บทที่ 5 - พ่อเมตตาลูกกตัญญู

บทที่ 5 - พ่อเมตตาลูกกตัญญู

มนุษย์คนนี้ ทำไมจู่ๆ ถึงกลายเป็นปีศาจฮันนะที่แม้แต่ผียังต้องหนีหัวซุกหัวซุนได้ล่ะ!

"แม่" กับ "น้องสาว" ยืนตัวแข็งทื่ออยู่กับที่ ทั้งจากผลของ "รอยยิ้มสยองขวัญ" ที่ทำให้ชะงักงัน และจากสมองอันน้อยนิดของวิญญาณร้ายที่ประมวลผลไม่ทัน

วิญญาณร้ายกึ่งโปร่งแสงทั้งสองตนอยากจะหันหลังหนีออกจากบ้านผีสิงหลังนี้เดี๋ยวนี้ แต่กลับทำได้แค่มองอุเอสึกิ โทรุ เดินเข้ามาหาช้าๆ ขยับตัวไม่ได้แม้แต่นิดเดียว

"แม่ครับ ไม่เจอกันนานเลยนะ"

อุเอสึกิ โทรุ กอดวิญญาณร้ายรูปร่างเหมือนแม่ของร่างเดิมไว้อย่างรักใคร่ สองแขนรัดแน่น พลังเทพอสูรในกายพลุ่งพล่าน บิดร่างวิญญาณร้ายให้กลายเป็นเกลียวโปเต้ทีละนิด

"อึก... อึก อือ..."

ภายใต้สายตาหวาดผวาของ "น้องสาว" "แม่" ที่ถูกอุเอสึกิ โทรุ กอดไว้ทนรับแรงกดดันไม่ไหว ระเบิดโพละกลายเป็นหมอกสีเทากองอยู่กับพื้น

[คุณสังหารวิญญาณเร่ร่อนระดับศูนย์ดาว ได้รับเถ้าวิญญาณ 10 แต้ม]

อุเอสึกิ โทรุ ส่ายหน้าอย่างเสียดาย "โธ่ป้า ประกันสังคมส่งไม่ครบยี่สิบปีเหรอครับ ทำไมดรอปเงินมาแค่นี้เอง"

"งั้นต่อไปก็..."

จ้องมอง "น้องสาว" ที่เริ่มขยับตัวได้บ้างแล้วและกำลังสั่นเทา อุเอสึกิ โทรุ ถามด้วยความสงสัย "น้องสาวจ๊ะ พี่บอกแล้วไม่ใช่เหรอว่าอยากใช้ชีวิตคนเดียวเงียบๆ ทำไมยังมาสมรบกวนพี่อีกล่ะ?"

"ไป... ไปแล้ว! หนูจะไปเดี๋ยวนี้!"

"น้องสาว" เลือดไหลออกจากเบ้าตา ร้องไห้กระซิกๆ รีบหันหลังจะลอยหนีออกจากบ้านอย่างลนลาน

"มาแล้วก็อยู่ต่อเถอะ"

กรงเล็บสีเขียวคล้ำวางบนไหล่ของ "น้องสาว" แรงกดมหาศาลทำให้วิญญาณร้ายที่อ่อนแอไม่อาจดิ้นรนหนีได้เลย

มองดูท่าทางดิ้นรนไม่หยุดของ "น้องสาว" อุเอสึกิ โทรุ ก็ครุ่นคิด

ด้วยความแข็งแกร่งของเขาในตอนนี้ ดูเหมือนจะไม่ต้องกลัวพวก "วิญญาณเร่ร่อน" ระดับศูนย์ดาว หรือก็คือพวกวิญญาณสัมภเวสีที่คนทั่วไปมักเจอกันบ่อยๆ อีกต่อไปแล้ว

ผลของรอยยิ้มสยองขวัญก็ไม่เลว สามารถสตั๊นวิญญาณเร่ร่อนระดับศูนย์ดาวได้นานเกือบสิบห้าวินาที แถมยังเป็นสกิลหมู่ด้วย

งั้นลองอีกหน่อยซิ...

อุเอสึกิ โทรุ สั่งการในใจ ติดตั้งดวงตาเฮียคุเมะลงในการ์ด [ฮันนะหน้ายิ้ม]

ทันใดนั้น เขาก็รู้สึกตาพร่าไปวูบหนึ่ง

พอมองเห็นชัดอีกครั้ง อุเอสึกิ โทรุ ก็พบว่ามุมมองสายตาของเขาขยายจาก 180 องศา เป็นประมาณ 270 องศา!

ความรู้สึกคลื่นไส้นิดๆ ตีตื้นขึ้นมา

เจอมุมมองที่เพิ่มขึ้นกะทันหันแบบนี้ ต่อให้อยู่ในร่างฮันนะหน้ายิ้ม อุเอสึกิ โทรุ ก็ยังมึนหัวตึ้บ

แต่เรื่องเล็กน้อยแค่นี้ ปรับตัวสักพักเดี๋ยวก็ชิน

หลังจากยืนหมุนสายตามองไปรอบๆ สักพัก อุเอสึกิ โทรุ ก็อดผิดหวังไม่ได้ หรือว่าประโยชน์ข้อที่ 1 ของดวงตาเฮียคุเมะจะมีแค่นี้?

ถ้างั้นสู้ปล่อยให้บินเป็นหน่วยลาดตระเวนยังดีกว่าอีก

เขาส่ายหน้า แต่พอมองกลับไปที่ "น้องสาว" ก็ต้องหรี่ตาลงเล็กน้อย

เพราะตอนนี้เหนือหัวของ "น้องสาว" มีกลุ่มหมอกสีขาวจางๆ ปนเหลืองเล็กน้อยลอยอยู่

หมอกก้อนนี้ตอนที่ยังไม่ใส่ดวงตาเฮียคุเมะไม่เห็นมีเลย

แล้วหมอกนี่มันหมายความว่ายังไงนะ...

อุเอสึกิ โทรุ ครุ่นคิด หยิบตุ๊กตาผ้าที่เขา "บังเอิญ" เอาทิชชู่ก้อนใหญ่พันรอบตาไว้ระหว่างทางออกมาจากกระเป๋า แล้วมองไปที่เหนือหัวมัน ไม่เห็นอะไรเลย

กับสิ่งไม่มีชีวิต ต่อให้เป็นของวิเศษก็ไม่มีผลสินะ

"เธอยืนอยู่ตรงนี้ อย่าเพิ่งไปไหน"

บอก "น้องสาว" ที่ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรงให้รับรู้ อุเอสึกิ โทรุ เดินไปที่ระเบียง มองลอดช่องว่างระหว่างผ้าม่านออกไปที่ถนน

ประจวบเหมาะกับที่มีเงาร่างเลือนรางร่างหนึ่งลอยผ่านใต้โคมไฟถนนไม่ไกล เหนือหัวของมันก็มีหมอกสีขาวลอยอยู่เช่นกัน แต่จางกว่า "น้องสาว" มาก และไม่มีสีเหลืองปนอยู่ด้วย

อย่างนี้นี่เอง

"น้องสาว ลำบากเธอแย่เลยนะ"

หลังจากส่ง "น้องสาว" ไปสู่สุขคติและรับเถ้าวิญญาณมาอีก 10 แต้ม อุเอสึกิ โทรุ ก็คิดในใจ

ผลอย่างที่สองของการติดตั้งดวงตาเฮียคุเมะให้ร่างจำแลงปีศาจ น่าจะเป็นการแยกแยะความแข็งแกร่งของอีกฝ่าย

ถึงตอนนี้จะยังไม่รู้ว่า "ความแข็งแกร่ง" นี้เป็นค่าพลังสัมบูรณ์เหมือนการแบ่งระดับดาว หรือเป็นความแข็งแกร่งเมื่อเทียบกับตัวเขาเอง

แต่สรุปแล้ว ผลของดวงตาเฮียคุเมะก็ทำให้เขาพอใจมากทีเดียว

เก็บหน้ากากฮันนะหน้ายิ้ม อุเอสึกิ โทรุ เอนตัวลงบนโซฟานุ่มๆ

เถ้าวิญญาณ 20 แต้มที่เพิ่งได้มา เขาไม่คิดจะเอาไปสุ่มในตู้ระดับครึ่งดาว [ป่าไผ่อันเงียบงัน] ทันที แต่กะว่าจะดองไว้ก่อน รอปลดล็อกตู้ระดับหนึ่งดาวในอนาคตค่อยสุ่ม

เพราะเรตออกของตู้ระดับครึ่งดาวมันต่ำเตี้ยเรี่ยดินจริงๆ

ต่อให้ฟลุ๊คสุ่มได้ฮันนะหน้ายิ้มหรือดวงตาเฮียคุเมะที่เป็นการ์ดดีมีประโยชน์หลากหลาย แต่ก็ปฏิเสธความจริงไม่ได้ว่าส่วนใหญ่เขาเปิดได้แต่ [เถ้าธูปส่งวิญญาณ (จิ๋ว)]

หรือก็คือขวดประสบการณ์ใบจิ๋วที่เอามาถล่มตู้กาชาเล่นนั่นแหละ

ส่วนวิธีปลดล็อกตู้ระดับหนึ่งดาว...

ขอแค่มีการ์ดร่างจำแลงปีศาจระดับหนึ่งดาวสักใบก็พอ

วิธีที่ง่ายที่สุดตอนนี้ คืออัปเกรดฮันนะหน้ายิ้มระดับครึ่งดาวให้เป็นหนึ่งดาว ส่วนเรื่องสุ่มหาการ์ดร่างจำแลงปีศาจระดับหนึ่งดาวมาโดยตรงนั้น โอกาสหนึ่งในพันทำให้อุเอสึกิ โทรุ ล้มเลิกความคิดไปเลย

อย่าว่าแต่เถ้าวิญญาณในมือไม่พอ ต่อให้มีพอ อุเอสึกิ โทรุ ก็ไม่เอามาผลาญเล่นแบบนี้หรอก

เอาการ์ดที่มีอยู่ในมือมาอัปดาวดูจะเป็นไปได้จริงกว่าเยอะ

เลือก [ฮันนะหน้ายิ้ม (วัยเยาว์)] ในหน้าเมนู

จากนั้นก็สามารถป้อน [เถ้าธูปส่งวิญญาณ (จิ๋ว)] ที่เรืองแสงอ่อนๆ ในกระเป๋าให้มันได้

อุเอสึกิ โทรุ ลองดูแล้ว ป้อนได้สูงสุดครั้งละ 10 ชิ้น ตอนนี้เขามีทั้งหมด 12 ชิ้น

["ฮันนะหน้ายิ้ม (วัยเยาว์)" กำลังอัปเกรด: 0%]

มองดูหน้ากากฮันนะหน้ายิ้มที่หมุนติ้วอยู่ในการ์ดวิจิตรบรรจง อุเอสึกิ โทรุ ก็อดทอดถอนใจไม่ได้

ไอ้ทีมงานเกมหน้าเลือด นี่คำนวณไว้หมดแล้วสินะ!

สุ่มกาชาได้เถ้าธูปมาเป็นกอง เอาเถ้าธูปไปป้อนร่างจำแลงปีศาจ แล้วเอาร่างจำแลงปีศาจที่อัปดาวแล้วไปเปิดตู้กาชาใหม่ที่แพงกว่าเดิม...

นี่มันระบบรีไซเคิลหมุนเวียนภายในที่สมบูรณ์แบบชัดๆ

แต่การได้เห็นฮันนะหน้ายิ้มค่อยๆ แข็งแกร่งขึ้นกับตาก็ให้ความรู้สึกดีไม่น้อย

เพราะฮันนะหน้ายิ้มเก่งขึ้น ก็เท่ากับเขา อุเอสึกิ โทรุ เก่งขึ้นไงล่ะ!

แค่ไม่รู้ว่าลำพังฮันนะหน้ายิ้มกินเถ้าธูป 10 ชิ้นนี้จะอัปดาวได้หรือเปล่า...

ดูแถบความคืบหน้าที่ผ่านไปหลายสิบวินาทียังไม่กระดิก อุเอสึกิ โทรุ ประเมินว่ากว่าจะกินเสร็จคงต้องใช้เวลาอย่างน้อยสองสามวัน นานหน่อยก็อาจเป็นอาทิตย์

ดูจากเรื่อง "แม่" กับ "น้องสาว" โผล่มาที่บ้านคืนนี้ และคำพูดของนันโจ มานามิก่อนหน้านี้ แม้เหตุการณ์เหนือธรรมชาติจะไม่ใช่เรื่องปกติ แต่ก็ดูเหมือนจะไม่ใช่เรื่องที่มีโอกาสเกิดน้อยขนาดนั้น

ดังนั้นช่วงที่ฮันนะหน้ายิ้มกำลังอัปเกรด เขาต้องรีบฟาร์มของ

พรุ่งนี้ถ้าเจอริริโกะต้องบอกเธอหน่อยว่าอย่าเพิ่งไปสืบเรื่องชมรมนั่น เดี๋ยวจะไปเรียกแขกมาซวยเปล่าๆ

ขณะที่อุเอสึกิ โทรุ กำลังวางแผน ข้างหูก็แว่วเสียงพากย์ฟุตบอลมาจากทีวี

เขาชะงักไปวูบหนึ่ง ในหัวพลันมีความทรงจำอบอุ่นระหว่างเขากับ "พ่อ" ผุดขึ้นมามากมาย

จากนั้น อุเอสึกิ โทรุ ก็หันไปยิ้มให้คนข้างๆ "พ่อครับ ดึกป่านนี้แล้วทำไมยังไม่นอนอีก?"

ข้างกายอุเอสึกิ โทรุ ชายวัยกลางคนไม่ได้ตอบคำถาม เพียงแค่จ้องมองการแข่งขันฟุตบอลในจอทีวีอย่างเงียบงัน

"เฮ้อ ช่างเถอะ" อุเอสึกิ โทรุ ส่ายหน้า "พ่อนั่งดูบอลโต้รุ่งไปเถอะ ผมไปนอนละ"

พูดจบ เขาก็ลุกเดินกลับเข้าห้องตัวเอง เดินไปได้ครึ่งทางก็นึกขึ้นได้ แก้มัดที่ "พันธนาการ" หน้าตุ๊กตาผ้าออก

แล้วหาเชือกเส้นเล็กๆ ในห้องมาแขวนตุ๊กตาไว้ที่หน้าประตูห้อง

ตุ๊กตาที่พี่นันโจให้มา เอามาเป็นเทพเฝ้าประตูแล้วกัน เวลาออกไปข้างนอกค่อยพกติดตัว

ปัง

อุเอสึกิ โทรุ จ้องมองตัวเลือก [เข้าสู่โลกนิรันดร์] ที่เด้งขึ้นมาตรงหน้า แล้วรีบปิดประตูห้องทันที

นอกห้อง ตุ๊กตาผ้าที่แขวนอยู่กลางอากาศหมุนตัวเบาๆ ดวงตาสีดำสนิทสะท้อนภาพใบหน้าอันว่างเปล่าของชายวัยกลางคน

[จบแล้ว]