บทที่ 14 คาร่ากลายเป็นสัตว์ประหลาด

บทที่ 14 คาร่ากลายเป็นสัตว์ประหลาด

ลูกผู้ชายจะเติบโตขึ้นอย่างแท้จริงเมื่อใด?

สำหรับหลี่อังแล้ว บางทีอาจเป็นตอนที่เขาได้กลายเป็น 'พ่อทูนหัว'

เดิมทีเขาไร้ซึ่งปณิธานอันยิ่งใหญ่ คิดเพียงว่าชีวิตนั้นสั้นนัก ควรใช้ชีวิตเสพสุขกับปัจจุบัน

แต่หลังจากคาร่าเข้ามาในชีวิต เขาก็สัมผัสได้ถึงความเติบโตของตนเอง

อย่างน้อยที่สุด เขาต้องมอบสภาพแวดล้อมที่ดีที่สุดให้แก่คาร่า

เพื่อให้เธอเติบโตอย่างแข็งแรง ปลูกฝังค่านิยมที่ดีงาม และให้เธอกลายเป็นซูเปอร์เกิร์ล

ดังนั้น สิ่งที่เขาเฝ้ารอมากที่สุดในทุกวันคือการได้เห็นหน้าคาร่าหลังเลิกงาน การทำให้เธอมีความสุขคือเรื่องสำคัญที่สุด

ก่อนที่จะมีคาร่า หลี่อังรู้สึกเหมือนมองเห็นชะตาชีวิตทั้งชีวิตของตนเองวางแผ่หราอยู่เบื้องหน้า

เหมือนกับพวกนักปาร์ตี้ตัวยงนับไม่ถ้วนในอเมริกา ที่ใช้ชีวิตเมามาย มั่วสุม และไล่ล่าความสุขชั่วคราวอย่างสุดเหวี่ยง

ทว่าตอนนี้ ทุกอย่างเปลี่ยนไปแล้ว

แม้นหลี่อังจะรู้สึกหวั่นไหวกับข้อเสนอ แต่เขาก็ไม่ได้ตอบตกลงโซเฟียในทันที โดยบอกเพียงว่าจะขอเก็บไปพิจารณาก่อน

โซเฟียไม่ได้แปลกใจแต่อย่างใด เธอไม่ได้คาดหวังให้หลี่อังตอบตกลงง่ายๆ อยู่แล้ว

หากเขายอมรับปากง่ายดายปานนั้น เธอก็คงไม่กล้าใช้งานเขาเช่นกัน

เพราะหากเขาหักหลังเพนกวินได้ง่ายๆ ในอนาคตเขาก็ย่อมทรยศเธอได้ง่ายดายเช่นกัน

ดังนั้น โซเฟียจึงขอตัวกลับอย่างสง่างาม

เธอสวมชุดสูทสตรีสีครีม หากใครเห็นคงไม่มีทางเดาได้เลยว่าเธอคือ 'เพชฌฆาต'

"เธอพูดอะไรกับลูก?"

ทันทีที่โซเฟียลับสายตาไป หลี่อังก็เอ่ยถามคาร่าทันที

คาร่าเดินเข้ามาหาและตอบว่า "เธอถามเรื่องสถานการณ์ของพ่อ หนูไม่ชอบเธอเลยค่ะ พ่อทูนหัว"

"พ่อก็เหมือนกัน"

"แล้วทำไมพ่อถึงไม่ให้หนูลงมือล่ะคะ?"

คาร่าถามขึ้น

เพื่อเป็นการตอบคำถาม หลี่อังทำได้เพียงอธิบายอย่างใจเย็น

เขาไม่อาจแค่สั่งห้ามไม่ให้คาร่าทำ แต่ต้องให้เธอเข้าใจเหตุผลว่าทำไมถึงทำไม่ได้

"เธอคือผู้นำตระกูลฟัลโคนี่ ถ้าลูกเปิดเผยพลังวิเศษ เราจะอยู่ที่กอธแธมไม่ได้อีก ลูกอยากจะระหกระเหเร่ร่อนเหมือนเมื่อก่อนเหรอ?"

คาร่าเม้มปากแน่นทันทีที่เข้าใจเหตุผล

จากนั้นเธอก็พูดขึ้นว่า "งั้นถ้าหนูใส่หน้ากากเหมือนสไปเดอร์แมน หนูจะเป็นซูเปอร์ฮีโร่ได้ไหมคะ?"

ชาวคริปตอนมีความสามารถในการ 'สะกดจิต' และใช้ดวงตาเพื่อลวงตาผู้อื่นได้

ดังนั้นซูเปอร์แมนและครอบครัวจึงไม่เคยต้องสวมหน้ากาก

หลี่อังครุ่นคิดครู่หนึ่งก่อนตอบว่า "ลูกไม่เหมือนสไปเดอร์แมน"

"แล้วหนูเหมือนใครคะ?"

"ลูกก็คือลูก มีเอกลักษณ์ในแบบของตัวเอง"

หลี่อังหยิกแก้มเธอเบาๆ

คาร่าเป็นเด็กประเภทน่ารักน่าเอ็นดู แก้มยังมีไขมันวัยเด็กอยู่บ้าง แม้จะเพิ่งเข้าสู่วัยรุ่น แต่เธอก็ดูพอใจกับคำชมนั้นอย่างเห็นได้ชัด

"พ่อทูนหัวคะ อย่าไปตกลงกับเธอเลย หนูว่าอยู่ที่นี่ก็ดีมากแล้ว โรงเรียนไหนก็ไม่ต่างกันหรอกค่ะ"

ด้วยสมองระดับอัจฉริยะของคาร่า เธอสามารถจดจำเนื้อหาในหนังสือได้เพียงแค่กวาดตามองครั้งเดียว ดังนั้นโรงเรียนผู้ดีจึงไม่ได้มีประโยชน์กับเธอมากนัก

แต่หลี่อังรู้ดีว่าสิ่งสำคัญที่สุดของโรงเรียนคือสภาพแวดล้อม

"ไปกินข้าวกันก่อนเถอะ"

หลี่อังยังไม่รับปากใดๆ

...

ช่วงสุดสัปดาห์ คาร่าออกจากบ้านแต่เช้าตรู่

เธอต้องไปร่วมกิจกรรมกลางแจ้งกับโรงเรียนเป็นเวลาสองวัน ซึ่งถือเป็นช่วงเวลาพักผ่อนอันหายากสำหรับหลี่อัง

แม้เขาจะชินกับการอยู่กับคาร่า แต่เขาก็ยังหวงแหนโอกาสแบบนี้

เขาเตรียมตัวที่จะไม่กลับบ้านคืนนี้ไว้แล้ว

หลี่อังจัดการตัวเอง โกนหนวดเคราจนเกลี้ยงเกลา และเตรียมชุดสูทที่ดูดีไว้

ว่ากันว่าไก่งามเพราะขนคนงามเพราะแต่ง หลี่อังส่องกระจกดูแล้วพบว่าตัวเองก็ยังหล่อเหลาเอาการ

เขาทานมื้อเที่ยงง่ายๆ เพื่อปรับสภาพร่างกาย

แต่ยังไม่ทันจะได้ก้าวขาออกจากบ้าน โทรศัพท์ที่บ้านก็ดังขึ้น

"สวัสดีค่ะ นั่นเบอร์ผู้ปกครองของคาร่าใช่ไหมคะ?"

"ใช่ครับ"

หลี่อังรู้สึกคุ้นหูเสียงนั้น เหมือนจะเป็นครูประจำชั้นของคาร่า

เขาชะงักไปครู่หนึ่ง สงสัยว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้นกับคาร่าหรือเปล่า

"รบกวนคุณช่วยมาที่เกิดเหตุเดี๋ยวนี้เลยนะคะ..."

"เกิดอะไรขึ้นครับ?"

หลี่อังรีบถาม

คุณครูไม่ได้ตอบคำถาม แต่กลับพูดว่า "มาถึงแล้วคุณจะทราบเองค่ะ ฉันขอโทษจริงๆ"

"ขอโทษเรื่องอะไรครับ?"

สายตัดไปแล้ว หลี่อังหมดอารมณ์จะออกไปเที่ยวเล่นทันที

เขารีบพุ่งออกจากบ้าน ลงไปเรียกแท็กซี่และบอกที่อยู่กับคนขับ

คนขับเป็นชายผิวขาวสูงอายุ เมื่อเห็นท่าทางร้อนรนของเขาจึงถามขึ้นว่า "มีเรื่องด่วนเหรอครับ?"

"แน่นอนครับ ดูเหมือนจะเกิดเรื่องกับลูกสาวบุญธรรมของผม รบกวนช่วยทำเวลาหน่อยนะครับ"

"ไม่มีปัญหา เกาะแน่นๆ ล่ะ"

คนขับแท็กซี่รุ่นลายครามตอบรับ เข้าเกียร์แล้วเหยียบคันเร่งมิด

ด้วยเหตุนี้ ระยะทางที่ไม่ไกลนักจึงใช้เวลาเพียงยี่สิบนาที

โคเวนทรี ตั้งอยู่ทางทิศเหนือของสวนโรบินสัน ใจกลางเมืองกอธแธม และเป็นพื้นที่ที่หาได้ยากซึ่งปลอดจากแก๊งอันธพาล

กิจกรรมของโรงเรียนมัธยมกอธแธมเดิมทีวางแผนจะข้าม 'สะพานรถไฟใต้ดิน' ไปยังเมโทรโพลิส แต่ใครจะคาดคิดว่าจะเกิดเรื่องขึ้นก่อนที่จะทันได้ออกจากกอธแธม

"ถึงแล้วครับ"

คนขับพูด "34 ดอลลาร์"

หลี่อังหยิบธนบัตร 20 ดอลลาร์สองใบส่งให้โดยไม่รอเงินทอน ถือเป็นทิปสำหรับความเร็วที่ซิ่งมาตลอดทาง

"ขอบคุณครับ ขอให้เป็นวันที่ดีนะ"

คนขับยิ้มกว้างทันที

แต่ชัดเจนว่าวันนี้คงไม่ใช่วันที่ดีแน่ๆ

หลี่อังลงจากรถ เงยหน้าขึ้นมองเห็นโรงพยาบาลบ้าอาร์คัมอันโด่งดังอยู่ฝั่งตรงข้าม

อาร์คัมตั้งอยู่แถบชานเมือง มีลักษณะเป็นเกาะเล็กๆ ที่สร้างขึ้นคล้ายคุก

อาร์คัมมีแม่น้ำกอธแธมล้อมรอบ โดยมีสะพานเชื่อมเพียงสามแห่งเท่านั้นที่ใช้สัญจรได้

หลี่อังไม่ได้สนใจสถานบำบัดระดับไฮเอนด์ที่เต็มไปด้วย 'ยอดคน' แห่งนั้น แต่เพ่งความสนใจไปที่สถานการณ์ริมแม่น้ำกอธแธม

รถตำรวจหลายคันจอดอยู่ รถโรงเรียนคันหนึ่งจอดอยู่ริมฝั่งแม่น้ำ นักเรียนจำนวนมากกำลังจับกลุ่มร้องไห้ โดยมีครูคอยปลอบโยน

"ยัยนั่นมันตัวประหลาดชัดๆ"

"ฉันไม่อยากเรียนห้องเดียวกับตัวประหลาด มันน่ากลัวเกินไป"

"ฉันจะย้ายโรงเรียน ให้ตายเถอะพระเจ้า..."

เสียงวิพากษ์วิจารณ์ลอยเข้าหูหลี่อัง เขาจึงรีบเดินตรงเข้าไปทันที

"ครูเอ็มม่าครับ"

หลี่อังหาครูประจำชั้นของคาร่าเจออย่างรวดเร็ว

"คุณหลี่อัง? คาร่าอยู่ตรงนั้นค่ะ"

ครูเอ็มม่าชี้มือไปด้านข้างทันที คาร่านั่งอยู่บนเก้าอี้เพียงลำพัง โดยที่นักเรียนคนอื่นๆ ไม่มีใครกล้าเข้าใกล้

หลี่อังรู้สึกเจ็บแปลบในใจอย่างประหลาดเมื่อเห็นภาพนั้น ก่อนจะก้าวยาวๆ เข้าไปหา

เขาเห็นคาร่าตัวเปียกโชก แม้ด้วยร่างกายของเธอจะไม่เป็นหวัดแน่นอน แต่เธอก็ยังนั่งกอดตัวเองแน่น

เมื่อเห็นท่าทางเจ็บปวดและเปราะบางของเธอ หลี่อังก็รีบดึงเธอเข้ามากอดไว้ในอ้อมแขน

ชุดสูทของเขาเปียกชุ่มไปในทันที แต่หลี่อังไม่ได้สนใจ

"เกิดอะไรขึ้น? คาร่า?"

"พ่อทูนหัว!"

คาร่าปล่อยโฮออกมาในอ้อมกอดของเขาทันที "หนูขอโทษค่ะ!"

ตลอดเวลาที่ผ่านมา หลี่อังไม่เคยเห็นเธอร้องไห้เสียใจขนาดนี้มาก่อน แม้แต่ตอนที่นึกถึงเรื่องราวของดาวคริปตอน เธอก็เต็มไปด้วยความเศร้าโศกอาลัยเท่านั้น

"ไม่เป็นไรแล้วนะ พ่ออยู่นี่แล้ว"

หลี่อังลูบผมสีทองของเธอเบาๆ เพื่อช่วยให้เธอสงบสติอารมณ์

หลังจากนั้น เขาถึงได้รับรู้เรื่องราวที่เกิดขึ้น

ปรากฏว่าขณะอยู่ริมแม่น้ำ จู่ๆ รถโรงเรียนก็เสียการควบคุม ประกอบกับคนขับตกใจหักหลบรถที่สวนมา ทำให้รถพุ่งตกลงไปในแม่น้ำ

ในวินาทีนั้น คาร่าลืมคำกำชับของหลี่อังจนหมดสิ้น เธอเปิดเผยพลังพิเศษและยื่นมือเข้าช่วยเหลือผู้คน

เธอใช้มือเปล่าดันรถโรงเรียนที่จมน้ำให้ลอยกลับขึ้นมา ซึ่งแน่นอนว่าภาพเหตุการณ์นั้นอยู่ในสายตาของเพื่อนร่วมชั้นและครูทุกคน

และแล้วฉากนี้ก็เกิดขึ้น

คาร่าได้กลายเป็นสัตว์ประหลาดไปเสียแล้ว