บทที่ 11 - นายมาทำอะไรที่นี่

บทที่ 11 - นายมาทำอะไรที่นี่

“มันมาทำบ้าอะไรที่นี่วะ”

โหวจวินอดไม่ได้ที่จะบ่นพึมพำ เขาฟังโจวหว่านถิงเล่ามาว่าบ้านเสิ่นหยวนล้มละลายแล้ว แถมยังมีหนี้สินพะรุงพะรัง

ตามหลักแล้วคนอย่างเสิ่นหยวนที่ไร้ร่มเงาพ่อแม่คุ้มหัว ก็เป็นแค่นักศึกษาจนๆ คนหนึ่ง จะเอาปัญญาที่ไหนมาเดินห้างหรูอย่าง IFS

ยิ่งพอเห็นผู้หญิงข้างๆ เป็นคนจ่ายค่ารถ ความอิจฉาในใจโหวจวินก็พุ่งปรี๊ด

ไอ้ขี้กากเอ๊ย ถังแตกแล้วยังเกาะผู้หญิงกินได้อีกเหรอวะ?

ส่วนโจวหว่านถิงที่นั่งอยู่เบาะข้าง มองดูทั้งสองคนจ่ายเงินเสร็จแล้วเดินเคียงไหล่กันเข้าห้างไป สีหน้าของเธอก็ค่อยๆ มืดครึ้มลง

เพิ่งเลิกกันเมื่อวาน วันนี้ก็นัดสาวอื่นมาเดต

เสิ่นหยวน นายมันแน่จริงๆ!

อีกด้านหนึ่ง เสิ่นหยวนไม่ทันสังเกตเห็นโหวจวินกับโจวหว่านถิงเลยแม้แต่น้อย พวกเขาเดินเข้ามาที่ชั้นหนึ่งของห้าง เห็นร้านชาไข่มุกพอดี เลยสั่งชานมคนละแก้ว นั่งกินจนหมดแล้วค่อยเริ่มเดิน

ชั้นหนึ่งของห้าง IFS ส่วนใหญ่เป็นเสื้อผ้า เครื่องประดับทองและเพชร รวมถึงเครื่องสำอาง ส่วนแบรนด์เนมจะอยู่ที่ชั้นสอง

เสิ่นหยวนไม่สนใจของพวกนี้ เลยพาฝางหมิ่นฮุ่ยขึ้นไปชั้นสอง เตรียมไปดูกระเป๋า

คราวที่แล้วซื้อ LV ไปแล้ว รอบนี้เสิ่นหยวนเลยกะจะไปดู Prada หรือ Chanel บ้าง

แต่พอเดินมาถึงหน้าร้าน Prada เขาก็ดันเจอโจวหว่านถิงกับชายวัยกลางคนหน้ามันเยิ้มคนนั้นอยู่ข้างใน

โลกกลมชิบเป๋ง!

เสิ่นหยวนไม่อยากปะทะด้วย เลยหันหลังกลับ “เราไปดูร้านอื่นกันเถอะ”

“อื้ม”

ฝางหมิ่นฮุ่ยไม่มีปัญหา จริงๆ วันนี้ได้มาทานอาหารญี่ปุ่นสุดหรู เธอก็พอใจมากแล้ว

เมื่อก่อนไม่ค่อยมีโอกาสได้คุยกับเสิ่นหยวน แต่หลังจากคืนนี้ มุมมองที่เธอมีต่อเสิ่นหยวนก็เปลี่ยนไปบ้าง

ความรู้สึกที่ได้อยู่กับเขาต่างกับตอนอยู่กับหลี่จานเผิงอย่างสิ้นเชิง

หลี่จานเผิงชอบพูดจาโอ้อวด พยายามจะงัดเอาข้อดีทุกอย่างของตัวเองออกมาโชว์พาวให้ได้มากที่สุด

อย่างเช่น “เมื่อปีก่อนที่บ้านซื้อคอนโดที่เทียนเจียวเฮาส์ให้ จ่ายสดเลยนะ ไม่ใหญ่หรอก แค่ร้อยยี่สิบตารางเมตร แต่ฉันว่ากำลังดี ใหญ่ไปขี้เกียจทำความสะอาด”

หรือ “รถก็แค่พาหนะ ไม่ต้องหรูหราหรอก ขับได้ก็พอ แม่ฉันจะเปลี่ยนบีเอ็มให้ แต่ฉันไม่เอา เงินพ่อแม่ไม่ได้หามาง่ายๆ เราต้องรู้จักประหยัดเพื่อท่าน”

แล้วก็อีกสารพัดคำพูดทำนองนี้ ฝางหมิ่นฮุ่ยฟังแล้วเอียนจะแย่

แต่เสิ่นหยวนต่างออกไป คืนนี้เขาแสดงออกถึงความสุขุมนุ่มลึกตั้งแต่ต้นจนจบ

ไม่จงใจอวดรวย ไม่โม้เรื่องทางบ้าน บทสนทนาส่วนใหญ่เป็นเรื่องตลกในมหาลัย หรือเรื่องเปิ่นๆ สมัยเด็ก

บรรยากาศเลยเป็นกันเองและผ่อนคลาย ฝางหมิ่นฮุ่ยรู้สึกสนุกไปด้วย จนแอบหวังลึกๆ ว่าจะมีเดตครั้งต่อไป

“เสิ่นหยวน!”

เสียงผู้ชายดังมาจากข้างหลัง เสิ่นหยวนขมวดคิ้ว เดาได้เลยว่าเป็นใคร แต่วันนี้อารมณ์ดี ไม่อยากให้คู่รักผีเน่านี่มาทำลายบรรยากาศ เลยแกล้งทำหูทวนลม

ฝางหมิ่นฮุ่ยหันไปมองโดยสัญชาตญาณ เห็นชายวัยกลางคนแปลกหน้า แต่พอเห็นเสิ่นหยวนนิ่งเฉย เธอก็นึกว่าเขาไม่ได้ยิน เลยสะกิดบอก

“เสิ่นหยวน มีคนเรียกนายน่ะ”

“ไม่รู้จัก ไม่ต้องไปสนใจ” เสิ่นหยวนเร่งฝีเท้า

“เสิ่นหยวน มาถึงหน้าประตูแล้วก็เข้าไปเดินดูหน่อยสิ เข้าไปดูเฉยๆ ไม่เสียตังค์หรอก”

โหวจวินเดินตามมาสองสามก้าว มองแผ่นหลังที่พยายามจะหนีของเสิ่นหยวนด้วยสายตาเหยียดหยาม

เมื่อวานโหวจวินโดนเสิ่นหยวนปั่นหัวจนเสียศูนย์ กำลังหาโอกาสเอาคืนอยู่พอดี ในใจคิดว่าไอ้ที่เอ็งพล่ามมาน่ะ ตูยังไม่เคยลองสักท่า ดันเอาไปปรนเปรอแกหมดแล้ว!

ตอนแรกเขานึกว่านักศึกษาจนๆ อย่างเสิ่นหยวนจะเดินแค่ชั้นหนึ่ง ไม่นึกว่าจะกล้าขึ้นมาถึงชั้นสอง

ไอ้หอกหัก ค่ารถยังต้องให้ผู้หญิงจ่าย ยังมีหน้ามาเดิน Prada อีกเรอะ?

ปัญญาจะซื้อมีไหม?

แน่นอนว่าอีกใจหนึ่งก็อยากจะโชว์พาวให้สาวสวยข้างๆ เห็นด้วย

จะได้ให้แม่สาวน้อยคนนั้นเบิกตาดูให้ชัดๆ ว่าคบกับไอ้จนกรอบพรรค์นี้มันไม่มีอนาคต ได้แต่ดูแต่ซื้อไม่ได้มันจะมีประโยชน์อะไร!

โจวหว่านถิงกำลังตั้งใจเลือกกระเป๋า ได้ยินเสียงโหวจวินเรียก ก็หันมองตามทันที พอเห็นว่าเป็นใคร ก็รีบวางกระเป๋าแล้วเดินตามมา

“เสิ่นหยวน นายมาทำอะไรที่นี่”

โจวหว่านถิงถามเสียงแข็ง

เสิ่นหยวนสบถในใจ จะหนีก็หนีไม่พ้นแล้ว เลยหันกลับมาเผชิญหน้า

“บังเอิญจังนะ พวกเธอก็อยู่ที่นี่ด้วย”

ฝางหมิ่นฮุ่ยหันกลับมามองทั้งคู่ ชายวัยกลางคนเธอไม่รู้จัก แต่รุ่นพี่โจวหว่านถิงเธอเคยเห็น เพราะเมื่อก่อนตัวติดกับเสิ่นหยวนตลอด

ส่วนโจวหว่านถิงก็กำลังสำรวจฝางหมิ่นฮุ่ยตั้งแต่หัวจรดเท้า รู้สึกคุ้นหน้าคุ้นตา น่าจะเป็นรุ่นน้องที่คณะ

เธอลองเปรียบเทียบตัวเองกับอีกฝ่ายโดยอัตโนมัติ ไม่ใช่แค่หน้าตาสวยกว่า หุ่นก็...

หน้าอกหน้าใจกับสะโพกดินระเบิดนั่น กินขาดเห็นๆ

โจวหว่านถิงยิ่งไม่สบอารมณ์ เมื่อวานเสิ่นหยวนเพิ่งจะแฉความลับเธอจนหมดเปลือก วันนี้ดันควงสาวที่สวยกว่าเธอมาเดินห้างอีก หมายความว่าไงยะ?

ถ้าเสิ่นหยวนควงผู้หญิงขี้เหร่กว่าเธอ เธอคงไม่ว่าอะไร เผลอๆ จะสะใจด้วยซ้ำ แต่นี่เล่นหามาสวยเช้งวับขนาดนี้?

โจวหว่านถิงเริ่มสงสัยว่าเสิ่นหยวนจงใจโผล่มาเวลานี้ เพื่อจะยั่วโมโหเธอชัดๆ!

“ฉันมาเดินเล่น จะซื้อของขวัญให้น้องสาว”

เสิ่นหยวนตอบเรียบๆ

“พรืด...”

โหวจวินกลั้นขำไม่อยู่

“ซื้อของขวัญให้น้องสาวควรไปคลองถมหรือช้อปปี้โน่น นายมาทำอะไรที่นี่มิทราบ”

เสียงของทั้งสี่คนดังพอสมควร พนักงานในร้าน Prada เห็นเหตุการณ์เข้าก็ร้องอู้หู

คุณเสิ่นเป็นลูกค้าเก่า ถึงช่วงหลังจะหายหน้าไปหลายเดือน แต่พวกเธอจำได้แม่น

คุณโจวเป็นแฟนคุณเสิ่น อันนี้พวกเธอก็รู้

แต่สถานการณ์ตรงหน้า ดูเหมือนคุณเสิ่นจะควงกิ๊กใหม่ที่หุ่นแซ่บกว่าคุณโจวมาเดินห้าง แล้วดันมาจ๊ะเอ๋กับคุณโจวและกิ๊ก “ใหม่” ของเธอ ที่เป็นตาลุงวัยสี่สิบอัพ

แถมดูจากน้ำเสียงและท่าทีของคุณโจว เหมือนคุณเสิ่นจะเป็นฝ่ายทิ้งเธอ?

แต่ถ้าเพิ่งเลิกกันเมื่อวาน แล้วทำไมคุณโจวถึงหาเสี่ยเลี้ยงมาเปย์กระเป๋าได้ไวปานจรวดขนาดนี้ล่ะ?

ตอนที่คุณโจวกับเสี่ยเดินเข้ามา ‘จูเลีย’ พนักงานขายที่ดูแลพวกเธอประจำ ยังนึกว่าเป็นพ่อลูกกันด้วยซ้ำ

เพราะภาพจำคือคุณโจวเป็นแฟนคุณเสิ่นมาตลอด

แต่อาศัยประสบการณ์ขายแบรนด์เนมมาโชกโชน จูเลียอ่านสายตาของทั้งคู่แล้วสัมผัสได้ถึงซัมซิงบางอย่าง เลยเปลี่ยนสรรพนามจาก “คุณลุง” เป็น “คุณพี่” ได้ทันท่วงที

จูเลียดีใจที่ไหวพริบดี เพราะยุคนี้เรื่องแบบนี้มีให้เห็นเกลื่อน

ครั้งก่อนยังมีปู่ทวดวัยเจ็ดสิบกว่าควงสาวเอ๊าะๆ ยี่สิบต้นๆ มาช้อปเลย

คู่นี้ห่างกันแค่ยี่สิบปี จิ๊บจ๊อยมาก

[จบแล้ว]