บทที่ 30 - จินฝอสร้างผลงานอีกครั้ง

บทที่ 30 - จินฝอสร้างผลงานอีกครั้ง

จับคนได้ปุ๊บก็ส่งตัวไปสอบสวนที่กองบัญชาการสารวัตรทหารทันที เกาเซิงผิงดีใจจนเนื้อเต้น รีบนำกำลังไปจับเป้าหมายรายต่อไปอย่างฮึกเหิม

พอตกบ่าย เป้าหมายอีกรายในบัญชีดำก็จนมุม

คืนนั้นเกาเซิงผิงมีความสุขจนแทบจะบินได้ในหอพัก ด้วยความว่างจึงเรียกหลินเจ๋อมาคุยเล่นแก้เบื่อ

"รอบนี้รอดตายแล้วเว้ย ได้ตัวบิ๊กมาสองคน ต่อให้ไอ้พวกนักเรียนสี่คนนั้นจะจับไม่ได้สักคน พวกเราก็ถือว่ามีความดีความชอบครั้งใหญ่แล้ว!"

หลินเจ๋อยิ้มประจบ

"ขอแสดงความยินดีล่วงหน้าครับท่านสารวัตร ผลงานชิ้นโบแดงขนาดนี้ จบงานเมื่อไหร่ตำแหน่งเลื่อนขั้นคงหนีไม่พ้นท่านแน่!"

เกาเซิงผิงคิดเช่นนั้นอยู่เหมือนกัน แต่ยังวางมาดถ่อมตัว

"งานราบรื่นก็ดีถมไปแล้ว เรื่องเลื่อนขั้นอย่าไปหวังมาก ฉันรับราชการมานานจนจะห้าสิบอยู่รอมร่อ หมดไฟจะสู้รบปรบมือแล้ว อยากหาที่สงบๆ ไว้นอนรอกินบำนาญมากกว่า!"

หลินเจ๋อรีบแย้ง

"อย่าพูดอย่างนั้นสิครับ ผมยังรอให้ท่านได้เป็นผู้บัญชาการตำรวจนครบาล จะได้ช่วยฉุดดึงผมขึ้นไปบ้าง!"

เกาเซิงผิงหัวเราะร่า

"ไอ้หนุ่ม เอ็งวางใจเถอะ เราคนกันเอง ฉันปั้นเอ็งมากับมือ รับรองว่าต้องมีอนาคตสดใสแน่นอน"

หลินเจ๋อยืนตรงทำความเคารพ

"ขอบคุณสารวัตรที่เมตตาครับ!"

คุยสัพเพเหระอีกครู่หนึ่ง หลินเจ๋อก็ขอตัวกลับหอพัก

หวังเทียนเฉิงที่กำลังนั่งโม้เหม็นอยู่บนเตียง พอเห็นหลินเจ๋อเดินเข้ามาก็รีบดีดตัวลุกขึ้นยืน

"พี่หลิน กลับมาแล้วเหรอครับ"

หลินเจ๋อยิ้มละไม ไร้ซึ่งรังสีอำมหิตตอนอัดคนเมื่อวาน

"เหลาหวัง วันนี้แกได้หน้าเต็มๆ เลยนี่หว่า ยิงขาไอ้สายลับนั่นแม่นเปรี๊ยะ หัวหน้าเกาปลื้มมาก บอกว่าจะไปรายงานนายท่านญี่ปุ่น รับรองความดีความชอบให้แกชุดใหญ่"

หวังเทียนเฉิงดีใจจนหุบยิ้มไม่ลง ชื่อของเขาหวังเทียนเฉิงจะได้ผ่านหูคนญี่ปุ่น งานนี้เหนื่อยแค่ไหนก็คุ้มแสนคุ้ม

ยุคสมัยนี้ในเมืองปักกิ่ง ขาใหญ่ที่สุดก็คือคนญี่ปุ่น ถ้าเกาะแข้งเกาะขาญี่ปุ่นได้ ชีวิตคงรุ่งโรจน์โชติช่วง

แต่พอได้สติก็ฉุกคิดได้ว่าหลินเจ๋อคนตรงหน้านี้มีความสัมพันธ์ลึกซึ้งกับญี่ปุ่น นกสิบตัวในป่าสู้หนึ่งตัวในมือไม่ได้ เลียแข้งเลียขาคนนี้แหละชัวร์สุด

"พี่หลิน พูดอะไรอย่างนั้น ถ้าไม่ใช่เพราะหัวหน้าเกาวางแผนดี แล้วก็มีพี่ช่วยประสานงาน งานนี้จะสำเร็จได้ไง พี่ชายนับจากนี้ผมถือว่าพี่เป็นพี่แท้ๆ ของผม จบงานนี้ผมมีของกำนัลชุดใหญ่จะมอบให้!"

หลินเจ๋อเบื่อท่าทางเล่นใหญ่ของหมอนี่เต็มทน จึงตอบรับส่งเดชแล้วล้มตัวลงนอนพัก

ใครจะคิดว่าหวังเทียนเฉิงจะยกกะละมังใส่น้ำร้อนเข้ามา

"พี่หลิน วันนี้เหนื่อยมาทั้งวัน แช่เท้าหน่อยครับจะได้ผ่อนคลาย"

ทำเอาเหยากั๋วเฉวียนกับกงฟู่กุ้ยอ้าปากค้าง

มึงนี่มันหน้าด้านไร้ยางอายจริงๆ!

หวังเทียนเฉิงไม่สน หน้าตาจะมีค่าสักกี่ตังค์กันเชียว

......

ในขณะที่เกาเซิงผิงนำทีมไปลากคอเหยื่อรายที่สองในบัญชีดำ

ณ ร้านขนมเปี๊ยะซูโจว

เถ้าแก่หม่ารู้สึกแปลกใจ วันสองวันมานี้ไม่เห็นสารวัตรคนนั้นมาเดินตรวจตราเลย

ปกติหมอนั่นจะมาเดินส่ายอาดๆ วันละหลายรอบ ไม่ตะคอกใส่ขอทานข้างถนนก็เบ่งใส่อำนาจใส่ร้านค้า

พอมาถึงร้านเขา ก็ต้องไถขนมเปี๊ยะไปกินฟรีสองห่อทุกครั้ง

ที่น่าโมโหที่สุดคือสารวัตรแซ่หลินคนนี้ดูจะเหม็นขี้หน้าร้านเขาเป็นพิเศษ ร้านอื่นเอาของมาเซ่นไหว้บางทีมันยังไม่รับ แต่พอเป็นร้านเถ้าแก่หม่า มันไม่เคยกลับไปมือเปล่า!

ได้ยินเถ้าแก่ร้านข้างๆ เม้าท์กันว่า ไอ้นี่อายุยังน้อยแต่จิตใจอำมหิต กล้าบ้าบิ่นขนาดซัดกับโรนินญี่ปุ่นมาแล้ว!

เถ้าแก่หม่าส่ายหน้า คนแบบนี้แทนที่จะไปกู้ชาติ กลับมาเป็นหมาตารับใช้ญี่ปุ่น เสียดายเกิดมาเป็นชายชาตรี

วันนี้เงียบเหงาตามเคย ยุคข้าวยากหมากแพงใครจะมีเงินมากินขนม

เถ้าแก่หม่าห่วงกิจการร้านมาก ค่าไข่ไก่ แป้ง น้ำตาล น้ำมันที่ต้องไปหาซื้อจากตลาดมืดมาทำขนมวันละสองตะกร้านั้นปาเข้าไปสิบกว่าเหรียญ

ถ้าขายได้มาก ก็ประหยัดงบขององค์กรได้มาก เงินที่ประหยัดได้อาจเปลี่ยนเป็นกระสุนไปเด็ดหัวพวกยุ่นได้อีกหลายคน

เขาไม่ใช่ไม่รู้ว่าระดับสูงของฟู่ซิงเซ่อโกงกินงบประมาณกันเละเทะแค่ไหน พวกนั้นมีคฤหาสน์หรู รถยนต์โก้เก๋ เมียน้อยเป็นโขยง

แต่เถ้าแก่หม่าพยายามไม่คิด เขาจัดการเรื่องพวกนั้นไม่ได้ ขอแค่ได้ทำอะไรเพื่อชาติบ้าง เขาก็พอใจแล้ว

ขณะที่กำลังดีดลูกคิดคิดบัญชีอยู่นั้น รถลากคันหนึ่งก็มาจอดเทียบหน้าร้าน

หญิงสาวในชุดกิโมโนก้าวลงมา งดงามปานบุปผา ในมือถือร่มคันเล็ก

เถ้าแก่หม่ารีบกุลีกุจอออกไปต้อนรับ

"รับอะไรดีครับนายหญิง"

"คุณ... คือเถ้าแก่ร้าน?" มิเอะโกะพูดภาษาจีนกระท่อนกระแท่น

"ใช่ครับ ผมเอง เชิญชิมขนมก่อนครับ"

หญิงสาวส่ายหน้า

"เจ้านาย... เอ่อ มีคนฝากบอกคุณว่า ลูกพี่ลูกน้องของน้าชายคุณ ที่เป็นน้องเล็ก... คนที่ชอบตีรันฟันแทงน่ะ ไปก่อเรื่องที่บ้านเกิด โดนจับตัวไปแล้ว ให้คุณรีบติดต่อลุง หาเงินไปช่วยเขาด่วน"

พูดจบมิเอะโกะก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก

ภารกิจที่หลินเจ๋อมอบหมายสำเร็จแล้ว!

ไม่รู้เขาจะมีรางวัลอะไรให้บ้างนะ?

คิดแล้วดวงตาก็ฉ่ำเยิ้ม ไม่สนใจเถ้าแก่หม่าที่ยืนงงเป็นไก่ตาแตก หันหลังกลับขึ้นรถลากจากไป

เถ้าแก่หม่าใช้เวลาประมวลผลอยู่ครู่ใหญ่ ก่อนจะอุทานในใจว่าแย่แล้ว!

เขาสั่งให้ลูกจ้างเฝ้าร้าน ส่วนตัวเองรีบวิ่งแจ้นเข้าเขตเมืองชั้นใน

ด้วยความกลัวจะถูกสะกดรอย เขาเดินวนไปทางตะวันออกที ตะวันตกที แล้วยังต้องข่มใจนั่งจิบชาในโรงน้ำชาอยู่นานสองนาน ก่อนจะมุ่งหน้าไปยังที่ซ่อนของพนักงานวิทยุ

นี่ต้องเป็นข่าวจาก 'จินฝอ' แน่นอน!

สถานีเป่ยผิงมีคนเกิดเรื่องแล้ว

ผู้หญิงคนนั้นบอกว่าน้องเล็กที่ชอบตีรันฟันแทง เดาว่าคงเป็นระดับหัวหน้าหน่วยปฏิบัติการถูกจับ!

......

หนานจิง

หัวหน้าไต้กำลังยุ่งจนหัวหมุน การรบที่ซงฮู่ตึงเครียดขึ้นเรื่อยๆ ท่านผู้นำสั่งเตรียมการย้ายเมืองหลวงไปซานเฉิง

แถมยังต้องตั้งศูนย์บัญชาการชั่วคราวที่จงจิงอีก

การย้ายเมืองหลวงไม่ใช่ชาวบ้านย้ายบ้าน เรื่องจุกจิกวุ่นวายล้านแปด หัวหน้าไต้ต้องเตรียมสร้างที่พักรับรองให้ท่านผู้นำ และยังต้องดูแลการขนย้ายเอกสารลับมากมาย

แม้จะยุ่งเพียงใด แต่เขายังคงเกาะติดสถานการณ์ในแนวรบลับอย่างใกล้ชิด

เมื่อได้รับข่าวจากจินฝอว่าบุคลากรสำคัญของสถานีเป่ยผิง 1 ถูกจับหรือแปรพักตร์ เขาโกรธจนด่าเปิง

"เหมาว่านลี่มันมัวทำซากอะไรอยู่! ฉันมอบหมายพื้นที่สำคัญขนาดนั้นให้ดูแล คนของตัวเองโดนจับยังไม่รู้เรื่องอีก? สั่งการไปยังสถานีเป่ยผิงเดี๋ยวนี้ ให้กักบริเวณทุกคนที่มีความเสี่ยงจะถูกจับ! ใครถอนตัวได้ให้ถอนตัว ใครถอนไม่ได้ให้จัดการตามกฎระเบียบ!"

"ส่งโทรเลขด่าไอ้เหมามันด้วย ถ้าจัดการคนทรยศไม่ได้ ก็ให้มันหาวิธีเก็บกวาดซะ! ขืนปล่อยให้โดนไล่ต้อนอยู่ฝ่ายเดียวแบบนี้ ฟู่ซิงเซ่อคงเอาหน้าไปมุดดินหนีอายกันหมด!"

พอด่าจบ เขาก็รู้สึกผ่อนคลายขึ้นเล็กน้อย

ข่าวสำคัญขนาดนี้ จินฝอเป็นคนส่งมาอีกแล้ว

ดูคนไม่ผิดจริงๆ จินฝอนี่มันของล้ำค่าชัดๆ!

......

เหมาว่านลี่ได้รับข่าวอย่างรวดเร็ว

เขาอยากจะแทรกแผ่นดินหนีเสียเดี๋ยวนั้น

จริงๆ ทางนี้ก็ตรวจสอบจนเกือบแน่ใจแล้วว่าน่าจะเป็นหัวหน้ากลุ่มปฏิบัติการที่ขาดการติดต่อนั่นแหละที่มีปัญหา แต่ไม่นึกว่าจะมีคนจากสายงานอื่นรู้ข่าวเร็วกว่า ทำให้เขาหน้าแตกยับเยินต่อหน้าหัวหน้าไต้

แถมอีกฝ่ายยังหวังดี ถ้าส่งข่าวมาช้ากว่านี้ ไม่รู้ความเสียหายจะบานปลายไปถึงไหน

เหมาว่านลี่ขบกรามแน่นด้วยความแค้น

"ดำเนินการตามแผนกักกันโรค นอกจากนี้จัดทีมไว้สองชุด ลากคอไอ้คนทรยศนั่นออกมา ต่อให้มันมุดหัวอยู่ในกองบัญชาการสารวัตรทหาร ก็ต้องเด็ดหัวมันมาให้ได้ ไม่ว่าจะต้องแลกด้วยอะไรก็ตาม!"

[จบแล้ว]