บทที่ 4 - พลาดท่าจนได้แม่บังเกิดเกล้า

บทที่ 4 - พลาดท่าจนได้แม่บังเกิดเกล้า

"ไม่รู้ว่าพรุ่งนี้พอนึกเรื่องนี้ขึ้นมาได้ ริริโกะจังจะอายจนอยากขุดดินหนีไปสร้างบ้านสามห้องนอนหนึ่งห้องรับแขกหรือเปล่านะ..."

อุเอสึกิ โทรุ ได้แต่ทำใจยอมรับสภาพ กลายเป็น "คุณแม่จำเป็น" คอยปลอบโยนริริโกะมาตลอดทางท่ามกลางสายตาของทุกคน

สำหรับอาการของริริโกะที่ว่า "มีดาบในมือ" คือจอมทัพเคนโด้ แต่พอ "ไร้ดาบในมือ" ก็กลายร่างเป็นเด็กน้อยขี้ขลาด อุเอสึกิ โทรุ ก็ไม่รู้สาเหตุเหมือนกัน

แต่ไม่เป็นไร อย่างน้อยหลังจากนั้นบรรยากาศในรถก็เปลี่ยนจากตึงเครียดเป็นครื้นเครง ช่วยเลี่ยงไม่ให้ความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับนันโจ มานามิ แย่ลงไปกว่านี้

"พี่นันโจ ถึงแล้วครับ"

พร้อมกับเสียงเครื่องยนต์ดับลง หนุ่มนักกล้ามฮาเซงาวะก็หันมาส่งยิ้มสดใสเจิดจ้า

ก่อนลงรถ อุเอสึกิ โทรุ ท่องชื่อ "ชมรมมิตรภาพ" ห้าพยางค์นี้ไว้ในใจอย่างแม่นยำ

ฟังชื่อก็รู้ว่าทะแม่งๆ แถมยังเอาของขลังที่เต็มไปด้วยความอาฆาตมาขายให้คนธรรมดาอีก ฟันธงได้เลยว่าเป็นลัทธิมารชัวร์ป้าบ

อุเอสึกิ โทรุ ไม่มีความคิดที่จะไปขุดคุ้ยความจริงหรือทฤษฎีสมคบคิดเบื้องหลังอะไรทั้งนั้น แค่หวังว่าพวกมันจะไม่มายุ่งกับเขาก็พอ

เขาแค่อยากจะค่อยๆ ฟาร์มของเก็บเวล แล้วใช้ชีวิตอย่างสงบสุข

"ฮาเซงาวะ นายพาเธอเข้าไปทำบันทึกข้างในก่อนเถอะ"

หลังจากหลอกล่อแกมบังคับให้ริริโกะเดินเข้าสถานีตำรวจไปได้ ข้างรถตู้เก่าๆ ก็เหลือเพียงชายหนุ่มหญิงสาวสองต่อสอง

อุเอสึกิ โทรุ ที่มีตุ๊กตาไล่ฝนตาโตกระพริบปริบๆ อยู่บนหัว เห็นนันโจ มานามิ หยิบบุหรี่ขึ้นมาจุด

"เอาสักมวนไหม?"

"ไม่ครับ"

นันโจ มานามิ ไม่เซ้าซี้ เก็บซองบุหรี่ผู้หญิงที่เหลือครึ่งซองกลับเข้ากระเป๋า

หลังเงียบกันไปครู่หนึ่ง ฝ่ายหญิงก็เป็นคนเริ่มบทสนทนาก่อน

"เดี๋ยวพอฮาเซงาวะชวนเธอเข้า 'กรมกองอนเมียว' หรือที่เรียกว่า 'แผนกคดีพิเศษ' จำไว้ว่าให้ปฏิเสธไปซะ"

อุเอสึกิ โทรุ พยักหน้า "อ๋อ ครับ"

คราวนี้กลายเป็นนันโจ มานามิ ที่แปลกใจแทน "ไม่ถามหน่อยเหรอว่าทำไม?"

อุเอสึกิ โทรุ: "เวลาหัวหน้าสั่ง ลูกน้องแค่ตอบว่า 'รับทราบ' ก็พอแล้วครับ"

นันโจ มานามิ พ่นควันบุหรี่ออกมาเบาๆ เผยรอยยิ้มเป็นครั้งแรก "คุณอุเอสึกิ คุณใจเย็นมาก และฉลาดมากด้วย ถ้าเดินบนเส้นทางสายอนเมียวจิล่ะก็ อีกไม่นานคงทิ้งห่างฉันไปไกลแน่"

ชมกันขนาดนี้เลย?

อุเอสึกิ โทรุ ชำเลืองมองหญิงสาวข้างกายด้วยหางตา

ใบหน้าด้านข้างของนันโจ มานามิ ที่ถูกปกคลุมด้วยควันบุหรี่จางๆ ริมฝีปากบางสีแดง ไหปลาร้าได้รูป ดูไม่เหมือนพนักงานออฟฟิศที่ทำงานมาหลายปี แต่กลับเหมือนเด็กสาวมัธยมปลายวัยสิบหกห้องข้างๆ มากกว่า

หญิงสาวจับสังเกตสายตาของเขาได้แต่ก็ไม่ใส่ใจ เธอเพียงพูดสิ่งที่เตรียมไว้ในใจออกมา "แต่เพราะแบบนั้น ฉันถึงอยากให้คุณอย่าเพิ่งไปยุ่งกับเรื่องพวกนี้"

ราวกับมองเห็นความสงสัยในใจของอุเอสึกิ โทรุ นันโจ มานามิ ขยี้บุหรี่ดับ แล้วพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่จริงจัง

"จะตายเอาน่ะสิ"

นันโจ มานามิ หยิบตุ๊กตาผ้าสีดำสนิทตัวหนึ่งออกมาจากที่ไหนก็ไม่รู้ "คลื่นระลอกแรกที่เป็นสัญญาณการฟื้นตื่นของภูตผีปีศาจอย่างเต็มรูปแบบยังมาไม่ถึง แผนกคดีพิเศษเพิ่งก่อตั้งได้ไม่นานระบบยังไม่เข้าที่เข้าทาง ชมรมมิตรภาพก็ยังอาละวาดไปทั่วเขตอารากาวะ..."

อุเอสึกิ โทรุ รับตุ๊กตาผ้ามา พอเห็นหน้าต่างข้อมูลที่เด้งขึ้นมาก็ถึงกับอึ้ง

คุณนันโจครับ นี่คุณเป็นแม่ผมหรือเปล่าเนี่ย?

["นันโจ มานามิ"]

[คุณภาพ: หายาก]

[วิธีใช้: ทำงานอัตโนมัติ]

[ผลลัพธ์: เมื่อใช้งาน "นันโจ มานามิ" จะปรากฏตัวที่ด้านหลังของคุณทันที]

"พกมันติดตัวไว้ เวลาเจออันตรายถึงชีวิตมันจะช่วยจัดการให้"

อุเอสึกิ โทรุ เก็บของที่มีคุณภาพสูงที่สุดเท่าที่เคยเห็นมาเข้ากระเป๋าอย่างไม่ลังเล แล้วถามว่า "แล้ว... สิ่งแลกเปลี่ยนล่ะครับ?"

"ฉันชอบคุยกับคนฉลาด"

นันโจ มานามิ โน้มตัวเข้ามา บัตรพนักงานแกว่งไกวอยู่กลางอากาศ กลิ่นไวท์มัสค์ลอยมาแตะจมูกของอุเอสึกิ โทรุ "แต่ว่า ข้อเรียกร้องเอาไว้ค่อยว่ากันทีหลัง ตอนนี้ฉันแค่อยากฟังคำตอบ"

"คุณอุเอสึกิ คุณยินดีจะรับการลงทุนจากฉันไหม?"

จ้องตากับหญิงสาวครู่หนึ่ง อุเอสึกิ โทรุ ก็หยิบมือถือออกมาเงียบๆ เปิดคิวอาร์โค้ด "พี่นันโจ แอดไลน์กันครับ"

นันโจ มานามิ กระพริบตา แวบหนึ่งเธอทำหน้าประหลาดใจสุดขีด แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรมาก

เสียงติ๊งดังขึ้น อุเอสึกิ โทรุ ดูชื่อไลน์ของนันโจ มานามิ [อนเมียวจิผู้น้อย · นันโจ มานามิ]

ไอดีทำงานสินะ

...

หลังจากปฏิเสธคำเชิญอันเร่าร้อนของฮาเซงาวะและคำขอร้องของริริโกะที่อยากให้ "อยู่ค้างที่สถานีตำรวจเป็นเพื่อนกันหน่อย" อุเอสึกิ โทรุ ก็เตรียมตัวกลับบ้านในชาตินี้ไปดูสักหน่อย

ตอนเดินออกมา เขายังเห็นนันโจ มานามิ ยืนสูบบุหรี่เงียบๆ อยู่คนเดียวที่เดิม ไม่รู้ว่ามีเรื่องกลุ้มใจอะไร

ตุ๊กตาไล่ฝนตัวน้อยนั่งอยู่บนหัวเธอ คอยอยู่เป็นเพื่อนเงียบๆ แบบนั้น

ชั่งใจอยู่ครู่หนึ่ง อุเอสึกิ โทรุ คิดว่าทักทายหน่อยดีกว่า

"พี่นันโจ ผมไปแล้วนะ"

หญิงสาวหันมามองอย่างงงๆ "ให้ฉันไปส่งไหม?"

อุเอสึกิ โทรุ ส่ายหน้า "คุณโทกูงาวะเรียกรถให้แล้วครับ"

นันโจ มานามิ หมดความสนใจที่จะมองเขา

ไม่รู้ว่าคิดไปเองหรือเปล่า อุเอสึกิ โทรุ รู้สึกเหมือนเธอเดาะลิ้นอย่างขัดใจทีหนึ่ง

ไม่นานนัก รถแท็กซี่ที่เศรษฐีนีตัวน้อยริริโกะเรียกให้ก็มาถึง ขณะที่อุเอสึกิ โทรุ ถอนหายใจเบาๆ กำลังจะก้าวขึ้นรถ ก็ได้ยินเสียงเตือนอันเย็นชาดังไล่หลังมา

"ถ้าไม่อยากพัวพันไปมากกว่านี้ ก็อย่าไปสืบเรื่องชมรมนั้น"

"รู้แล้วครับ พี่นันโจ"

ตอนนี้ต้องรีบมุดหัวฟาร์มของให้โหดก่อน รอให้ตัวเองเก่งกว่าไอ้ชมรมบ้านั่นมากๆ ค่อยไปล้างบางพวกผีเปรตพวกนั้นทีเดียว

ครึ่งชั่วโมงผ่านไปไวเหมือนโกหก

มองดูตัวเลขมหาศาลบนมิเตอร์ แม้จะไม่ใช่เงินตัวเองแต่อุเอสึกิ โทรุ ผู้มัธยมประหยัดมาตลอดก็อดปวดใจไม่ได้ ราคานี้ถ้าเป็นที่นู่น ยี่สิบบาทก็เอาอยู่

"ขอบคุณครับลุง"

กล่าวขอบคุณคนขับแท็กซี่ที่ยังทำงานหนักตอนดึกดื่นตามมารยาท อุเอสึกิ โทรุ ล้วงกุญแจออกจากกระเป๋า เดินไปที่หน้าประตูบ้าน

จมูกของเขากระตุกเบาๆ สองที

กลิ่นของบ้านนี้... ดูเหมือนจะมีอะไรแปลกๆ แฮะ

อุเอสึกิ โทรุ เอาลูกตาโตออกมาสำรวจสถานการณ์ภายในบ้านก่อน เลิกคิ้วขึ้น แล้วค่อยเสียบกุญแจเข้าแม่กุญแจ

เขาเปิดประตู ก้าวเข้าไปในโถงทางเดิน

ทันใดนั้น เสียงทักทายอันอบอุ่นภายในบ้านก็ดังขึ้นต่อเนื่อง

"โทรุคุง ยินดีต้อนรับกลับจ้ะ"

"พี่คะ ยินดีต้อนรับกลับบ้าน"

อุเอสึกิ โทรุ เงยหน้ามอง ก็เห็น "แม่" ที่ใบหน้าบิดเบี้ยวสุดขีด เลือดโชกไปทั้งตัวยืนอยู่กลางห้องนั่งเล่น และข้างๆ เธอคือ "น้องสาว" ที่ดวงตากลวงโบ๋ ส่งเสียงหัวเราะ คิกคิกคิก ใสเหมือนระฆังเงิน

"โทรุคุง? ทำไมยืนนิ่งอยู่ตรงนั้นล่ะลูก?"

"อ้าว? ทำไมท่านพี่ถึงยืนนิ่งไม่ขยับเลยล่ะคะ?"

เสียงอันน่าสยดสยองดังมาไม่ขาดสาย

อุเอสึกิ โทรุ จำได้แม่นว่าพ่อแม่ของร่างนี้เสียชีวิตไปนานแล้ว และเขาก็ไม่ได้มีน้องสาวแท้ๆ หรือน้องสาวบุญธรรมที่เป็นภาระเหมือนในนิยายไลท์โนเวลยอดฮิตด้วย

พ่อแม่ตาย ไร้น้องสาว มีบ้านเป็นของตัวเอง นี่สิถึงจะเป็นจุดเริ่มต้นของเขา

ดูเหมือนเพราะอุเอสึกิ โทรุ ยืนอยู่ที่ประตูนานเกินไป "แม่" กับ "น้องสาว" จึงเดินตรงเข้ามาหา น้ำลายสีแดงฉานหยดติ๋ง พวกมันส่งเสียงเร่งเร้า

"โทรุคุง? หรือว่าลูกได้ยิน?! มองเห็นแม่เหรอ!?"

"พี่คะ พี่มองเห็นเหรอ? มองเห็นเหรอ? มองเห็นเหรอ!"

ท่ามกลางความเงียบงัน อุเอสึกิ โทรุ สวมหน้ากากปีศาจเงียบๆ กางแขนออกต้อนรับ "คนในครอบครัว"

"แม่จ๋า น้องสาว! ไม่เจอกันนาน ผมต้องมองเห็นอยู่แล้วสิ..."

ฮันนะหน้ายิ้มพยักหน้าอย่างเบิกบาน เผยรอยยิ้มแห่งการเก็บเกี่ยวผลผลิต

"ผมล่ะ... คิดถึงพวกคุณจะตายอยู่แล้ว!"

[จบแล้ว]