บทที่ 12 - สองใบเหรอ?

บทที่ 12 - สองใบเหรอ?

โจวหว่านถิงกอดอก เชิดหน้าพูดอย่างวางอำนาจ “น้องสาว ถึงพี่จะไม่รู้จักเธอ แต่พี่ก็เป็นรุ่นพี่สถาบันเดียวกัน รู้ว่าเธอเรียนที่นั่น เลยอยากเตือนด้วยความหวังดี อยู่ให้ห่างจากคนแบบนี้ไว้จะดีกว่า ระวังจะโดนหลอก”

ฝางหมิ่นฮุ่ยชะงักไปเล็กน้อย สมองประมวลผลไม่ทัน

เธอไม่เข้าใจว่ารุ่นพี่โจวหว่านถิงเลิกกับเสิ่นหยวนไปแล้ว ทำไมยังต้องมายุ่งเรื่องชาวบ้านอีก?

แถมเลิกกันแล้วยังไปคบกับตาแก่หัวงูหน้ามันแผล็บเนี่ยนะ?

เสิ่นหยวนทั้งหน้าตาและหุ่นกินขาดเห็นๆ

ที่สำคัญคือ เสิ่นหยวนไม่ได้หลอกอะไรเธอเลย เมื่อกี้ยังเลี้ยงข้าวญี่ปุ่นมื้อละเกือบสามพัน แล้วนี่ก็พามาดูของขวัญให้น้องสาวจริงๆ

“ยุ่งอะไรด้วยวะ แล้วอะไรคือหลอก ฉันไปหลอกใครมิทราบ?”

เสิ่นหยวนเริ่มมีน้ำโห ต่างคนต่างอยู่ก็จบแล้ว เลิกกันแล้วจะมาวุ่นวายทำซากอะไร!

“เสิ่นหยวน นายไม่ควรพูดกับหว่านถิงแบบนี้นะ”

โหวจวินก้าวออกมาข้างหน้า พูดอย่างผู้ผดุงความยุติธรรม

“เขาก็แค่หวังดีกับพวกนาย เราเป็นลูกผู้ชายต้องรู้จักให้เกียรติผู้หญิงสิ อีกอย่างหว่านถิงก็เป็นถึงแฟนเก่านาย”

“เรื่องทางบ้านนายพวกเรารู้หมดแล้ว ไม่จำเป็นต้องแกล้งทำตัวเป็นเสี่ยมาเดินร้านแบรนด์เนมหรอก ไม่มีใครเขาหัวเราะเยาะนายหรอก จริงไหมหว่านถิง?”

พูดจบโหวจวินก็จงใจเอียงตัวเล็กน้อย เพื่อให้กุญแจรถออดี้ที่เหน็บอยู่ข้างเอวดูโดดเด่นขึ้นมา

รถออดี้ A7 คันเก่งของเขา ราคาเกือบเจ็ดแสน ถึงจะเป็นรถผ่อน แต่ก็เหนือกว่าคนจีน 99% แล้ว

ขนาดเสิ่นหยวนไอ้กระจอกที่ไม่มีรถขับยังจีบสาวได้ แล้ว “เสี่ยตัวจริง” อย่างเขาจะพลาดได้ไง?

ฝางหมิ่นฮุ่ยดูเซ็กซี่กว่าโจวหว่านถิงเห็นๆ เขาไม่รังเกียจที่จะเลี้ยง “นกน้อยในกรงทอง” เพิ่มอีกสักตัว

ถ้าจำเป็น จะเขี่ยโจวหว่านถิงทิ้งก็ได้

เสิ่นหยวนมุมปากกระตุก วันนี้ไอ้สองตัวบาทนี่มันน่าขยะแขยงจริงๆ ผีเน่ากับโลงผุชัดๆ!

‘ติ๊ง!’

[ชีวิตที่สมบูรณ์แบบไม่ควรถูกผู้อื่นดูแคลน]

[ภารกิจจำกัดเวลา: ใช้จ่ายเงินเพื่อเพศตรงข้ามที่มีค่าความประทับใจเกิน 60 คะแนน และทำให้ค่าความรู้สึกด้านลบของคนรอบข้างเพิ่มขึ้น]

[รางวัลภารกิจ: หากค่าความรู้สึกด้านลบของคนรอบข้างเพิ่มขึ้นทุก 5 คะแนน ยอดเงินที่ใช้จ่ายเพื่อเพศตรงข้ามจะถูกคืนกลับให้โฮสต์เป็นจำนวนสองเท่า]

[หมายเหตุ: ภารกิจนี้สามารถซ้อนทับกับรางวัลคืนเงินจากการใช้จ่ายเพื่อเพศตรงข้ามได้]

หน้าจอโฮโลแกรมปรากฏขึ้นในสายตาอีกครั้ง

เสิ่นหยวนใจเต้นแรง ตามที่ระบบบอก ถ้าเขาเปย์ให้ฝางหมิ่นฮุ่ย จนโหวจวินกับโจวหว่านถิงหมั่นไส้จนค่าความรู้สึกด้านลบพุ่งปรี๊ด ก็เท่ากับว่าบวกกับรางวัลเปย์สาว เขาจะได้เงินคืนถึงห้าเท่า!

ถ้าจ่าย 30,000 ก็ได้คืน 150,000 จ่าย 60,000 ก็ได้ 300,000!

ระบบพ่อพระจงเจริญ!

เสิ่นหยวนตะโกนก้องในใจ

ตอนนั้นเอง บนหัวของโหวจวินกับโจวหว่านถิงก็มีตัวเลขค่าความรู้สึกด้านลบปรากฏขึ้น

[ค่าความรู้สึกด้านลบต่อโฮสต์: -30]

[ค่าความรู้สึกด้านลบต่อโฮสต์: -35]

ตอนแรกเสิ่นหยวนกะว่าจะไว้หน้าทั้งสองฝ่าย ไม่อยากฉีกหน้ากันกลางห้าง เลยกะจะเดินหนี

แต่ในเมื่อโหวจวินกับโจวหว่านถิงรนหาที่เอง

แถมระบบยังแจกภารกิจมาให้ขนาดนี้ ก็ไม่มีเหตุผลให้ต้องหนีอีกแล้ว

“งั้นก็ได้ เราเข้าไปดูกัน”

เสิ่นหยวนหันไปบอกฝางหมิ่นฮุ่ย

“ดูแต่ตาไม่ซื้อ ระวังจะเสียเวลาพนักงานเขานะ”

โหวจวินไม่รู้เลยว่าเสิ่นหยวนเอาความกล้ามาจากไหน ขอร้องเถอะ ช่วยแหกตาดูหน่อยว่าที่นี่คือ Prada!

ไอ้กระจอกที่เมื่อกี้ค่ารถยังต้องให้ผู้หญิงจ่าย อย่ามาทำเก่งหน่อยเลย

โหวจวินเริ่มจินตนาการภาพเสิ่นหยวนหน้าแตกยับเยิน

โจวหว่านถิงก็แค่นเสียงหัวเราะเยาะ กะจะรอดูเรื่องตลกเหมือนกัน แล้วเดินกลับเข้าไปเลือกกระเป๋าต่อ

กระเป๋าใบที่เธอเล็งไว้ดูในเน็ตมาแล้ว รอบนี้แค่อยากมาลองสะพายดูของจริง

“ฉันเอาใบนี้แหละ” โจวหว่านถิงชี้ไปที่กระเป๋า

“ได้ค่ะ รอสักครู่ เดี๋ยวไปหยิบใบใหม่ในสต็อกให้นะคะ” จูเลียยิ้มแก้มปริ รีบวิ่งเข้าห้องสต็อกไป

ร้านอย่าง Prada ปกติจะบริการแบบตัวต่อตัว จริงๆ ตอนแรกจูเลียดูแลเสิ่นหยวนอยู่ แต่พอกินเผือกได้ความว่าเสิ่นหยวนถังแตก

ตอนนี้คงไม่มีตังค์แน่ๆ เธอเลยทิ้งเสิ่นหยวนไปบริการโจวหว่านถิงกับเสี่ยคนใหม่แทน

และผลลัพธ์ก็เป็นไปตามคาด!

สักพัก จูเลียก็ถือกระเป๋าใบใหม่ออกมา โจวหว่านถิงตรวจเช็กผ่านๆ แล้วตะโกนบอก

“พี่จวิน ดูเรียบร้อยแล้วค่ะ จ่ายตังค์ได้เลย!”

โจวหว่านถิงจงใจพูดเสียงดัง กะให้เสิ่นหยวนได้ยินเต็มสองหู

“ทั้งหมด 26,800 หยวนค่ะ”

โหวจวินได้ยินราคาแล้วใจหายวาบ ยัยตัวผลาญเงิน ล่อไปอีกสองหมื่นกว่า!

แต่ช่วยไม่ได้ ต่อหน้าเสิ่นหยวนกับสาวสวย กัดฟันยังไงก็ต้องจ่าย

“รูดบัตร”

โหวจวินหยิบกระเป๋าสตางค์ออกมา ยื่นบัตรเครดิตให้ ตอนกดรหัสเห็นตัวเลข 26,800 บนเครื่องรูดบัตร หัวใจแทบสลาย

เขาตั้งปณิธานแน่วแน่ ครั้งหน้าจะไม่มาอีกเด็ดขาด!

ต่อให้โจวหว่านถิงอ้อนให้ตายก็ไม่มา!

“พี่จวิน พี่ดีที่สุดเลย”

โจวหว่านถิงยิ้มหน้าบาน ควงแขนโหวจวินแล้วเอาหน้าถูไถอย่างออดอ้อน

เสิ่นหยวนกับฝางหมิ่นฮุ่ยกำลังเลือกกระเป๋า ไม่ได้สนใจดราม่าฝั่งโน้น ฝางหมิ่นฮุ่ยถามเสียงเบา “เสิ่นหยวน น้องสาวนายอายุเท่าไหร่ อยากได้สะพายไหล่หรือแบบถือ?”

“ได้หมดเลย เธอช่วยเลือกให้ทีสิ”

“อื้ม... ฉันว่าสองใบนี้สวยดีนะ”

ฝางหมิ่นฮุ่ยชี้ไปที่กระเป๋าถือสีเบจกับกระเป๋าสะพายไหล่สีชมพู

“สองทรงนี้โอเคเลย สีเบจกับสีชมพูก็แมตช์ชุดง่าย ฉันว่าน้องสาวนายน่าจะชอบนะ”

ฝางหมิ่นฮุ่ยแม้จะไม่เคยเข้าร้านแบรนด์เนม แต่ก็ส่องในเสี่ยวหงซูบ่อยๆ รสนิยมเลยดีใช้ได้

น้องสาวเสิ่นหยวนยังเรียนมัธยม ไม่เหมาะกับสีเข้มๆ หรือดีไซน์เยอะๆ แบบเรียบง่ายดูดีแบบนี้แหละเหมาะสุด

“เธอชอบไหม?” เสิ่นหยวนถามยิ้มๆ

“ฉัน?”

ฝางหมิ่นฮุ่ยชะงัก คอแห้งผากขึ้นมาดื้อๆ ลางสังหรณ์บางอย่างผุดขึ้นในใจ อึกอักอยู่ครู่หนึ่งถึงตอบ “ชอบสิ ผู้หญิงส่วนใหญ่รสนิยมคล้ายๆ กัน น้องสาวนายก็น่าจะชอบ”

“โอเค งั้นเอาสองใบนี้แหละ” เสิ่นหยวนหันไปบอกพนักงาน

“สองใบเหรอคะ?”

พนักงานสาวงง นึกว่าจะให้เลือกใบใดใบหนึ่ง ไม่คิดว่าจะเหมาสอง

ฝางหมิ่นฮุ่ยยิ่งตกใจหนัก เมื่อกี้เธอแค่แนะนำให้เลือกจากสองใบนี้ ทำไมจู่ๆ ถึงเอาหมดเลย

ถึงจะแอบสังหรณ์ใจว่าเสิ่นหยวนอาจจะซื้อให้เธอ แต่พอเจอของจริงเข้าไป เธอก็ยังไม่อยากจะเชื่อ

ใบละตั้งสองหมื่นกว่าเลยนะ!

พอคิดถึงตรงนี้ ฝางหมิ่นฮุ่ยก็เริ่มประหม่า ถ้าเสิ่นหยวนให้เธอจริงๆ จะรับดีหรือไม่รับดีนะ?

“ใช่ครับ สองใบ” เสิ่นหยวนยืนยันเสียงหนักแน่น

“ค่ะ... ได้ค่ะ”

‘อลิซา’ พนักงานสาวสูดหายใจลึก ตั้งสติอย่างมืออาชีพ “เดี๋ยวไปหยิบสินค้าใหม่ในสต็อกให้นะคะ”

จริงๆ นี่เป็นครั้งแรกที่เธอได้ดูแลคุณเสิ่น ปกติจูเลียจะดูแลตลอด แต่วันนี้จูเลียติดลูกค้าฝั่งคุณโจว เลยโยนมาให้เธอ

ตอนแรกได้ยินข่าวลือว่าคุณเสิ่นถังแตก เธอก็ทำใจแล้วว่าคงเหนื่อยฟรี

ลูกค้าไม่มีตังค์แต่ชอบลองของ เธอเจอมาเยอะ เสียเวลาทำมาหากินสุดๆ!

ตอนแรกไม่ได้หวังอะไรเลย แต่ไม่นึกว่าคุณเสิ่นจะจัดหนักทีเดียวสองใบ!

อลิซาแอบสะใจลึกๆ ไม่รู้ว่าถ้ารู้เรื่องนี้ จูเลียจะเสียดายจนร้องไห้ไหมนะ?

โจวหว่านถิงรับถุง Prada ที่แพ็กเรียบร้อยมาถือ ควงแขนโหวจวินอย่างภาคภูมิใจ มองไปทางเสิ่นหยวนด้วยสายตาผู้ชนะ

เห็นไหม โหวจวินของฉันพูดจริงทำจริง ส่วนนายน่ะ ดีแต่ปาก!

โหวจวินยืดอกอย่างมั่นใจ เดินเข้าไปหาเสิ่นหยวน “เอาล่ะ ดูพอหอมปากหอมคอก็พอแล้ว อย่าไปรบกวนเวลาทำมาหากินของพนักงานเขาเลย”

“เกี่ยวอะไรกับแกวะ?” เสิ่นหยวนสวนกลับ

โหวจวินหน้าชา แอบด่าในใจว่าไร้มารยาทสิ้นดี!

“เสิ่นหยวน ไม่รู้จะปากแข็งไปทำไม”

โจวหว่านถิงชูถุงกระเป๋าขึ้นอย่างภูมิใจ “ฉันแค่อยากเตือนน้องคนนี้ให้ตาสว่าง หาแฟนอย่าดูแค่เปลือกนอก”

“คุณเสิ่นคะ นี่สินค้าใหม่สองใบ ตรวจเช็กดูนะคะว่ามีตำหนิไหม”

อลิซาหน้าบานแฉ่ง ดื่มด่ำกับยอดขายที่กำลังจะเข้าเป้า “ถ้าไม่มีปัญหาอะไร เดี๋ยวไปเปิดบิลให้นะคะ”

โหวจวินชะงัก รู้สึกทะแม่งๆ โจวหว่านถิงเองก็หน้าเปลี่ยนสี

สองใบเหรอ???

[จบแล้ว]