บทที่ 8: ตลาดมืด

บทที่ 8: ตลาดมืด

เมื่อหลายปีก่อน จักรพรรดิเทพได้ก้าวข้ามขีดจำกัดจนกลายเป็นเทพเจ้าที่แท้จริง

นับตั้งแต่นั้นมา อาณาจักรน้อยใหญ่ต่างเลือกที่จะสวามิภักดิ์และผนวกรวมเข้าเป็นส่วนหนึ่งของสหพันธ์ศักดิ์สิทธิ์

อย่างไรก็ตาม ไม่ใช่ทุกเผ่าพันธุ์จะยอมก้มหัวให้

ยกตัวอย่างเช่น พวกแวมไพร์ส่วนใหญ่

หากพวกมันต้องการเข้าร่วมสหพันธ์ศักดิ์สิทธิ์ พวกมันจะต้องผ่านพิธีกรรมเวทมนตร์เพื่อเปลี่ยนตัวเองให้กลายเป็น 'ค้างคาวกินผลไม้'

ถึงแม้พวกมันจะชอบเรียกตัวเองเท่ๆ ว่า 'สายเลือดแห่งโลหิต' แต่ก็คงไม่มีใครอยากกลายเป็นแวมไพร์มังสวิรัติที่ดูดเลือดไม่ได้หรอก

นอกจากนี้ ยังมีพวกที่เกลียดขี้หน้าสหพันธ์ศักดิ์สิทธิ์ด้วยเหตุผลร้อยแปดพันเก้า

พวกออร์กสองหัวที่ไม่อยากเปลี่ยนรสนิยมการกิน

พวกดวาร์ฟสีเทาที่สอบใบรับรองช่างตีเหล็กไม่ผ่าน เลยไม่มีสิทธิ์ซื้อโลหะผสมเวทมนตร์เกรดสูง

และพวกกอบลินเนโครแมนเซอร์ ที่ฝีมือห่วยแตก ทำได้แค่เอากระดูกไก่มาต่อกับกระดูกจิ้งจก แล้วปลุกชีพหลอกขายชาวบ้านว่าเป็น 'มังกรกระดูกสายเลือดบริสุทธิ์'...

ด้วยเหตุนี้ คนพวกนี้เลยรวมตัวกันตั้ง 'ตลาดมืด' ที่ไม่อยู่ภายใต้การกำกับดูแลของสหพันธ์ขึ้นมา

ประจวบเหมาะที่คิโน่รู้มาว่า แถวๆ นี้มีตลาดมืดที่บริหารงานโดยพวกดวาร์ฟสีเทาอยู่พอดี

ที่นั่นนอกจากจะมีโลหะหายากและอัลลอยด์พิเศษขายเพียบแล้ว ยังมีสินค้าอื่นๆ อีกสารพัด

"ฉันน่าจะไปหาซื้อพืชเวทมนตร์ กับโลหะเวทมนตร์ที่เอามาทำโกเลมได้จากที่นั่น"

"ถ้าได้ของพวกนี้มา ความก้าวหน้าของพวกมนุษย์เงือกคงก้าวกระโดดไปอีกขั้น"

คิดได้ดังนั้น คิโน่ก็หันกลับไปมองที่โต๊ะซ่อมบำรุงโกเลม

ที่มุมโต๊ะติดกำแพง มีแหวนเปื้อนฝุ่นวงหนึ่งวางอยู่ หัวแหวนฝังด้วยคริสตัลใสไม่มีสี

คิโน่หยิบมันมาเช็ดฝุ่นออก แล้วกดคริสตัลนั้นเข้ากับโกเลมทูตสวรรค์

ทันทีที่สัมผัสกัน โกเลมทูตสวรรค์ตัวเบ้อเริ่มก็หายวับไป

พร้อมกันนั้น ภาพโกเลมทูตสวรรค์ขนาดจิ๋วก็ไปปรากฏอยู่ในคริสตัลหัวแหวนแทน

แหวนคริสตัลวงนี้คือ 'ไอเทมมิติ'

สมัยยังเรียนอยู่ที่สถาบันโกเลม คิโน่เคยลงแข่งจำลองสงครามโกเลม

ผู้เข้าแข่งขันทุกคนต้องใช้โกเลมที่ตัวเองออกแบบเท่านั้น

และเขาก็ส่ง 'โกเลมแมลงวันสิ้นโลก รุ่นอัลฟ่า' ลงสนาม

ด้วยความสามารถในการแพร่พันธุ์แบบไร้ขีดจำกัด คิโน่เลยคว้าที่หนึ่งมาครอง และได้รางวัลเป็นแหวนมิติววงนี้

ในตลาดมืด การพกแหวนมิติไม่ใช่เรื่องแปลกประหลาดอะไร

คิโน่วางแผนจะเอาโกเลมบางส่วนที่พวกมนุษย์เงือกถวายมา ไปขายแลกเป็นสกุลเงินที่เรียกว่า 'เหรียญมานา'

เพื่อเอาเงินนั้นไปซื้อพืชเวทมนตร์และวัสดุวิเศษอื่นๆ

คิดแล้วคิโน่ก็กวาดเครื่องบรรณาการทั้งหมดของมนุษย์เงือกเข้าไปเก็บในแหวน

เขาไม่ได้กะจะขายโกเลมทั้งหมดหรอก

ที่ขนไปหมดก็เพื่อความอุ่นใจ เผื่อไปเจอศัตรูเข้าจะได้มีของป้องกันตัว

ยังไงซะ ตลาดมืดก็เป็นแหล่งรวมพวกร้อยพ่อพันแม่ ถ้าดวงซวยอาจจะไปเจอออร์กสองหัวที่กำลังหิวโซเดินหาของกินก็ได้

แต่คิโน่ก็ไม่ได้ไร้ทางสู้ซะทีเดียว

เขาพลิกดูองค์ความรู้ที่พวกมนุษย์เงือกส่งมาให้ แล้วเพ่งสมาธิไปที่แหวนคริสตัลอีกครั้ง

ตามความต้องการของคิโน่ ละอองแสงสายหนึ่งไหลออกมาจากโกเลมทูตสวรรค์ในแหวน

ไม่นานนัก ละอองแสงเหล่านั้นก็แทรกซึมเข้าไปใต้เสื้อผ้าของเขา ก่อตัวเป็น 'โล่แสงศักดิ์สิทธิ์' ส่วนตัว

หลังจากพลังวิญญาณเพิ่มขึ้น ประสาทสัมผัสและการเรียนรู้ของคิโน่ก็เฉียบคมขึ้นตามไปด้วย

แค่อ่านผ่านตาครั้งเดียว เขาก็เข้าใจเนื้อหาทั้งหมดได้ทันที

ใช้เวลาทำความเข้าใจอีกนิดหน่อย เขาก็จดจำเทคนิคการใช้แสงศักดิ์สิทธิ์สารพัดรูปแบบที่พวกมนุษย์เงือกสรุปมาให้ได้จนหมด

จากนั้น คิโน่ก็เปลี่ยนไปสวมชุดคลุมสีเทาเก่าๆ ฝุ่นเขรอะ

แถมด้วยหน้ากากที่เขาเคยทำเล่นสมัยฝึกงาน

เมื่อเตรียมตัวพร้อม คิโน่ออกจากเขตที่พักอาศัย เดินตรงไปที่ริมถนน

แต่เขาไม่ได้จะเดินเท้าไปตลาดมืดดื้อๆ หรอกนะ

ตลาดมืดไม่ใช่ที่ที่ใครนึกจะเดินเข้าไปก็เข้าได้

คิโน่กวาดสายตามองรอบๆ

ทุกหนทุกแห่งเต็มไปด้วยคนขับรถที่ยืนรอผู้โดยสารอยู่ข้างโกเลมยานพาหนะ

นอกจากโกเลมแล้ว ยังมีรถที่ทำจากโครงกระดูกและซากศพเดินได้จอดอยู่เกลื่อนกลาด

แม้แต่ 'เรือผี' ที่เมื่อหลายปีก่อนถือเป็นของหายาก ก็ยังมีให้เห็นประปราย

คนขับรถพวกนี้แทบทั้งหมดคือบัณฑิตจบใหม่จากสาขาผู้สร้างโกเลมและสาขาเนโครแมนเซอร์

พอยุคมหาการสำรวจจบลง อาชีพพวกนี้ก็ตกกระป๋อง หางานตรงสายไม่ได้ เลยต้องมาขับแท็กซี่กันเกลื่อนเมือง

แต่คิโน่ไม่ได้จะใช้บริการรถพวกนี้

โกเลมยานพาหนะทั่วไปหรือรถโครงกระดูกพวกนี้ พาเขาไปตลาดมืดไม่ได้

เขาต้องการรถประเภทพิเศษ

คิโน่เดินทอดน่องไปตามถนน

ทำตัวเหมือนคนมาเดินเล่นทั่วไป

แม้จะใส่ชุดคลุมสีเทาและสวมหน้ากาก แต่เขาก็ไม่ได้ดูสะดุดตาเลยสักนิด

เพราะเมื่อไม่กี่วันก่อน เพิ่งมีการประกาศเตือนภัยแวมไพร์ระดับสอง

เพื่อความปลอดภัย การปิดบังรูปลักษณ์และเผ่าพันธุ์ถือเป็นเรื่องปกติที่ใครๆ ก็ทำกัน

เขาเคยได้ยินมาว่า มีแวมไพร์บางพวกที่ไม่ยอมกินเลือดสัตว์ แต่ชอบจับคนหน้าตาดีไปทำ 'ทาสโลหิต' แล้วขายต่อให้แวมไพร์ตนอื่น

เดินมาได้หลายร้อยเมตร คิโน่ก็หยุดยืนอยู่หน้ารถรับจ้างประเภทอันเดดคันหนึ่ง

ต่างจากรถโครงกระดูกทั่วไป เจ้านี่คือ 'มังกรกระดูก' ที่มีความยาวเกือบห้าเมตร

แต่จะเรียกว่ามังกรกระดูกก็ไม่ถูกซะทีเดียว

ถ้าสังเกตดีๆ จะเห็นว่ากระดูกพวกนั้นมาจากกระดูกไก่และกระดูกจิ้งจกเอามาต่อกัน

ไม่นานนัก คนขับที่เป็น 'กอบลิน' ซึ่งนอนอู้อยู่บนหลังมังกรกระดูก โดยมีตุ๊กตาสไลม์ห้อยอยู่ที่เอว ก็ตื่นขึ้นมา

"ไปไหน?"

"ถนนสไลม์ เลขที่ 13"

คิโน่บอกรหัสลับสำหรับการไปตลาดมืด

มังกรกระดูกเทียมที่ต่อจากกระดูกไก่กับจิ้งจก บวกกับคนขับกอบลินหน้าตาเจ้าเล่ห์ที่พกตุ๊กตาสไลม์

เมื่อองค์ประกอบเหล่านี้มารวมกัน พร้อมกับรหัสลับเฉพาะ... นี่คือกุญแจสู่ตลาดมืด

หลังจากโต้ตอบรหัสที่เหลือกับกอบลินเสร็จ คิโน่กระโดดเบาๆ ขึ้นไปนั่งบนหลังมังกรกระดูก

ภายใต้การควบคุมของกอบลิน เจ้ามังกรกระดูกเทียมก็กระพือปีกกระดูกไก่ยักษ์อย่างแรง แล้วทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า

หลังจากบินผ่านป่าคอนกรีตมาได้ครึ่งทาง สิ่งที่ปรากฏอยู่เบื้องหน้ามังกรกระดูกคือป้ายโฆษณาขนาดยักษ์ รูป 'สร้อยคอน้ำตานางเงือก'

แต่มังกรกระดูกไม่ได้หลบ และกอบลินก็ไม่ได้เลี้ยวหนี

ไม่กี่วินาทีต่อมา หัวกะโหลกจิ้งจกที่เป็นส่วนหัวของมังกรก็พุ่งชนป้ายโฆษณา

วินาทีที่สัมผัสกัน มังกรกระดูกก็พุ่งทะลุผ่านเข้าไป

ตามด้วยกอบลินคนขับ และคิโน่ผู้โดยสาร

ทันทีที่ทะลุผ่านป้ายโฆษณา สภาพแวดล้อมรอบตัวก็เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง

ใต้ท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยเมฆดำทะมึน คือซากปรักหักพังและซากศพไร้ค่าเกลื่อนกลาด

ตลาดหลายสิบประเภทกระจายตัวอยู่ตามซากปรักหักพังในโลกใบเล็กแห่งนี้

ตลาดโลหะ ตลาดพืช ตลาดโกเลม ตลาดไอเทมเวทมนตร์...

ยักษ์ใหญ่ที่สวมหน้ากากแบกสินค้าหรือกรงขังสัตว์สูงเป็นภูเขา เดินระวังๆ ไปมาระหว่างตลาดแต่ละแห่ง

คนอื่นๆ ก็เหมือนกับคิโน่ คือแต่งกายมิดชิดเพื่อปกปิดตัวตน

และเพื่อข่มขวัญศัตรู แทบทุกคนจะวางอาวุธไว้ในตำแหน่งที่มองเห็นได้ชัดเจน

ไม่ว่าจะเป็นดาบ คทาเวท หรือสมอเรือ...

มองดูภาพเบื้องหน้า คิโน่เผยสีหน้าคิดถึงความหลัง

'ไม่ได้มาเดินเล่นที่นี่ซะนานเลยแฮะ'