CD บทที่ 71 จนปัญญา

“ไม่นะ ไม่ใช่ ต้องมีเรื่องเข้าใจผิดอะไรกันแน่ ๆ” ฮ่าวเจียจุนเอาแต่โบกมือไปหาเพื่อปฏิเสธข้อกล่าวหาจนพัลวัน “เหยาเจีย คุณอย่าไปเชื่อเรื่องไร้สาระแบบนี้เลยนะ ผมไม่รู้จักคนพวกนี้จริง ๆ พ่อของผมคือฮ่าวเกิงเชียวนะ แล้วผมก็คือฮ่าวเจียจุน จะไปใช้แผนเด็กน้อย ๆ แบบนี้เพื่ออะไรกัน?”

จ้าวหยู่ยังคงโชว์ตราตำรวจพร้อมแสดงสีหน้าแบบเคร่งขรึมก่อนจะเอ่ยพูดออกไปอย่างจริงจังว่า “คุณเหยาเจีย แล้วก็ทุก ๆ คนครับ ผมเป็นเจ้าหน้าที่ตำรวจ มีเรื่องอยากจะแจ้งให้ทุกคนได้ทราบว่าเมื่อ เร็ว ๆ นี้ ชอบมีพวกมาอวดอ้างแกล้งหลอกคนอื่นว่าตัวเองมาจากครอบครัวที่ร่ำรวยเป็นจำนวนมาก ผู้ที่ตกเป็นเหยื่อ มักจะถูกกรรโชกเรื่องเงิน ไม่ก็เรื่องความสัมพันธ์เป็นหลัก ทุกคนระวังตัวกันไว้ด้วยนะครับ! อย่าได้ไปหลงกลคนพวกนี้เด็ดขาด!”

“โอ้ จริงเหรอเนี่ย”

เมื่อสิ้นเสียงของจ้าวหยู่ ทุกคนที่มาชุมนุมต่างก็พยักหน้ารับเข้าใจ พวกเขาเริ่มเบนสายตากลับไปที่ฮ่าวเจียจุนเข้าอีกครั้งด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความสงสัยและไม่ไหวใจ

“นี่ คุณตำรวจ! อย่ามาพูดอะไรพล่อย ๆ แบบนี้สิ!” ฮ่าวเจียจุนเริ่มเห็นท่าจะไม่ดีที่ไม่มีใครเชื่อว่าเขาคือฮ่าวเจียจุนตัวจริง เขาเลยหยิบบัตรประจำตัวออกมาแสดงให้ทุกคนดูเพื่อเป็นเครื่องพิสูจน์ตัวตน “นี่ไง ผมไม่ได้โกหกนะ ผมคือฮ่าวเจียจุนจริง ๆ! ทุกคนในฉินชานต่างก็รู้จักชื่อนี้เป็นอย่างดี ถ้าคุณไม่เชื่ออีกล่ะก็ ลองไปค้นชื่อผมในอินเทอร์เน็ตดูเอาก็ได้!”

แม้ว่าคำพูดของฮ่าวเจียจุนจะดูไม่น่าเชื่อแต่ชื่อครอบครัวของเขาก็ยังคงเป็นที่รู้จักกันไปทั่ว เหล่าพยาบาลที่ชอบนินทาต่างก็รู้ดีว่าชายหนุ่มบ้านรวยคนนี้เป็นใคร ด้วยความที่ว่าพวกเธอเคยเห็นฮ่าวเจียจุนกับเหยาเจียพูดคุยกันมาก่อน เลยรู้ว่าเขาไม่ได้โกหกแต่อย่างใด แต่จ้าวหยู่ได้วางแผนการเอาไว้ทั้งหมดแล้วก็เริ่มดำเนินตามแผนจนทำให้หนุ่มบ้านรวยคนนี้จนมุมในที่สุด ขณะที่ฮ่าวเจียจุนกำลังพยายามปกป้องชื่อเสียงของตัวเองอยู่นั้น จ้าวหยู่ก็จงใจเดินเข้าไปหาเขาพร้อมกับทิ้งอะไรบางอย่างลงบนพื้น

“เฮ้! คุณทำอะไรตกไว้น่ะ”

เมื่อได้ยินเสียงของจ้าวหยู่ ฮ่าวเจียจุนก็รีบก้มหน้าไปดูตามว่ามันคืออะไร แล้วก็หยิบมันขึ้นมา สิ่งนั้นก็คือป้ายที่ทำจากกระดาษแข็งที่เขียนว่า ‘ตรวจพบยาอี’ พร้อมกับถุงขนมเจลลี่บีน

“ให้ตายสิ ทำไมใจถึงได้ขนาดนี้นะ!” จ้าวหยู่แกล้งทำเป็นตกใจแล้วพุ่งตัวเข้าไปจับฮ่าวเจียจุนกดลงพื้น เขาตะโกนใส่ฝูงชนไปว่า “แกกล้าขายยาอีต่อหน้าตำรวจเลยหรอเนี่ย! นี่คงคิดว่าตำรวจโง่มากเลยสินะ? แล้วยังมีหน้ามาพูดว่าตัวเองไม่ใช่พวกสิบแปดมงกฏอยู่อีก!”

“โอ๊ย ๆ มันเจ็บนะ!” ฮ่าวเจียจุนตะโกนร้องขณะที่เขาถูกคุมตัว เขายังคงพยายามปกป้องตัวเองโดยการปฏิเสธข้อกล่าวหาทั้งหมดอีกครั้ง “มันไม่ใช่ของผมนะ คุณเข้าใจผิดแล้ว! โอ้ย!”

จ้าวหยู่ไม่สนใจเลยว่าฮ่าวเจียจุนจะมีมลทินยังไงบ้าง เขารีบเอากุญแจมือที่เตรียมไว้ล่วงหน้าออกมาเพื่อจะรวบตัวฮ่าวเจียจุนแต่ทว่าเหยาเจียกลับพูดขัดขึ้นมาเสียก่อน

“เอ่อ..คุณตำรวจคะ” ถึงแม้ว่าเหยาเจียจะยังรู้สึกวิตกจากทุกสิ่งทุกอย่างที่เกิดขึ้นและพยาบาลบางส่วนที่ยังคงพยายามจะช่วยเหลือหนุ่มบ้านรวยคนนี้ “การขายยาอีไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับพวกต้มตุ๋นใช่มั้ยคะ?”

จ้าวหยู่ครุ่นคิดถึงสิ่งที่เธอพูดและพยายามคิดตาม เขาควรระมัดระวังในคำพูดของตัวเองให้เนียน ๆ กว่านี้สักหน่อย

“นี่!” บุรุษพยาบาลนายหนึ่งนั่งลงแล้วหยิบถุงลูกอมขึ้นมาดู “ทำไมถุงยานี่มันดูเหมือนลูกอมจังล่ะ?”

“ฮึ่ม!” จ้าวหยู่กำลังใช้ความคิดกับตัวเอง เนื่องจากที่กระเป๋าของเขามันเต็มไปด้วยซองขนมลูกอม ที่ถ้าเจอเข้าล่ะก็ แผนเขาคงเสียไปหมดแน่

“คุณตำรวจ” พยาบาลอีกคนก็พูดขึ้นมาบ้าง “แล้วพ่อค้ายาอีที่ไหนกับจะเดินถือป้ายเร่ร่อนแบบนี้ไปทั่วกัน ใช่เชื่อก็โง่อีกเหมือนกัน!”

“ใช่ ๆ” ฮ่าวเจียจุนรีบเสริมไปในทันที “คุณตำรวจ นี่มันไม่ใช่ของฉันจริง ๆ อาจจะเป็นของพวกกลุ่มคนเมื่อกี๊นี่ก็ได้!”

“อืม” จ้าวหยู่รู้ดีว่าการใช่แผนแบบนี้มันดูเป็นเด็กน้อยเกินไป นอกเหนือจากการยับยั้ง ไม่ให้หนุ่มบ้านรวยคนนี้แย่งซีนต่อหน้าเหยาเจียจากเขาไปได้ เขาก็ไม่สามาถทำอะไรได้อีก จ้าวหยู่ค่อย ๆ ปล่อยฮ่าวเจียจุนเป็นอิสระช้า ๆ

ฮ่าวเจียจุนจับข้อศอกดูด้วยความเจ็บปวดพร้อมกับขบฟันไปมาด้วยความไม่พอใจทันทีหลังจากถูกปล่อยตัว

“ฮ่าวเจียจุน” เหยาเจียเอ่ยพูดด้วยท่าทีจริงจัง “คุณจะหยุดได้หรือยัง? ฉันไม่ยอมตกลงเป็นแฟนกับคุณอย่างแน่นอน! อย่ามา

เสียเวลาอีกเลย เงินมันไม่สามารถซื้อได้ทุกอย่างหรอกนะ!”

“แต่ว่า…เดี๋ยวก่อนสิ” ฮ่าวเจียจุนพยายามอธิบาย หน้าของเขาค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นสีแดงขึ้นเรื่อย ๆ “ผมไม่รู้จักคนพวกนี้จริง ๆ นะ! พวกเขาไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกับผมเลย ผมรู้ว่าพวกคุณพูดถึงผมว่าเป็นคนที่โดนตามใจเพราะบ้านรวยและมักจะใช้เงินแก้ปัญหาอยู่ตลอด แต่คุณต้องเชื่อผมนะเหยาเจีย ผมรักคุณจริง ๆ และมันไม่เกี่ยวอะไรกับเงินเลยสักนิด!”

เขาพูดอย่างตื่นเต้นกว่าที่ตาเห็น ดูเหมือนว่าเขากำลังนั่งคุกเข่าอยู่ต่อหน้าเหยาเจีย

“เหยาเจีย ผมแค่อยากจะบอกให้คุณได้รู้ถึงความรู้สึกจริง ๆ ของผมก็แค่นั้นเอง” ฮ่าวเจียจุนพูดอย่างจริงใจ “จริงอยู่ที่ว่าผมอาจไม่ได้ชอบคุณตั้งแต่ครั้งแรกที่เราเจอกันแต่ผมชอบคุณมานานก่อนที่เราจะได้รู้จักกันเสียอีก! เมื่อหลายปีก่อนที่หมูบ้านอูฉีซิน ผมไปเล่นกอล์ฟที่นั่น รถของผมบังเอิญไปจอดอยู่ที่หน้าบ้านเด็กกำพร้าเข้าโดยบังเอิญ

ในตอนนั้นเองที่ผมเห็นคุณกำลังถ่ายรูปอยู่กับเด็ก ๆ คุณดูสวยและเรียบร้อยมาก แต่คุณไม่รังเกียจเด็กที่สกปรกเลยสักนิด คุณดูแลพวกเขา ถ่ายรูปให้และปลอบโยน พวกเขาไปในเวลาเดียวกัน คุณดูเหมือนกับนางฟ้าไม่มีผิด ช่วงเวลานั้นเองที่หัวใจของผมก็ตกเป็นของคุณ! และหลักจากนั้นคุณก็น่าจะรู้ดี เราได้ไปทานข้าวด้วย ที่จริงมันเป็นแผนการของผมเอง ที่งานปาร์ตี้นั่นมีสาว ๆ มากมายพยามที่จะพูดคุยกับผม แต่คุณกลับแตกต่างออกไป สิ่งที่คุณเป็นทำให้ผมประทับเป็นอย่างมาก คุณเคารพผู้ใหญ่และไม่สนใจสิ่งของวัตถุนอกกาย คุณมักจะช่วยเหลือผู้คนอยู่ตลอด คุณเป็นคนสวยทั้งภายนอกและภายในยากที่จะหาใครเปรียบ และนั่นคือเหตุผลที่ผมมาในวันนี้”

ฮ่าวเจียจุนทุบไปที่หน้าอกตัวเองเบา ๆ เพื่อยืนยันความรู้สึกตัวเอง

“เหยาเจีย คุณสามารถไปถามผู้คนรอบ ๆ ตัวผมได้เลย ผมไม่ใช่คนเจ้าชู้ที่เอาแต่ใช้เงินไปวัน ๆ ผมใส่ใจต่อธุรกิจที่ทำอยู่ตลอด กว่าครึ่งของบริษัทหรงเทียนดำเนินต่อไปได้ก็เพราะผม! ถ้าคุณตกลงยอมคบกัน ผมสัญญาเลยว่าผมจะรักคุณด้วยใจจริงอย่างสุดหัวใจ ชีวิตของคุณจะเต็มไปด้วยความสุขสบายมากเท่าที่คุณสมควรจะได้รับ! เหยาเจีย ได้โปรดตอบตกลงเถอะนะครับ” เมื่อฮาวเจียจุนพูดจบ เขาก็นั่งลงไปคุกเข่าไปบนพื้น

เหยาเจียตกใจจนเผลอกระโดดไปยืนข้าง ๆ จ้าวหยู่ “ไม่ค่ะ อย่าทำแบบนี้เลย” เหยาเจียหมดหนทางที่จะปฏิเสธ “ฮ่าวเจียจุน ฉันไม่สามารถตอบรับความรู้สึกของคุณได้จริง ๆ เอาล่ะ ฉันจะพูดอย่างตรงไปตรงมาเลยแล้วกัน…ฉัน…ฉันมีแฟนอยู่แล้ว!”

“อะไรนะ!” ทั้งจ้าวหยู่และฮ่าวเจียจุนต่างก็ตกตะลึงไปทั้งคู่ โดยเฉพาะอย่างยิ่งจ้าวหยู่ ตาของเขาเบิกกว้างมากราวกับถูกใครบางคนตีเข้าไปที่ท้ายทอย

“เป็นไปไม่ได้! ผมถามคนรอบ ๆ ตัวคุณมาหมดแล้ว พวกเขาบอกว่าคุณยังไม่มีแฟน!” ฮ่าวเจียจุนพูดอย่างไม่อ้อมค้อม “แต่นั่นก็ไม่สำคัญหรอก ผมไม่สนใจ! ถึงแม้ว่าคุณจะแต่งงานไปแล้วหรือมีลูกแล้วก็ตามผมก็ไม่สน ผมสนอย่างเดียวก็คือคุณ แค่คุณเท่านั้น!”

“ใช่ ๆ” จ้าวหยู่เองก็คิดแบบนั้นเช่นเดียวกัน แต่บังเอิญว่าเขาเผลอพูดออกไปเสียจนได้แต่ต้องขอบคุณพระเจ้าที่ดูเหมือนว่าเธอจะไม่ได้ยินมัน

“บอกผมมาว่าคน ๆ นั้นคือใครกัน” ฮ่าวเจียจุนพูดอย่างมั่นใจ “ผมจะขอสู้กับแฟนของคุณอย่างตรงไปตรงมา!”

“แฟนของฉัน….” เหยาเจียกำลังไม่มีทางไป เธอมองไปรอบ ๆ จนสายตาไปสะดุดเข้าที่จ้าวหยู่

ดวงตาของจ้าวหยู่ดูเหมือนจะสดใสขึ้น เขาคิดกับตัวเองในใจว่า ‘ตอนนี้แหละ โอกาสของเรามาแล้ว เป็นเพราะผลพวงจากระบบปาฏิหาริย์ใช่ไหมเนี่ย?’

จ้าวหยู่ก้าวไปยืนข้าง ๆ เหยาเจียอย่างหน้าไม่อาย พร้อมกับพูดกับหนุ่มบ้านรวยไปว่า “นี่ไง ไอ้พ่อค้ายา เมื่อกี๊พูดว่าจะสู้กับฉันอย่างนั้นสินะ บ้าไปแล้วหรือไง?”

“โอ้…คุณเองเหรอ!” ฮ่าวเจียจุนแสดงออกชัดเจนถึงความเกลียดชังที่มี แต่อีก 30% นั่นคือความกลัว

“นี่คุณ?!” เหยาเจียเองก็รู้สึกตกใจไม่แพ้กัน แต่เพื่อหลีกเลี่ยงการตามตื้อที่น่ารำคาญ เธอเลยยอมตามน้ำยอมเป็นแฟนกับเขาไปอย่างช่วยไม่ได้