บทที่ 28 - ตัวยังไม่ทันไป น้ำชาก็เย็นชืดเสียแล้ว

บทที่ 28 - ตัวยังไม่ทันไป น้ำชาก็เย็นชืดเสียแล้ว

✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿

สายตาของทุกคนดูแปลกพิกล กู้หลานกำลังจะหันกลับไปดู ก็ได้ยินเสียงกระดิ่งจักรยานดังรัวๆ อยู่ข้างหลัง

"กู้หลาน ฉันจะไปรอที่สถานีตำรวจ ถ้าเธอไม่ตามไป ฉันจะให้ตำรวจมาลากตัวเธอไปเอง"

ทิ้งคำพูดไว้แค่นั้น หรงเยียนก็ปั่นจักรยานเฉี่ยวตัวกู้หลานออกไปอย่างรวดเร็ว

ทำเอากู้หลานตกใจจนเข่าอ่อนแทบจะลงไปกองกับพื้น

เธอมองแผ่นหลังที่ปั่นจักรยานห่างออกไปเรื่อยๆ เลือดในหน้าพากันไหลย้อนกลับจนซีดเผือด... หรงเยียนนังแพศยานั่นจะไปแจ้งความจริงๆ เหรอ?

พอความคิดนี้ผุดขึ้นมา ขาของเธอก็เริ่มสั่นพั่บๆ จนควบคุมไม่ได้

ทะ ทำยังไงดี?

คนอื่นๆ ที่อยู่ในเหตุการณ์ก็อึ้งไปเหมือนกัน บรรยากาศเงียบกริบไปชั่วอึดใจ จนกระทั่งมีคนเอ่ยทำลายความเงียบขึ้นมา

"...หล่อนกล้าไปแจ้งความจริงๆ เหรอ?" น้ำเสียงเต็มไปด้วยความลังเล ไม่ได้มั่นใจเหมือนเมื่อกี้ที่คิดว่าเธอไม่กล้า

ขนาดพวกเขาที่เป็นผู้ชายอกสามศอกยังไม่กล้าเลย แค่ไปยืนหน้าสถานีตำรวจก็ขาสั่นแล้ว

ทำไมผู้หญิงตัวเล็กๆ อย่างเธอถึงได้ใจกล้าขนาดนี้?

หรือว่าแค่จะขี่จักรยานไปวนในเมืองเล่นสักรอบ แล้วค่อยกลับมา?

หลายคนเริ่มมีความคิดแบบนี้ผุดขึ้นมาในหัว

แต่หัวหน้าหมู่บ้านไม่ได้คิดตื้นๆ แบบชาวบ้าน เขาดูออกว่าหรงเยียนไม่ใช่แค่จะไปขี่รถเล่นขู่ขวัญเฉยๆ

ดูจากความเด็ดขาดและโหดเหี้ยมที่เธอแสดงออกมาตลอดสองวันนี้สิ คนอย่างเธอไม่มีทางเอาเรื่องแบบนี้มาล้อเล่นแน่

เขาเริ่มรู้สึกหงุดหงิดขึ้นมา ใครบ้างจะชอบให้หมู่บ้านตัวเองมีเรื่องมีราว?

แต่ในเมื่อหรงเยียนไปแล้ว เขาก็ระบายความโกรธใส่กู้หลานที่ยืนหน้าซีดเป็นไก่ต้มแทน

"ยุวปัญญาชนกู้ ในเมื่อเธอมั่นใจว่าเมื่อคืนพวกเราใส่ร้ายเธอ งั้นก็ดี เดี๋ยวพอตำรวจมา เธอก็เล่าความบริสุทธิ์ของเธอให้ตำรวจฟังให้หมดเปลือกไปเลยนะ! พวกเธอชอบก่อเรื่องกันนัก ฉันไม่ยุ่งด้วยแล้ว"

พูดจบเขาก็เดินหนีไปเลย

ในเมื่อคนเขาขี่จักรยานไปถึงในเมืองแล้ว เขาจะไปห้ามอะไรทัน?

ชาวบ้านเห็นหัวหน้าหมู่บ้านเดินหนี แถมฟังจากน้ำเสียงแล้วเมียเจ้าฉินเย่เอาจริงแน่ๆ

พวกเขาไม่อยากติดร่างแหไปด้วย ก็เลยรีบแยกย้ายกันกลับบ้านใครบ้านมันอย่างรวดเร็ว

บทจะมามุงดูนี่ไวปานวอก แต่บทจะสลายตัวนี่ไวยิ่งกว่าหายตัวแป๊บเดียวก็เหลือแค่พวกยุวปัญญาชนที่ยืนกลืนไม่เข้าคายไม่ออก

หนิวโยวเหลียนไม่อยากยุ่งเกี่ยวกับกู้หลานอีกแล้ว คนคนนี้น่ากลัวเกินไป เล่นวางแผนใส่ร้ายคนอื่นหน้าตาเฉย ถ้าแผนสำเร็จ... ผลที่ตามมาเคยคิดบ้างไหม?

หรงเยียนเพิ่งแต่งงานหมาดๆ ถ้าวันที่สองโดนกล่าวหาว่าคบชู้สู่ชาย มีหวังโดนน้ำลายชาวบ้านท่วมตายแน่

เธอถอยหลังออกมาหนึ่งก้าว แล้วกระซิบกับหวงหมิ่นที่ยืนอยู่ข้างๆ "ฉันนึกขึ้นได้ว่ามีธุระ ขอตัวก่อนนะ..."

หวงหมิ่นเองก็ไม่อยากอยู่ต่อเหมือนกัน "ฉันไปกับเธอด้วย"

สองสาวหันหลังเดินหนีไปทันที

ช่างหัวใครมัน พวกเธอไม่สนแล้ว

หวังกว่างผิงกับพวกผู้ชายเห็นสองสาวชิ่งหนีไปแบบไม่บอกไม่กล่าว... อย่างน้อยก็ชวนกันหน่อยสิ!

"เอ่อ ฉันยังไม่ได้ซักถุงเท้า... ไปล่ะ"

แต่ละคนใส่เกียร์หมาวิ่งแน่บ

คนอื่นๆ ก็ไม่มีใครยอมอยู่ต่อ

เรื่องแบบนี้ใครอยู่ก็ซวย พวกเขาไม่อยากหาเหาใส่หัว

กู้หลานมองดูคนพวกนี้ที่ทิ้งเธอไปทีละคนสองคนจนหมด เธอโกรธจนแทบกระอักเลือด

แต่ละคนช่างไร้น้ำใจ ทิ้งเธอไว้ตรงนี้คนเดียวได้ยังไง?

คิดจะตัดหางปล่อยวัดเธอกันหมดเลยเหรอ?

พอนึกถึงหรงเยียนนังแพศยานั่น เธอแค้นจนแทบกระอัก... แต่ตอนนี้จะทำยังไงดี? ตำรวจจะมาจริงๆ เหรอ?

ความกลัวทำให้เธอทำอะไรไม่ถูก ร่างกายสั่นเทาไม่หยุด

วันนี้เธอไม่น่าไปแหย่หนวดเสือเลย... ถ้าย้อนเวลากลับไปได้ นังแพศยานั่นก็คงไม่ไปแจ้งความใช่ไหม?

[จบแล้ว]