บทที่ 14 กรุบกรุบ

บทที่ 14 กรุบกรุบ

เมื่อมาหลู่กลับถึงห้องเช่า เฒ่าหวังได้จัดการหมาป่าสองหัวตัวหนึ่งเสร็จแล้ว ถลกขนลอกหนัง เอาเครื่องในและกระดูกออก สับเป็นเนื้อบด

เขารับถุงพลาสติกที่มาหลู่ส่งให้ มองดูสักครู่ ก็หันกลับเข้าไปในครัว

มาหลู่นั่งลงบนโซฟา หยิบมือถือขึ้นมาเข้าฟอรัมโต้เถียงกับเน็ตไอดอลสักพัก รู้ตัวอีกทีก็ผ่านไป 20 กว่านาทีแล้ว

ตอนนี้เขาได้กลิ่นหอม มาหลู่ดม 2 ที ท้องที่ว่างอยู่แล้ว ตอนนี้ยิ่งหิวมากขึ้น

เขานั่งไม่ไหวแล้ว ลุกขึ้นเดินเข้าครัว พอดีเห็นเฒ่าหวังคีบเนื้อทอดก้อนหนึ่งออกจากกะทะน้ำมัน

เนื้อทอดก้อนนั้นทอดจนเป็นสีทองเหลือง ตอนออกจากกะทะยังส่งเสียงซู่ซ่า หลังกรองน้ำมันออกหมดแล้ว เฒ่าหวังใส่ลงในจานเปล่า ข้างๆจานวางกะหล่ำปลีที่หั่นแล้ว จากนั้นบีบน้ำมะนาว สุดท้ายราดซอสมะเขือเทศสูตรพิเศษครึ่งช้อน

มาหลู่อดใจไม่ไหวแล้ว หาตะเกียบใช้แล้วที่พึ่งทิ้งไปจากการสั่งเดลิเวอรี่ คีบเนื้อทอด เอาไปจ่อที่ปาก เป่าแรงๆ 2 ที จากนั้นกัดลงไปคำหนึ่ง

ข้างนอกเป็นเกล็ดขนมปังที่ให้ความกรอบ ส่งเสียงกรุบกรุบระหว่างฟัน และขณะเดียวกันก็ล็อกความชุ่มชื้นในเนื้อทอดเอาไว้ด้วย

เมื่อการปิดล้อมถูกทำลาย น้ำจากเนื้อบด เหมือนน้ำท่วมที่แตกเขื่อนพุ่งออก ส่งกลิ่นเนื้อหอมเข้มข้นแพร่กระจายไปทั่วช่องปากในทันที

เนื้อบดที่ทำจากเนื้อหมาป่าสองหัว เมื่อเปรียบเทียบกับเนื้อหมูแล้วเหนียวและแน่นกว่า เคี้ยวแล้วก็ให้ความพึงพอใจมากกว่า แต่ก็หลีกเลี่ยงไม่ได้ที่จะทำให้บางคนรู้สึกว่าเนื้อแข็งเกินไป แต่มาหลู่กินเข้าไปกลับไม่รู้สึกลำบาก กลับยังกรอบนิดๆ ในรสชาติยังมีความหวานอ่อนๆอีกด้วย

"อ๋า เป็นรากบัว นายให้ฉันซื้อรากบัวมาเพื่อใช้แบบนี้เหรอ?"

"ยังมีหอมใหญ่ด้วย" เฒ่าหวังพูด

"ไม่แปลกที่กลิ่นคาวเนื้อหายไป และการจับคู่กับน้ำมะนาวก็เยี่ยมมาก ลดความมันของของทอดได้ไม่น้อย"

มาหลู่พูดไปก็กัดคำที่สอง แล้วส่งเสียงอุทานเบาๆ

แต่ครั้งนี้เขาไม่มีเวลาพูดแล้ว แค่กินคำต่อคำ กำจัดเนื้อทอดในจานอย่างรวดเร็ว

หลังจากนั้นยังไม่พอใจ ยังกินกะหล่ำปลีข้างๆด้วย เลียริมฝีปากอย่างไม่จุใจ

"ซอสนี่เป็นยังไง ทำไมฉันรู้สึกว่าราดแล้วเนื้อทอดรสชาติเข้มข้นขึ้น?"

"เพราะฉันใส่น้ำซุปเนื้อ ต้มจากกระดูกหมาป่าสองหัว แต่เวลาสั้นไปหน่อย ดีที่สุดควรต้มต่ออีก 1 วัน 1 คืน"

"อ๋อ อย่างนั้นเอง หลังจากฉันกินแล้วก็ยังอยากกินอีก คงเป็นความลับของมะเขือเทศแล้วสิ" มาหลู่วางตะเกียบ พ่นลมอย่างพึงพอใจ

"นี่คือเนื้อทอดที่อร่อยที่สุดที่ฉันเคยกินมา แบบนี้ยังเพิ่งได้ระดับความอร่อย 1 ดาวครึ่งเท่านั้น แล้วของที่มีดาวมากกว่านี้ จะอร่อยแค่ไหนกันนะ"

"หากต้องการกินอาหารที่มีดาวสูงกว่า ต้องเก็บวัตถุดิบที่มีคุณภาพสูงกว่า หรือต้องเพิ่มระดับเชฟของฉัน เพื่อควบคุมและกระตุ้นศักยภาพของวัตถุดิบให้มากขึ้น" เฒ่าหวังตอบ

"รู้แล้ว รู้แล้ว ฉันจะหาให้ดี" มาหลู่โอบไหล่เฒ่าหวัง "แต่ตอนนี้ มีเรื่องที่สำคัญกว่านั้น"

"เรื่องอะไร?"

"ความอร่อยของเนื้อหมาป่าทอดเกินความคาดหมายของฉันโดยสิ้นเชิง ฉันคิดว่าเราควรตั้งแผงขายเลยทันที ให้คนจำนวนมากกว่านี้ได้ลิ้มลองความอร่อยนี้!"

"แต่การเตรียมตัวก่อนเปิดร้าน ยังทำไม่เสร็จใช่มั้ย?"

"อืม ฉันจะหาทางเอง ยังไงก็ตาม นายเตรียมวัตถุดิบเนื้อทอด 100 - 150 ชิ้นก่อน

หลังจากตั้งเป้าหมายการขายวันแรกกับเฒ่าหวังแล้ว มาหลู่กินเนื้อหมาป่าทอดอีก 1 ชิ้น จึงเริ่มทำงาน

เขาโยนน้ำแร่หลายขวดลงในช่องแช่แข็งของตู้เย็นก่อน จากนั้นเข้าไปที่แอปซื้อขายของมือสอง เสียเงิน 40 หยวนตามหาเตาแก๊สมือสอง โน้มน้าวคนอีกฝั่งให้ส่งต่อให้เขา จากนั้นยังหาผู้ขายถุงกระดาษน้ำมันได้ แต่ในแอปเขาออฟไลน์ไป 2 วันแล้ว

มาหลู่ลองฝากข้อความไว้ให้เขา แล้วเดินตรงไปร้านปรินท์หน้าชุมชน เขายังไม่มีเวลาออกแบบป้ายใหม่ แค่พิมพ์คำว่าเนื้อทอดไปตรงๆบนกระดาษ a4 ปรับขนาดตัวอักษรให้ใหญ่ที่สุด ตัวหนาสีดำ จากนั้นยังพิมพ์คิวอาร์โค้ดรับเงินของพร้อมเพย์และทรูมันนี่

จากนันเดินเลี้ยวไปร้านทุกอย่างสองหยวน ตรงมุมฝั่งตรงข้าม ผลคือ ที่นั่นยังไม่เปิด

ปิดงั้นเหรอ? มาหลู่ดูเวลา ตอนนี้เพิ่ง 7:15 น.เช้า ดูเหมือนจะมาเร็วไปหน่อย เขาจึงนั่งรถไฟใต้ดินไปรับเตาแก๊สก่อน พอกลับมาร้านสองหยวนก็เปิดแล้ว

มาหลู่ซื้อกล่องเล็กๆเพื่อใส่เครื่องปรุง ถังเล็กๆที่ใส่เครื่องเคียงได้ เก้าอี้พับได้ 2 ตัว รวมใช้เงิน 30 หยวน แล้วยังไปซื้อบุหรี่ 2 ซอง ที่ร้านสะดวกซื้อข้างๆ ตอนนี้ผู้ขายของมือสองในแอปที่ออฟไลน์อยู่ก่อนหน้านี้ก็โผล่ขึ้นมาแล้ว

แต่เขาออกไปทำงานแล้ว ที่บ้านก็ไม่มีใครอยู่ มีเวลาซื้อขายแค่ตอนเย็นเท่านั้น

มาหลู่คิดแล้วก็สั่งซื้อ หลักๆ เพราะราคาของเขาถูกจริงๆ ถุงกระดาษน้ำมัน 900 ใบ แค่ 15 หยวน และดูจากรูป คุณภาพก็ดี

แค่วันนี้ดูเหมือนใช้ไม่ได้ แต่ก็ไม่เป็นไร มาหลู่หาเจอร้านขายโรตีริมถนน จ่าย 30 หยวน ซื้อถุงกระดาษใส่โรตี 100 ใบ แล้วก็ไปหาร้านที่ขายโรตีต้นหอม ซื้อถุงกระดาษมาอีก 60 ใบ

เดิมเขายังอยากซื้อถุงพลาสติกเพิ่มอีก ผลคือ ตอนนี้มีคนส่งตรงถึงบ้านพอดี ถามมาในWeChatว่าอยู่บ้านมั้ย

มาหลู่ตอบว่าอยู่!

คนที่ใช้รูปฮิราซาว่า ยุย เป็นอวตารส่งข้อความมา

: ยังจำสิ่งที่นายสัญญากับฉันไว้ได้มั้ย พ่อฉันเพิ่งออกไป ฉันขนโมเดลหนึ่งกล่องขึ้นไป นายช่วยหาที่เก็บให้หน่อย

มาหลู่พิมพ์

: ได้ อีกอย่างนะ หยางน้อย เวลาที่นายขายกุ้งหอยตัวเล็กในน้ำซอสก่อนหน้านี้ ตอนนี้ยังเหลือถุงพลาสติกมั้ย เอามาให้ฉันสักหน่อยเถอะ

ครั้งนี้ฝั่งตรงข้ามเงียบไปนานหน่อย ครึ่งนาทีหลังถึงตอบ

: นายขอฉันเหรอ?

: ป่าวๆ! นายรีบเอาขึ้นมาด้วย ฉันจะเลี้ยงเนื้อทอด

: รอก่อน ฉันจะลองหาดู

มาหลู่เห็นประโยคนี้ ก็ไม่รีบซื้อถุงพลาสติก เขากลับห้องเช่าก่อน พอออกลิฟต์ก็เจอหยางน้อย ยืนกอดกล่องกระดาษ โผล่หัวอยู่ที่บันไดหลบๆซ่อนๆ

"วางใจเถอะ พ่อนายจะไม่ซุ่มรอนายที่นี่หรอก"

"นายไม่รู้จักพ่อฉันเลย" หยางน้อยบ่นพึมพำ

"ตอนเรียนประถมเขาก็ชอบซุ่มรอฉัน ช่วงปิดเทอมแกล้งทำเป็นออกไปทำงาน ผลคือไม่ถึง 10 นาที ก็กลับมา จับได้ว่าฉันเล่นคอมพิวเตอร์พอดี"

"ร้ายแรงขนาดนั้นเลยหรอ?"

"เขาเป็นคนแบบนั้น ครั้งหน้านายเจอเขาก็ระวังไว้ด้วยจะดีกว่า"

เมื่อยืนยันได้ว่าไม่มีอันตราย หยางน้อยถึงเดินออกมาจากทางเดินอย่างรวดเร็ว ขณะเดียวกันปากก็เร่งใส่

"เปิดประตูเร็ว รีบเปิดประตูเร็ว"

"อืม" มาหลู่หยิบกุญแจออกมา ไขกุญแจเปิดประตู หยางน้อยก้าวเข้าไปในบ้านก่อน วางกล่องลง ชี้ไปที่ถุงพลาสติก 2 ม้วน ที่รัดด้วยยางยืด "นั่น ของที่นายต้องการ แล้วไหนล่ะ…เนื้อทอด?"

"จะเอามาให้เดี๋ยวนี้เลย" มาหลู่เดินเข้าครัว ให้เฒ่าหวังช่วยทอดให้

ครั้งนี้เพราะมีเครื่องปรุงพร้อมหมด เนื้อทอดก็หมักไว้แล้ว ความเร็วในการออกจากกะทะเร็วมาก ใช้เวลาไม่ถึง 4 นาที

หยางน้อย ในฐานะรุ่นพี่ที่อยู่ในวงการแผงลอย นั่งรอไปก็ไม่ลืมแนะนำรุ่นน้องคนนี้ไปด้วย

"วงการนี้ ไม่ได้ดีขนาดนั้นหรอก รอให้พวกนายเปิดร้านจริงๆก่อน ก็จะรู้ว่าวันแรกอย่าตั้งความคาดหวังสูงเกินไป มีลูกค้า 1 คนก็ถือว่าชนะแล้ว สำคัญคือก้าวแรกให้กล้าหน่อย แล้วพวกนายก็จะพบว่า ทำอันนี้ยังไม่ดีเท่ากลับไปหางานทำ!"

--------------------------------

ฝากติดตาม สนับสนุน และเป็นกำลังใจให้ด้วยนะ

หากพบคำผิด แจ้งได้เลย