บทที่ 37 ประโยชน์ของลูกมังกรนิทรา

บทที่ 37 ประโยชน์ของลูกมังกรนิทรา

"ห้ามนักเรียนก่อกองไฟทำอาหารในหอพัก! นี่ยังจะเถียงอีกเหรอว่าไม่ได้ทำผิดกฎโรงเรียน!"

"ฉันไม่ได้ก่อไฟทำอาหารในหอพักสักหน่อย โรงเรียนก็ไม่ได้มีกฎห้ามก่อไฟทำอาหารในป่าละเมาะหลังโรงเรียนนี่นา"

เห็นเฟิงหยวนเถียงข้างๆ คูๆ ชีเฉินก็ส่ายหน้าอย่างอ่อนใจ

"เดี๋ยวพอนายโดนจับได้ก็รู้เองแหละว่ามีกฎหรือเปล่า"

"ไม่มีหรอก! เพื่อความชัวร์ฉันอ่านกฎโรงเรียนวนไปตั้งสามรอบ เช็กทุกข้ออย่างละเอียดแล้ว!"

"นายช่วยเอาเวลาไปตั้งใจเรียนหน่อยได้ไหม! ทีเรื่องก่อไฟทำอาหารในป่าหลังโรงเรียนนี่ศึกษาซะละเอียดเชียว ทีเรื่องเรียนไม่เห็นจริงจังขนาดนี้บ้าง"

เฟิงหยวนตั้งเตาปิกนิกพลางตอบอย่างไม่ยี่หระ

"เนื้อหาพวกนั้นมันง่ายจะตาย ไม่เห็นต้องไปจริงจังอะไรเลย"

"เสียดายที่ชวนอาจารย์หยานมาไม่ได้ กะว่าจะเลี้ยงขอบคุณสักหน่อย"

"ถ้านายชวนอาจารย์หยานมาได้จริงๆ เชื่อเถอะว่าเขาคงลากคอนายส่งฝ่ายปกครองเดี๋ยวนั้นเลย!"

ชีเฉินตกใจกับความคิดบ้าบิ่นของเฟิงหยวน เฟิงหยวนหยิบวัตถุดิบออกมาวางข้างๆ แล้วหันไปบอกลูกมังกรนิทราที่กำลังมองด้วยความอยากรู้อยากเห็น

"ต่อไปก็ตาแกแล้วนะ"

"โฮก?"

"ใช้ท่าพ่นไฟของแกนั่นแหละ ระวังหน่อยอย่าให้ไฟแรงเกินไป ไม่งั้นอาหารจะไหม้หมด"

ผ่านไปพักใหญ่ เห็นลูกมังกรนิทราพ่นไฟใส่หม้ออย่างขะมักเขม้น ชีเฉินก็อดบ่นไม่ได้

"นายใช้งานมันหนักไปหรือเปล่า? แล้วเสี่ยวจีล่ะ? ทำไมไม่ให้เสี่ยวจีช่วยบ้าง?"

"ไฟของเสี่ยวจีมีพลังแห่งความตายปนอยู่ เอามาทำอาหารไม่ได้หรอก"

"จี้?"

"ไฟแรงไปแล้ว เบาลงหน่อย"

ชีเฉินมองดูเฟิงหยวนสั่งการลูกมังกรนิทราพ่นไฟอย่างเอือมระอา ผ่านไปนานพอสมควร เฟิงหยวนก็ตักอาหารใส่จาน แบ่งส่วนหนึ่งไปวางตรงหน้าพวกลูกมังกรนิทรา

"อะนี่ ส่วนของพวกแก~"

"เอ๊ะ? นั่นมันอาหารสัตว์วิญญาณเหรอ?"

"ก็ใช่น่ะสิ ไม่งั้นฉันจะถ่อมาก่อไฟทำอาหารในป่าทำไม? นึกว่าฉันว่างนักหรือไง!"

"อามู่ กินเถอะ ไม่เป็นไรหรอก"

เห็นอามู่มองหน้าเหมือนรอคำอนุญาต ชีเฉินก็บอกเสียงเบา แล้วรับชามข้าวจากเฟิงหยวนมาพลางบ่น

"ฉันว่านายว่างจัดจริงๆ นั่นแหละ แค่อาหารสัตว์วิญญาณ ต้องถึงขนาดเสี่ยงทำผิดกฎโรงเรียนเลยเหรอ?"

"ก็บอกแล้วไงว่าไม่ผิดกฎ อีกอย่างนายไม่สงสารพวกมันเหรอที่ต้องกินแต่อาหารเม็ดเดิมๆ ทุกวัน?"

"เออๆ นายพูดถูก"

เห็นสัตว์วิญญาณทั้งสามตัวกินกันอย่างเอร็ดอร่อย ชีเฉินก็คร้านจะเถียงเฟิงหยวนต่อ พอกินเสร็จ ชีเฉินก็ช่วยเฟิงหยวนเก็บของ เฟิงหยวนชี้ไปที่กองขยะที่เอากลับไปไม่ได้แล้วสั่งว่า

"เสี่ยวจี ไฟวิญญาณ"

"จี้?"

ถึงจะงงๆ แต่เสี่ยวจีก็พ่นไฟวิญญาณใส่กองขยะ ด้วยผลจากการฝึกซ้อมช่วงหลัง ลูกไฟของเสี่ยวจีไม่แตกกระจายสะเปะสะปะอีกต่อไป แต่สามารถควบคุมทิศทางให้ตกลงบนเป้าหมายได้อย่างแม่นยำ เปลวไฟสีน้ำเงินเข้มลุกโชนเผาผลาญขยะจนกลายเป็นเถ้าถ่านในพริบตา

"ไฟนั่นมันเย็นเหรอ?"

ชีเฉินสัมผัสได้ถึงความผิดปกติจึงถามเฟิงหยวนด้วยความสงสัย เฟิงหยวนพยักหน้า

"ไฟที่มีพลังแห่งความตายปะปนอยู่มากก็เป็นแบบนี้แหละ ที่รู้สึกแสบร้อนเวลาโดนตัวก็เพราะผลกระทบพิเศษที่มีต่อสิ่งมีชีวิตเท่านั้น"

"จี้?"

"โอเค~ กลับกันเถอะ~"

เฟิงหยวนจับเสี่ยวจีวางบนหัว เรียกให้ลูกมังกรนิทราตามมา แล้วหันหลังเดินกลับ

ทันทีที่กลับถึงหอพัก เฟิงหยวนก็เจออาจารย์หยานยืนรออยู่พร้อมกับคนในเครื่องแบบอีกสองคน เฟิงหยวนรีบถอดเป้ไปวางแอบไว้มุมห้อง อาจารย์หยานถามด้วยความสงสัย

"เธอหายไปไหนมาอีกแล้ว? ช่วงนี้รอบเมืองเหมามู่วุ่นวายมาก อย่าออกไปนอกเมืองบ่อยนักสิ!"

"เอ่อ... ไปหาอะไรกินมาเฉยๆ ครับ..."

อาจารย์หยานก้มดูนาฬิกาแล้วก็ยอมเชื่อแบบขอไปที ท่านหันมาแนะนำคนแปลกหน้าทั้งสองให้เฟิงหยวนกับชีเฉินรู้จัก

"สองท่านนี้เป็นเจ้าหน้าที่จากในเมือง มาสอบสวนเรื่องที่ลอร์นเล็ตต้าปรากฏตัวเมื่อตอนเที่ยง"

หญิงสาวในเครื่องแบบหน่วยสืบสวนพิเศษแห่งต้าเซี่ยถือสมุดจดบันทึก จ้องหน้าเฟิงหยวนเขม็งแล้วถามว่า

"สวัสดี เราอยากทราบว่าเมื่อตอนเที่ยงที่ลอร์นเล็ตต้าปรากฏตัวที่หน้าต่างห้องพักของพวกเธอ มันทำอะไรบ้าง?"

เฟิงหยวนคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วอุ้มเสี่ยวจีลงจากหัววางลงบนพื้น

"ก็ไม่ได้ทำอะไรมากครับ แค่มารับนากูน่ากลับไปเฉยๆ"

หญิงสาวจ้องตาเฟิงหยวนแล้วถามต่อ

"จากคำบอกเล่าของพยานและคลิปวิดีโอที่ถ่ายไว้ได้ เรามีเหตุผลให้สงสัยว่ามันมีการสื่อสารกับคนในห้องพักของพวกเธอ และจากกล้องวงจรปิด ช่วงเวลานั้นมีแค่เธอคนเดียวที่อยู่ในห้อง เธอไม่อยากจะอธิบายหน่อยเหรอ?"

เฟิงหยวนไม่สนใจสายตาของเธอ เขาเดินไปที่เตียง โบกมือไล่ผู้ชายที่ยืนขวางทางอยู่ออกไป แล้วนั่งลงบนเตียงมองหน้าหญิงสาวคนนั้น

"จะให้อธิบายอะไรครับ? ลอร์นเล็ตต้าคุยกับนากูน่า ผมจะไปรู้ได้ยังไงว่าพวกมันคุยอะไรกัน ผมไม่ใช่สัตว์วิญญาณสักหน่อย จะได้ฟังภาษาพวกมันออก"

หญิงสาวจ้องตาเฟิงหยวนเขม็ง พอเห็นว่าเขาไม่ได้ดูมีพิรุธเหมือนโกหก เธอก็เปลี่ยนเรื่องถาม

"แล้วนากูน่าล่ะ? เธอไม่ได้เป็นผู้ทำพันธสัญญากับมันจริงๆ เหรอ?"

"ไม่ใช่ครับ ผมไม่คิดจะเป็นผู้ทำพันธสัญญากับสัตว์เทพ!"

"งั้นเธอช่วยเล่าเหตุการณ์ตอนที่ลอร์นเล็ตต้าสื่อสารกับนากูน่าให้ฟังหน่อยได้ไหม?"

เห็นเฟิงหยวนเริ่มรำคาญ หญิงสาวจึงเปลี่ยนเรื่องอีกครั้ง เฟิงหยวนเล่าเรื่องที่แต่งขึ้นคร่าวๆ ให้ฟัง หญิงสาวปิดสมุดจด สูดหายใจลึก แล้วยิ้มให้เฟิงหยวน

"ขอร้องให้เธอช่วยอะไรสักอย่างได้ไหม?"

"ไม่ได้ครับ!"

"หลิงซวน ไม่ต้องไปพูดกับมันมากความหรอก! ไอ้เด็กนี่มันไม่ซื่อ มันโกหกหลายเรื่องเลย!"

ชายวัยกลางคนที่ยืนอยู่ข้างๆ จ้องหน้าเฟิงหยวนอย่างไม่พอใจ เฟิงหยวนมองท่าทางดุดันของอีกฝ่ายแล้วส่ายหน้า

"ผมไม่ได้โกหกนะครับ~ ที่ผมพูดไป..."

"แกโกหกหรือปิดบังอะไรแกรู้ตัวแกดี! ไม่ต้องมาแก้ตัว!"

"แต่หัวหน้าหยาง ถ้าเขาเป็นผู้ทำพันธสัญญา หรือช่วยให้คนอื่นเป็น..."

"ต้าเซี่ยของเรายังไม่ตกต่ำถึงขนาดต้องมาร้องขอความเมตตาจากสัตว์เทพหรอกนะ!"

หัวหน้าหยางดุหญิงสาวลูกน้องเสร็จก็หันหลังเดินออกจากห้องไปอย่างหัวเสีย หญิงสาวที่ชื่อหลิงซวนรีบลุกขึ้นเดินตามไป อาจารย์หยานมองตามไปที่ประตูแล้วหันมาพูดกับเฟิงหยวนอย่างอ่อนใจ

"ทำไมเธอต้องโกหกด้วย มันจะนำความเดือดร้อนมาให้เธอนะ"

"บางเรื่องผมก็ไม่อยากอธิบายครับ"

"เธอนี่นะ... เฮ้อ ช่างเถอะ"

เห็นเฟิงหยวนดื้อดึง อาจารย์หยานก็ถอนหายใจแล้วเดินจากไป ชีเฉินเดินเข้ามาในห้อง อุ้มอามู่ออกมาจากเป้วางบนเตียงแล้วถามว่า

"ทำไมต้องทำแบบนั้นด้วย? ถ้าไม่อยากอธิบายก็บอกไปตรงๆ ไม่ได้เหรอ? ทำแบบนี้..."

"พวกเขาก็แค่ต้องการคำตอบให้มันจบๆ ไป ส่วนจะจริงหรือเท็จมันสำคัญด้วยเหรอ? ยังไงพวกเขาก็ไม่เชื่ออยู่ดี"

"ไม่ขนาดนั้นมั้ง?"

เห็นท่าทางไร้เดียงสาของชีเฉิน เฟิงหยวนก็นอนแผ่บนเตียง เอามือก่ายหน้าผากทำท่าเหมือนผู้รู้แจ้ง

"นายคิดว่าคนของหน่วยสืบสวนพิเศษจะเชื่อคำพูดใครง่ายๆ เหรอ?"

"พวกเขาเป็นคนของหน่วยสืบสวนพิเศษเหรอ?"

"ดูจากเครื่องแบบก็รู้แล้ว คล้ายกับหน่วยปฏิบัติการพิเศษแต่มีรายละเอียดต่างกันนิดหน่อย"

"ดูไม่ออกแฮะ"

ชีเฉินมองเฟิงหยวนที่นอนอยู่บนเตียงอย่างสงสัย เสี่ยวจีกระโดดขึ้นไปบนเตียง จ้องหน้าเฟิงหยวน

"จี้?"

"จริงสิ ที่เขาพูดว่าร้องขอความเมตตาจากสัตว์เทพนั่นหมายความว่ายังไง นายรู้ไหม?"

เฟิงหยวนลุกขึ้นนั่งกอดเสี่ยวจี ลูบขนขนนุ่มนิ่มของมันพลางตอบว่า

"น่าจะหมายถึงศึกชิงแชมป์ระดับภูมิภาคปลายปีหน้ามั้ง"

"ศึกชิงแชมป์ระดับภูมิภาคแล้วมันทำไมเหรอ?"

"ตอนนี้ภูมิภาคโอเมเลียมีผู้ทำพันธสัญญากับสัตว์เทพตั้งสี่คนแล้ว คนในภูมิภาคเสินโจวคงจะร้อนรนกันน่าดู เพราะเท่าที่รู้ตอนนี้มีแค่อู่เฟิงจากต้าเซี่ยคนเดียวที่เป็นผู้ทำพันธสัญญากับหงส์เพลิงหลีฮั่ว"

ได้ยินคำพูดของเฟิงหยวน ชีเฉินก็ตกใจ รีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาค้นหาข้อมูล สักพักก็ร้องออกมาด้วยความประหลาดใจ

"ไม่จริงน่า! ทำไมจู่ๆ ถึงกลายเป็นแบบนี้ไปได้?"

"ก็สัตว์เทพส่วนใหญ่ในภูมิภาคต้าเซี่ยที่ยังไม่มีผู้ทำพันธสัญญา เป็นพวกที่ควบคุมพลังหลักๆ ทั้งนั้น พวกนั้นไม่ยอมทำสัญญากับมนุษย์ง่ายๆ หรอก"

"แล้วทำไมที่ภูมิภาคโอเมเลียถึงมีสัตว์เทพที่ควบคุมพลังหลักทำสัญญากับมนุษย์ตั้งสี่ตัวพร้อมกันล่ะ?"

"หรือว่าพวกเขามีวิธีควบคุมสัตว์เทพ?"

ได้ยินข้อสันนิษฐานที่มองโลกในแง่ร้ายของชีเฉิน เฟิงหยวนก็เขี่ยขนบนหัวเสี่ยวจีเล่นพลางตอบว่า

"คงไม่ใช่หรอก คิดว่าพวกลอร์นเล็ตต้าจะยอมให้ทำแบบนั้นง่ายๆ เหรอ?"

"แต่เกร็ตต้าก็ทำสัญญากับมนุษย์แล้วนี่นา?"