บทที่ 326: ไอเดียใหม่ของจินโดจุน

บทที่ 326: ไอเดียใหม่ของจินโดจุน

จอร์จยังคงนิ่งเฉย ไม่ได้ตื่นตระหนกไปกับท่าทีประหลาดใจของสตีฟ จ็อบส์

เขายังคงหั่นสเต็กเข้าปากอย่างใจเย็นพร้อมรอยยิ้ม "ก็จริงไม่ใช่เหรอครับ? ตอนผมเจอโดจุนครั้งแรก เขายังเป็นเด็กอายุไม่ถึง 10 ขวบด้วยซ้ำ ใครจะไปคิดว่าในเวลาแค่ไม่กี่ปี เขาจะกลายเป็นมหาเศรษฐีพันล้านจากการลงทุนต่อเนื่องแบบนี้!"

คำพูดของจอร์จทำเอาเล่อเหยียนและสตีฟ จ็อบส์ ถึงกับอึ้ง

เริ่มลงทุนตั้งแต่ยังไม่ 10 ขวบเนี่ยนะ?

นี่พวกเขากำลังฟังตำนานปรัมปราอยู่หรือเปล่า?

มันจะเหลือเชื่อเกินไปแล้ว!

ในวัยนั้น เด็กคนอื่นยังวิ่งเล่นซุกซนอยู่เลย ช่องว่างมันจะห่างชั้นกันเกินไปไหม?!

พวกเขาเคยเข้าใจว่าที่จินโดจุนเก่งกาจขนาดนี้เพราะมีแบ็กดีและเส้นสายใหญ่โต แต่ไม่นึกเลยว่าเขาจะเริ่มสร้างเนื้อสร้างตัวจากการลงทุนด้วยตัวเองจริงๆ!

"คนบางคนก็มีพรสวรรค์ติดตัวมาแต่เกิดครับ แม้อายุยังน้อย แต่กลับมีสายตาการลงทุนที่เฉียบคมและมุมมองที่เหนือกว่าผู้ใหญ่ แถมลงทุนกี่ครั้งก็ไม่เคยพลาด!" จอร์จกล่าวด้วยความภูมิใจ

ถ้าเขาไม่ได้เห็นกับตาตัวเอง เขาเองก็คงรู้สึกว่ามันเหลือเชื่อเหมือนกับทุกคนนั่นแหละ!

แน่นอนว่าเขาก็ภูมิใจในสายตาอันแหลมคมของตัวเองที่มองออกว่าจินโดจุนคือคนที่จะยิ่งใหญ่ จึงเลือกเข้าข้างจินโดจุนตั้งแต่เนิ่นๆ

ตอนนี้เขาอาศัยบารมีของจินโดจุนจนไต่เต้าขึ้นมาเป็นผู้บริหารระดับกลางค่อนสูงของโกลด์แมน แซคส์ และล่าสุดเจมส์ ซีอีโอของกลุ่มก็มีแผนจะเลื่อนตำแหน่งให้เขาอีกด้วย

เล่อเหยียนที่นั่งอยู่ข้างๆ ยิ่งรู้สึกเลื่อมใสจินโดจุนเข้าไปใหญ่

การที่มีความคิดริเริ่มลงทุนตั้งแต่อายุน้อย และอาศัยการลงทุนที่แม่นยำจนเติบโตเป็นมหาเศรษฐีหมื่นล้านดอลลาร์ แถมยังเป็นหุ้นส่วนระดับสูงของโกลด์แมน แซคส์ นี่มันตำนานเดินดินชัดๆ

การได้ทำงานภายใต้คนแบบนี้ เขาต้องมีชื่อเสียงโด่งดังแน่!

ส่วนสตีฟ จ็อบส์ กลับจมอยู่ในห้วงความคิด

ตอนที่จินโดจุนลงทุนในแอปเปิล (Pingguo) เขาพูดอย่างมั่นใจว่าเขาชื่นชมในตัวจ็อบส์มาก ถึงขนาดยอมทุ่มเงินหลายร้อยล้านดอลลาร์เพื่อกว้านซื้อหุ้นครึ่งหนึ่งของบริษัท

นี่หมายความว่าจินโดจุนมั่นใจจริงๆ ใช่ไหมว่าเขาจะสามารถนำพาแอปเปิลไปสู่จุดสูงสุดครั้งใหม่ได้?

—————— เส้นแบ่ง ——————

เซี่ยงไฮ้, ประเทศจีน

หลังจากพักผ่อนที่ปักกิ่งได้ 3 วัน คณะของจินโดจุนก็ออกเดินทางมุ่งหน้าสู่เซี่ยงไฮ้ เพื่อดูลาดเลาและสถานการณ์ที่นั่น

ในปี 1997 เซี่ยงไฮ้กำลังเข้าสู่ยุคแห่งการพัฒนาขนานใหญ่ บ้านเรือนชั้นเดียวถูกรื้อถอนเป็นบริเวณกว้าง ตึกระฟ้าผุดขึ้นราวดอกเห็ด

ในตอนนั้นราคาอสังหาริมทรัพย์ในเซี่ยงไฮ้ยังถือว่าถูกมาก แม้แต่บ้านเดี่ยวในย่านถนนฉางหนิง (Changning Road) ที่จะกลายเป็นทำเลทองในอนาคต ราคาตารางเมตรละแค่ 3,000-4,000 หยวนเท่านั้น

ส่วนตึก 'พลาซ่า 66' (Hang Lung Plaza) ที่ตั้งอยู่ทางเหนือของถนนหนานจิงตะวันตกในเขตจิงอัน ซึ่งกำลังก่อสร้างอยู่ในขณะนั้น ต่อมาจะกลายเป็นตึกที่สูงที่สุดในฝั่งผู่ซีของเซี่ยงไฮ้

...

ภายใต้การนำทางของไกด์ คณะของจินโดจุนเดินทางมาถึงเขตสวีฮุ่ย (Xuhui District) และเข้าพักที่ 'โรงแรมหัวถิง' (Hua Ting Hotel) เลขที่ 1200 ถนนเฉาซีเหนือ

ในฐานะหนึ่งในแลนด์มาร์กยุคแรกของเซี่ยงไฮ้ โรงแรมหัวถิงถูกสร้างขึ้นอย่างหรูหรา ประกอบด้วยอาคารหลัก อาคารอเนกประสงค์ ห้องเครื่อง และห้องบอยเลอร์ มีพื้นที่ก่อสร้างรวมเกือบ 100,000 ตารางเมตร และมีห้องพักถึง 1,020 ห้อง

นอกจากนี้ อาคารหลักของโรงแรมหัวถิงยังมีลิฟต์แก้วชมวิวสูง 90 เมตร ผนังทั้งสี่ด้านเป็นกระจกใส ติดตั้งอยู่ภายนอกอาคาร ทำให้แขกสามารถชมทิวทัศน์รอบๆ ได้ ยามค่ำคืนจะมีไฟประดับหลากสีเปลี่ยนสลับกันไปขณะลิฟต์ขึ้นลง

...

ขณะที่พนักงานกำลังนำทางจินโดจุนและคณะไปยังห้องสวีทชั้นบน จินโดจุนก็ปิ๊งไอเดีย ควักแบงก์ใหญ่ออกมาทิปให้พนักงาน พร้อมขอให้ช่วยเล่าสถานการณ์ปัจจุบันในเซี่ยงไฮ้ให้ฟังหน่อย

เมื่อเห็นจินโดจุนทิปหนักขนาดนั้น พนักงานก็ดีใจเนื้อเต้น รีบเล่าข้อมูลอย่างกระตือรือร้น ทำให้ทุกคนพอจะเข้าใจภาพรวมของเซี่ยงไฮ้มากขึ้น

เช่น เงินเดือนเฉลี่ยของคนทั่วไปในเซี่ยงไฮ้ยังไม่ถึง 1,000 หยวน แต่บ้านเดี่ยวพร้อมสวน (Garden Villa) ในย่านที่เจริญที่สุดใจกลางเมือง ราคาแค่หลังละ 2-3 แสนหยวนเท่านั้น

ส่วนค่าใช้จ่ายในโรงแรมธุรกิจหรูอย่างหัวถิงนั้นแพงหูฉี่ โต๊ะจีนที่มีกับข้าวไม่ถึง 20 อย่าง ราคาปาเข้าไป 360 หยวน ซึ่งถือว่าแพงมหาโหดในยุคนั้น!

คนอื่นๆ ในคณะฟังเรื่องเล่าของพนักงานเป็นเพียงเกร็ดความรู้สนุกๆ ไม่ได้ใส่ใจอะไรมากนัก

...

หลังจากพนักงานออกไป จินโดจุนยังไม่กลับเข้าห้อง แต่นั่งลงบนโซฟาแล้วหันไปยิ้มให้โอเซฮยอน (ประธานโอ) "ประธานโอครับ สนใจลงทุนอสังหาฯ ในเซี่ยงไฮ้บ้างไหมครับ?"

"บอสครับ คุณมองเห็นอนาคตของอสังหาฯ ที่นี่เหรอครับ? แต่ดูการพัฒนาของเซี่ยงไฮ้ตอนนี้ยังไม่ค่อยเท่าไหร่นะครับ?" ประธานโอประหลาดใจเล็กน้อย

ในสายตาเขา ความเจริญของเซี่ยงไฮ้ตอนนี้ยังเทียบโซลไม่ได้ ลงทุนที่นี่สู้กลับไปลงทุนอสังหาฯ ในโซลดีกว่าไหม?

อีกอย่าง จุดประสงค์หลักที่มาเซี่ยงไฮ้ครั้งนี้คือเพื่อเลือกทำเลสร้างไฮเปอร์มาร์เก็ตของห้างอีโก (E-Gou) ไม่ใช่เหรอ ทำไมจู่ๆ ถึงวกมาเรื่องลงทุนอสังหาฯ ได้ล่ะ?

"เพราะมันยังไม่พัฒนาเต็มที่และราคาถูกนี่แหละครับ เราถึงต้องรีบช้อนซื้อไว้ลงทุนก่อน!" จินโดจุนกล่าวพร้อมรอยยิ้ม

"บางทีอีกไม่กี่ปี รัฐบาลอาจจะสนับสนุนเซี่ยงไฮ้อย่างเต็มที่ ถึงตอนนั้นราคาคงไม่ใช่แค่ตารางเมตรละไม่กี่พันหยวนแน่ครับ!"

จินโดจุนผู้ล่วงรู้อนาคต ทราบดีว่าราคาอสังหาฯ ในเซี่ยงไฮ้ตอนนี้มันถูกเหมือนได้เปล่า!

ยกตัวอย่างเช่น บ้านเดี่ยวพร้อมสวนในเขตสวีฮุ่ย ในอนาคตราคาจะพุ่งไปถึง 80 ล้าน, 90 ล้าน หรือทะลุ 100 ล้านหยวน การซื้อตอนนี้ในราคา 2-3 แสนหยวน ก็แทบไม่ต่างกับเก็บได้ฟรีๆ!

ถ้าพลาดโอกาสนี้ไป เขาคงเสียดายแย่!

เมื่อเห็นจินโดจุนมั่นใจขนาดนั้น ประธานโอก็เริ่มครุ่นคิด

คำแนะนำการลงทุนของจินโดจุนที่ผ่านมาแม่นยำราวจับวาง ทำกำไรให้เขามหาศาลทุกครั้ง

ถ้าครั้งนี้เขาไม่ตามน้ำ ก็เท่ากับพลาดโอกาสทองน่ะสิ?

ประธานโอตัดสินใจได้อย่างรวดเร็ว

เงิน 2-3 แสนหยวน ตีเป็นเงินดอลลาร์สหรัฐยังไม่ถึง 40,000 เหรียญ ด้วยเงินเดือนและเงินเก็บของเขาตอนนี้ เหมาได้หลายหลังสบายๆ!

"บอสครับ ในเมื่อคุณพูดขนาดนี้ แน่นอนว่าผมต้องขอร่วมวงด้วยอยู่แล้ว

แต่ว่า... เราไม่คุ้นเคยกับคนและสถานที่ในเซี่ยงไฮ้ คงต้องหาคนมาช่วยจัดการเรื่องนี้นะครับ!"

ประธานโอตระหนักถึงปัญหาได้ทันที

พวกเขาไม่มีทีมงานอยู่ที่นี่ และคงอยู่โยงเฝ้าที่นี่นานไม่ได้

การกว้านซื้ออสังหาฯ ต้องอาศัยคนท้องถิ่นหรือคนที่ไว้ใจได้ แต่จะหาใครล่ะ?

"เรื่องนั้นง่ายมากครับ เรามอบหมายให้ หลี่ไท่หยง จัดการสิครับ

ด้วยศักยภาพของ 'เหยียนเซี่ยมิราเคิลกรุ๊ป' ในตอนนี้ แค่กว้านซื้อที่ดินในใจกลางเซี่ยงไฮ้ สบายมาก!"

จินโดจุนอารมณ์ดีขึ้นมาทันทีเมื่อเห็นประธานโอเห็นด้วยกับข้อเสนอ

เมื่อพิจารณาจากราคาอสังหาฯ ในเซี่ยงไฮ้ที่ถูกแสนถูก จินโดจุนก็เกิดไอเดียใหม่ขึ้นมา

ในเมื่อพวกเขาต้องทุ่มเงินมหาศาลเพื่อสร้างไฮเปอร์มาร์เก็ตในเมืองใหญ่ของจีนอยู่แล้ว

ทำไมไม่ถือโอกาสนี้เจียดเงินลงทุนอีกก้อนเพื่อไล่ซื้ออสังหาฯ เกรดเอในเมืองพวกนี้เก็บไว้ด้วยล่ะ?

เผลอๆ ไม่ถึง 2-3 ปี กำไรจากราคาอสังหาฯ ที่พุ่งขึ้น อาจจะคืนทุนต้นทุนการก่อสร้างทั้งหมดได้เลยด้วยซ้ำ!