะที่ผมสั้นสีเทาขาวของเขาก็มีรอยไหม้เกรียมอย่างเห็นได้ชัด

นั่นคือร่องรอยที่เกิดจากลูกไฟยักษ์ของท่านอาเฮอร์ตี้ ยามที่นางร่ายเวทเพื่อช่วยชีวิตเขาจากปากอสุรกาย สถานการณ์ในตอนนั้นเรียกได้ว่าแขวนอยู่บนเส้นด้าย ลูกไฟระเบิดเฉียดหนังศีรษะของอัศวินระดับกลางผู้นี้ไปเพียงเส้นยาแดงผ่าแปด

หากมิใช่เพราะได้รับความเมตตาจากเทพีแห่งโชค อัศวินผู้รับใช้ตระกูลมานานกว่ายี่สิบปีผู้นี้คงกลายเป็นร่างไร้วิญญาณไปแล้ว

แน่นอนว่ารีเบคก้าเองก็ไม่กล้าฟันธงนักว่า รอดมาได้เพราะโชคช่วย หรือเป็นเพราะคุณสมบัติพิเศษอันเลื่องชื่อของท่านอาเฮอร์ตี้ที่ว่า ‘เวทมนตร์ไม่มีวันโจมตีโดนคน’ กำลังแสดงอิทธิฤทธิ์กันแน่…

“ลำบากท่านแล้ว เซอร์ไบรอน” รีเบคก้าหลุบตาลงเพื่อซ่อนเร้นความเหนื่อยล้า “อย่างน้อยพวกเราก็พอจะได้หยุดพักหายใจกันบ้าง”

จากนั้นนางจึงหันกลับมาสำรวจผู้คนที่เหลือรอดอยู่เพียงไม่กี่คนรอบกาย

ทหารสามนายกำลังชูคบเพลิงเฝ้าระวังภัยรอบด้าน ท่านอาเฮอร์ตี้ประคองลูกไฟที่ลุกโชนไว้ในมือพลางพินิจพิเคราะห์กำแพงสุดปลายโถงศิลาอย่างเคร่งขรึม

ส่วนเบ็ตตี้ สาวใช้ตัวน้อยที่ตามติดมาอย่างงุนงงนั้นกำลังกำกระทะก้นแบนที่ถือติดมือมาตลอดทางไว้แน่น ร่างเล็กสั่นเทาหลบอยู่หลังเหล่าทหาร ขณะใช้ดวงตากลมโตเป็นประกายกวาดมองสถานที่แห่งนี้ด้วยความใคร่รู้

หากนับรวมตัวนางเองและเซอร์ไบรอน คนทั้งเจ็ดชีวิตนี้คงเป็นผู้รอดชีวิตกลุ่มสุดท้าย... คนอื่นๆ ที่ยังรั้งอยู่บนพื้นดินคงมิอาจรอดชีวิตกลับมาได้อีกแล้ว

หลังจากตรวจตราสภาพของทุกคนจนแน่ใจ รีเบคก้าจึงเริ่มหันมาพิจารณาสภาพภายในห้องโถงศิลาอย่างละเอียด

ที่นี่เป็นสถานที่เก่าแก่โบราณ ภายในโถงศิลาทรงสี่เหลี่ยมผืนผ้าเต็มไปด้วยหยากไย่และฝุ่นเกรอะกรัง เครื่องเรือนผุพังบางส่วนถูกกองรวมไว้มุมหนึ่ง แม้จะเก่าคร่ำคร่าจนดูไม่ได้

ทว่ายังคงหลงเหลือเค้าความวิจิตรบรรจงและความหรูหราในอดีต ส่วนบนผนังรอบห้องโถงนั้นยังปรากฏภาพจิตรกรรมและภาพสลักนูนต่ำที่อยู่ในสภาพสมบูรณ์

แม้สีสันจะซีดจางและรอยสลักจะสึกกร่อนไปบ้างตามกาลเวลา แต่ก็มิได้เป็นอุปสรรคต่อการรับชมแต่อย่างใด

เฮอร์ตี้ เซซิล ใช้เวลาพินิจพิเคราะห์ภาพจิตรกรรมฝาผนังและภาพสลักเหล่านั้นอยู่นาน

เมื่อเทียบกับรูปแบบศิลปะที่เน้นความวิจิตรบรรจงแต่ไร้แก่นสารซึ่งเป็นที่นิยมในยุคหลังอันมีต้นกำเนิดจากอาณาจักรทางเหนือแล้ว

การตกแต่งภายในโถงศิลาแห่งนี้ล้วนดูขรึมขลังและเรียบง่าย เปี่ยมไปด้วยกลิ่นอายของ “ปฐมราชวงศ์” อย่างชัดเจน

ภาพจิตรกรรมใช้เพื่อพรรณนาวีรบุรุษหรือวิถีชีวิตผู้คน ส่วนภาพสลักนูนต่ำใช้บันทึกฉากตำนานปรัมปราและสัญลักษณ์แห่งเทพเจ้าที่เป็นนามธรรม ในฐานะผู้ใช้เวทผู้ทรงภูมิ

เฮอร์ตี้ย่อมเชี่ยวชาญในการตีความเพื่อหาสิ่งที่เป็นประโยชน์จากภาพวาดโบราณเหล่านี้

ยามเมื่อทอดสายตามองเนื้อหาบนภาพจิตรกรรมและภาพสลัก เฮอร์ตี้ก็อดไม่ได้ที่จะยกมือซ้ายขึ้นทาบอก พลางกล่าวเสียงแผ่วเบา:

“ขอท่านบรรพชนโปรดอภัย...”

“ท่านอาเฮอร์ตี้” รีเบคก้ากระชับคทาเวทเดินเข้ามาเคียงข้าง สีหน้าของหญิงสาวฉายแววตึงเครียด จวบจนบัดนี้เธอเพิ่งจะตระหนักได้ว่าตนได้ก้าวเข้ามาในสถานที่แบบไหน และเริ่มรู้สึกหวาดหวั่นขึ้นมา

“ที่นี่คือ...”

“ที่นี่คือสถานที่หลับใหลสุดท้ายของบรรพชนตระกูลเซซิล” เฮอร์ตี้กล่าวเสียงเคร่งขรึม “จงอย่าได้กระทำการล่วงเกินเป็นอันขาด”

รีเบคก้าลอบกลืนน้ำลาย พลางกวาดสายตามองไปรอบๆ “ดูเหมือนจะไม่มีผู้ใดล่วงล้ำเข้ามานานมากแล้วนะเจ้าคะ...”

“นับตั้งแต่เมื่อหนึ่งร้อยปีก่อนที่มาร์ควิสกรัมแมนลอบนำวัตถุศักดิ์สิทธิ์ออกจากสุสานบรรพชน และเข้าร่วมในกบฏครั้งใหญ่ที่เกือบทำให้ตระกูลต้องล่มสลาย สถานที่แห่งนี้ก็ถูกปิดตายโดยสมบูรณ์”

“ทายาทแห่งตระกูลเซซิลทุกคนต่างรู้วิธีเปิดประตูเข้ามา แต่ด้วยกฎของตระกูล หากมิใช่เพราะวิกฤตความเป็นความตาย ก็ไม่มีผู้ใดกล้าล่วงล้ำเข้ามาโดยพลการ” เฮอร์ตี้จ้องมองรีเบคก้าด้วยสายตาลึกซึ้ง “ในรอบหนึ่งร้อยปีมานี้ พวกเราคือคนกลุ่มแรกที่ได้ย่างเท้าเข้ามา”

“ยามนี้ก็ถึง ‘วิกฤตความเป็นความตาย’ ที่ว่านั่นแล้วจริงๆ สินะเจ้าคะ...” รีเบคก้าสูดหายใจลึก “ท่านบรรพชนคงจะให้อภัยพวกเรากระมัง?”

เฮอร์ตี้ยิ้มเฝื่อนๆ นางไม่อาจให้คำตอบได้ จึงทำได้เพียงค้นหากลไกสำหรับเปิดห้องสุสานชั้นในต่อไปตามเบาะแสบนภาพจิตรกรรม

ใช้เวลาเพียงไม่นาน นางก็พบเสาศิลาต้นหนึ่งที่มีลักษณะพิเศษ จึงวางมือลงบนยอดเสาแล้วออกแรงกดลงไปเบาๆ

ประตูหินที่นำไปสู่ห้องสุสานชั้นในพลันสั่นสะเทือน แผ่นหินทั้งบานค่อยๆ เลื่อนตัวสูงขึ้นท่ามกลางเสียงเสียดสีของกลไก

ทว่าในชั่วพริบตาที่ประตูศิลาเลื่อนเปิด รีเบคก้ากลับได้ยินเสียงผิดปกติเล็ดลอดออกมาจากด้านหลังประตูนั่น...

เสียงวัตถุบางอย่างตกกระทบพื้น ตามมาด้วยเสียงอุทานตกใจที่กลั้นไว้ไม่อยู่

"ข้างในมีคนงั้นเหรอ!?"  เฮอร์ตี้เองก็ตอบสนองทันควัน นางตะโกนเสียงต่ำ “ไบรอน!”

อัศวินหนุ่มไม่ต้องรอคำสั่งซ้ำสอง เขากระชับดาบยาวในมือแน่นแล้วพุ่งทะยานไปยังทิศทางของประตูศิลา ทหารอีกสามนายรีบตามติดไป

ส่วนรีเบคก้าหลังจากชะงักไปครู่หนึ่งก็รีบวิ่งตามไปทันที พลางหันไปตะโกนสั่งสาวใช้ตัวน้อยที่ยังยืนงงโดยไม่หันกลับไปมอง “เบ็ตตี้! หาที่ซ่อนเร็วเข้า!”

ทันทีที่ก้าวล่วงเข้าสู่ห้องสุสาน รีเบคก้าก็เห็นเซอร์ไบรอนกำลังตวัดดาบเข้าใส่ร่างเล็กที่ว่องไวปราดเปรียวร่างหนึ่ง

ร่างเล็กนั้นเคลื่อนไหวประดุจสายลม วิ่งวนหลบหลีกคมดาบของเซอร์ไบรอนซ้ายทีขวาที บางครั้งก็เลือนหายกลายเป็นกลุ่มควันทมิฬเพื่อหลบหนีเข้าไปในเงามืดที่มีอยู่ทั่วห้องสุสาน

พลังในการควบคุมเงาและฝีเท้าอันคล่องแคล่วของนางทำให้รีเบคก้าต้องเบิกตากว้าง...

ปกติแล้วหาผู้เร้นกายที่สามารถต่อกรกับเซอร์ไบรอนได้ยืดเยื้อขนาดนี้แทบไม่มี

ทว่าเมื่อทหารอีกสามนายที่เหลือเข้าปิดล้อมพื้นที่ ประกอบกับเฮอร์ตี้ผู้มีเปลวไฟลุกโชนในมือได้มายืนขวางทางออกไว้ ร่างที่ปราดเปรียวนั้นก็สิ้นหนทางหนีโดยสิ้นเชิง ก่อนจะร่วงลงกระแทกพื้นอย่างทุลักทุเล

เมื่อนางหยุดการเคลื่อนไหว รีเบคก้าจึงได้เห็นโฉมหน้าของผู้บุกรุกถนัดตา...

เป็นเด็กสาวที่ดูรุ่นราวคราวเดียวกับเธอทว่าตัวเล็กกว่าเล็กน้อย สวมชุดเกราะหนังเก่าคร่ำคร่า เรือนผมสั้นประบ่า ใบหน้างดงามหมดจด แม้จะเปรอะเปื้อนคราบสกปรกไปบ้างแต่ก็ยังฉายแววความงามให้เห็น สิ่งที่สะดุดตาที่สุดคือใบหูของอีกฝ่าย...

ปลายหูที่เรียวแหลมทว่าไม่ได้ยาวเฟื้อยดั่งเช่นเอลฟ์ บ่งบอกถึงชาติกำเนิดของนางได้อย่างชัดเจน... "ฮาล์ฟเอลฟ์"

ทว่าไม่อาจชี้ชัดได้ว่าสายเลือดอีกกึ่งหนึ่งของนางคือเผ่าพันธุ์ใด ด้วยเพราะพลังแห่งสายเลือดเอลฟ์นั้นเข้มข้นอย่างยิ่ง ไม่ว่ามนุษย์หรือออร์คหากผสมข้ามสายพันธุ์กับเอลฟ์ ลักษณะภายนอกที่ปรากฏมักไม่ต่างกันเท่าใด

ทันทีที่เด็กสาวลูกครึ่งเอลฟ์ร่วงลงสู่พื้น อัศวินไบรอนก็ก้าวประชิดพร้อมพาดคมดาบลงบนลำคอของนาง ทหารอีกสามนายรุดเข้ามาปิดล้อมทันควัน ปลายดาบทั้งสามเล่มปิดตายเส้นทางหนีทุกทิศทาง

“เจ้าเป็นใคร! กล้าดียังไงถึงบังอาจบุกรุกสุสานบรรพชนแห่งตระกูลเซซิล?!” เฮอร์ตี้ก้าวฉับๆ เข้ามาด้วยโทสะที่ยากจะระงับ

สำหรับทายาทขุนนางเช่นนาง การที่สุสานบรรพชนถูกโจรขุดสุสานเหยียบย่ำถือเป็นเรื่องที่ชวนให้เดือดดาลจนแทบคลั่ง...

หากเรื่องนี้แพร่งพรายออกไป ชื่อเสียงที่สั่นคลอนอยู่แล้วของตระกูลเซซิลคงถึงคราวพินาศย่อยยับ

รีเบคก้าเองก็จ้องเขม็งไปยังลูกครึ่งเอลฟ์ผู้นั้น

แม้เหตุการณ์ฉุกละหุกนี้จะทำให้เธอมึนงงไปบ้าง แต่การที่คนนอกปรากฏตัวในเขตหวงห้ามอย่างสุสานบรรพชน ก็เพียงพอที่จะทำให้เธอขุ่นเคืองแล้ว

เมื่อถูกดาบจ่อคอ ซ้ำยังถูกสายตาอาฆาตของเฮอร์ตี้และรีเบคก้าจ้องมอง เด็กสาวลูกครึ่งเอลฟ์ก็เริ่มเอ่ยเสียงสั่น “ด...เดี๋ยวก่อน! ข้ายังไม่ได้ขโมยอะไรไปเลยนะ!”

ไบรอนกดคมดาบในมือลงต่ำอีกส่วน “บังอาจนัก!”

สิ้นเสียงอัศวิน พลันบังเกิดเสียงกุกกักประหลาดดังแว่วมาจากโลงศพเหล็กทมิฬกลางห้องสุสาน เสียงนั้นดังก้องจนทุกคนรวมถึงรีเบคก้าต้องเงียบกริบลงในทันที

ชั่วอึดใจต่อมา รีเบคก้าได้สติเป็นคนแรก ปลายคทาของเธอปรากฏลูกไฟขนาดเท่ากำปั้น ชี้กราดไปยังลูกครึ่งเอลฟ์ที่คุกเข่าอยู่กับพื้น “เจ้าทำอะไรกับท่านบรรพชนของพวกเรา?!”

คราวนี้เด็กสาวลูกครึ่งเอลฟ์แทบจะร้องไห้ออกมาจริงๆ “อย่า... อย่าเพิ่งสังหารข้า! ห่วงเรื่องนั้นก่อนเถอะ ฝาโลงท่านบรรพชนของพวกเจ้าจะเอาไม่อยู่แล้ว!”

สิ้นเสียงโอดครวญของเด็กสาว เสียงกุกกักภายในโลงเหล็กทมิฬก็ยิ่งดังสนั่น กระทั่งฝาโลงยังสั่นสะเทือนอย่างเห็นได้ชัด

“ท่านบรรพชน!” เฮอร์ตี้หน้าถอดสี สตรีผู้ได้ชื่อว่าวางตัวสง่างามในวงสังคมขุนนางมาตลอดพลันเสียกิริยาเป็นครั้งแรก “โปรดสงบลงเถิด! ผู้ที่ล่วงเกินท่านย่อมต้องได้รับโทษทัณฑ์...”

เด็กสาวลูกครึ่งเอลฟ์ตะโกนโวยวายขัดขึ้นมา “มัวพล่ามอะไรตอนนี้เล่า! รีบไปช่วยกันกดฝาโลงท่านบรรพชนของพวกเจ้าเร็วเข้า!”

ทหารทั้งสามต่างมองหน้าเลิ่กลั่ก แม้แต่ไบรอนก็ยังมีสีหน้ามึนงง

ทว่าในยามนั้นรีเบคก้ากลับได้สติขึ้นมา เธอทะยานขึ้นไปบนแท่นวางโลงศพในก้าวเดียว ประจวบเหมาะกับที่ฝาโลงถูกดันเปิดออกจนสุด พร้อมกับมือข้างหนึ่งที่ยื่นโผล่ออกมาจากรอยแยก

รีเบคก้าเห็นดังนั้นก็ไม่พูดพร่ำทำเพลง เธอเงื้อคทาขึ้นสุดแขนก่อนจะฟาดเปรี้ยงลงไปเต็มแรง “ท่านบรรพชน! ไปสู่สุคติเถิดเจ้าค่ะ!!”

มือนั้นถูกตีกลับเข้าไปในโลงทันที พร้อมกับเสียงร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวดที่ดังลอดออกมา “โอ๊ย เชี่ย! ใครทุบมือตูฟะ!”

รีเบคก้าเงยหน้าขึ้นอย่างงุนงง ก่อนจะพบว่าอัศวินประจำตระกูล ท่านอา และทหารทั้งสามต่างจ้องมองมาที่เธออย่างตะลึงพรึงเพริด

รีเบคก้าก้มลงมองคทาในมือ คราวนี้เป็นทีของเธอที่เบะปากอยากจะร้องไห้ออกมาบ้าง “ท่านอา... ข้าลบหลู่ท่านบรรพชนเกินไปหรือเปล่า...”

ทว่าเฮอร์ตี้กลับกรีดร้องลั่น “รีเบคก้า! ถอยออกมาจากตรงนั้นเดี๋ยวนี้!”

รีเบคก้าชะงัก “ท่านอา?”

“นั่นอาจเป็นพวกอันเดดคืนชีพ!” ใบหน้าของเฮอร์ตี้ซีดเผือดไร้สีเลือด “บางทีไอปีศาจจากพวกอสุรกายข้างบนนั่น... อาจจะทำให้ร่างศักดิ์สิทธิ์ของท่านบรรพชนแปดเปื้อนไปแล้ว!”

ความเป็นไปได้นั้นทำให้รีเบคก้าเหงื่อกาฬแตกพลั่ก ขณะที่เธอกำลังจะกระโดดหนีลงไปหลบหลังเหล่าทหาร ฝาโลงเหล็กอันหนักอึ้งก็ถูกกระแทกขึ้นมาอีกครั้ง...

และคราวนี้คนในโลงดูจะใช้แรงจนสุดตัว ส่งผลให้ฝาโลงทั้งบานปลิวว่อนกระเด็นออกไปไกล!

จากนั้น บุรุษผู้มีเรือนผมสั้นสีน้ำตาลอ่อน ใบหน้าหล่อเหลาองอาจแฝงอำนาจ สวมอาภรณ์ขุนนางโบราณ ก็ลุกพรวดขึ้นนั่ง

เด็กสาวลูกครึ่งเอลฟ์ที่ยังคุกเข่าอยู่หันไปเห็นภาพนั้นเข้า ก็อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจยาว “เห็นไหมล่ะ ท่านบรรพชนของพวกเจ้าคืนชีพลุกขึ้นมานั่งแล้วจริงๆ ด้วย”

(จบตอน)