บทที่ 23 - เก็บผักป่ากันเถอะ!

บทที่ 23 - เก็บผักป่ากันเถอะ!

พอน้ำเกลือน้ำตาลชามโตตกถึงท้อง หวายอวี๋ก็ถอนหายใจยาวเหยียด รู้สึกเหมือนเรี่ยวแรงกลับคืนมาสู่ร่างกาย

เธอแบกพลั่วอเนกประสงค์ เดินไปเล็งๆ วัดๆ ที่หน้าประตูอีกครั้ง

ห้องน้ำแน่นอนว่าสร้างติดบ้านไม่ได้ หวายอวี๋เลยตัดสินใจให้ตรงกลางนี้เป็นโกดังเปิดโล่ง

ทำหลังคาคลุม หญ้าแห้งที่เป็นเชื้อไฟในบ้านจะได้เอามาวางข้างนอกได้ หลังคานี้ยังใช้เป็นทางเดินเชื่อม อีกด้านก็สร้างเพิงห้องน้ำ

แบบนี้ เวลาฝนตกเดินไปเข้าห้องน้ำก็ไม่ต้องกลัวเปียก

ดูตำแหน่งเรียบร้อย เธอก็เริ่มจัดการกับต้นไม้

กิ่งก้านเกะกะต้องเลื่อยทิ้งให้หมด กองไว้ก่อน เดี๋ยวเอาไว้ทำฟืน

จากนั้นก็หากิ่งง่ามรูปตัว "Y" พยายามกะความสูงให้เท่าๆ กัน แล้วเอากิ่งไม้ที่เล็กกว่าพาดขวางบนง่าม ใช้เถาวัลย์กับเชือกฟางมัดยึดให้แน่นหนาที่สุดเท่าที่จะทำได้

สุดท้าย ก็ได้รูปทรงตัว [匚] ตะแคงขวามาสองอัน

หวายอวี๋วัดระยะห่างระหว่างเสา แล้วลงมือขุดหลุม ขุดให้ลึกหน่อย แล้วเอาเสาปักลงไป กลบดินให้แน่น

งานนี้ทำคนเดียวทุลักทุเลหน่อย แต่ถือว่าเป็นสิ่งก่อสร้างชั่วคราว ถึงจะหยาบไปบ้างก็ไม่เป็นไร

พอเธอเอาคานสองอันวางพาดไขว้กันเป็นรูปตัว [X] ด้านบน โครงสร้างเพิงอันแรกก็เสร็จสมบูรณ์

แต่ยังไม่จบแค่นั้น

ต้นไม้แปดต้นใช้ไปสี่ต้น คานข้างบนใช้ปลายไม้ที่เล็กหน่อย หวายอวี๋คิดแล้วก็ขยับไปอีกหนึ่งเมตร ตั้งโครงแบบเดิมอีกอัน

บ่ายสามโมง โครงสร้างเสร็จเรียบร้อย

ต่อไปคือมุงม่านหญ้า

เพื่อประหยัดไม้ เพิงเลยสูงแค่ประมาณเมตรแปดสิบ สองเพิงบวกที่ว่างตรงกลาง รวมแล้วยาวตั้งห้าเมตรกว่า

พูดจริงๆ นะ กว้างขวางใช้ได้เลย

ยิ่งเป็นฝีมือการสร้างของหวายอวี๋เอง ก็ยิ่งดูล้ำค่าเข้าไปใหญ่

แต่ความสูงเมตรแปด หวายอวี๋จะปีนขึ้นไปมุงหลังคาคงไม่ไหว ต้องใช้วิธีบ้านๆ

-- ต่ออิฐ

เธอฮึดฮัดขนอิฐแดงมากองซ้อนกันรอบทิศ จนในที่สุดก็ยืนได้สูงพอ มัดม่านหญ้าติดกันทีละผืนๆ กลัวฝีมือห่วยๆ จะทำน้ำรั่ว เลยปูทับไปอีกชั้น

สุดท้ายมัดยึดกับโครงอีกรอบ ดึงแล้วไม่หลุด ถึงจะวางใจ

ส่วนตำแหน่งห้องน้ำ ก็กินพื้นที่หนึ่งในสี่ของโครงสร้างอันที่สอง

ม่านหญ้าทิ้งตัวลงมาสี่ด้าน ยึดตายสามด้าน ด้านที่สี่เว้นไว้เป็นประตู

มองจากข้างนอก มุมอับสายตาเยอะมาก

พอเข้าไปข้างใน ตรงมุมอับสายตานั่นแหละ เธอเริ่มขุดหลุม ขุดหลุมสี่เหลี่ยมผืนผ้าลึกมากๆ ยาวประมาณ 60 เซ็น กว้าง 20 เซ็น

ดินที่ขุดขึ้นมาก็ไม่ทิ้ง กองไว้หลังหลุมส้วม ข้างๆ วางกิ่งไม้ใหญ่ไว้หนึ่งอัน

แบบนี้พอทำธุระเสร็จ ก็ใช้กิ่งไม้เขี่ยดินลงไปกลบได้เลย

ที่ต้องขุดลึกขนาดนี้ เพราะหวายอวี๋ไม่อยากตักส้วม เพื่อการนี้เธอยังเอากิ่งไม้เล็กๆ มาขัดสานกันสี่ด้านของหลุม กันดินถล่มลงไป

เท่านี้ ห้องน้ำก็เสร็จสมบูรณ์!

เธอเดินชมผลงานหน้าหลังซ้ายขวาอย่างภูมิใจ สุดท้ายก็ขนฟ่อนหญ้าแห้งในบ้านออกมาวางเรียงบังหน้าประตูห้องน้ำไว้

แบบนี้ยิ่งมิดชิดเข้าไปใหญ่

เพอร์เฟกต์!

เธอเป็นอัจฉริยะชัดๆ!

แต่ภารกิจอัจฉริยะยังไม่จบ

คนอื่นทำโครงสร้างต้องตอกเสาเข็มหรือเทปูน แต่เธอไม่ได้ซื้ออะไรมาเลย เลยเอาอิฐที่ใช้ต่อขาเมื่อกี้มากองรอบโคนเสาทั้งแปดต้น ถือซะว่าเป็นความสบายใจทางจิตวิทยา

ที่เหลือก็ไม่ให้เสียของ เอามาปูพื้นซะเลย

เพราะอิฐไม่พอ เลยต้องวิ่งไปขนมาอีกหลายรอบ สุดท้ายปูพื้นห้องน้ำจนเต็ม เหลือไว้แค่ตรงกองดินข้างหลัง

ฟ้ามืดแล้ว

งานพวกนี้ดูเหมือนไม่มีอะไร แต่กินแรงและเวลาสุดๆ แต่ตอนนี้หวายอวี๋มองดูทุกอย่างตรงหน้า รู้สึกว่าวันนี้ช่างน่าพอใจจริงๆ

ตั้งแต่วันนี้ไป ปัจจัยสี่ของเธอ ครบถ้วนสมบูรณ์แล้ว!

เธอเปิดไฟฉายล้มตัวลงนอนทั้งที่ยังใส่เสื้อผ้า กอดถุงนอนแล้วหลับเป็นตาย

สายลมยามค่ำคืน กลิ่นกุหลาบปนกับความชื้นเข้มข้นลอยฟุ้ง พลังงานบางอย่างไหลเวียนมาทางบ้านต้นไม้พร้อมกับกลิ่นหอม

ใน [แจกัน] อิฐบล็อกหัวเตียง ดอกกุหลาบที่ช่วยสร้างบรรยากาศให้ห้องน้อยก็เริ่มไหวเอนเบาๆ

ส่วนหวายอวี๋นอนนิ่ง หายใจสม่ำเสมอ ไม่รับรู้อะไรทั้งสิ้น

...

"ฮัดชิ้ว!"

หวายอวี๋จามเสียงดังสนั่น แล้วตื่นขึ้นมาอย่างงัวเงีย ในบ้านมืดตึ๊ดตื๋อ มีแค่แสงรำไรลอดเข้ามาตรงขอบประตู

เธอนั่งงงอยู่บนเตียงครู่หนึ่ง จู่ๆ ก็รู้สึกหนาว พอเปิดประตู ลมเย็นยะเยือกก็ปะทะหน้า!

"ซี้ด!"

หนาวจัง!

เธอรีบหดตัวกลับไป เอาเสื้อขนเป็ดตัวใหม่มาใส่ แล้วค่อยสูดหายใจลึก ม้วนประตูม่านหญ้าขึ้น

วินาทีต่อมา เธอก็ต้องตะลึง

"ฝนตกแล้ว..."

ตอนที่เธอหลับเป็นตายเมื่อคืน ข้างนอกมีฝนตกปรอยๆ ตลอดครึ่งค่อนคืน ตอนนี้ในอากาศมีกลิ่นดินจางๆ พื้นดินชุ่มฉ่ำ ทุ่งหญ้าและป่าไม้ไกลๆ ดูเหมือนจะมีสีเขียวอ่อนๆ ปกคลุมไปทั่ว!

หวายอวี๋หันกลับมามองในบ้าน ยังแห้งสนิท น้ำไม่รั่ว

มองไปที่เพิงและห้องน้ำข้างๆ -- สภาพสมบูรณ์! อยู่ดีมีสุข!

แค่อิฐแดงรอบนอกสีเข้มขึ้น ชัดเจนว่าโดนฝนสาด

เสียงประกาศตอนเช้ายังไม่มา หวายอวี๋ดูนาฬิกา เพิ่งจะเจ็ดโมงเช้า เขาซานชิงไกลลิบถูกปกคลุมด้วยหมอกหนาทึบ แม้แต่ดอกไม้ในระเบียงกุหลาบยังเปียกชื้น ใบเขียวสดจนน่าตกใจ

เธอยืนอึ้งอยู่กับที่ สักพักก็หันขวับกลับเข้าบ้าน

"ขุดผักป่าได้แล้ว!"

เธอสะพายตะกร้า รอบนี้ไม่เอาแม้แต่พลั่วอเนกประสงค์ไปด้วย วิ่งตรงขึ้นเขาทันที

ถึงตอนนี้ฝนจะหยุดแล้ว แต่ไม่รู้ว่าวันนี้จะตกอีกไหม เธอต้องทำเวลา!

การเข้าป่าเธอชำนาญแล้ว แต่เขาซานชิงกว้างใหญ่ ทางเดินเก่าแก่ถูกพืชปกคลุมไปหมด หวายอวี๋คลำทางตามสัญลักษณ์ที่ทำไว้ ไม่นานก็เห็นต้นดอกไข่มุกที่ทำเครื่องหมายไว้!

ฝนฤดูใบไม้ผลิหนึ่งห่า ตอนนี้เธอยืนอยู่กลางป่า สัมผัสได้ถึงความกระตือรือร้นของพืชพรรณ และพลังชีวิตที่กำลังจะระเบิดออกมา

ต้นไม้ใบหญ้าจะแตกยอดอย่างรวดเร็ว รากจะชอนไชไปทั่ว และต้นดอกไข่มุกตรงหน้า ห่างกันแค่วันเดียว ตอนนี้กลับมียอดอ่อนและดอกตูมแตกออกมาแน่นขนัดยิ่งกว่าเดิม!

เธอวางตะกร้าลงทันที ดึงกิ่งไม้ลงมา เด็ดยอดเขียวๆ ใส่ตะกร้าไม่ยั้ง ท่าทางมีความสุขสุดๆ!

ต้นนี้ไม่ได้สูงใหญ่มาก แต่พอหวายอวี๋เก็บจนหมด ก็ได้มาเกือบครึ่งตะกร้า!

เธอมองกิ่งไม้โกร๋นๆ แล้วลูบมันเบาๆ พลังงานสายเล็กๆ ไหลผ่านไป เธอกระซิบเสียงอ่อน

"ขอโทษนะจ๊ะ"

วินาทีต่อมา หวายอวี๋ปล่อยมือ

เพราะมองจากมุมนี้ เธอเห็นขอนไม้ใหญ่ทางด้านเฉียงข้างหน้า มีเห็ดหอมป่าดอกอวบๆ งอกออกมาเป็นแพ!

เห็ดหอมป่านี่นา!

[จบแล้ว]