บทที่ 17 อย่าให้ร้ายนะ... เดี๋ยวแม่จัดหนัก

บทที่ 17 อย่าให้ร้ายนะ... เดี๋ยวแม่จัดหนัก

เมื่อเห็นซ่งลี่เดินผ่านหน้าไปเฉยๆ เจินเจินจึงหันกลับไปทำท่าจะช่วยพยุงหลี่ซิงฟาง แต่กลับถูกอีกฝ่ายผลักไสออกมาอย่างไม่ไยดี "ไปๆๆ ซูอิงอันไม่ชอบขี้หน้าเธอ ขืนเธอเดินตามฉันมา เดี๋ยวฉันก็อดกินข้าวกันพอดี"

พูดจบเขาก็ถลึงตาใส่เจินเจิน ดวงตาคู่สวยฉายแววระแวดระวัง "หัดรู้ความซะบ้าง อย่าตามฉันมา!"

เมื่อเทียบกับความสุภาพอ่อนโยนของซ่งลี่แล้ว นิสัยของหลี่ซิงฟางนั้นเปิดเผยและเอาแต่ใจกว่ามาก เขาไม่เคยไว้หน้าคนที่ตัวเองไม่ชอบ และแสดงออกอย่างตรงไปตรงมาที่สุด

เขาพอรู้ระแคะระคายมาจากซ่งลี่แล้วว่าไฟไหม้เมื่อคืนอาจเป็นฝีมือของเจินเจิน จึงคอยหาจังหวะสั่งสอนยายเด็กคนนี้อยู่

เจินเจินยืนตัวแข็งทื่ออยู่กับที่ ใบหน้าซีดเผือด มองตามหลังหลี่ซิงฟางและซ่งลี่ที่เดินตามกันไปยังแปลงผัก เธอกัดฟันแน่นด้วยความโกรธ

เธอต้องอดทน จะให้เสียหน้าต่อหน้ากองถ่ายไม่ได้

เมื่อพี่ช่างกล้องเดินผ่านมา เธอก็ยังรู้จักวิธีเรียกซีนให้ตัวเอง

ภาพของเจินเจินที่ปรากฏในเลนส์กล้อง ดวงตาแดงระเรื่อราวกับได้รับความอยุติธรรมอย่างใหญ่หลวง ทำเอาพี่ช่างกล้องถึงกับอึ้ง พลางคิดในใจว่า เด็กคนนี้ช่างมีสัญชาตญาณหน้ากล้องแรงกล้าจริงๆ!

อย่างไรก็ตาม เขารีบสลัดเรื่องเจินเจินออกจากหัว แล้วหันกล้องตามไปจับภาพความวุ่นวายของหลี่ซิงฟางและซ่งลี่ที่อยู่ด้านหน้าแทน

เมื่อทั้งสองขุดมันฝรั่งเสร็จและเดินกลับมา ก็ได้กลิ่นหอมลอยมาแต่ไกล

ทั้งคู่กลืนน้ำลายโดยไม่รู้ตัว หันมาสบตากันแล้วออกวิ่งแน่บไปยังบ้านของซูอิงอัน "ซูอิงอัน ขุดมันเสร็จแล้ว! จะได้กินข้าวหรือยัง?"

ทันทีที่หลี่ซิงฟางและซ่งลี่ออกวิ่ง ทีมงานกองถ่ายก็รีบวิ่งตามไปติดๆ

ดังนั้นภาพที่ปรากฏต่อสายตาทุกคนคือ บรรยากาศชนบทยามเที่ยงที่มีกลุ่มคนวิ่งไล่กวดกันมุ่งหน้าไปยังบ้านของซูอิงอัน

เพื่อนบ้านหลายคนหัวเราะชอบใจออกมาดูความครื้นเครง บางคนถึงกับถือชามเดินตรงดิ่งมาที่บ้านซูอิงอันด้วยซ้ำ

"นังหนูซู ยายขอแบ่งข้าวสักชามสิ"

หญิงชราวัยหกสิบกว่าถือไข่ไก่มาเต็มชาม เอ่ยกับเธอด้วยท่าทางใจดี "กับข้าวที่หนูทำมันหอมเหลือเกิน หลานชายคนโตของยายร้องจะกินให้ได้"

นางยื่นไข่ไก่ให้ซูอิงอันแล้วถามว่า "ยายขอเอาไข่ไก่แลกกับกับข้าวของหนูสักหน่อยได้ไหม?"

ระบบ: [ภารกิจของโฮสต์คือการทำให้ทุกคนได้ทานอาหารที่เปี่ยมด้วยความรักฝีมือโฮสต์ ยินดีด้วย โฮสต์ได้รับภารกิจเสริม: ตกลงแลกกับข้าวกับหญิงชรา ของรางวัล: สูตรซาลาเปาไส้ถั่วงอก]

ตอนที่ซูอิงอันแลกกับข้าวกับหญิงชรา ยายแกตาโตทันทีที่เห็นอาหารที่ซูอิงอันทำ

นังหนูบ้านซูทำอาหารเก่งขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่?

อาหารในชามดูน่ากินเป็นพิเศษ หญิงชรากลืนน้ำลายเอือก ตอนที่ซูอิงอันยื่นชามที่ตักกับข้าวให้จนพูน ลูกตาของแกแทบจะถลนลงไปในชาม

"ขอบใจนะ นังหนูซู"

หญิงชราประคองชามกับข้าวเดินออกไป พยายามอย่างยิ่งที่จะหักห้ามใจไม่แอบกินสักคำ นี่เป็นของหลานชายตัวน้อย แกต้องเก็บไว้ให้หลานทั้งหมด

มีหนึ่งก็ย่อมมีสอง ไม่นานชาวบ้านคนอื่นก็เห็นหญิงชราถือชามกับข้าวออกมาจากบ้านซูอิงอัน

พวกเขาก็พากันทำตาม ถือชามแห่มาขอข้าวบ้าง แต่ต่างกันตรงที่หญิงชราเอาไข่มาแลก ส่วนพวกนี้ถือชามเปล่ามาขอหน้าด้านๆ ราวกับเป็นหน้าที่ที่ซูอิงอันต้องตักให้

"ตักให้ฉันชามใหญ่ๆ เลยนะ"

"ฉันเอาด้วยชามนึง"

...

ซูอิงอันมองชามเหล่านั้นสลับกับสีหน้าท่าทางที่ดูเหมือนเป็นเรื่องถูกต้องชอบธรรมของคนพวกนี้ แล้วอดไม่ได้ที่จะกระตุกมุมปาก

ขณะที่เธอกำลังจะปฏิเสธ ก็ได้ยินเสียงระบบดังขึ้นในหัว: [การแบ่งปันคือคุณธรรมอันดีงามของปวงชน...]

"ถ้าจะให้ฉันแบ่งปันกับพวกหน้าเลือดที่ชอบเอาเปรียบ แถมยังทำตัวเหมือนตัวเองเป็นฝ่ายถูกแบบนี้ ฉันขอปฏิเสธ"

ระบบ: [โฮสต์ใจเย็นก่อน ภารกิจของระบบยังพูดไม่จบ]

ระบบ: [การแบ่งปันคือคุณธรรมอันดีงาม แต่การปฏิเสธคนหน้าไม่อายก็เป็นสิ่งที่พึงกระทำ ยินดีด้วย โฮสต์ได้รับภารกิจเสริม: ปฏิเสธพวกเขาด้วยท่าทีเย็นชา ของรางวัล: สูตรมะระผัดแห้ง]

ภารกิจที่ระบบมอบให้ทำเอาซูอิงอันพอใจมาก เธอกวาดสายตามองคนพวกนี้อย่างเฉยเมย "ไม่ให้!"

"อ้าว นังหนูนี่ยังไง คนบ้านเดียวกันแท้ๆ ขอกินข้าวแค่นี้ทำงกไปได้?"

"ก็เพิ่งรู้นี่แหละว่านังตัวซวยนี่นอกจากจะขี้งกแล้ว นิสัยยังแย่อีก"

เสียงของจางชุ่ยเซียนดังลอยมา บ้านของนางกับบ้านสกุลซูมีเพียงร่องน้ำกั้นกลาง ไม่มีกำแพงกั้น

ซูอิงอันหันขวับไปมอง เห็นจางชุ่ยเซียนสวมผ้ากันเปื้อนถือเหล็กเขี่ยไฟยืนอยู่ที่หน้าประตูบ้าน ยิ้มเยาะด้วยท่าทางร้ายกาจ "นังตัวซวยนั่นมันให้กินแต่กับคนในเมืองเท่านั้นแหละ..."

จางชุ่ยเซียนแค่นเสียงเฮอะ นางยังแค้นที่ซูอิงอันทำตัวน่ารักต่อหน้าหลี่ซิงฟางและซ่งลี่ จนแย่งซีนเจินเจินลูกสาวนางไปหมด

"ถุย!"

นางถ่มน้ำลายลงพื้นแล้วพูดเสียงแหลมปรี๊ด "อย่าคิดว่าเกาะขาคนเมืองได้แล้วจะสบายนะ ไปชะโงกดูเงาหัวตัวเองบ้าง ตัวดำผอมแห้งอย่างกับไม้เสียบผี ใครจะมาชอบตัวซวยที่พาพ่อแม่ซวยจนตายอย่างแก..."

"ปัง!"

ตะกร้าใบหนึ่งลอยละลิ่วไปกระแทกหน้าจางชุ่ยเซียนเต็มๆ จนเลือดกำเดาไหล

ซูอิงอันยืนอยู่ท่ามกลางฝูงชน จ้องมองจางชุ่ยเซียนด้วยสายตาเย็นเยียบ แล้วเอ่ยเน้นทีละคำ "จางชุ่ยเซียน ถ้าป้ายังกล้าพล่ามให้ฉันได้ยินอีกคำเดียว ฉันจะตีป้าอีกแน่"

พูดจบ เธอก็มองตะกร้าที่เพิ่งขว้างไป แล้วเสริมว่า "เงินที่ติดหนี้บ้านเราไว้ รีบเอามาคืนซะ ไม่อย่างนั้น..."

ถึงตรงนี้ เธอก็หัวเราะในลำคอ ส่งสายตาข่มขู่ไปให้

สายตาคมกริบเย็นยะเยือกนั้นทำให้จางชุ่ยเซียนตัวสั่นด้วยความกลัว เพิ่งจะนึกขึ้นได้ถึงความพ่ายแพ้ที่ได้รับจากน้ำมือซูอิงอันตลอดหลายวันที่ผ่านมา

ซูอิงอันเงยหน้าขึ้นกวาดตามองชาวบ้านที่ยืนถือชามอยู่หน้าประตู แล้วเลิกคิ้วถาม "ว่าไง จะให้ฉันเชิญพวกคุณกลับไปไหม?"

"ไปเดี๋ยวนี้แหละ!"

นังตัวซวยนี่ดุเกินไปแล้ว ขนาดจางชุ่ยเซียนที่เป็นขาใหญ่จอมปากตลาดประจำหมู่บ้านยังโดนกำราบจนอยู่หมัด พวกเขา... ไม่กล้ากำเริบเสิบสานต่อหน้าเธอหรอก

ความจริงแล้ว ถ้าเลือกได้ ซูอิงอันก็ไม่อยากทำตัวดุร้ายแบบนี้หรอก

แต่ในฐานะเด็กกำพร้าไร้พ่อแม่ ถ้าเธอและซูเสี่ยวเป่ยไม่เข้มแข็งและดุดันเข้าไว้ ชีวิตคงลำบากยิ่งกว่าเก่า

โดยเฉพาะกับคนพาลที่รับมือยากอย่างครอบครัวจางชุ่ยเซียน ขนาดเธอดุขนาดนี้ พวกมันยังหาจังหวะมากัดเธอได้เรื่อยๆ แถมเมื่อคืนเจินเจินยังถึงขั้นวางเพลิง

ถ้าเธอยอมถอยหรืออ่อนข้อให้แม้แต่นิดเดียว จางชุ่ยเซียนและครอบครัวคงเคี้ยวเธอกับซูเสี่ยวเป่ยจนไม่เหลือแม้แต่กระดูก!