บทที่ 16 ร่วมโต๊ะและแผนการเอาคืน

บทที่ 16 ร่วมโต๊ะและแผนการเอาคืน

เขากดไหล่ของซูอิงอันเบาๆ "ฉันแบกเขาเอง"

พูดจบเขาก็ไม่สนใจท่าทีตกใจของซูอิงอัน ชายหนุ่มย่อตัวลง แบกซูเสี่ยวเป่ยขึ้นหลัง แล้วเดินตรงเข้าบ้านไป

บ้านดินมุงกระเบื้องหลังนี้เก่าซอมซ่อมาก ตู้เย็นและทีวีจอแอลซีดีที่ตั้งอยู่ข้างในดูไม่เข้ากับสภาพความคับแคบและทรุดโทรมของบ้านเลยสักนิด

แต่ซ่งลี่ไม่ได้แสดงท่าทีรังเกียจ เพราะภายในบ้านอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมของอาหาร ไม่ใช่กลิ่นเหม็นอับของเศษอาหารเก่าเก็บ แต่เป็นกลิ่นหอมยั่วน้ำลาย

เขาวางซูเสี่ยวเป่ยลงบนเตียง ก่อนจะหันมาพูดกับซูอิงอันว่า "ไม่ต้องห่วงนะ คืนนี้ฉันจะให้ผู้กำกับติดกล้องไว้ที่ต้นไม้หน้าบ้าน ถ้าคนร้ายโผล่มาอีก เราจับได้แน่"

เมื่อได้รับคำปลอบโยนที่อ่อนโยนจากซ่งลี่ ซูอิงอันก็รู้สึกอุ่นวาบขึ้นในหัวใจ

นับตั้งแต่เกิดใหม่ เธอต้องต่อสู้เพียงลำพังมาตลอด

เธอต้องตรากตรำขายปาท่องโก๋เพื่อหาเงินจ่ายค่ารักษาพยาบาล ต้องแบกรับหน้าที่ดูแลซูเสี่ยวเป่ยแทนเจ้าของร่างเดิม ต้องหาทางแก้แค้นและชดใช้หนี้สินให้ครอบครัว ต้องเผชิญหน้ากับความแปลกใหม่ทั้งหมดนี้ด้วยตัวคนเดียว

แต่เด็กหนุ่มตัวโตที่ยืนอยู่ตรงหน้า กลับยื่นมือเข้ามาช่วยเหลือในยามที่เธอต้องการมากที่สุด

เธอเงยหน้ามองซ่งลี่ เด็กหนุ่มสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวพับแขนเสื้อขึ้นจนถึงข้อศอก เผยให้เห็นท่อนแขนเรียวยาวแต่ดูแข็งแรง

ข้อมือสวมนาฬิกา ปกเสื้อเชิ้ตสีขาวปลดกระดุมเล็กน้อยเผยให้เห็นลำคอระหง ทุกรายละเอียดในตัวเด็กหนุ่มคนนี้ช่างดูดีและลงตัวไปหมด

เขาเป็นคนหน้าตาดีและดูสะอาดสะอ้าน รอยยิ้มจริงใจในดวงตาดำขลับใสกระจ่างคู่นั้น ราวกับสายลมเย็นสดชื่นริมแม่น้ำ

เมื่อเผชิญหน้ากับรอยยิ้มจริงใจของซ่งลี่ แววตาของซูอิงอันก็เจือรอยยิ้มเช่นกัน "ขอบคุณนะ"

พอยิ้มแล้ว ซ่งลี่ถึงเพิ่งสังเกตเห็นว่าดวงตาของเด็กสาวคนนี้สวยมาก

ดวงตาดำขลับใสกระจ่าง ราวกับน้ำในลำธารบนภูเขาที่ไหลรินอย่างมีชีวิตชีวา

รอยยิ้มบนใบหน้าของเขากว้างขึ้น "ถ้าอยากขอบคุณจริงๆ งั้นมื้อเที่ยงพวกเราขอฝากท้องที่บ้านเธอได้ไหม?"

เขาเอ่ยชมจากใจจริง "กับข้าวที่เธอทำอร่อยมากจริงๆ"

"ใช่ๆ ให้พวกเรากินข้าวเที่ยงด้วยนะ!"

หลี่ซิงฟางไม่รู้โผล่มาจากไหน ยื่นแขนยาวๆ มาคล้องคอซ่งลี่ คิ้วและดวงตาที่สวยงามของเขาฉายแววคาดหวังอย่างเต็มเปี่ยม

ระบบ: [ความกตัญญูเป็นคุณธรรมดั้งเดิมของมนุษยชาติ ยินดีด้วยที่โฮสต์ได้รับภารกิจเสริม: ตอบตกลงตามคำขอของพวกเขา รางวัล: วิธีปรุงผักเบี้ยใหญ่]

"ได้สิ เดี๋ยวเที่ยงนี้จะทำผักป่าให้กิน"

หน้าร้อนเป็นช่วงเวลาที่เหมาะแก่การกินผักเบี้ยใหญ่พอดี พอได้ยินภารกิจจากระบบ ซูอิงอันเองก็นึกอยากกินขึ้นมาเหมือนกัน

เธอคว้าตะกร้าแล้วเดินออกไปหาผักเบี้ยใหญ่ทันที ส่วนหลี่ซิงฟางและซ่งลี่ก็รีบเดินตามเธอออกไปอย่างกระตือรือร้น

เมื่อเห็นดังนั้น ผู้กำกับรีบชูป้ายที่มีตัวหนังสือขนาดใหญ่ขึ้นมา: เชฟเทพ พวกเราก็อยากกินผักเบี้ยใหญ่เป็นมื้อเที่ยงด้วย

ซูอิงอันหันไปเห็นก็ทำมือเป็นสัญลักษณ์โอเค ในชนบทมีผักเบี้ยใหญ่อยู่ทั่วไป ไม่จำเป็นต้องเสียเวลาหา เธอเก็บมาได้เต็มตะกร้าอย่างรวดเร็วเพื่อนำกลับไปปรุง

เจินเจินที่ยืนอยู่บนระเบียงชั้นสอง มองเห็นหลี่ซิงฟางและซ่งลี่เดินตามก้นซูอิงอันต้อยๆ ด้วยท่าทีสนิทสนม นางโกรธจนแทบจะกัดปากตัวเองจนเลือดซิบ!

เมื่อคืนนางโดนจับได้ได้ยังไงกันนะ?

นังผู้หญิงหน้าซื่อใจคดอย่างซูอิงอันสมควรโดนไฟคลอกตายไปซะให้รู้แล้วรู้รอด

จังหวะนั้นเอง ซูอิงอันก็สัมผัสได้ถึงรังสีอำมหิตจากเจินเจิน

เธอเงยหน้าขึ้นมาจากแปลงผัก สายตาเย็นชาตวัดมองเจินเจินที่ยืนจ้องเขม็งลงมาจากหน้าประตูบ้าน

ที่วันนี้เธอไม่ได้บอกตำรวจว่าเห็นเจินเจินเป็นคนจุดไฟ ก็เพราะเจินเจินยังขาดอีกหลายเดือนกว่าจะอายุครบสิบสี่ปี

กฎหมายเยาวชนระบุไว้ว่า หากผู้เยาว์กระทำผิด พอถูกจับไปไม่นานก็จะถูกปล่อยตัวออกมา

เธอต้องการแก้แค้น ดังนั้นเธอไม่มีทางปล่อยเจินเจินไปง่ายๆ แบบนั้นแน่

รอยยิ้มเย็นยะเยือกผุดขึ้นที่มุมปาก ภายใต้สายตาอิจฉาริษยาของเจินเจิน เธอก้มหน้าลงและเก็บผักเบี้ยใหญ่ต่อไป

เมื่อมองดูผักเบี้ยใหญ่สีเขียวสดเต็มตะกร้า อารมณ์ของเธอก็ดีขึ้นมาก

วิธีทานผักเบี้ยใหญ่ที่นิยมที่สุดคือนำไปลวกแล้วยำเย็น แต่คนส่วนน้อยจะรู้ว่าผักเบี้ยใหญ่ยังสามารถใช้เป็นอาหารบำบัดสำหรับผู้ป่วยโรคด่างขาว และผู้ที่มีผมหงอกจากการขาดธาตุทองแดงได้ อีกทั้งยังช่วยรักษาโรคตานขโมยในเด็กและช่วยบำรุงสายตาได้อีกด้วย

ขณะที่ซูอิงอันกำลังง่วนกับการทำอาหารในครัว ซ่งลี่และหลี่ซิงฟางก็คอยเฝ้าอยู่ไม่ห่าง

"วันนี้เรากินแต่ผักเบี้ยใหญ่เหรอ?"

หลี่ซิงฟางเห็นซูอิงอันเอาแต่เตรียมผักเบี้ยใหญ่ ก็อดทักท้วงไม่ได้ "ฉันว่าเราน่าจะมีกับข้าวสักสามอย่าง แกงจืดสักหนึ่งอย่างนะ"

ซ่งลี่รีบเสริมทัพ "ผัดผักกาดหอมใส่หมูเส้น ซุปไก่ แล้วก็มันฝรั่งเส้นยำเย็นที่เรากินเมื่อคืนก็อร่อยนะ"

"ใช่ๆ พวกเรายังอยากกินอันนั้นอยู่"

ไม่ใช่แค่หลี่ซิงฟางกับซ่งลี่ที่น้ำลายสอเมื่อนึกถึงเมนูเมื่อคืน แม้แต่ทีมงานที่ถ่ายทำอยู่ใกล้ๆ ก็พลอยอยากกินไปด้วย

ผู้กำกับรีบชูป้ายขึ้นมาทันที: เห็นด้วย จัดเมนูเมื่อคืนมาเลย

ในเมื่อทุกคนเรียกร้อง ซูอิงอันจึงพยักหน้า "แต่พวกนายต้องไปขุดมันฝรั่งนะ"

"ได้เลย"

หลี่ซิงฟางและซ่งลี่ตอบรับอย่างพร้อมเพรียง เพื่อของกินแล้ว พวกเขาทำได้ทุกอย่าง!

ขณะที่หลี่ซิงฟางและซ่งลี่กำลังแบกจอบและตะกร้าเดินออกมา เจินเจินก็เดินเข้ามาหาพร้อมรอยยิ้มหวานหยดย้อยและดูไร้เดียงสา "พี่ซิงฟาง พี่ซ่งลี่ แม่ให้หนูมาตามกลับไปกินข้าวเที่ยงค่ะ"

เจินเจินเป็นคนหน้าตาดี บวกกับรอยยิ้มใสซื่อบริสุทธิ์ ใครที่ไม่รู้นิสัยที่แท้จริงของนาง ย่อมต้องรู้สึกประทับใจตั้งแต่แรกเห็น

แต่หลี่ซิงฟางและซ่งลี่กลับทำเหมือนมองไม่เห็นนาง พวกเขาเดินผ่านหน้านางออกไปหน้าตาเฉย

เมื่อถูกเมิน เจินเจินก็โกรธจนแทบจะรักษารอยยิ้มหวานบนใบหน้าไว้ไม่อยู่ แต่เพราะอยู่หน้ากล้อง นางจึงต้องพยายามฝืนยิ้มต่อไป "รายการเอ็กซ์เชนจ์ไลฟ์ให้พวกพี่ทำงานแลกข้าวเหรอคะ? เดี๋ยวหนูช่วยนะ"

เจินเจินเคยดูรายการนี้มาหลายตอน และรู้ดีว่าทางรายการชอบแกล้งให้คุณชายจากเมืองหลวงพวกนี้ทำงานใช้แรงงาน

นางคิดว่าในเมื่อตัวเองเสนอตัวเข้าช่วยอย่างกระตือรือร้นขนาดนี้ สองคนนี้จะต้องรู้สึกซาบซึ้งใจแน่ๆ

ขณะที่นางยื่นมือจะไปช่วยแย่งตะกร้ามาจากหลังของซ่งลี่ ซ่งลี่ก็เบี่ยงตัวหลบเล็กน้อย ใบหน้าหล่อเหลาประดับด้วยรอยยิ้มจางๆ แต่ดูห่างเหิน "ไม่เป็นไร ฉันทำเองได้"