บทที่ 15 เลือกที่ตั้งร้านแผงลอย

บทที่ 15 เลือกที่ตั้งร้านแผงลอย

"หยางน้อย ครั้งแรกที่เปิดร้าน นายขายได้กี่ชิ้น?" มาหลู่สงสัย

"ฉันจำได้ว่าประมาณ 5 ชิ้น ฉันได้ยินป้าที่ขายเค้กไข่ร้านข้างๆ บอกว่าสำหรับมือใหม่ นี่ถือว่าผลงานไม่เลว แล้วฉันเองก็กินไป 2 ชิ้นที่เหลือ เพราะกลัวค้างคืนจนเสีย เลยต้องเททิ้งทั้งหมด ผลคือวันนั้นฉันขาดทุน 300 กว่าหยวน

กลับมาฉันก็บอกพ่อว่า อย่ามาทรมานฉัน ฉันนอนเฉยๆ เขาก็ยังเลี้ยงไหว ให้ฉันไปไปทำกิจการจริงจัง บางทีเขาอาจต้องขายบ้าน! ผลคือเขาโกรธจัด ตีฉัน 1 รอบ"

หยางน้อยแบะปาก "พวกนายวางแผนจะขายเนื้อทอดใช่มั้ย รีบมาขอถุงพลาสติกกับฉันขนาดนี้ อย่าบอกนะว่า วันนี้จะตั้งร้าน?"

"ตัดสินใจ ลองเปิดดูเฉพาะกิจหน่ะ" มาหลู่พูด

"เตรียมวัตถุดิบไว้กี่ชิ้น?"

"150 ชิ้น"

"..........."

หยางน้อยอ้าปากค้าง กำลังจะพูดอะไรต่อ แต่ตอนนี้เสียงของเฒ่าหวังดังมาจากครัว "เสร็จแล้ว"

มาหลู่ลุกขึ้น ไปเอาเนื้อหมาป่าทอดที่เพิ่งออกจากกะทะมาวางตรงหน้าหยางน้อย

หยางน้อยดม 2 ที พึมพำ "ดมแล้วก็หอมดี"

พูดเสร็จเขาก็หยิบตะเกียบ คีบเนื้อทอด กัดลงไป หลังจากนั้นหน้าตาก็เปลี่ยนสี "ร้อน...ข้างในมีน้ำเยอะจังเลย?!"

แม้จะพูดแบบนั้น เขาก็ไม่ยอมคายออก ขณะที่พูดก็ยังกินต่อ

มาหลู่รีบพูด "ไม่ต้องรีบ ไม่ต้องรีบ เป็นของนายทั้งหมด ไม่มีใครมาแย่ง"

ภายในครึ่งนาทีสั้นๆ หยางน้อยก็กินเนื้อทอด 1 ชิ้นเข้าท้อง จากนั้นยังกินเครื่องเคียงในจานด้วย เขาเงยหน้าขึ้น "เอาอีกชิ้น!"

มาหลู่ลำบากใจ "ที่เหลือ…พวกเราวางแผนจะเอาออกไปขาย"

หยางน้อยก็ไม่พูดมาก หยิบมือถือออกมาทันที วางลงบนโต๊ะ "ฉันสแกนจ่าย เท่าไหร่?"

"18 หยวน ต่อชิ้น"

"เท่าไหร่นะ?" หยางน้อยตกใจ

"เนื้อทอดของนาย มีขนาดแค่ครึ่งฝ่ามือ ขายราคานี้แพงไปหน่อยมั้ย!"

"แล้วนายจะซื้อมั้ย?"

หยางน้อยคิดแล้วเปิดหน้าจอจ่ายเงินอย่างเงียบๆ ส่วนมาหลู่ก็ทำธุรกิจรายแรกของวันนี้สำเร็จ

มองดูเงิน 18 หยวน ที่เพิ่มขึ้นในบัญชี มาหลู่รู้สึกสดชื่นสดใสไปหมด

ดูเหมือนการตั้งแผงขายจะไม่ยากขนาดนั้น นี่ยังไม่ทันเปิดร้านก็มีรายได้แล้ว

ส่งหยางน้อยกลับไป มาหลู่ดูนาฬิกา 11:25 เกือบถึงเวลาอาหารกลางวันพอดี ส่วนเฒ่าหวังก็แปรรูปวัตถุดิบทั้งหมดเสร็จแล้ว

มาหลู่จึงไม่พูดมาก โบกมือยกใหญ่ "ไป เปิดร้านหาเงินกัน!"

ทั้งสองคน แบกเครื่องครัวและวัตถุดิบที่ต้องใช้ขึ้นรถสามล้อทั้งหมด จากนั้นก็ออกเดินทางอย่างใจร้อน

แม้จะไม่เคยขายของมาก่อน แต่มาหลู่ก็รู้ถึงความสำคัญของการเลือกที่ตั้งสำหรับแผงขายอาหาร

เหตุผลก็เรียบง่าย ที่ที่คนเดินผ่านเยอะ ย่อมต้องขายดีกว่าที่ที่คนเดินผ่านน้อย

ดังนั้นก่อนออกไป มาหลู่ก็คิดไว้แล้ว วางแผนจะไปขายที่ใต้ตึกสำนักงาน

12.00 น. เป็นเวลาพักกลางวันของบริษัทส่วนใหญ่ ตอนนั้นจะมีพนักงานออฟฟิศที่หิวโหยฝูงใหญ่ไหลออกมาจากตึกสำนักงาน เดินไปมาหาอาหารในบริเวณใกล้เคียงเหมือนซอมบี้ เป็นโอกาสดีที่เนื้อหมาป่าทอดจะได้แสดงฝีมือ

แต่มาหลู่เพิ่งมาถึงตึกสำนักงานที่แรก ทันใดนั้นก็มีรปภ.เดินมา เตือนว่า "ที่นี่ไม่ให้ตั้งแผงนะ!"

มาหลู่เห็นสถานการณ์ก็ไม่โต้เถียง หมุนพวงมาลัยไปสู่ที่ต่อไป

10 นาทีต่อมา เขามาถึงถนนข้างๆตึกสำนักงาน ที่นี่ก็คนไม่น้อย สำคัญกว่านั้นริมถนนมีแผงเล็กๆอยู่ไม่น้อย ดูเหมือนจะไม่มีรปภ.มาจัดการ

มาหลู่จึงจอดรถ วางแผนจะตั้งแผงด้วย แต่ตอนนี้พี่ฝั่งตรงข้ามที่ขายแพนเค้กรมควันฝั่งนั้น เดินตรงมาทางนี้

"ไปตั้งที่อื่นเถอะ"

"หืม?"

"ที่นี่เราจองไว้แล้ว"

มาหลู่มองรอบๆ "แต่ยังมีที่ว่างเยอะอยู่นี่นา?"

"ไปตั้งที่อื่นเถอะ ไม่งั้นจะมีผลต่อธุรกิจของเรา" พี่สาวข้างๆ ที่ขายข้าวกล่อง ก็แทรกเข้ามา

มาหลู่มองไปทางป้าแก่ๆที่ขายข้าวปั้นอีกด้าน และคู่สามีภรรยาที่ทำแฮมเบอร์เกอร์เล็ก แม้แต่น้องที่ขายชาที่ไม่มีการแข่งขันกับเขาเลย...สายตาที่มองมาทางนี้ ก็ไม่ค่อยดี

มาหลู่เข้าใจทันทีว่าตัวเองเจอการผูกขาดพื้นที่ ช่วงเวลาแบบนี้การโต้เถียงไม่มีความหมาย พ่อค้าแม่ค้าในพื้นที่นี้รวมตัวกันแล้ว ไม่ให้คนนอกเข้ามา อาจจะติดสินบน รปภ.ในบริเวณใกล้เคียงด้วย

มาหลู่หยิบบุหรี่ 1 ซองออกจากกระเป๋า แล้วยื่นไป "พี่ครับ รับพวกเราเข้าร่วมด้วยเถอะ เราขายแค่ 1 ชั่วโมง แล้วจะไปทันที ไม่มาทางนี้อีกแล้ว"

พี่ที่ขายแพนเค้กรมควันไม่รับบุหรี่ แต่สีหน้าดูดีขึ้นไม่น้อย กว่าพวกเขาจะตั้งแผงที่นี่ได้ก็ใช้แรงไปไม่น้อย ไม่อยากให้คนนอกมาเก็บผลประโยชน์ฟรีๆ!

เมื่อวานตอนเที่ยง มีนักศึกษา 2 คน อยากมาขายน้ำผลไม้ที่นี่ แต่ถูกพวกเขาร่วมมือกันไล่กลับไป ทั้ง 2 ฝ่าย ยังเกิดเสียงโต้เถียง ทะเลาะกันยกใหญ่ นอกจากจะเก็บความโกรธไว้แล้ว ยังเสียเวลาทำธุรกิจอีกไม่น้อย

ตรงกันข้าม มาหลู่ดูแล้วก็ยังเป็นหนุ่ม แต่เห็นได้ชัดว่ารู้ช่องทาง แต่พี่ที่ขายแพนเค้กรมควันก็ยังคงส่ายหัว "ไม่ได้ เราตกลงกันแล้ว ว่าไม่เพิ่มคนแล้ว"

หยุดสักพัก เขาพูดต่อ "แต่พวกนาย เดินไปข้างหน้าอีก 2 ซอยได้ ที่นั่นมีปากทางเข้ารถไฟใต้ดิน คนเดินผ่านไปมาก็ไม่เลว ก่อนหน้านี้ฉันก็ตั้งแผงที่นั่น"

"ได้เลย ขอบคุณครับ"

มาหลู่คิดว่าตอนเที่ยงรอบตึกสำนักงานในบริเวณใกล้เคียงคงหาที่ยาก ก็ต้องถอยก่อนแล้วสู้ต่อ เขาจะลองไปบริเวณทางเข้ารถไฟใต้ดิน

ถ้ายังไม่ได้ ก็ต้องเอาเรื่องราววิปริตที่เฒ่าหวัง เมียหนี ลูกกระจัดกระจาย แถมสติไม่ดี มาบอกเล่าให้ทุกคนฟัง เพื่อให้เห็นใจกันอีกครั้ง

โชคดีที่ทางเข้ารถไฟใต้ดินไม่มีเรื่องแปลกใหม่อะไรอีก พ่อค้าแม่ค้าที่ขายของอื่นๆในบริเวณใกล้เคียง ก็ค่อนข้างสุภาพ พอเห็นมาหลู่กับเฒ่าหวังตั้งแผง ก็ยังมีคนเข้ามาช่วยเหลือ เป็นผู้ชายที่พูดสำเนียงเหอหนาน

ช่วยไป ก็ไม่ลืมถือมือถือไลฟ์สดไป "ทุกคน วันนี้ทีมแผงลอย หมู่บ้านกั๋วเจียจวง มีสมาชิกใหม่เข้าร่วม เป็นหนุ่มหล่อกับ...เอ่อ…พ่อของเขา?"

"เพื่อนร่วมห้อง!" มาหลู่แก้ไข พลางแกะบุหรี่แจกให้ผู้ชายที่มาช่วย 1 มวน

"อ๋อ ใช่! ใช่แล้ว! น้องชายดูแล้วก็เป็นคนทำเรื่องใหญ่"

ผู้ชายที่รับบุหรี่ ยังไม่ลืมพูดกับมือถือต่อ "เห็นมั้ยทุกคน ไม่ว่าจะทำอะไรก็ต้องรู้จักเข้าสังคม สังคมนี้เป็นยุทธภพ วีรบุรุษ 1 คน ต้องมีผู้ช่วย 3 คน แม้แต่หยางกั๋วก็ต้องมีนกอินทรีคู่ใจ"

ตอนที่เขาพูด มาหลู่เหลือบดูในมือถือ มุมขวาบนแสดงคนออนไลน์ 67 คน ดูชื่อห้องไลฟ์ ชื่อว่า ใช้ชีวิตแบบเซน

ค่อนข้างยากจะแสดงความคิดเห็น

แต่พี่คนนี้ใจดีจริงๆ ช่วยเสร็จยังบอกว่าวันแรกจะดูแลธุรกิจของมาหลู่ เลี้ยงรับรอง แต่เมื่อได้ยินว่าเนื้อทอดชิ้นเล็กๆ ชิ้นหนึ่งเท่านั้นราคา 18 หยวน หน้าตาก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย หลังจากนั้นก็ไม่พูดเรื่องนี้อีก กลับไปนั่งที่แผงขายสร้อยข้อมือลูกปัดของเขา คุยกับคนในไลฟ์ต่อ

มาหลู่เอากระดาษ A4 ที่พิมพ์ไว้ไปติดเป็นป้าย อีกด้านหนึ่งเฒ่าหวังก็ตั้งกระทะน้ำมันให้ร้อนรอแล้ว

ทุกอย่างพร้อมแล้ว ตอนนี้ขาดแค่ลูกค้า!

--------------------------------

ฝากติดตาม สนับสนุน และเป็นกำลังใจให้ด้วยนะ

หากพบคำผิด แจ้งได้เลย