บทที่ 18 - เงินซื้อชีวิตตุ๊กตากระดาษ

บทที่ 18 - เงินซื้อชีวิตตุ๊กตากระดาษ

สาวใช้ยืนอยู่ริมทะเลสาบ เอียงคอเล็กน้อย ดวงตาเล็กหยีฉายแววไม่เข้าใจ

"เจ้าพ่อแม่น้ำตายแล้ว?

"ใครฆ่า?

"ทำไมแม้แต่วิญญาณอาฆาตก็สัมผัสไม่ได้?"

ความสับสน งุนงง และไม่เข้าใจผุดขึ้นในใจของสาวใช้

เจ้าพ่อแม่น้ำตนนี้ตอนนางติดตามคุณชายมาก็เคยเจอ นับว่าเป็นปีศาจที่เก่งกาจในหมู่ปีศาจตามป่าเขา ต่อให้คุณชายของนางจะจัดการ ก็ยังต้องตั้งแท่นพิธี ถวายเครื่องทองของมีค่า ข้าวสารเสก และหมูเป็นๆ ถึงจะปราบลงได้

แต่ทว่าเพียงแค่คืนเดียวที่ไม่ได้เจอ เจ้าพ่อแม่น้ำกลับตายเสียแล้ว!

"ช่างชั่วร้ายนัก"

นางพ่นคำพูดออกมาสองคำด้วยใบหน้าไร้อารมณ์ ก่อนจะเตรียมตัวกลับไปรายงาน

แต่พอนางหันหลังกลับ ก็เห็นนักพรตสวมหมวกทรงสูงเบี้ยวๆ ยืนอยู่ข้างหลัง

จั่วเฉินจ้องมองเด็กสาวตรงหน้า สำรวจดูด้วยความสนใจ

เมื่อครู่เพียงแค่สัมผัสได้ถึงปราณประหลาด ตอนนี้ได้เห็นตัวจริง จั่วเฉินก็มั่นใจแล้วว่า สิ่งที่อยู่ตรงหน้าคงเป็นสิ่งชั่วร้าย

ผมจุกชี้ฟ้า แก้มแดงแจ๋ ดูยังไงก็ไม่เหมือนคนเป็น

"แม่นาง มาทำอะไรที่ริมแม่น้ำนี้หรือ" จั่วเฉินถามยิ้มๆ

สาวใช้มองจั่วเฉินด้วยความสงสัยเช่นกัน

ในสายตาของนาง นักพรตผู้นี้ดูเหมือนคนธรรมดาที่ไม่มีตบะแก่กล้าอะไร แต่ไม่รู้ทำไม นางกลับรู้สึกถึงอันตรายบางอย่าง

"รับคำสั่งคุณชาย มาดูปลาในแม่น้ำ" สาวใช้ตอบ "คุณชายข้าถูกใจปลาตัวหนึ่งในแม่น้ำ แต่เมื่อกี้ข้ามาดู ปลาตัวนั้นตายแล้ว"

ปลาตัวนั้นคงหมายถึงเจ้าพ่อแม่น้ำสินะ?

ฟังจากน้ำเสียง คุณชายของนางคงมีฝีมือไม่เบา

หรือจะเป็นผู้บำเพ็ญเพียร?

แต่ปราณในตัวนางนี่มัน...

ฝ่ายตรงข้ามเป็นผู้บำเพ็ญสายมาร?

จั่วเฉินระมัดระวังตัวเต็มที่

อุตส่าห์คิดว่าจะได้เจอผู้บำเพ็ญเพียร ไม่นึกว่าจะมาเจอสายมารเข้าให้

ผู้บำเพ็ญสายมารสิบคนเลวเก้าคน อีกคนเลวบัดซบ ไม่ใช่ว่าจั่วเฉินมีอคติกับสายมาร แต่พูดตามตรง วิชาอัสนีบาตซ่างชิงกับภูตผีปีศาจมันเป็นของแสลงกัน โดยธรรมชาติ ฝ่ายหนึ่งเป็นหยางบริสุทธิ์แข็งแกร่ง อีกฝ่ายเป็นยินชั่วร้าย เกิดมาเพื่อขัดแย้งกัน

แต่ปราณในตัวสาวใช้คนนี้ช่างอ่อนแอเหลือเกิน ในสายตาจั่วเฉิน แค่เป่าลมเบาๆ ทีเดียวก็คงปลิวหายไปแล้ว

ยังไม่เข้มข้นเท่าปราณของไฉ่อีที่ได้จากการกินเจ้าพ่อแม่น้ำเลยด้วยซ้ำ

สาวใช้เห็นจั่วเฉินเงียบไป จึงกล่าวว่า

"ที่นี่ไม่ใช่ธุระกงการอะไรของเจ้า รีบไปซะ"

พูดจบ นางก็ล้วงเข้าไปในอกเสื้อ หยิบเงินก้อนออกมาสองสามก้อน โยนไปให้จั่วเฉิน

จั่วเฉินรับไว้อย่างง่ายดาย เมื่อเงินตกถึงมือ

สัมผัสเย็นเฉียบ แฝงความประหลาด จั่วเฉินลองสัมผัสดูครู่หนึ่ง ใบหน้าก็ปรากฏรอยยิ้มแปลกๆ

"แม่หนู เงินของเจ้านี่ดูท่าจะรับไว้ไม่ง่ายนะ"

"เจ้า... ไม่กลัวเงินซื้อชีวิตหรือ" สาวใช้ถามด้วยความแปลกใจ

"เงินซื้อชีวิต?" รอยยิ้มของจั่วเฉินเย็นชาลง "นี่เป็นของดีจริงๆ ถ้าตกไปอยู่ในมือชายฉกรรจ์ เงินสองตำลึงนี้คงบั่นทอนอายุขัยไปสักสามสิบสี่สิบปี แต่ถ้าเป็นชาวนาแก่ๆ เงินแค่นี้คงซื้อชีวิตเขาไปได้เลย!

"ลงทุนน้อยกำไรงามนี่!"

ใบหน้าไร้อารมณ์ของสาวใช้ในที่สุดก็เผยความตื่นตระหนกออกมาอย่างชัดเจน

เงินซื้อชีวิตนี้เป็นของวิเศษที่คุณชายหลอมขึ้นมา ต้องใช้ของร่วมสาบานของคนตายผสมกับน้ำศพพิเศษแช่หมัก อย่าว่าแต่ชาวนาเลย ต่อให้เป็นยอดฝีมือจับโดนเข้าก็คงเสียชีวิตไปครึ่งหนึ่ง แต่นักพรตคนนี้จับแล้วกลับไม่มีอาการอะไรเลย!

สาวใช้ไม่ลังเลอีกต่อไป หันหลังเตรียมวิ่งหนี

ร่างของนางเพิ่งจะกลายเป็นลมเย็นเตรียมพัดหนี ก็พบว่าจั่วเฉินมายืนอยู่ข้างหลังแล้ว

จั่วเฉินยื่นมือออกไป คีบคอเสื้อด้านหลังของสาวใช้หิ้วขึ้นมาราวกับหิ้วแมว

"เจ้าเชิญข้าด้วยเงินสองตำลึง งั้นก็ต้องอยู่คุยกับข้าดีๆ สิ หรือจะพาข้าไปพบคุณชายของเจ้าหน่อยเป็นไง"

ได้ยินจั่วเฉินพูด สาวใช้หันขวับ อ้าปากพ่นลมใส่หน้าเขา

"ฟู่ๆ!"

ลมเย็นพัดปะทะใบหน้า จั่วเฉินขมวดคิ้วเล็กน้อย พ่นลมหายใจออกทางจมูกต้านกลับไป

สาวใช้รู้สึกเหมือนโลกหมุนคว้าง ราวกับมีขุนเขาถล่มทับลงมา!

นางร้องเสียงหลงได้เพียงคำเดียว

"ปุ๊!"

จั่วเฉินรู้สึกว่าน้ำหนักในมือเบาหวิว พอมองดูในฝ่ามือ ก็พบว่าเป็นตุ๊กตากระดาษทำจากไม้และกระดาษสีแดง

ตุ๊กตากระดาษตัวนี้หน้าตาเหมือนสาวใช้คนเมื่อกี้เปี๊ยบ เสื้อแดง กางเกงเทา หน้าขาว แก้มแดง

จุกผมสองข้างสั่นไหว แต่ไร้ซึ่งจิตวิญญาณใดๆ แล้ว

ปราณประหลาดในตัวนาง ถูกลมหายใจของจั่วเฉินเป่าจนแตกซ่านไปแล้ว!

แค่ขยับมือนิดเดียว แขนขาของตุ๊กตากระดาษก็ส่งเสียงดังเปรี๊ยะ หลุดร่วงลงกองกับพื้น กลายเป็นแค่เศษไม้และเศษกระดาษ

จั่วเฉินยืนนิ่งอยู่กับที่ รู้สึกเก้อเขินเล็กน้อย

เขาไม่คิดว่าจะเปราะบางขนาดนี้

ทิ้งตุ๊กตากระดาษลงพื้น จั่วเฉินนั่งยองๆ พิจารณาอยู่ครู่หนึ่ง คิดว่านี่คงเป็นแค่วิชาปาหี่เล็กน้อยของ "คุณชาย" ท่านนั้น

น่าเสียดายที่ไม่รู้ว่าคุณชายคนนั้นอยู่ที่ไหน ไม่อย่างนั้นจั่วเฉินอยากจะไปดูหน้าผู้บำเพ็ญสายมารที่สร้างเงินซื้อชีวิตแบบนี้ ว่าจะมีกรรมเวรติดตัวมากแค่ไหน

ส่ายหน้าเบาๆ จั่วเฉินไม่รั้งรออยู่ที่นี่อีก หันหลังเดินกลับไปทางสำนักคุ้มกันภัย

...

ภายในพรรคเหวินเซียง คุณชายน้อยกำลังเพลิดเพลินกับการนวดไหล่ ถือถ้วยชาไว้ในมือ ใช้ฝาถ้วยกรีดน้ำชาเล่น พลางหลับตาพักผ่อน

แต่ยังกรีดน้ำชาได้ไม่กี่ที สาวใช้ด้านหลังก็ร้องเสียงหลง คุณชายน้อยมือสั่น ถ้วยชาในมือคว่ำหก

น้ำชาราดรดกางเกงจนเปียกชุ่มไปถึงเป้า

"เจ้า!?"

คุณชายน้อยหันขวับไปมองสาวใช้ด้วยความโกรธ แต่กลับพบว่านางตาเหลือกค้าง ร่างกายแข็งทื่อล้มหงายหลัง

ตุ้บ

ศีรษะกระแทกพื้น

พอมองดูอีกที นางก็กลับกลายเป็นตุ๊กตากระดาษไปแล้ว ไหนเลยจะมีความมีชีวิตชีวาเหมือนเมื่อครู่?

"นี่มัน?"

ความโกรธของคุณชายน้อยมลายหายไป แทนที่ด้วยความตื่นตระหนก

นี่คือตุ๊กตากระดาษวิเศษที่ท่านปู่มอบให้เชียวนะ!

ทำไมจู่ๆ ถึงพังได้?!

ต้องรู้ก่อนว่า ตุ๊กตากระดาษสองตัวนี้มีฝีมือไม่ธรรมดา ยิ่งบวกกับของวิเศษที่พกติดตัว ต่อให้เจอยอดฝีมือในยุทธภพก็ยังเอาชีวิตอีกฝ่ายได้ แถมในตัวพวกนางยังมีปราณบริสุทธิ์ที่ท่านปู่ถ่ายทอดไว้ ยิ่งทำให้สองพี่น้องเคลื่อนไหวได้เหมือนคนจริง

จู่ๆ จะมาพังแบบนี้ เป็นไปไม่ได้เด็ดขาด!

คุณชายน้อยรีบหยิบเข็มทิศออกมา เขี่ยดูสองสามที แววตาก็มืดครึ้มลงทันที

สาวใช้ที่เขาส่งไปริมแม่น้ำก็สิ้นชีพไปแล้ว!

ดูท่าสาวใช้ของเขาคงไปเจอยอดคนเข้าที่ริมแม่น้ำ ยอดคนผู้นั้นใช้วิชาสังหารนาง แล้วพลอยทำให้ปราณบริสุทธิ์ในตัวพี่น้องแตกซ่านไปด้วย

ในเมืองชิงโจวมีใครเก่งกาจขนาดนี้เชียวหรือ?!

แล้วพรุ่งนี้ยังจะทำพิธีบูชาเจ้าพ่อแม่น้ำได้อีกไหม?

คุณชายน้อยรู้สึกสับสนไปหมด

คิดไปคิดมา เขากัดฟันกรอด ล้วงธูปออกมาดอกหนึ่งจากอกเสื้อ

"เรื่องนี้ต้องรายงานท่านปู่"

เขาพึมพำกับตัวเอง

[จบแล้ว]