บทที่ 20 - ตำนานนี้ คงไม่ใช่เรื่องจริงหรอกนะ?

บทที่ 20 - ตำนานนี้ คงไม่ใช่เรื่องจริงหรอกนะ?

อุเอสึกิ โทรุ ยื่นหน้าเข้าไปดูจอโทรศัพท์ใกล้ๆ อยู่พักใหญ่ ขมวดคิ้วแล้วละสายตากลับมา

นี่มันฮันนะสีขาว นี่มันฮันนะสีขาวตัวจริงเสียงจริงชัดๆ

แม้เงาที่แวบผ่านในรูปจะเบลอ

ถามว่าทำไมอุเอสึกิ โทรุ ถึงมั่นใจขนาดนี้ ก็เจ้านี่นอกจากหน้ากากจะไม่เหมือนกันแล้ว ส่วนอื่นก็แทบจะเหมือนกับร่างฮันนะหน้ายิ้มของเขาเปี๊ยบ มองปุ๊บก็รู้ปั๊บ!

มีปัญหาแล้ว

คราวนี้มีปัญหาใหญ่แล้ว!

ฮันนะสีขาว ปรากฏตัวในโลกความจริง?

เป็นความบังเอิญล้วนๆ หรือว่านี่คือ "ฮันนะสีขาวบาดเจ็บสาหัส" ในภารกิจหลักของหมู่บ้านปีศาจอารากาวะ?

ปลายนิ้วแตะที่ป้ายผู้สัญจรอันเย็นเฉียบในกระเป๋า อุเอสึกิ โทรุ ตัดสินใจไม่ถูก

ต่างจากตำนานขำๆ อย่าง "ฮันนะหน้ายิ้มชอบแกล้งเด็กน่ารัก" ฮันนะสีขาวคือวิญญาณอาฆาตของจริง เป็นปีศาจกระหายเลือดที่ฆ่าคนเพื่อความบันเทิง

ถ้าเป็นเรื่องบังเอิญ ชิซึมะ มานัตสึ ที่เจอฮันนะสีขาวร่างสมบูรณ์ในระยะเผาขน แทบเป็นไปไม่ได้เลยที่จะยังนั่งครบสามสิบสองอยู่ตรงหน้าพวกเขา

ดังนั้นตราชั่งแห่งความน่าจะเป็นจึงเอียงไปอีกข้างหนึ่ง

"- ภูตผีปีศาจในแดนนิรันดร์ สามารถออกมาสู่โลกความจริงได้?"

ความคิดนี้ผุดขึ้นมา แม้แต่อุเอสึกิ โทรุ เองก็ยังตกใจ

เพราะถ้าฮันนะสีขาวทำได้ งั้นซามูไรหน้าแดงฟางเซียงที่เขาเจอในปราสาทเอโดะก็ไม่มีเหตุผลที่จะทำไม่ได้

ถ้าฆาตกรต่อเนื่องที่ทำสถิติสังหารหมื่นศพในยุคโบราณโผล่มาในโลกความจริง...

อุเอสึกิ โทรุ รู้สึกเย็นวาบไปทั้งแผ่นหลัง

ตอนนั้นเอง ริริโกะก็ถามขึ้น "มานัตสึ เธอว่าเธอไปเจอข้อมูลว่านี่เป็นปีศาจอะไรมาจากเทรนด์ทวิตเตอร์เหรอ"

"อื้อ!"

ถึงจะไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่เห็นคู่รักรู้ใจพร้อมใจกันถาม ชิซึมะ มานัตสึ ก็ตอบอย่างร่าเริง "ช่วงก่อน หัวข้อนี้ดังอยู่นะ"

ฮันนะสีขาว เทรนด์ทวิตเตอร์ ดัง

อุเอสึกิ โทรุ คิดยังไงก็คิดไม่ออกว่าคำพวกนี้มันมาเกี่ยวข้องกันได้ยังไง

"ก็มีตั้งหลายคนที่บอกว่าเห็นเงาสีขาวลอยผ่านข้างหลังไง" ชิซึมะ มานัตสึ เห็นทั้งสองคนขยับเข้ามาใกล้ ก็รีบเปิดประวัติการเข้าชมวันนั้นให้ดู "พวกเธอดูสิ ในรูปพวกนี้เหมือนกับของฉันไหม"

อุเอสึกิ โทรุ หรี่ตามอง พบว่าเบื้องหลังรูปพวกนั้นมีเงาของฮันนะสีขาวอยู่จริงๆ ไม่ว่าจะชัดหรือเบลอ

ริริโกะเสียงเย็น "ยังมี 'วิธีอัญเชิญฮันนะสีขาว' ด้วย?"

"เอ่อ ใช่จ้ะ" ชิซึมะ มานัตสึ กระพริบตา "ทำไมเหรอ พูดกันตามตรงนะ จริงๆ แล้วฉันก็ลองทำตามวิธีนี้แหละถึงถ่ายติดรูปมหัศจรรย์นี้มาได้"

พอเธอพูดประโยคนี้ออกมา คิตาโนะ รูนะ ที่คอยสังเกตการณ์อยู่ข้างๆ ก็พบว่าสีหน้าของอุเอสึกิ โทรุ และริริโกะดูแย่ลงอย่างเห็นได้ชัด

สาวโอตาคุกลืนน้ำลายลงคอ คิดในใจ "คุณพระคุณเจ้า หรือว่าจะเป็นเรื่องจริง..."

"ย้ายบ้าน"

อุเอสึกิ โทรุ พูดขึ้นมาดื้อๆ "คุณชิซึมะ ผมแนะนำให้คุณย้ายบ้านเดี๋ยวนี้ อย่างน้อยช่วงนี้ก็อย่ากลับไปนอนที่บ้าน"

"เอ่อ... ฮ่าๆๆ อุเอสึกิคุง พูดแบบนี้ฉันเริ่มกลัวแล้วนะเนี่ย"

ชิซึมะ มานัตสึ หัวเราะแห้งๆ หันไปหาริริโกะ "มา หนูริริโกะพูดอะไรหน่อยสิ"

"ฉันเห็นด้วยกับอุเอสึกิคุง"

ในฐานะผู้รอดชีวิตจากงานล่าท้าผีเหมือนกัน ริริโกะจ้องมองดวงตาที่เริ่มฉายแววกังวลของชิซึมะ มานัตสึ อย่างจริงจัง "ฉันไม่ได้ล้อเล่นนะ มานัตสึ"

เห็นท่าทางจริงจังของริริโกะ ชิซึมะ มานัตสึ ก็รู้แล้วว่าเรื่องท่าจะไม่ดีจริงๆ

เธอสูดหายใจลึกหลายที สุดท้ายก็ฝืนยิ้มออกมา "กินข้าวก่อนเถอะ ดีไหม"

อุเอสึกิ โทรุ ที่หยิบตะเกียบขึ้นมาอีกครั้งนิ่งเงียบไม่พูดจา

ไม่ใช่เขาไม่อยากพูด แต่ข้อมูลที่ถาโถมเข้ามามันมากเกินไป

จากคำพูดของชิซึมะ มานัตสึ เมื่อกี้ ในใจของอุเอสึกิ โทรุ เริ่มมีสมมติฐานลางๆ แล้ว แต่ยังไม่แน่ใจ

"- ฟังดูเหมือนเรื่องจริงเลยแฮะ!?"

คิตาโนะ รูนะ หยิบมือถือขึ้นมา มองดูวิธีอัญเชิญนับสิบวิธีที่กองอยู่ในโน้ต และเครื่องหมายถูกสิบกว่าอันข้างหลัง

ฮันนะสีขาว เป็นแค่ปีศาจตัวเล็กๆ ตัวหนึ่งในนั้นเท่านั้น

ชั่วพริบตา คิตาโนะ รูนะ ก็เริ่มคิดแล้วว่าจะเลือกแพ็กเกจงานศพเจ้าไหนคุ้มสุด ค่าเช่าหลุมศพที่ไหนถูกสุด

กวาดกับข้าวเรียบวุธ อุเอสึกิ โทรุ ก็เสนอตัว "คุณชิซึมะ ผมมีคนรู้จักอยู่ ถ้าไม่ลำบาก คุณพาครอบครัวไปพักสักสองวันไหมครับ"

ริริโกะที่ก้มหน้ากินข้าวชะงักไปนิดหนึ่ง ไม่พูดอะไรแล้วกินต่อ

ชิซึมะ มานัตสึ ดูสับสนเล็กน้อย ผ่านไปหลายวินาทีถึงตอบ "ฉันอยู่กับพี่สาวแค่สองคน สะดวกอยู่แล้ว"

"ฉะ ฉันไปด้วย!"

คิตาโนะ รูนะ ยกมืออย่างร้อนรน

ทุกคนหันไปมองเธอด้วยความสงสัย โดยเฉพาะอุเอสึกิ โทรุ ที่กำลังนึกว่าเจ๊คนนี้ชื่ออะไรนะ เขาเหมือนจะลืมชื่อไปแล้ว

แต่อุเอสึกิ โทรุ ไม่ได้พูดอะไรมาก ฝากนันโจ มานามิ หาที่พักให้สองคนก็หา สามคนก็หาเหมือนกัน

กลับกัน เพื่อนของริริโกะคนนี้ดูจะมีสัญชาตญาณระวังภัยดีทีเดียว คนทั่วไปป่านนี้คงยังมองว่าพวกเขาล้อเล่นกันอยู่แน่ๆ

ทักไลน์ไปบอกนันโจ มานามิ ถึงที่มาที่ไปของเรื่องนี้ ไม่ถึงสองวินาที อุเอสึกิ โทรุ ก็ได้รับคำตอบ

[พี่นันโจ: ปรากฏการณ์ที่เธอว่าพวกเราสังเกตเห็นแล้ว ขอแค่หัวข้อที่เกี่ยวกับเรื่องลี้ลับติดเทรนด์ ไม่กี่นาทีก็จะมีการจัดการ]

[สึคิสะจัง: แล้วทำไมผมยังเห็นประวัติการเข้าชมในมือถือเพื่อนได้ล่ะครับ?]

[พี่นันโจ: พยายามอย่าไปรู้เรื่องนี้เลย สรุปคือ ไม่ใช่พวกเราไม่หาทางแก้ แต่ชั่วคราวนี้พวกเรายังไม่มีทางแก้ แล้วก็ บ่ายนี้ฉันจะส่งคนไป อย่าลืมรับโทรศัพท์ด้วย]

[สึคิสะจัง: ครับ]

เรื่องต้องห้ามสินะ เหมือนชมรมมิตรภาพ

อุเอสึกิ โทรุ ไม่มีความคิดที่จะเจาะลึกเรื่องนี้ต่อ ในเมื่อนันโจ มานามิ ไม่บอก ย่อมเป็นความหวังดีต่อตัวเขา

แน่นอน ส่วนหนึ่งก็เพราะความแข็งแกร่งของเขาตอนนี้ยังไม่พอ

ไอ้กระจอกครึ่งดาวริอ่านจะไปสืบสาวราวเรื่องพวกนี้ เดี๋ยวจะได้ตายไม่รู้ตัว

"อิ่มแล้ว"

ริริโกะวางตะเกียบ ทำลายความเงียบ

การกินข้าวร่วมกันครั้งแรกของทั้งสี่คนจึงจบลงอย่างลวกๆ ในสถานการณ์ที่ทั้งสี่คนต่างมีเรื่องในใจ มื้อนี้คงไม่มีทางกินกันอย่างผ่อนคลายได้แน่

มองส่งชิซึมะ มานัตสึ กับเพื่อนเดินจากไปก่อน อุเอสึกิ โทรุ เดินไปหาริริโกะที่จงใจรอเขาอยู่ พูดว่า

"บ่ายนี้ โดดเรียนไปฝึกดาบกันเถอะ"

ริริโกะกลืนคำพูดที่เหมือนกันเป๊ะลงคอ เห็นคนรอบข้างเยอะก็พยักหน้าทำเป็นไม่ใส่ใจ "เอาสิ"

อุเอสึกิ โทรุ: "แต่ว่า อาจจะต้องรอฉันสักสองสามชั่วโมงนะ"

"อืม"

แยกกับริริโกะ อุเอสึกิ โทรุ ตัดสินใจไปเติมน้ำก่อน แล้วหาพื้นหญ้านอน เข้าหมู่บ้านปีศาจไปจัดการโรงงานนั่นซะ

ต่างจากคุณภาพน้ำที่ต่างระดับกันในแต่ละพื้นที่ของประเทศเพื่อนบ้าน น้ำประปาส่วนใหญ่ในโรงเรียนญี่ปุ่นสามารถดื่มได้เลย

แค่หมุนก๊อกก็ได้กินน้ำ เร็วกว่ารอน้ำร้อนร้อยองศาให้เย็นลงเยอะ แถมไม่ต้องไปแย่งน้ำกันช่วงพีคจนคนมาทีหลังอดกิน

แต่จริงๆ แล้วน้อยคนจะรู้ว่า รสชาติของน้ำจากก๊อกแต่ละที่มันไม่เหมือนกัน

อย่างอ่างล้างมือข้างตึกเรียนนี่ อยู่ไกลจากแท็งก์น้ำดาดฟ้าที่สุด กลิ่นคลอรีนก็น้อยที่สุด หวานล้ำที่สุด

เดินไปใต้ร่มไม้ อุเอสึกิ โทรุ หมุนหัวก๊อกขึ้นด้านบน

กำลังจะเปิดน้ำดื่มให้สะใจ กลับเห็นร่างที่คุ้นเคยยืนอยู่ฝั่งตรงข้าม

[จบแล้ว]