บทที่ 58 ตัวช่วยมาแล้ว

จ๋ายเล่อลอบสังเกตการณ์การต่อสู้ เขาง้างธนูพาดสาย ยิงศัตรูที่ลอบโจมตีเจ้าหัวขโมยจนกระเด็น

จากนั้นก็พลิกกายเข้าไปใกล้เจ้าหัวขโมย ยื่นมือเข้าช่วยเหลือด้วยความหวังดี ฉุดดึงคนผู้นั้นออกมาจากวงล้อม

เจ้าหัวขโมยผู้นี้ร่างกายโชกไปด้วยเลือด ไม่รู้ว่าก่อนที่พวกเขาจะมาถึงต้องกรำศึกหนักมานานเพียงใด ที่ยังยืนหยัดอยู่ได้ก็เพราะอาศัยปณิธานอันแรงกล้าค้ำจุนล้วนๆ

เมื่อด้ามดาบหลุดจากมือ เขาก็ทรุดฮวบลงกับพื้น "ขอบใจมากสหายตัวน้อย"

"เรื่องขอบคุณเอาไว้ก่อนเถอะ ภายหน้ากลับตัวกลับใจเป็นคนดีก็พอ" เพราะยื่นมือเข้าช่วยเจ้าหัวขโมย จ๋ายเล่อจึงกลายเป็นหนามยอกอกของเหล่าศัตรูทันที

เมื่อเห็นศัตรูระลอกแล้วระลอกเล่าดาหน้าเข้ามาล้อมกรอบ ต่อให้เขาเส้นตื้นเพียงใดก็ตระหนักได้ถึงความผิดปกติ

เขาเอ่ยถามเจ้าหัวขโมยว่า "คนพวกนี้เป็นผู้ใดกัน? มือสังหารเดนตายของตระกูลใดอย่างนั้นหรือ?"

ทว่าสิ่งที่เขาอยากถามยิ่งกว่านั้นคือ พี่ชายหัวขโมยท่านนี้ไปขโมยสิ่งใดมากันแน่ ถึงได้ถูกไล่ล่าหมายเอาชีวิตถึงเพียงนี้?

เจ้าหัวขโมยผู้นั้นไม่ได้ตอบคำถาม เพียงแต่กัดฟันกุมดาบขึ้นมาฟาดฟันศัตรู จ๋ายเล่อเห็นการสื่อสารไม่สัมฤทธิ์ผล ก็ได้แต่ถอนหายใจและสู้เป็นเพื่อน

ทว่าในใจกลับอดบ่นพึมพำไม่ได้ 'คุณชายเซิน ตัวเขา และหัวขโมยสามคน สองแก่นยุทธ์ หนึ่งแก่นปราชญ์ ดูอย่างไรก็ต้องให้คุณชายเซินเล่นบทตัวช่วยถึงจะมีโอกาสชนะมากที่สุด...'

"ค่ายกลหมากดารา!"

ในขณะที่จ๋ายเล่อยิงธนูพลางครุ่นคิดว่าพี่ชายของตนจะเหาะลงมาจากฟากฟ้าหรือไม่ สถานการณ์ในลานประลองก็พลันเกิดความเปลี่ยนแปลง!

ตัวอักษรสีดำและขาวนับไม่ถ้วนถาโถมประดุจเกลียวคลื่น พริบตาเดียวก็ปูลาดไปทั่วทั้งหมู่บ้าน ก่อตัวเป็นกระดานหมากรุกสีขาวดำขนาดมหึมาวางแนวตั้งขวางสลับซับซ้อน

จ๋ายเล่อตะโกนลั่นด้วยความดีใจ "พี่ชาย ในที่สุดท่านก็มา!"

ผู้มาเยือนไม่ได้ขานรับ ไม่ทันเห็นตัว แต่เสียงแว่วมาถึงก่อน

เขาเอื้อนเอ่ยบทกวีด้วยน้ำเสียงราบเรียบ "อันปราชญ์เมธี ย่อมถนอมรักษาตัว ตื่นตัวทิวาราตรี เพื่อรับใช้เหนือหัว!"

'รู้รักษาตัวรอดเป็นยอดดี!'

ปราณแก่นปราชญ์สองสีขาวดำพวยพุ่งขึ้นมาถักทอเป็นดักแด้ ห่อหุ้มคุ้มครองร่างของ เจ้าหัวขโมยที่บาดเจ็บสาหัสที่สุดเอาไว้ ปล่อยให้คมดาบของศัตรูฟาดฟันลงมาโดยที่ดักแด้นั้นไม่สะเทือนแม้แต่น้อย

ลำดับถัดมาคือเซินถัง และคนสุดท้ายถึงเป็นจ๋ายเล่อ เพราะรายละเอียดเล็กน้อยนี้ ไม่ต้องหันไปมองก็รู้ว่าผู้มาเยือนไม่ใช่พี่ชายของตน

แสงเพลิงลุกโชนเสียดฟ้า ศัสตราวุธปะทะกัน เลือดสดๆ สาดกระเซ็น

บัณฑิตหนุ่มในชุดหรูหรามีสีหน้าเคร่งขรึม สายตาเย็นชาจับจ้องมองสถานการณ์การต่อสู้ที่โกลาหลวุ่นวายเบื้องล่าง ไม่รู้เลยว่าเรื่องราวมันบานปลายจนมาตีกันได้อย่างไร

แต่ว่า นั่นไม่สำคัญอีกแล้ว

มองดูซากศพที่นอนเกลื่อนกลาดระเกะระกะ ฉีซ่านก็รู้ว่าเรื่องนี้ยากจะจบลงด้วยดี แผนการในตอนนี้มีเพียงต้องฆ่าศัตรูในที่นี้ให้หมดสิ้น และเมื่อเทียบกับคนเป็นที่มีความแปรเปลี่ยนได้ร้อยแปด คนตายเท่านั้นที่รักษาความลับได้ดีที่สุด!

สายตาของเขาเบนไปทางคุณชายน้อยเซินที่กำลังพัวพันต่อสู้กับชายฉกรรจ์ดาบเยี่ยนหลิง ใบหน้าที่ราบเรียบไร้อารมณ์พลันปรากฏระลอกคลื่นแห่งความรู้สึกขึ้นมาในที่สุด

'ไอ้ขี้เมานี่มันบ้าจริงๆ! คออ่อนยังพอว่า แต่นิสัยตอนเมายังย่ำแย่ถึงเพียงนี้!' ฉีซ่านจะรังเกียจก็ส่วนรังเกียจ แต่ปัญหาที่ก่อไว้ก็จำต้องตามล้างตามเช็ด ตราประทับแก่นปราชญ์ที่เอวส่องประกายวูบวาบ ริมฝีปากขยับเอื้อนเอ่ยเบาๆ

"สามจิตสองใจ" สิ้นเสียงวาจาสิทธิ์ ใต้เท้าของฉีซ่านก็ปรากฏปราณแก่นปราชญ์สองกลุ่มไหลทะลักออกมาดั่งสายน้ำที่หนืดข้น กลุ่มหนึ่งสีดำ กลุ่มหนึ่งสีขาว

เพียงชั่วเวลาหายใจเข้าออก ปราณแก่นปราชญ์เหล่านั้นก็ยืดขยายจนสูงเท่าคนจริง ท้ายที่สุดก็แปรสภาพเป็น 'มนุษย์' ที่หน้าตาเหมือนฉีซ่านทุกประการออกมาสองคน

สามคนสามจิต หนึ่งคนรับผิดชอบหนึ่งด้าน

การแบ่งจิตควบคุมหลายทางนับเป็นวาจาสิทธิ์ชั้นสูงของกุนซือสายแก่นปราชญ์ วาจาสิทธิ์บทนี้ของฉีซ่านไม่ใช่เพียงแยกหนึ่งเป็นสาม แต่ยังสามารถทำให้ปราณแก่นปราชญ์เพิ่มพูนขึ้นเป็นเท่าทวีในระยะเวลาสั้นๆ

นี่คือการตัดสินใจอย่างเด็ดขาดว่าจะรั้งคนข้างล่างเหล่านี้ไว้ทั้งหมด ไม่ให้เหลือรอดไปได้แม้แต่คนเดียว!

ชายฉกรรจ์ดาบเยี่ยนหลิง "......"

เขาอุตส่าห์ทุ่มเทแรงกายแรงใจ ไล่ล่าสังหารข้ามน้ำข้ามทะเลมาพันลี้ นึกว่าในที่สุดก็ต้อนเป้าหมายจนมุม เตรียมจะลงมือปิดบัญชี แต่ผู้ใดจะรู้ว่ากลับมีคนกระโดดเข้ามาปั่นป่วนคนแล้วคนเล่า

เด็กหนุ่มถือกระบี่ที่โผล่มาคนแรกแม้จะเป็นบัณฑิตมีแก่นปราชญ์ แต่เจ้านั่นเอาแต่ตะบี้ตะบันตีรันฟันแทง ไม่มีความคิดจะสนับสนุนสหายแม้แต่น้อย

เด็กหนุ่มชุดดำคนที่สองวิชาธนูน่าตื่นตะลึง แต่ถึงอย่างไรก็ยังเยาว์วัย ไม่น่าเกรงกลัวเท่าใดนัก

แต่คนที่สามนี่สิ---

(╯‵□′)╯︵┻━┻ (ล้มโต๊ะ)

'มารดามันเถอะ โผล่มาถึงก็แผ่รังสีอำมหิตหมายจะฆ่าแกงกันให้ตาย!'

สามคนร่วมมือกันบวกกับระดับเก้าอู่ต้าฟูที่บาดเจ็บสาหัสอีกหนึ่ง… ไม่ว่าจะดูอย่างไร การจะรั้งเป้าหมายไว้คงเป็นไปไม่ได้แล้ว

เขากัดฟันกรอด จ้องมองเจ้าหัวขโมยที่ถูกจ๋ายเล่อคุ้มกันอยู่ด้านหลังด้วยความเคียดแค้น เลือดลมตีขึ้นมาจุกอกแทบจะสำลักตาย

นี่มันต่างอะไรกับลงแรงหว่านเมล็ดใส่ปุ๋ยดูแลไร่นา เฝ้ารอจนถึงฤดูเก็บเกี่ยว แล้วจู่ๆ ก็มีโจรโผล่มาปล้นข้าวเปลือกไปจนหมดเกลี้ยง?

หว่านเมล็ดบิดาก็หว่านเอง ใส่ปุ๋ยบิดาก็ทำเอง แต่ผลลัพธ์ตอนเก็บเกี่ยวกลับไม่มีส่วนของบิดา!

ภายในใจเกิดการต่อสู้กันอย่างหนัก ท้ายที่สุดก็จำต้องตัดสินใจถอยทัพอย่างไม่ยินยอมพร้อมใจ แต่ลูกผู้ชายแก้แค้นสิบปีไม่สาย! วันหน้าค่อยมาคิดบัญชีรวบยอดกับคนพวกนี้!

ฉีซ่านล่วงรู้เจตนาของอีกฝ่ายในทันที จึงใช้ปราณแก่นปราชญ์สร้างกำแพงเมืองขวางกั้นทางหนี

ชายฉกรรจ์ดาบเยี่ยนหลิงไม่แม้แต่จะปรายตามอง ตวัดดาบฟันกำแพงจนแตกกระจาย

มุมปากของฉีซ่านยกยิ้มเย็นเยียบ เขาตระหนักดีว่ากำแพงปราณแก่นปราชญ์ที่ไร้การเสริมพลังจากกองทัพเช่นนี้เปราะบางยิ่งนัก แต่ทว่าขอเพียงถ่วงเวลาเป้าหมายได้สักชั่วอึดใจก็เพียงพอแล้ว

เป็นไปตามคาด ไอ้ขี้เมาถือกระบี่พุ่งเข้ามาฆ่าฟันในพริบตา กระโจนทะยานขึ้นฟ้า ปลายกระบี่ชี้ตรงมาที่ใบหน้า

ฝ่ายหนึ่งขี่ม้าใช้หอกตะขอเคียว ส่วนฝ่ายหนึ่งเดินเท้าใช้กระบี่ยาว ดูอย่างไรเซินถังก็เสียเปรียบ

แต่ติดตรงที่เซินถังนั้นคล่องแคล่วยิ่งกว่าลิง กระโดดโลดเต้นไปมา พลังกายล้นเหลือ กลายเป็นว่าความได้เปรียบของชายฉกรรจ์ดาบเยี่ยนหลิงกลับกลายเป็นจุดอ่อน การเคลื่อนที่ไม่ได้ดั่งใจเท่าเซินถัง ทั้งการรุกและการรับล้วนถูกจำกัดอย่างหนัก

ท้ายที่สุด ชายฉกรรจ์ดาบเยี่ยนหลิงก็ถูกบีบคั้นจนถึงขีดสุด

เขาทำท่าทางหนึ่งที่นอกจากเซินถังแล้ว คนอื่นๆ ล้วนคุ้นเคยดี---เร่งเร้าแก่นยุทธ์ กระตุ้นตราพยัคฆ์ที่ห้อยอยู่ข้างเอว!

ปราณกังชี่สีแดงฉานประดุจสัตว์ร้ายที่คำรามก้อง พุ่งทะยานสู่ห้วงเวหา ความรุนแรงของเปลวพลังกดข่มปราณแก่นปราชญ์สีขาวดำที่กำลังพลิ้วไหวลงไปชั่วขณะ

จ๋ายเล่อพอเห็นท่าทีเช่นนี้ก็ร้องในใจว่า 'แย่แล้ว'

ฉีซ่านเห็นเซินถังไม่ถอยกลับมา ซ้ำยังคิดจะบุกเข้าไปอีก ก็โกรธจนแทบคลั่ง จะหวังให้คุณชายน้อยเซิน 'ใจตรงกัน' กับตนคงเป็นไปไม่ได้แล้ว เขาเตรียมจะใช้ 'ย้ายบุปผาต่อหยก' บังคับย้ายคนออกมา

เหตุการณ์ทั้งหมดนี้เกิดขึ้นในชั่วพริบตา

ปราณกังชี่สีแดงฉานพุ่งเสียดฟ้าก่อนจะโปรยปรายลงมาดุจเม็ดฝน กลายเป็นทหารสวมเกราะหวายสีแดงฉานทั้งตัว ดูด้วยสายตาคร่าวๆ มีจำนวนถึงสามสี่ร้อยนาย

ระดับแปดกงเฉิง ตราพยัคฆ์แก่นยุทธ์สามารถบัญชาการทหารได้สี่ร้อยนาย พูดภาษาชาวบ้านก็คือเรียกพวกมาได้สี่ร้อยคน

และเซินถัง ก็พุ่งเข้าไปอยู่กลางวงล้อมของคนสี่ร้อยคนพอดิบพอดี คุณชายน้อยเซินกำลังถูกรุมกินโต๊ะเข้าให้แล้ว

เมื่อเห็นสถานการณ์ย่ำแย่ ฉีซ่านเตรียมจะใช้ 'ย้ายบุปผาต่อหยก' ย้ายเซินถังออกมาเพื่อลดแรงกดดัน แต่ผู้ใดจะรู้ว่าสถานการณ์กลับพลิกผันอีกครา

เด็กหนุ่มชุดดำผู้ถือธนูผู้นั้นก็กระตุ้นตราพยัคฆ์เช่นกัน--- ระดับเจ็ดกงต้าฟู สามารถบัญชาการทหารได้สามร้อยห้าสิบนาย

เมื่อปราณกังชี่สีดำตกลงสู่พื้นกลายเป็นทหารเกราะดำทีละนายๆ จ๋ายเล่อก็ใช้ตราพยัคฆ์ออกคำสั่งให้พวกมันเข้าปะทะกับทหารเกราะแดง

คนไม่กี่สิบคนตะลุมบอนกัน กลับกลายเป็นสงครามขนาดย่อมของคนเกือบพัน!

แรงกดดันฝั่งเซินถังลดฮวบลงทันที นางเบนสายตาไปที่หัวคน อย่างไรเสียหัวของชายฉกรรจ์ดาบเยี่ยนหลิงก็มีค่าที่สุด

นางสืบเท้าสลับร่าง ถือกระบี่เอื้อนเอ่ยในใจ "พันลี้บมิรั้งรอ" เงากระบี่ถี่ยิบ ถักทอเป็นตาข่าย

นางเดินทอดน่องราวกับชมสวนมุ่งหน้าไปสังหารชายฉกรรจ์ดาบเยี่ยนหลิง ตลอดเส้นทางที่เงาร่างพาดผ่าน ทหารเกราะแดงล้วนถูกกระบี่ฟันคอจนขาดกระเด็น

ฉีซ่านตะโกน "โจรจนตรอกอย่าได้ไล่ตาม!"

เซินถังหาได้สนใจไม่ "บิดาจะไล่! ต่อให้ต้องบุกไปถึงบ้านบรรพชนมัรข้าก็จะไล่!"

ฉีซ่าน "......"

"อานเงินส่องอาชาขาว... วายุพัดราว..."

เซินถังดึงปราณแก่นปราชญ์จากในแก่นปราชญ์ที่ตันเถียนออกมาอย่างไม่ลังเล กระตุ้นวาจาสิทธิ์เตรียมจะไล่ล่า ทว่าท่องไปได้เพียงครึ่งประโยค ตันเถียนที่เหลือพลังเพียงน้อยนิดก็พลันว่างเปล่าในพริบตา

ความรู้สึกอ่อนแรงอย่างรุนแรงแผ่ซ่านไปทั่วสรรพางค์กาย กระบี่ยาวสลายหายไป เข่าอ่อนยวบ ล้มตึงลงกับพื้นดังพลั่ก

นาง สร่างเมาเสียแล้ว

—---------------

ปล. คำเตือนข้าผู้นี้ อย่าคิดที่จะให้เซินถังได้กรอกสุราเข้าปากอีกเป็นอันขาด ฮ่า ฮ่า ฮ่า… โอ๊ย! แม่จะบ้า