บทที่ 36 ลอร์นเล็ตต้า

บทที่ 36 ลอร์นเล็ตต้า

เฟิงหยวนมองสัตว์วิญญาณรูปร่างมังกรตะวันตกที่เปล่งประกายระยิบระยับราวกับอัญมณีลอยอยู่นอกหน้าต่าง แล้วพูดด้วยความประหลาดใจว่า

"ลอร์นเล็ตต้า นากูน่าเป็นคนที่นายส่งมาเหรอ?"

"ถูกต้อง ข้าได้รับนิมิตจากห้วงเวลา จึงส่งนากูน่าที่อยู่ใกล้เจ้าที่สุดไปช่วยเจ้าแก้ไขสถานการณ์"

"กูน่า~"

"จี้?"

ลอร์นเล็ตต้ามองเสี่ยวจีที่กำลังสงสัยแล้วพูดว่า

"ว่าที่เทพเอ๋ย เมื่อถึงวันที่เจ้ากลายเป็นสัตว์เทพ ข้อสงสัยของเจ้าในตอนนี้จะมีคำตอบเอง"

"จี้?"

"ต่อจากนี้เจ้าคงไม่เจอภัยคุกคามใหญ่หลวงอีกแล้ว ตอนนี้ลัทธิ G ได้ยุติการเคลื่อนไหวที่มีต่อเจ้าแล้ว ส่วนเรื่องในอนาคต เจ้าก็น่าจะเข้าใจดี"

"แน่นอน แต่ทำไมจู่ๆ ลัทธิ G ถึงโผล่มาที่เมืองเหมามู่ล่ะ?"

ลอร์นเล็ตต้ามองเฟิงหยวนแล้วตอบว่า

"เจ้าเองก็รู้เรื่องราวทั้งหมดอยู่แล้ว จะถามข้าไปไย"

"ก็ขี้เกียจหาเองไง~"

"ในเมื่อเจ้าไม่อยากรู้ ก็ไม่จำเป็นต้องถามมากความ"

เฟิงหยวนโดนลอร์นเล็ตต้าย้อนจนพูดไม่ออก ลอร์นเล็ตต้ามองนากูน่าแล้วพูดว่า

"พวกเราต้องไปแล้ว ข้าปรากฏตัวที่นี่นานเกินไปจะนำความเดือดร้อนมาให้ที่นี่"

"จี้..."

"ว่าที่เทพเอ๋ย หากนากูน่ามีเวลาว่างจะมาเยี่ยมเจ้าเอง ตัวเจ้าในตอนนี้ ยังไม่เหมาะที่จะอยู่เคียงข้างสัตว์เทพ"

"จี้..."

เห็นนากูน่าลอยออกไปนอกหน้าต่างเพื่อสมทบกับลอร์นเล็ตต้า เสี่ยวจีก็โบกปีกเล็กๆ อำลาด้วยความอาลัย นากูน่าหันกลับมาโบกมือลาเสี่ยวจีพร้อมรอยยิ้ม ก่อนจะติดตามลอร์นเล็ตต้าจากไป

"เฟิงหยวน! นายทำอะไรเนี่ย! ทำไมลอร์นเล็ตต้าถึงโผล่มาได้!"

ชีเฉินเปิดประตูหอพักเข้ามาด้วยอาการหอบแฮก เฟิงหยวนรับถุงในมือชีเฉินมาวางบนโต๊ะแล้วตอบว่า

"มันมารับนากูน่ากลับไปน่ะ"

"เอ๊ะ? นากูน่าไปแล้วเหรอ?"

ชีเฉินมองซ้ายมองขวา พอไม่เห็นนากูน่าก็พูดด้วยความเสียดาย

"น่าเสียดายจัง นายควรจะทำสัญญากับมันนะ"

พอเห็นเฟิงหยวนจ้องหน้า ชีเฉินก็ส่ายหน้าแล้วพูดว่า

"ช่างเถอะ นั่นมันเรื่องของนาย แต่เล่นใหญ่ขนาดนี้ ตอนบ่ายนายคงมีเรื่องให้วุ่นวายอีกแน่"

"ไม่เป็นไรหรอก ถ้าพวกนั้นกล้ามากวนฉันจริงๆ ฉันก็ไม่รังเกียจที่จะให้พวกนั้นได้ลิ้มรสความคมของเคียวฉันหรอก"

"นายนี่นะ เป็นเพื่อนนักเรียนด้วยกันแท้ๆ ต้องทำถึงขนาดนั้นเลยเหรอ?"

เฟิงหยวนคาบตะเกียบไว้ในปากแล้วพูดอย่างไม่ยี่หระ

"ฉันกับพวกนั้นไม่สนิทกันสักหน่อย ถ้ามากวนฉันจริงๆ ฉันลงมือได้แน่นอน"

"ก็ได้... แต่สรุปว่านากูน่าไปแล้วจริงๆ เหรอ?"

"อื้อ ไปกับลอร์นเล็ตต้าแล้ว ที่ก่อนหน้านี้โผล่มาช่วยฉันคงเป็นเรื่องบังเอิญ ตอนนี้โดนสัตว์เทพตัวอื่นมารับกลับไปก็เรื่องปกติไม่ใช่เหรอ? ดูท่านากูน่าจะออกแนวเอ๋อๆ ด้วยสิ~"

เฟิงหยวนโกหกหน้าตาย ชีเฉินไม่ได้สงสัยคำพูดของเฟิงหยวน เขาหยิบโทรศัพท์ออกมาทำอะไรบางอย่าง หน้าประตูห้องมีคนแกล้งทำเป็นเดินผ่านแล้วแอบมองเข้ามาในห้องเป็นระยะ เฟิงหยวนที่กำลังกินข้าวเที่ยงอยู่ไม่ทันสังเกต เสี่ยวจีนั่งมองออกไปนอกหน้าต่างอย่างเหม่อลอย ส่วนลูกมังกรนิทราแอบไปนอนบนเตียงเฟิงหยวนตั้งนานแล้ว

"ให้มันออกมาเถอะ"

"ท่านพูดว่าอะไรนะครับ?"

เฉินเชาถามลอร์นเล็ตต้าที่อยู่ตรงหน้าด้วยความสงสัยและเกรงใจ

"ผู้ร้องขอการไถ่บาปเอ๋ย ข้าจะทำให้ความปรารถนาของเจ้าเป็นจริง"

"รู?"

หลิงหลิงลอยออกมาจากประตูด้านหลังเฉินเชาด้วยความงุนงง ทันทีที่หลิงหลิงปรากฏตัว ร่างของลอร์นเล็ตต้าก็เปล่งแสงสีฟ้าครามดุจอัญมณี จุดแสงสีฟ้าจำนวนมากปรากฏขึ้นห่อหุ้มร่างของหลิงหลิง เมื่อจุดแสงสีฟ้าจางหายไป สิ่งที่ปรากฏอยู่ตรงนั้นไม่ใช่ตุ๊กตาผ้าสีเทาอีกต่อไป แต่เป็นกระดิ่งโบราณขนาดใหญ่ที่มีกระดิ่งเล็กๆ ห้อยอยู่หลายอัน และมีวิญญาณรูปทรงหยดน้ำสีฟ้าอ่อนพันรอบกระดิ่งโบราณนั้นอยู่

กริ๊ง~~~

กระดิ่งสั่นไหวเองโดยไม่มีลม สัมผัสได้ถึงความขอบคุณอย่างชัดเจนจากเสียงกระดิ่งนั้น เห็นรูปลักษณ์ใหม่ของหลิงหลิง เฉินเชาก็ดีใจจนแทบบ้า เขาโค้งคำนับขอบคุณลอร์นเล็ตต้าไม่หยุดปาก

"ขอบคุณครับ! ขอบคุณครับ!"

"เพียงเท่านี้ โศกนาฏกรรมก็ไม่น่าจะเกิดขึ้นแล้ว"

ลอร์นเล็ตต้าพึมพำด้วยน้ำเสียงไม่มั่นใจนัก ก่อนจะหันหลังบินขึ้นสู่ท้องฟ้าและค่อยๆ เลือนหายไปจนลับสายตา เห็นลอร์นเล็ตต้าจากไป เฉินเชาก็ไม่สนใจเช็ดน้ำตาบนใบหน้า รีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายรูปหลิงหลิงร่างใหม่รัวๆ สักพักเสียงโทรศัพท์ของเฉินเชาก็ดังขึ้น เขารับสายแล้วคุยกับปลายสายด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น

"ลอร์นเล็ตต้าไม่ได้โผล่มาแค่ที่โรงเรียนเรานะ! ยังไปโผล่ที่บ้านพักหน่วยปฏิบัติการพิเศษด้วย! เมืองเราซ่อนความลับอะไรยิ่งใหญ่ไว้หรือเปล่าเนี่ย? ทีแรกก็นากูน่า ต่อมาก็ลอร์นเล็ตต้า จะมีสัตว์เทพตัวอื่นโผล่มาอีกไหมนะ!"

ในห้องเรียน นักเรียนที่นั่งอยู่ข้างหน้าชีเฉินแอบเปิดข่าวในโทรศัพท์ดูอย่างเบื่อหน่าย สักพักก็หันไปคุยกับคนข้างๆ ด้วยความตื่นเต้น ชีเฉินมองเฟิงหยวนที่หลับปุ๋ยไปแล้ว แล้วส่ายหน้า พยายามเมินเสียงคุยที่ดังขึ้นเรื่อยๆ เพื่อตั้งใจเรียน

"พวกเธอออกไปซะ!"

เสียงคุยของนักเรียนกลุ่มนั้นดังขึ้นเรื่อยๆ จนในที่สุดอาจารย์ที่กำลังสอนอยู่หน้าชั้นก็ทนไม่ไหว ชี้หน้าไล่ตะเพิดพวกเขาออกไป พอเห็นนักเรียนกลุ่มนั้นเดินคอตกออกไป อาจารย์ก็สังเกตเห็นเฟิงหยวนที่กำลังนอนหลับอย่างสบายใจ ท่านกำลังจะอ้าปากว่ากล่าว แต่พอเห็นว่าเป็นเฟิงหยวน ก็กลืนคำพูดลงคอ ส่ายหน้าแล้วสอนต่อ

พอหมดคาบ เฟิงหยวนบิดขี้เกียจตื่นขึ้นมา เห็นอาจารย์กำลังยืนเทศนานักเรียนกลุ่มนั้นอยู่หน้าห้อง ก็ดึงแขนชีเฉินถามด้วยความสงสัย

"พวกนั้นเป็นอะไรอ่ะ? ทำไมโดนด่ายับเลย?"

"คุยเสียงดังในคาบเลยโดนจับได้ไง"

"โฮ่~ ใจกล้าจังแฮะ กล้าคุยเสียงดังในคาบของบอสกู่? สงสัยอยากเขียนรายงานสำนึกผิดจนมือหงิก~"

ชีเฉินมองค้อนเฟิงหยวน เก็บของพลางพูดเหน็บแนม

"ยังมีหน้าไปว่าคนอื่นอีกนะ นายเองก็เกือบโดนเช็คชื่อแล้วเหมือนกัน"

"เอ๊ะ? ไม่จริงมั้ง? บอสกู่ไม่น่าจะมายุ่งกับฉันนะ?"

"ถ้าไม่เห็นว่าเป็นนายคิดว่าจะโดนไหมล่ะ ถึงนายจะไม่ต้องเรียนวิชาปรุงยาแต่ก็อย่าทำน่าเกลียดนักสิ นอนหลับต่อหน้าต่อตาอาจารย์แบบนั้น ก็มีแต่อาจารย์กู่นี่แหละที่ใจดีพอจะยอมทนนายได้"

เฟิงหยวนหาวหวอดตอบว่า

"ก็มันง่วงนี่นา ช่วยไม่ได้ ก็ต้องเลือกคาบที่ไม่ต้องฟังแล้วแอบงีบเอาสิ"

"นายนี่นะ..."

"ว่าแต่เกิดเรื่องใหญ่เหรอ? ปกติไอ้พวกนั้นฉลาดจะตาย ทำไมคราวนี้ถึงได้หาเรื่องใส่ตัวไปคุยเสียงดังในคาบของอาจารย์กู่ได้ล่ะ?"

"เหมือนจะเกี่ยวกับลอร์นเล็ตต้าน่ะ"

ชีเฉินตอบอย่างไม่มั่นใจ พลางหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเช็กข่าว

"ดูเหมือนจะเป็นเพราะลอร์นเล็ตต้าไปโผล่ที่บ้านพักหน่วยปฏิบัติการพิเศษ พวกนั้นเลยคุยกันเรื่องนี้"

"ลอร์นเล็ตต้านี่ก็ว่างเนอะ ยังอุตส่าห์ไปเดินเล่นแถวบ้านพักหน่วยปฏิบัติการพิเศษอีก"

"แต่ดูเหมือนนากูน่าจะไม่ปรากฏตัวนะ"

เห็นชีเฉินทำหน้าสงสัย เฟิงหยวนก็พูดอย่างไม่ใส่ใจ

"ไม่โผล่ก็ไม่โผล่สิ สัตว์เทพเขาคงไม่ไปไหนมาไหนด้วยกันตลอดเวลาหรอก"

"ฉันไปรับเสี่ยวจีก่อนนะ~ ไปล่ะ~"

เห็นเฟิงหยวนเดินจากไปอย่างกระฉับกระเฉง ชีเฉินก็ส่ายหน้า ก้มดูข่าวในมือถือแวบหนึ่งก่อนจะเก็บลงกระเป๋าแล้วจัดของต่อ

"เสี่ยวจี~ คิดถึงฉันไหม~"

"จี้~"

เฟิงหยวนอุ้มเสี่ยวจีที่กระโจนเข้าใส่ขึ้นมา ลูบขนบนหัวมันแล้วถามว่า

"อาจารย์หยานยังอยู่ข้างหลังใช่ไหม? เราชวนอาจารย์หยานไปกินข้าวกันเถอะ ยังไงเขาก็สละเวลามาช่วยแกฝึกซ้อมตั้งบ่อย ต้องขอบคุณเขาสักหน่อยสิ~"

"จี้"

"อาจารย์หยานไม่อยู่เหรอ?"

เห็นเสี่ยวจีส่ายหน้า เฟิงหยวนก็ถามด้วยความสงสัย เสี่ยวจีพยักหน้ายืนยันคำตอบ เฟิงหยวนคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดด้วยความเสียดาย

"งั้นก็น่าเสียดาย ไว้คราวหน้าแล้วกัน"

เฟิงหยวนจับเสี่ยวจีวางบนหัว เดินกลับหอพัก หยิบเป้ที่โยนทิ้งไว้มุมห้องขึ้นมา แล้วปลุกลูกมังกรนิทราที่กำลังนอนกรนสบายใจเฉิบอยู่บนเตียง

"ตื่นได้แล้ว~ ไปกินข้าวกัน~"

"โฮก?"

ลูกมังกรนิทราลอยมาเกาะไหล่เฟิงหยวนอย่างสะลึมสะลือ เฟิงหยวนหยิบโทรศัพท์ส่งข้อความ แล้วสะพายเป้เดินออกจากหอพัก

"นี่นายกะจะท้าทายกฎโรงเรียนหรือไง?!"

ชีเฉินมองของที่เฟิงหยวนหยิบออกมาจากเป้ด้วยความตกใจ เฟิงหยวนหยิบของไปก็แก้ตัวไปว่า

"ที่ไหนกัน! กฎโรงเรียนไม่ได้ห้ามเรื่องนี้สักหน่อย!"