บทที่ 35 - คิดจะดักทำร้ายฉันหรือไง

บทที่ 35 - คิดจะดักทำร้ายฉันหรือไง

✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿

"ได้ครับ เดี๋ยวพวกเราจะตามไปทันที จะไม่ยอมให้คนดีต้องตกเป็นแพะ และจะไม่ปล่อยคนชั่วให้ลอยนวลครับ" ตำรวจหนุ่มพูดด้วยน้ำเสียงจริงจังขึงขัง

หรงเยียนรู้สึกพอใจมาก

ผู้หญิงที่ชื่อกู้หลานคนนั้นคือฆาตกรตัวจริงที่ทำให้เจ้าของร่างเดิมต้องตาย

ดังนั้นเธอจะไม่มีวันยอมให้ผู้หญิงคนนี้ลอยหน้าลอยตาอยู่ต่อหน้าเธอได้เด็ดขาด

เธอเดินออกมาจากห้องรับเรื่อง ขี่จักรยานออกจากประตูสถานีตำรวจไป

สิ่งที่เธอไม่ทันสังเกตคือ... มีตำรวจนายหนึ่งเห็นเธอกำลังขี่จักรยานออกไปพอดี เขาทำหน้าแปลกใจ

ตำรวจนายนั้นชื่อหลินจวิน เขาเพิ่งกลับมาจากการเคลียร์พื้นที่เหตุเพลิงไหม้บ้านหลังนั้น

ถึงเขาจะไปถึงช้าหน่อย แต่เขาก็ทันเห็นฉากที่หรงเยียนกระโดดลงมาจากชั้นสองเพื่อช่วยแม่ลูกคู่นั้น ภาพนั้นมันติดตาเขามาก

เพียงแต่คนช่วยพอช่วยเสร็จก็จากไปทันที ไม่บอกแม้กระทั่งชื่อแซ่ นี่แหละคือการปิดทองหลังพระของจริง... เป็นคนที่มีคุณธรรมสูงส่ง

ไม่นึกเลยว่าจะมาเจอแม่สาวใจเด็ดคนนี้ที่สถานีตำรวจ

คิดได้ดังนั้น เขาก็สาวเท้าก้าวยาวๆ เข้าไปในห้องรับเรื่อง

"เสี่ยวหวัง เมื่อกี้ผู้หญิงคนนั้นมาทำอะไรน่ะ?"

เจ้าหน้าที่บันทึกประจำวันที่ชื่อเสี่ยวหวังเงยหน้ามองเขา ทำหน้าแปลกใจ "มาที่นี่จะให้ทำอะไรล่ะครับ? ก็ต้องมาแจ้งความน่ะสิ"

ชาวบ้านร้านตลาดสมัยนี้ไม่มีใครว่างงานขนาดแวะมานั่งเล่นที่โรงพักหรอก... ไม่มีใครกล้าขนาดนั้น

"เธอแจ้งความเรื่องอะไร?" สีหน้าของหลินจวินดูเคร่งเครียดขึ้นมาทันที

เสี่ยวหวังรีบยื่นบันทึกที่ยังไม่ได้เก็บเข้าแฟ้มให้เขาดู พร้อมกับสรุปเรื่องราวให้ฟังคร่าวๆ

หลินจวินฟังจบและอ่านเอกสารจนครบ สีหน้าของเขายิ่งเคร่งขรึมกว่าเดิม "นายรู้ไหมว่าเมื่อกี้ผู้หญิงคนนั้นไปทำวีรกรรมอะไรมา?"

เสี่ยวหวังเห็นสีหน้าลูกพี่เปลี่ยนไปก็นึกว่าเกิดเรื่องใหญ่ รีบทำหน้าจริงจังตาม

"ทำอะไรมาครับ?"

"ผู้หญิงคนนั้นบุกเดี่ยวเข้าไปในบ้านที่ไฟไหม้ ขึ้นไปชั้นสอง ช่วยแม่ลูกที่ติดอยู่ออกมาได้อย่างปลอดภัย เธอทำความดีโดยไม่หวังผลตอบแทน ฉันไม่คิดเลยว่าเธอจะมาที่นี่ ในเมื่อมีคนกลั่นแกล้งใส่ร้ายเธอขนาดนี้ พวกเราจะยอมให้คนดีต้องน้อยใจไม่ได้เด็ดขาด จะปล่อยให้คนชั่วลอยนวลทำลายสังคมที่ดีงามไม่ได้ เราจะทำให้คนดีๆ แบบนี้หมดศรัทธาไม่ได้"

เสี่ยวหวังฟังแล้วก็มึนๆ งงๆ แต่ก็พอจะจับใจความสำคัญจากคำพูดของหลินจวินได้

เขาสรุปได้อย่างหนึ่ง

นั่นก็คือผู้หญิงที่ชื่อหรงเยียนคนเมื่อกี้เป็นคนดี

"คดีนี้ฉันรับผิดชอบเอง เดี๋ยวฉันจะไปหมู่บ้านตระกูลฉินเดี๋ยวนี้แหละ" หลินจวินพูดพลางเดินดุ่มๆ ออกไปข้างนอก

เสี่ยวหวังที่เพิ่งตั้งสติได้รีบตะโกนตามหลัง "งั้นผมไปด้วยครับ"

ทั้งแผนกของพวกเขามีรถยนต์ที่เบื้องบนปลดระวางลงมาให้ใช้แค่คันเดียว

หลินจวินขึ้นนั่งฝั่งคนขับ เสี่ยวหวังรีบเปิดประตูฝั่งข้างคนขับกระโดดขึ้นตามไป

หมู่บ้านตระกูลฉินไม่ใช่ที่แปลกใหม่สำหรับพวกเขา...

หรงเยียนไม่รู้เรื่องนี้เลย ตอนนี้เธอกำลังปั่นจักรยานออกจากตัวเมือง

จากนั้นเธอก็เห็นเงาคนนั่งอยู่ริมถนนไม่ไกลนัก มุมปากเธอกระตุกยิ้ม ถ้าตาไม่ฝาด ผู้หญิงคนนั้นคือสวีเข่อ

ยัยนี่อยู่คนเดียวเหรอ แล้วเย่ยวี่ล่ะ?

ในจังหวะเดียวกัน สวีเข่อก็มองเห็นเธอ

คนที่เหนื่อยจนแทบขาดใจเมื่อครู่กลับมีแรงฮึดขึ้นมาทันที เธอลุกพรวดพราดขึ้นมายืนขวางกลางถนน

หรงเยียนเห็นท่าทางนั้นแล้วก็แสยะยิ้ม อยากรนหาที่ตายเองนะ อย่ามาโทษแม่ก็แล้วกัน

"หรงเยียน หยุดเดี๋ยวนี้นะ" สวีเข่อมองคนที่พุ่งเข้ามาใกล้เรื่อยๆ ด้วยความหวาดหวั่น

กลัวเหลือเกินว่านังบ้านี่จะหน้ามืดขับชนเธอเข้าจริงๆ ดวงตาเลยจ้องเขม็งด้วยความระแวง

หรงเยียนปั่นจักรยานหน้าตาเฉย จนกระทั่งถึงระยะประชิด... ล้อหน้าแทบจะเกยเท้าสวีเข่ออยู่แล้ว เธอถึงได้กำเบรกหยุดรถ

เธอเอาขาข้างหนึ่งยันพื้น เลิกคิ้วมองคนที่หน้าซีดเผือดตรงหน้า

"ทำไม คิดจะดักทำร้ายฉันหรือไง?"

[จบแล้ว]