บทที่ 6 - ผู้สัญจรในแดนนิรันดร์

บทที่ 6 - ผู้สัญจรในแดนนิรันดร์

ไอ้ตัวเลือก [เข้าสู่แดนนิรันดร์] ที่เด้งขึ้นมานี่มันคืออะไรกันนะ

อุเอสึกิ โทรุ พิจารณาตัวเลือกนี้ด้วยความสนใจ

[ตรวจพบรอยแยกของแดนนิรันดร์ คุณสามารถเลือกที่จะเข้าสู่แดนนิรันดร์เพื่อสำรวจได้]

นอกจากข้อความนี้ ก็ไม่มีคำอธิบายอะไรเพิ่มเติมอีกเลย

เขาพยักหน้าอย่างครุ่นคิด

อืม อ่านไม่รู้เรื่องแฮะ

จากนั้นอุเอสึกิ โทรุ ก็กดตัวเลือก [เข้าสู่แดนนิรันดร์] ที่กำลังกะพริบวิบวับนั่นทันที

คิดมากไปก็ปวดหัว กลไกเกมที่อ่านไม่เข้าใจ พอได้ลองเล่นเดี๋ยวก็เข้าใจเองแหละ

ทันใดนั้น ภาพตรงหน้าของอุเอสึกิ โทรุ ก็ดับวูบ แล้วเขาก็ล้มตัวลงนอนบนเตียง

...

ความหนาวเย็น ไม่มีการสั่นไหว

กลิ่นหญ้าแห้งเน่าๆ ลอยมาแตะจมูก อุเอสึกิ โทรุ สูดอากาศขุ่นมัวที่เย็นยะเยือกเข้าไปเฮือกใหญ่ กุมหัวพยุงร่างลุกขึ้นนั่งอย่างโงนเงน

เขาไม่ลังเลที่จะแปลงร่างเป็นฮันนะหน้ายิ้มทันที ความรู้สึกมึนงงสับสนในประสาทสัมผัสจึงจางหายไปกว่าครึ่ง

อุเอสึกิ โทรุ ลืมตาขึ้น ก็เห็นกระท่อมมุงจากที่ดูน่าขนลุกและตัวหนังสือโปร่งแสงจำนวนมากตรงหน้า

[การดำดิ่งอันยาวนานสิ้นสุดลง คุณได้มาถึงแดนนิรันดร์แล้ว...]

[ผืนแผ่นดินที่เคยเชื่อมต่อกับโลกปัจจุบันแห่งนี้ ถูกผู้คนหลงลืมไปตามกาลเวลาอันยาวนาน จนจมดิ่งสู่ก้นบึ้งของห้วงลึก ถึงขนาดที่การดับสูญของเจ้าแห่งแดนนิรันดร์ก็ไม่มีใครล่วงรู้]

[แดนนิรันดร์สูญเสียผู้นำ ยุคสมัยต่างๆ ที่เคยรุ่งเรืองกลับร่วงหล่นลงมาอยู่ในถุงใบเดียวกัน แผ่นดินที่ผุพังกลายเป็นแหล่งเพาะพันธุ์ความแปดเปื้อน ภูตผีปีศาจอาละวาดไปทั่ว...]

[ที่นี่คือสวรรค์ของเหล่าปีศาจ และคือนรกของคนเป็น]

[แด่วิญญาณคนเป็นผู้แปลงร่างเป็นฮันนะหน้ายิ้มอันอ่อนแอ ว่าที่เจ้าแห่งแดนนิรันดร์ในอนาคต]

[ยินดีต้อนรับสู่ แดนนิรันดร์]

แดนนิรันดร์

ในความทรงจำ ดูเหมือนจะเป็นโลกในตำนานที่อยู่ตรงข้ามกับ [โลกปัจจุบัน] ที่มนุษย์อาศัยอยู่...

โลกที่เหล่าภูตผี ปีศาจ และเรื่องเล่าสยองขวัญอาศัยอยู่

ดวงตาของอุเอสึกิ โทรุ เป็นประกาย

งั้นแดนนิรันดร์นี่ก็แปลว่ามีภูตผีปีศาจเดินกันให้ว่อนเต็มถนน มีเถ้าวิญญาณเดินได้อยู่ทุกที่เลยสิ

นี่มันแหล่งทรัพยากรสำหรับเปิดกาชาอันล้ำค่าของฉันชัดๆ

เขารีบลุกขึ้นยืนด้วยความตื่นเต้น แต่หัวดันไปชนเข้ากับอะไรบางอย่าง

พรึ่บ

แสงสว่างอันเลือนรางสว่างขึ้นในกระท่อมมุงจากผุพัง อุเอสึกิ โทรุ เงยหน้ามอง ก็เห็นศาลเจ้าเก่าๆ โทรมๆ ที่เต็มไปด้วยหยากไย่

[คุณได้จุดไฟ ศาลเจ้าแห่งปราสาทเอโดะ]

[ศาลเจ้า: จุดยึดเหนี่ยวพื้นฐาน หลังจากจุดไฟแล้วสามารถใช้เคลื่อนย้าย หรือฟื้นคืนชีพได้ที่นี่]

อุเอสึกิ โทรุ พอจะเข้าใจแล้ว นี่ก็คือบ่อน้ำพุในเกมออนไลน์นั่นแหละ เพียงแต่นี่น่าจะเป็นเกมออนไลน์ที่มีเขาเล่นอยู่คนเดียว

คิดได้ดังนั้น อุเอสึกิ โทรุ ก็เตรียมจะเปิดประตูออกไปสำรวจให้หนำใจ ถือโอกาสไล่ฟันมอนสเตอร์ข้างทางสักตัวสองตัวเพื่อสะสมทรัพยากร

เหล่าเถ้าวิญญาณจ๋า พี่มาหาแล้ว

[ปลดล็อกพื้นที่ปัจจุบัน: ปราสาทเอโดะ (สี่ดาว)]

[ภารกิจหลัก 1: สำรวจปราสาทเอโดะอย่างน้อย 80% ความคืบหน้าปัจจุบัน: 0%]

[ภารกิจหลัก 2: ปัดเป่าซามูไรปีศาจ - ฟางเซียง ผู้สังหารหมื่นศพ (สี่ดาว) กระดูกขาว ผู้ต่อกรพันคน หุ่นขี้ผึ้ง (สามดาวครึ่ง)]

[ภารกิจย่อย 1: การจับตามองจากใต้ดิน - ตั้งแต่คุณก้าวเข้ามาในปราสาทเอโดะ ดูเหมือนคุณจะถูกจับตามองอย่างลับๆ]

อุเอสึกิ โทรุ ที่กำลังจะผลักประตูออกจากกระท่อมชะงักกึก หรี่ตามองคำว่า "ปราสาทเอโดะ" อีกครั้ง พอแน่ใจว่าตาไม่ฝาดเขาก็ยืนนิ่งอึ้ง พูดไม่ออก

เฮ้ย เดี๋ยวสิพวก

ฉันเป็นแค่ฮันนะหน้ายิ้มวัยเยาว์ระดับครึ่งดาว นายจะให้ฉันไปสำรวจแผนที่ระดับสี่ดาวเนี่ยนะ

เกรงว่าแค่มอนสเตอร์ป่าเดินผ่านมาเตะทีเดียวฉันก็ม่องเท่งแล้วมั้ง

แล้วภารกิจหลักนี่อีก... ให้ไอ้กระจอกครึ่งดาวอย่างฉันไปปัดเป่าซามูไรปีศาจระดับสี่ดาวผู้สังหารหมื่นศพเนี่ยนะ

ถ้าใช่จริง ฮ่าๆ งั้นก็บรรลัยแล้วล่ะ

แต่พูดก็พูดเถอะ

อุเอสึกิ โทรุ ครุ่นคิด

ความเสี่ยง มักมาพร้อมกับโอกาสเสมอ

ในแผนที่ระดับสูงย่อมไม่ได้มีแค่มอนสเตอร์ที่เตะเขาตายในทีเดียว แต่ต้องมีไอเท็มและอุปกรณ์ระดับสูงที่หาไม่ได้ในระดับปัจจุบันของเขาทั้งในโลกจริงและในตู้กาชาแน่นอน

แถมดูจากข้อมูลของศาลเจ้าเมื่อกี้ เขาไม่ได้มีแค่ชีวิตเดียว แต่สามารถฟื้นคืนชีพในแดนนิรันดร์ได้เรื่อยๆ

คิดแบบนี้ ก็พอจะรับได้อยู่

อีกอย่าง คำแนะนำยังไม่จบ

[ว่าที่เจ้าแห่งแดนนิรันดร์ผู้ต่ำต้อย โปรดเลือกหนึ่งในสามตัวตนต่อไปนี้ เพื่อเป็นรากฐานในการยืนหยัดบนแดนนิรันดร์อันโกลาหลแห่งนี้]

อุเอสึกิ โทรุ กวาดตามองตัวเลือกทั้งสาม แล้วตัดสินใจได้ทันที

[ทายาทตระกูลโฮโจ: ตระกูลของเราล่มสลายแล้ว ถูกเผาวอดวายในยุคคามาคุระ ตอนนี้ คุณคือความหวังเดียวของตระกูลโฮโจ ผลลัพธ์: เสน่ห์ +10 ชื่อเสียงเพิ่มขึ้น เปิดใช้งานเหตุการณ์เฉพาะ "ฟื้นฟูตระกูลโฮโจ"]

[ผู้สัญจร: นับแต่โบราณกาล ผู้สัญจรใช้สองเท้าวัดประวัติศาสตร์และผืนแผ่นดินของแดนนิรันดร์ คุณเองก็เช่นกัน ผลลัพธ์: เพิ่มโอกาสในการเจอเหตุการณ์ลับ]

[โรนินยุคเซ็นโกคุ: ซามูไรไร้นายผู้หลงทางในแผ่นดินแดนนิรันดร์ ผลลัพธ์: กายภาพ +5 ได้รับ "ดาบคาตานะโรนิน" ทันที ได้รับเถ้าวิญญาณ 500 แต้มทันที ความเร็วในการฝึกฝนวิชาดาบเพิ่มขึ้นเล็กน้อย]

ตัวเลือกโรนินยุคเซ็นโกคุนี่ไม่ต้องพูดถึง ตัดทิ้งได้เลย

แม้ "ดาบคาตานะโรนิน" จะส่องแสงสีน้ำเงินเข้มดูน่าจะเป็นอาวุธระดับหายาก แถมยังได้เถ้าวิญญาณ 500 แต้มมาอุดรอยรั่วทันที

แต่นี่ดูยังไงก็เป็นฮีโร่สายต้นเกมชัดๆ ตอนนี้เขาก็ไม่ได้เจอวิกฤตความเป็นความตายอะไร พรสวรรค์เลทเกมอย่างเดียวที่ให้มาก็ดันจำกัดแค่ "วิชาดาบ"

ทางเลือกแคบเกินไป ผ่าน

ส่วนอีกสองตัวตนที่เหลือ อุเอสึกิ โทรุ คิดสักพัก ก็ตัด "ทายาทตระกูลโฮโจ" ที่เพิ่มเสน่ห์และชื่อเสียงทิ้ง

เพราะถ้าเดาไม่ผิด ตระกูลในตัวเลือกนี้น่าจะหมายถึงตระกูลโฮโจปลายยุคคามาคุระ

การฟื้นฟูตระกูลโฮโจก็ไม่มีปัญหาหรอก เผลอๆ อาจจะได้ลาภลอยจากตัวตนนี้เพียบ

แต่ปัญหาคือ ในแดนนิรันดร์ ยุคสมัยต่างๆ ดันมารวมอยู่บนแผ่นดินเดียวกันเนี่ยสิ

อุเอสึกิ โทรุ ไม่อยากเพิ่งเข้าแดนนิรันดร์มาก็ต้องไปงัดข้อกับมหาอำนาจที่ทำลายตระกูลโฮโจ ฮันนะหน้ายิ้มครึ่งดาวของเขาเผลอๆ จะสู้หมาเฝ้าบ้านของฝ่ายตรงข้ามไม่ได้ด้วยซ้ำ

งั้นก็เหลือแค่เลือก "ผู้สัญจร" แล้วล่ะ

การเพิ่มโอกาสเจอเหตุการณ์ลับก็น่าสนใจอยู่ แต่ไอ้ "โอกาส" ที่ว่านี่มันมากน้อยแค่ไหนก็ต้องมาลุ้นกันอีกที

ซึ่งอุเอสึกิ โทรุ รู้สึกว่าดวงของตัวเองไม่ค่อยจะดีเท่าไหร่ ไม่งั้นคงไม่ทะลุมิติมาอยู่ในตู้เหล็กเย็นเฉียบหรอก

[คุณเลือกตัวตน "ผู้สัญจร"]

รู้สึกหนักอึ้งในมือ อุเอสึกิ โทรุ ก็เห็นป้ายทองแดงขึ้นสนิมและเต็มไปด้วยฝุ่นปรากฏขึ้นในฝ่ามือ บนนั้นสลักตัวอักษรเลือนรางที่น่าจะอ่านว่า "ผู้สัญจร"

อุเอสึกิ โทรุ หยิบฟางมาสองสามเส้น ผูกปมง่ายๆ แล้วห้อยป้ายไว้ที่เอว

เขายืนรออยู่อีกครู่หนึ่ง พอแน่ใจว่าไม่มีข้อความแจ้งเตือนอะไรเด้งขึ้นมาอีก ก็สูดหายใจเข้าลึกๆ สวมหน้ากากฮันนะหน้ายิ้มที่ฝังลูกตาเฮียคุเมะ แล้วกระชับมีดผ่าฟืนเก่าๆ ในมือ เตรียมพร้อมแทงข้างหลังได้ทุกเมื่อ

ในสภาพนี้ อุเอสึกิ โทรุ มั่นใจว่าพอจะฟัดกับวิญญาณร้ายระดับหนึ่งดาวได้

จากนั้น เขาก็วางมือลงบนประตูของกระท่อมมุงจากเบาๆ

ค่อยๆ ผลักออก

[จบแล้ว]