บทที่ 19 - ขโมยดาบ

บทที่ 19 - ขโมยดาบ

ดาบเล่มนั้น หากได้มาอยู่ในมือข้าก็คงจะดีไม่น้อย

นับตั้งแต่ฉู่ซุ่นได้เห็นดาบล้ำค่าในมือหลิวไล่จื่อ วิญญาณของเขาก็เหมือนถูกช่วงชิงไป จิตใจจดจ่ออยู่แต่กับประกายอันแวววาวของตัวดาบ

ในฐานะเจ้าถิ่นเก่าแก่แห่งเมืองชิงโจว ฉู่ซุ่นมั่นใจว่าตนเคยเห็นของวิเศษมามาก

มีทั้งของชั่วร้ายอย่างเช่นหน้ากากที่สวมแล้วทำให้คนเสียสติ หรือป๋องแป๋งที่แค่เขย่าก็ล่อลวงเด็กได้

มีทั้งของดีมีคุณธรรมอย่างตราประทับของทางการที่ใช้ลงทัณฑ์คนผิด หรือทวนแม่ทัพที่แทงใครคนนั้นต้องตาย

แต่มีเพียงดาบเล่มนี้ที่ฉู่ซุ่นรู้สึกว่าไม่ธรรมดา

แสงสว่างเจิดจ้าบาดตา ทั่วทั้งเล่มดาบแฝงไว้ด้วย "จิตวิญญาณ" ที่ยากจะบรรยาย

ของวิเศษชิ้นนี้ดียิ่งนัก แม้แต่กุมารกุมารีทองคำหยกที่เขารับปากจะใช้เซ่นไหว้เจ้าพ่อแม่น้ำยังเทียบไม่ติด!

ครั้งนี้เพื่อจะกลับเข้าเมืองชิงโจว เขาได้ขนสมบัติในคลังพรรคเหวินเซียงออกมาจนเกือบเกลี้ยง หากได้ดาบเล่มนี้กลับไป ความสูญเสียก่อนหน้านี้ก็นับเป็นเรื่องขี้ปะติ๋ว เขาจะกลับมารุ่งโรจน์ได้อีกครั้งทันที!

ฉู่ซุ่นเดินวนเวียนอยู่หน้าประตูหลายรอบ ในที่สุดก็ตัดสินใจเด็ดขาด

ขโมยดาบ!

เมื่อคิดได้ดังนั้น เขาก็ล้วงธูปออกมาดอกหนึ่ง จุดด้วยที่จุดไฟ แล้วฉีกเศษผ้ามาผูกเป็นวงคาดหัว เสียบธูปไว้ตรงกลางหน้าผาก

จากนั้นฉู่ซุ่นก็กระโจนขึ้นไปบนต้นหลิวข้างสำนักคุ้มกันภัย อาศัยแรงส่งจากต้นไม้กระโดดตัวเบาหวิวราวกับลิง ขึ้นไปยืนบนกำแพง

เมื่อยืนมั่นบนกำแพง ฉู่ซุ่นก้มมองลงไปในลานบ้าน เห็นเด็กหนุ่มกลุ่มหนึ่งกำลังฝึกวิชาที่ลานข้าง ส่วนลานกลางมีโต๊ะแปดเซียนตั้งอยู่ หลิวไล่จื่อเมาเหล้าฟุบหลับคาโต๊ะ ฝั่งตรงข้ามมีหญิงสาวหน้าตาจิ้มลิ้มกำลังเขี่ยกระดูกเล่นอย่างเบื่อหน่าย

และดาบเล่มนั้น ก็วางพิงอยู่อย่างสงบนิ่งข้างโต๊ะ

ได้การล่ะ!

ฉู่ซุ่นกระโดดลงจากกำแพงอย่างแผ่วเบา ย่อตัวเดินย่องเข้าไปหาโต๊ะราวกับหนู หญิงสาวที่นั่งหันหน้ามาทางเขาดูเหมือนจะไม่สังเกตเห็นเขาเลยแม้แต่น้อย

แต่ธูปบนหัวเขากลับลุกไหม้อย่างรุนแรง

ฉู่ซุ่นตกใจ

อะไรกัน! ธูปซ่อนกายของข้าจะเผาไหม้เร็วขนาดนี้ก็ต่อเมื่อเจอกับยอดคนเท่านั้น หลิวไล่จื่อข้ารู้จักดี ฝีมือก็งั้นๆ ส่วนแม่นางฝั่งตรงข้ามก็ดูไม่มีราศีของยอดฝีมือเลย

หรือจะเป็นเพราะดาบเล่มนั้น?!

ฉู่ซุ่นคิดว่ามีความเป็นไปได้สูง!

ดาบวิเศษย่อมมีจิตวิญญาณ สามารถขจัดอาคมรอบกายได้ ไม่ใช่เรื่องแปลก!

คิดได้ดังนั้น ฉู่ซุ่นทั้งตื่นเต้นและกระเหี้ยนกระหือรือ!

สมบัติชิ้นนี้มีวาสนาต่อข้า สมควรตกเป็นของข้า!

ก้าวเท้าสั้นๆ แต่รวดเร็ว ฉู่ซุ่นพุ่งตัวไปที่ดาบราวกับหนู คว้าด้ามดาบไว้แน่นด้วยมือเดียว!

เขาลิงโลดในใจ เตรียมหันหลังวิ่งหนี แต่จู่ๆ ก็เห็นหญิงสาวจิ้มลิ้มกำลังจ้องมองเขาอยู่

ไฉ่อีกระพริบตาปริบๆ สมองประมวลผลอยู่สองรอบ

"บัดซบ! ขโมย!"

เสียงตะโกนของไฉ่อีปลุกหลิวไล่จื่อให้สะดุ้งตื่นจากภวังค์

เขาหันไปมอง ก็เห็นฉู่ซุ่นกำลังกำด้ามดาบอยู่

ฉู่ซุ่นหน้าถอดสี

เขาลูบหัวตัวเอง

ธูปยังไหม้อยู่

แล้วนังตัวดีนี่เห็นข้าได้ยังไง?!

เขาไม่สนใจอะไรแล้ว ตอนนี้ได้ดาบมาแล้ว หนีให้รอดคือยอดดี!

ถีบเท้าส่งแรง ฉู่ซุ่นหันหลังเตรียมโกยแน่บ แต่หลิวไล่จื่อมีหรือจะยอมให้เขาเอาดาบวิเศษไปง่ายๆ

"ไอ้ลูกหมา ขโมยดาบถึงหัวปู่แกเชียวรึ!"

เขายื่นมือไปคว้าฝักดาบไว้ ไม่รู้ทำไมตัวดาบกับฝักดาบถึงได้ติดกันแน่นราวกับทากาว ทั้งสองฝ่ายดึงกันไปมาจนตัวแข็งทื่อ

ดาบประหลาด!

ฉู่ซุ่นร้อนใจยิ่งนัก

พวกเด็กหนุ่มฉกรรจ์ข้างๆ ได้ยินเสียงความเคลื่อนไหว เริ่มวิ่งกรูเข้ามา แม้วิชาของฉู่ซุ่นจะร้ายกาจ แต่ต้องมีการตั้งพิธีล่วงหน้า ต้องใช้เวลาเตรียมการ!

ในสถานการณ์แบบนี้ ถ้าโดนพวกบ้าพลังรุมล้อม เขาคงไม่รอดแน่!

ไฉ่อีที่มองอยู่ข้างๆ ก็ร้อนใจ แต่ไม่รู้จะทำอย่างไร

จะพ่นไฟก็ไม่ได้ นางยังไม่ได้ฝึกควบคุมขอบเขตของวิชาใหม่ ขืนพ่นออกไปเผาสำนักเขาวอดวายจะทำยังไง

นางร้อนรนจนลมปราณตีขึ้น ตัดสินใจไม่สนหน้าอินทร์หน้าพรหม ถ่ายเทพลังปราณลงไปในกระดูกข้อต่อ

"ย้าก!"

ไฉ่อีร้องเสียงหลง ทุ่มกระดูกข้อต่อใส่กลางกระหม่อมฉู่ซุ่นเต็มแรง

"โป๊ก!"

ฉู่ซุ่นรู้สึกเจ็บแปลบที่กลางหัว ความเจ็บปวดกระตุ้นสัญชาตญาณดิบ เขากัดฟันกรอด ออกแรงกระชากเต็มที่ จนดึงดาบออกจากฝักได้สำเร็จ!

ได้ดาบแล้ว ฉู่ซุ่นดีใจจนเนื้อเต้น กำลังจะหันไปเยาะเย้ยหลิวไล่จื่อ แต่พออ้าปาก เขาก็รู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่างอยู่ในปาก

พอบ้วนออกมา สิ่งที่ตกลงพื้นกลับเป็นกระดูกข้อต่อชิ้นหนึ่ง?

ฉู่ซุ่น: "?"

นี่มันอะไรกัน

เมื่อกี้อีตัวดีนั่นใช้วิชาอะไร

นางตบหัวข้าทีเดียว ของก็หลุดเข้ามาในปากข้าเลยรึ

ฉู่ซุ่นรีบลูบหัวตัวเอง

ไม่มีบาดแผล

ประหลาดแท้!

เห็นพวกคนคุ้มกันล้อมเข้ามาแล้ว แม้จะได้ดาบแต่ฉู่ซุ่นก็ไม่กล้าโอ้เอ้ ถีบเท้ากระโดดข้ามกำแพงอีกครั้ง แล้ววิ่งหนีไปอย่างไม่คิดชีวิต

เห็นขโมยหนีไปได้ หลิวไล่จื่อทั้งโกรธทั้งน้อยใจ น้ำตาเม็ดโป้งไหลพรากอาบแก้ม

"ดาบข้า! ดาบของข้า!"

ร้องไห้โฮออกมาอย่างไม่อายใคร

ไฉ่อีทำตัวไม่ถูก ไม่รู้จะปลอบอย่างไรดี

ท่านนักพรตเจ้าขา! ทำไมท่านต้องออกไปตอนเวลานี้ด้วยเล่า?!

...

ฉู่ซุ่นกอดดาบวิ่งหน้าตั้งกลับไปยังตำบลนอกเมือง

ในใจเปี่ยมด้วยความปิติยินดี ดวงตาหยีจนเป็นเส้นตรง

"ฮ่าๆ! ได้ของดีมาแล้ว!"

มีดาบเล่มนี้ ต่อให้ไม่ต้องเซ่นไหว้กุมารทองกุมารหยก เขาก็ฆ่าล้างสมาคมไป๋เหล่าได้สบายๆ ถึงตอนนั้นเมืองชิงโจวก็ต้องตกเป็นของเขาไม่ใช่หรือ

ส่วนสำนักคุ้มกันภัยเจิ้งจิ่วนั่น หลิวไล่จื่อฝีมือก็งั้นๆ เดี๋ยวเขากลับไปตั้งพิธี จุดธูปสามดอกไหว้ไปทางทิศสำนัก ทำลายโชคลาภวาสนาของมัน มันจะกล้ามาทวงดาบเชียวหรือ

ฝีเท้าไม่หยุดพัก ฉู่ซุ่นใช้เวลาเพียงครึ่งชั่วยามก็วิ่งกลับถึงตำบล ถึงลานบ้านพรรคเหวินเซียง

พอเข้าลานบ้าน ก็เห็นลูกน้องหลายคนยืนล้อมหน้าห้องพักของคุณชายผู้สูงศักดิ์ด้วยท่าทางกระวนกระวาย

เกิดอะไรขึ้น ตัวเขาไม่อยู่แค่ครึ่งวัน ไอ้พวกสวะนี่ไปก่อเรื่องอะไรไว้

คิ้วขมวดมุ่น ฉู่ซุ่นเดินเข้าไปตบไหล่ลูกน้องคนหนึ่ง

ลูกน้องหันมาเห็นหัวหน้าพรรค สีหน้าก็โล่งอกทันที

"หัวหน้า คุณชายขังตัวเองอยู่ในห้อง ไม่รู้ทำอะไรอยู่ พวกข้าน้อยไม่กล้าเข้าไปถามขอรับ"

ไอ้พวกไม่ได้เรื่อง!

ฉู่ซุ่นหงุดหงิด อ้าปากเตรียมจะด่ากราด

แต่พออ้าปาก ก็มีของบางอย่างร่วงกราวออกมาจากปาก

ตกลงพื้นดังกรุบกรับ

ฉู่ซุ่นก้มลงมอง

พบว่าสิ่งที่ร่วงออกมาจากปาก คือกระดูกข้อต่อหลายชิ้น

[จบแล้ว]