บทที่ 36 - ทักษะการแสดงของเจ๊หรงถือว่าผ่านฉลุย

บทที่ 36 - ทักษะการแสดงของเจ๊หรงถือว่าผ่านฉลุย

✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿

สวีเข่อยังขวัญหนีดีฝ่อ เมื่อกี้เธอเกือบจะโดนนังแพศยาหรงเยียนชนตายคาที่แล้ว

พอได้ยินคำพูดของหรงเยียน ความโกรธที่อัดอั้นอยู่ในใจก็ระเบิดออกมา

เธอตะคอกเสียงแข็งเพื่อกลบเกลื่อนความกลัว "หรงเยียน หล่อนไปสถานีตำรวจมาใช่ไหม?"

หรงเยียน: ...

ยัยนี่ไอคิวต่ำเตี้ยเรี่ยดินจริงๆ

ร้อนตัวจนเผยพิรุธเองหมดเปลือก

มุมปากเธอกระตุกยิ้ม "กลัวเหรอ?"

สีหน้าสวีเข่อยิ่งดูแย่หนักเข้าไปอีก "ฉะ... ฉันจะมีอะไรต้องกลัว? แต่หล่อนไม่ควรรักษาสัจจะ..."

หรงเยียนทำท่าทางเย็นชาไร้เยื่อใย "ผิดสัจจะ? กับคนจิตใจอำมหิตอย่างเธอต้องรักษาคำพูดด้วยเหรอ?"

"แก..." สวีเข่อทั้งตกใจทั้งโกรธ ตอนนี้เธอมั่นใจล้านเปอร์เซ็นต์แล้วว่านังแพศยานี่ไปสถานีตำรวจมาจริงๆ

ความสิ้นหวังและความกลัวทำให้ความชั่วร้ายเข้าครอบงำจิตใจ

ในเมื่อเธออยู่ไม่เป็นสุข เธอก็จะไม่ยอมให้นังนี่ได้ตายดีเหมือนกัน

ขณะที่เธอยื่นมือออกไปหมายจะผลักจักรยานให้ล้ม จู่ๆ เสียงแตรถยนต์ก็ดังขึ้น

สวีเข่อมองข้ามไหล่หรงเยียนไป แล้วก็ต้องช็อกตาตั้งเมื่อเห็นรถตำรวจกำลังแล่นตรงมาทางนี้

รูม่านตาหดเกร็ง... เต็มไปด้วยความหวาดกลัวสุดขีด

จบกัน ชีวิตเธอจบสิ้นแล้ว

ตอนนั้นเอง รถตำรวจก็มาจอดต่อท้ายจักรยานของหรงเยียนพอดี

หลักๆ คือถนนเส้นนี้มันแคบเกินไป รถสวนกันแทบไม่ได้

แล้วจักรยานของหรงเยียนก็ดันขวางทางอยู่

หลินจวินรู้อยู่แล้วว่าจะต้องตามทันแม่สาวคนนี้แน่ เพราะจักรยานต่อให้เร็วแค่ไหน จะไปสู้สี่ล้อติดเครื่องยนต์ได้ยังไง?

เขาเปิดประตูลงจากรถ แล้วเดินตรงมาหาหรงเยียน

เสี่ยวหวังก็ลงจากรถเดินตามมาด้วย

"สหายหรง... นี่คือหัวหน้าทีมหลินของเรา คดีของคุณหัวหน้าหลินรับไปดูแลเองครับ"

สวีเข่อพอได้ยินคำว่า "คดี" เท่านั้นแหละ สติสตางค์กระเจิดกระเจิงทันที

เดิมทีก็หนาวสั่นจนตัวแข็งอยู่แล้ว เจอแบบนี้เข้าไปเลือดลมตีกลับ... หรืออาจจะแค่กลัวจนหัวหด

ร่างของเธอร่วงผล็อยลงไปกองกับพื้น หมดสติไปดื้อๆ

หรงเยียน: ...?

เธอถึงกับพูดไม่ออก

ผู้หญิงคนนี้ขวัญอ่อนขนาดนี้เลยเหรอ?

แต่สิ่งที่หรงเยียนไม่รู้คือ... ในยุคสมัยนี้ ชาวบ้านตาดำๆ โดยทั่วไปแค่เห็นเจ้าหน้าที่บ้านเมืองก็ขาสั่นพับๆ กันหมดแล้ว

"เธอเป็นเพื่อนคุณเหรอครับ?" ในฐานะที่เคยเป็นทหารลาดตระเวนมาก่อน หลินจวินสังเกตเห็นความผิดปกติได้ทันที

ดูทรงแล้วไม่น่าจะใช่ลมจับเพราะป่วยไข้

"หัวหน้าหลินคะ คือเรื่องมันเป็นอย่างนี้ค่ะ คืนก่อนวันสอบเอนทรานซ์ฉันท้องเสียอย่างหนัก น่าจะเป็นเพราะโดนเธอวางยา ทำให้ร่างกายไม่ไหวจนสอบไม่จบ ฉันสงสัยว่าสวีเข่อเพื่อนร่วมห้องคนนี้แหละเป็นคนทำ แต่ติดที่ไม่มีหลักฐาน"

"เมื่อเช้านี้ฉันก็เลยลองหลอกถามเธอดู ไม่นึกว่าเธอจะนึกว่าฉันรู้ความจริงแล้ว..."

จากนั้นหรงเยียนก็เล่าเรื่องที่เธอรับเงินหนึ่งร้อยหยวนมาจากเย่ยวี่ รวมถึงเรื่องที่ให้ประกาศขอโทษผ่านเสียงตามสายในหมู่บ้านให้ฟังจนหมดเปลือก

"เงินอยู่ที่นี่ค่ะ" หรงเยียนล้วงปึกเงินออกมาจากกระเป๋าเสื้อ ส่งมอบให้ตำรวจเองกับมือ

"ตอนแรกฉันก็ไม่อยากจะรับเงินก้อนนี้หรอกค่ะ แค่พูดไปส่งๆ เพราะหนึ่งร้อยหยวนมันเป็นเงินจำนวนมหาศาล ถ้าพวกเขาบริสุทธิ์ใจจริง ก็คงไม่ยอมควักเงินจ่ายง่ายๆ แบบนี้หรอกค่ะ"

"แต่ผลลัพธ์มันดัน... ฉันกะว่าพรุ่งนี้จะเอาเงินไปคืนพวกเขาอยู่แล้ว ไม่คิดเลยว่าคนพวกนี้จะระแวงว่าฉันจะมาแจ้งความ ก็เลยมาดักรอฉันที่นี่..."

หลินจวินกับเสี่ยวหวังถึงกับตะลึง

ต้องเข้าใจก่อนว่าในยุคนี้ ใครที่สามารถควักเงินสดหนึ่งร้อยหยวนออกมาได้ทีเดียว บ้านนั้นต้องรวยระดับเศรษฐีเลยนะ

เงินแค่ห้าเฟินยังซื้อของได้ตั้งหลายอย่าง

ใครมันจะบ้าเอาเงินเยอะขนาดนี้มาให้คนอื่นง่ายๆ?

ชัดเจนว่าทำไปเพราะร้อนตัว ยอมเสียทรัพย์เพื่อปัดเป่าเรื่องร้าย

เสี่ยวหวังอดถามไม่ได้ "สหายหรง แล้วทำไมเมื่อกี้ตอนอยู่ที่โรงพักคุณถึงไม่แจ้งเรื่องนี้ด้วยล่ะครับ?"

การสอบเข้ามหาวิทยาลัยคือเรื่องใหญ่ของชีวิต การทำลายอนาคตคนอื่นแบบนี้มันเลวทรามต่ำช้าที่สุด

หรงเยียนถอนหายใจเฮือก "ฉันก็แค่ใช้กลอุบายหลอกถามมา ไม่ได้มีหลักฐานคาหนังคาเขา ลำพังแค่ความสงสัยมันเอาผิดเธอไม่ได้หรอกค่ะ ฉันก็เลย..."

เธอก้มหน้าลง ทำตัวไหล่ตกดูห่อเหี่ยวสิ้นหวังแบบสุดๆ

[จบแล้ว]