บทที่ 5: ศัตรูแห่งปีศาจ

บทที่ 5: ศัตรูแห่งปีศาจ

ในขณะเดียวกัน ณ อาณาจักรมนุษย์เงือก

ที่แท่นบูชาใจกลางเมืองหลวง

"ข้าแต่พระเจ้าผู้ศักดิ์สิทธิ์ พระผู้ทรงเมตตาต่อสรรพสัตว์ พระองค์คือผู้พิทักษ์ของเหล่าปลาทมิฬและมนุษย์เงือกทั้งมวล คือต้นกำเนิดแห่งแสงศักดิ์สิทธิ์..."

ราชาเงือกเซนี่คุกเข่าอยู่หน้าแท่นบูชา ซึ่งเป็นที่ประดิษฐานของ 'ขนนกทูตสวรรค์'

พร้อมกันนั้น กระแสพลังงานที่เรียกว่า 'พลังศรัทธา' ก็หลั่งไหลออกมาจากจิตวิญญาณของเขา

ไม่นานนัก พลังศรัทธาก็ผสานเข้ากับขนนก

เมื่อได้รับพลังศรัทธาอย่างต่อเนื่อง คุณสมบัติ 'บ่อน้ำพุแสงศักดิ์สิทธิ์' ของขนนกก็ได้รับการยกระดับขึ้นเล็กน้อย

จากการทดสอบ ไม่ว่าจะอยู่ไกลแค่ไหน ขอแค่สวดภาวนาถึงขนนกทูตสวรรค์ พลังอำนาจของมันก็จะเพิ่มพูนขึ้นได้

แต่เซนี่ก็ยังเลือกที่จะมาสวดภาวนาที่แท่นบูชาทุกวัน

ไม่มีเหตุผลอื่นใด

เพียงแค่ได้เห็นขนนกทูตสวรรค์ ภาพของทูตสวรรค์ก็จะปรากฏขึ้นในใจเขา

และจิตใจที่ว้าวุ่นก็จะกลับมาสงบสุขอีกครั้ง

แต่ยังไม่ทันสวดจบจบแรก เสียงน้ำแตกกระจายดังสนั่นก็ขัดจังหวะเขา

เซนี่หันขวับไปตามเสียง

เขาเห็น 'อัศวินเงือก' ตนหนึ่งว่ายมาทางแท่นบูชาอย่างทุลักทุเล

โกเลมที่อัศวินสวมใส่ขาขาดไปข้างหนึ่ง และเต็มไปด้วยรอยกรงเล็บรอยเขี้ยว

"ฝ่าบาท! เกิดเรื่องใหญ่แล้วพะยะค่ะ!"

ภายใต้สายตาคาดคั้นและเคร่งขรึมของเซนี่ อัศวินรีบรายงานสถานการณ์

"พวกปีศาจจำนวนมหาศาลกำลังบุกโจมตีเข้ามาจากทุกทิศทาง!"

"อัศวินที่เฝ้ากำแพงเมืองต้านทานไม่ไหว... เกือบ... เกือบทั้งหมดถูก 'คลื่นปีศาจ' กลืนกินไปหมดแล้ว"

เสียงของอัศวินขาดห้วง ราวกับจะหมดสติได้ทุกเมื่อ

"ฝ่าบาท! ได้โปรดลงมือขับไล่พวกปีศาจด้วยเถิด!"

ได้ยินดังนั้น เซนี่ขมวดคิ้วทันที

"พวกมันรู้ทั้งรู้ว่าที่นี่คือจุดที่ทูตสวรรค์เสด็จลงมา แต่ก็ยังกล้าบุกรุกงั้นรึ?"

เซนี่ลุกขึ้นยืน

ทุกครั้งที่เขามาสวดภาวนาหน้าแท่นบูชา ไม่ใช่แค่เพื่อความสงบทางใจ

แต่เพื่อเตรียมพร้อมรับมือกับสถานการณ์ไม่คาดฝันแบบนี้ด้วย

"ถ้าอย่างนั้น ก็ให้พวกปีศาจตะกละนั่นได้ประจักษ์ถึง 'พร' ของทูตสวรรค์ภายใต้พระเจ้าผู้ศักดิ์สิทธิ์อีกครั้งเถอะ!"

สิ้นเสียง เซนี่เดินตรงไปยังวัตถุปาฏิหาริย์ที่กำลังส่องแสงเจิดจ้า

เขารูดดาบยาวไม้ที่ห้อยอยู่ข้างเอวออกมา แล้วยื่นปลายดาบไปแตะที่ขนนกทูตสวรรค์

ทันทีที่สัมผัสกัน ละอองแสงก็พวยพุ่งออกมาจากขนนก

ไม่นานนัก ละอองแสงเหล่านั้นก็ไหลเข้าไปสถิตในดาบของเซนี่

ยิ่งดาบส่องแสงแรงกล้าเท่าไหร่ แสงจากขนนกทูตสวรรค์ก็ยิ่งหรี่ลงเท่านั้น

จนกระทั่งละอองแสงทั้งหมดถูกถ่ายโอนไปยังดาบไม้จนหมดสิ้น

"สรรเสริญแสงศักดิ์สิทธิ์"

สิ้นคำกล่าว ละอองแสงก็แผ่ซ่านจากดาบไปยังขาของโกเลมที่เขาสวมใส่

เซนี่หันหน้าไปทางกำแพงเมือง

แล้วถีบตัวพุ่งออกไปด้วยแรงมหาศาล

ฟุ่บ—

เสียงแหวกอากาศดังขึ้น

เซนี่พุ่งออกจากแท่นบูชาด้วยความเร็วสูง มุ่งหน้าสู่กำแพงเมือง...

...

ภายนอกทะเลธาตุเงา

คิโน่เองก็เห็นเหตุการณ์นี้

"แสงศักดิ์สิทธิ์ไม่ได้มีไว้แค่โจมตี แต่ยังเอามาบัฟโกเลมได้ด้วยเหรอเนี่ย?"

คิโน่สนใจเรื่องนี้มาก

เขาอยากรู้ว่าถ้าเอาแสงศักดิ์สิทธิ์มาผสานกับร่างกาย จะทำให้ร่างกายแข็งแกร่งขึ้นได้ไหม

เพราะจุดอ่อนของเขาคือความแข็งแกร่งทางกายภาพ

"บางที ถ้าใช้แสงศักดิ์สิทธิ์ที่ผลิตจากวัตถุปาฏิหาริย์นั่น ร่างกายฉันอาจจะไม่ใช่จุดอ่อนอีกต่อไป"

"เผลอๆ... อาจจะแกร่งกว่าวิญญาณด้วยซ้ำ"

คิโน่คิดพลางเฝ้าดูเมืองหลวงของอาณาจักรมนุษย์เงือกต่อ...

...

ไม่นานนัก ราชาเงือกเซนี่ก็มาถึงเหนือโถงกำแพงเมือง

ภาพที่ปรากฏแก่สายตาคือทะเลปีศาจแมลงสุดลูกหูลูกตา จำนวนของพวกมันเพิ่มขึ้นทุกวินาที

ต่อให้มนุษย์เงือกจะใช้ 'วิชาดาบมนุษย์เงือก' จัดการพวกมันได้บ้าง แต่ก็ไล่ตามอัตราการเกิดของปีศาจไม่ทัน

"ทำไมมันเยอะขนาดนี้?"

เซนี่ไม่เคยเห็นพวกปีศาจเคลื่อนไหวอย่างเป็นระเบียบขนาดนี้มาก่อน แทบทุกตัวมุ่งเน้นแต่การโจมตี

ในสถานการณ์ปกติ พวกปีศาจจะไม่ออกรบพร้อมกันหมดแบบนี้

ต่อให้มีหมื่นตัว อย่างน้อยครึ่งหนึ่งก็จะมัวแต่ทำอย่างอื่นที่ไม่ใช่การสู้รบ

เช่น ไล่กัดแขนขาเพื่อนตัวเองมาต่อเป็นตัวใหม่

หรือแวะปลูกพืชเพื่อหาวัตถุดิบมาสร้างพวกพ้องเพิ่ม

ไม่ใช่แบบตอนนี้...

ที่ทุกตัวจ้องแต่จะฆ่าฟันอย่างเดียว

ข้อสันนิษฐานหนึ่งผุดขึ้นในหัวเซนี่

'หรือว่า... จะมี ราชาปีศาจ ที่มีสติปัญญาเกิดขึ้นมาแล้ว?'

คิดได้ดังนั้น เขาจึงเปลี่ยนรูปแบบการต่อสู้สำหรับศึกครั้งนี้

ต้องกวาดล้างพวกมันด้วยพลังที่เหนือกว่าอย่างท่วมท้น

เผื่อว่าถ้าราชาปีศาจตนนั้นแอบดูอยู่ มันจะได้เกรงกลัวและล่าถอยไป

'หวังว่าพระเจ้าผู้ศักดิ์สิทธิ์และทูตสวรรค์ จะได้เห็นฉากนี้ด้วยนะ'

เซนี่คิดพลางกระชับดาบยาวที่อาบแสงศักดิ์สิทธิ์ในมือแน่น

วินาทีต่อมา เขาเล็งไปที่ฝูงปีศาจเบื้องหน้า แล้วตวัดดาบออกไปสุดแรง

"โฮลี่! ไลท์! สแลช!"

เสียงคำรามกึกก้องไปทั่วอาณาจักรมนุษย์เงือก

พร้อมกันนั้น ละอองแสงนับพันก็พุ่งทะยานออกจากตัวดาบ

คลื่นแสงศักดิ์สิทธิ์ขยายตัวออกอย่างรวดเร็วขณะพุ่งเข้าหาฝูงปีศาจ

จนกระทั่งมันขยายใหญ่กว่าความยาวของกำแพงเมือง

และกลืนกินปีศาจทั้งหมดในรัศมีนั้นเข้าไป

ทันทีที่สัมผัสถูกปีศาจ ควันขาวก็พวยพุ่งขึ้นจากร่างของพวกมัน

เพียงชั่วพริบตา ปีศาจจำนวนมหาศาลก็กลายเป็นเถ้าถ่าน

แล้วสลายไปในแสงศักดิ์สิทธิ์

ในขณะเดียวกัน อัศวินเงือกจำนวนมากที่อยู่ในรัศมีทำลายล้างกลับไม่ได้รับอันตรายใดๆ

มิหนำซ้ำ บาดแผลจากการต่อสู้ก่อนหน้านี้ยังถูกรักษาจนหายสนิท

ถึงตอนนี้ ปีศาจที่บุกมาทางด้านหนึ่งของกำแพงเมืองถูกกวาดล้างจนเกลี้ยง

ฉวยโอกาสนี้ เซนี่หันไปทางทิศอื่น แล้วตวัดดาบอีกครั้ง

ไม่นานนัก คลื่นแสงศักดิ์สิทธิ์อีกสามลูกก็ก่อตัวขึ้นและพุ่งออกไปในทิศทางที่เหลือ

ภายใต้อานุภาพของ 'โฮลี่ ไลท์ สแลช' ปีศาจทั้งหมดถูกล้างบางในเวลาอันสั้น

"ราชาเงือก! ราชาเงือก! ราชาเงือก..."

ผู้รอดชีวิตในอาณาจักรต่างโห่ร้องกึกก้องด้วยความปิติยินดี

ในขณะเดียวกัน ศรัทธาที่พวกเขามีต่อ 'พระเจ้าผู้ศักดิ์สิทธิ์' ก็หยั่งรากลึกยิ่งขึ้น

แม้แต่มนุษย์เงือกที่ไม่เคยศรัทธามาก่อน ก็เริ่มหันมานับถือพระองค์

"ข้าแต่พระเจ้าผู้ศักดิ์สิทธิ์ พระผู้ทรงเมตตาต่อสรรพสัตว์ พระองค์คือผู้พิทักษ์ของเหล่ามนุษย์เงือก คือต้นกำเนิดแห่งแสงศักดิ์สิทธิ์..."

พร้อมกับเสียงสวดภาวนา พลังศรัทธามหาศาลก็ก่อตัวขึ้น

ส่งผลให้วัตถุปาฏิหาริย์ - ขนนกทูตสวรรค์ ได้รับการยกระดับขึ้นไปอีกขั้น...

...

ภายนอกทะเลธาตุเงา

คิโน่เห็นวิธีการใช้แสงศักดิ์สิทธิ์ของเซนี่แล้ว

"บัฟโกเลมได้ ฮีลพวกพ้องได้ แถมทำดาเมจพิเศษใส่ปีศาจได้ด้วย..."

คิโน่เริ่มตระหนักถึงอานุภาพของแสงศักดิ์สิทธิ์

นอกจากนี้ แสงศักดิ์สิทธิ์ไม่ได้มีผลแค่กับปีศาจ

เขาเห็นกำแพงเมืองที่โดนลูกหลงจนแตกกระจาย และรอยดาบที่ฝากไว้บนพื้นดิน

"เอาไว้ทีหลัง ฉันค่อยให้พวกมนุษย์เงือกช่วยวิจัยวิธีฝึกฝน 'พลังแห่งแสงศักดิ์สิทธิ์' ให้"

"พอระบบแสงศักดิ์สิทธิ์เข้าที่เข้าทางด้วยการเร่งเวลา ฉันก็จะได้ความสามารถนั้นมาครองแบบสบายๆ"

แม้จะวางแผนอนาคตไว้แล้ว แต่คิโน่ก็ยังมีข้อสงสัยเล็กน้อย

เขาค้นพบคุณสมบัติสองอย่างของวัตถุปาฏิหาริย์แล้ว

แต่นอกจาก 'บ่อน้ำพุแสงศักดิ์สิทธิ์' และ 'ศัตรูแห่งปีศาจ' แล้ว ขนนกทูตสวรรค์ยังมีคุณสมบัติอีกอย่าง

ตราสัญลักษณ์ทูตสวรรค์

สัญชาตญาณบอกคิโน่ว่า คุณสมบัตินี้น่าจะเกี่ยวข้องกับโกเลมทูตสวรรค์ของเขา

แต่เนื่องจากข้อมูลน้อยเกินไป เขาเลยยังเดาไม่ออกว่ามันทำอะไรได้

"บางที... พอส่งโกเลมทูตสวรรค์ลงไปในทะเลธาตุเงาอีกครั้ง ฉันคงจะได้รู้คำตอบ"

คิดได้ดังนั้น คิโน่ก็เลิกกังวล

เขากลับไปควบคุมโกเลมจิ๋วเพื่อปรับปรุงโกเลมทูตสวรรค์ต่อ

หนึ่งวันผ่านไปอย่างรวดเร็ว

และแล้ว 'วันที่ทูตสวรรค์จะเสด็จกลับมา' ก็มาถึง