CD บทที่ 72 เล่นกับชีวิต

“หัวหน้าพยาบาล คนนี้คือแฟนหนุ่มลึกลับของคุณจริง ๆ เหรอคะ?” พยาบาลสาวที่หยิบถุงขนมเจลลีบีนเอ่ยถามอย่างตื่นเต้นและยิ่งไปกว่านั้น เธอยังยกนิ้วโป้งให้จ้าวหยู่อีกด้วย “ว้าว เขาเป็นตำรวจนี่คะ ฉันอิจฉาคุณจัง!”

เหยาเจียส่งสายตามองเพื่อหวังให้เธออยู่ในความสงบลงสักหน่อย

“ถึงแม้ว่าคุณจะมีแฟนแล้ว ผมก็ไม่ยอมแพ้หรอกนะ!” ฮ่าวเจียจุนพูดแบบไม่หวั่นเกรง แล้วก็หันหน้าไปทางจ้าวหยู่ “รับคำท้าจากผมให้ดี ๆ ละกัน เราจะแข่งกันแบบแฟร์ ๆ เพื่อเหยาเจีย!”

“แฟร์ ๆ ให้ตายเถอะ” จ้าวหยู่อุทาน “เพื่ออะไร? ถ้าอยากจะแข่งกันจริง ๆ ก็ทำตอนนี้เลยสิ จะไปรอทำไม แกเป็นคนอยากจะแข่งไม่ใช่หรือไง?” จ้าวหยู่ถกแขนเสื้อขึ้นพร้อมพูดกับนางพยาบาลข้าง ๆ ว่า “คุณพอจะเตรียมมีดผ่าตัด 2 เล่ม กับถ้วยตวง 2 ใบ มาให้หน่อยจะได้ไหม พวกเราจะแข่งกันกรีดข้อมืดรีดเลือดออกมา ถ้าใครได้ปริมาณที่มากกว่าก็ชนะไป ดีไหม?”

“อะไรนะ?!” ฮ่าวเจียจุนที่ใช้ชีวิตอยู่ในที่ปลอดภัยมาตลอด เขาไม่เคยได้ยินการแข่งขันที่ต้องเอาชีวิตเข้ามาเดิมพันถึงขนาดนี้มาก่อน

“อ่อ! ได้เลยค่ะ เดี๋ยวจะไปเอามาให้เดี๋ยวนี้เลยค่ะ!” พยาบาลสาวที่ดูกระตือรือร้นกับเรื่องวุ่นวายเอ่ยปากรับตกลง

“เธอจะไปเอาของบ้า ๆ นั่นมาจริง ๆ หรือไง?” ครั้งนี้ หญิงสาวที่มักอ่อนโยนอยู่เสมออย่างเหยาเจียก็พูดขึ้นมาอย่างเหลืออด “เธอเป็นบ้าไปแล้วหรือไงกัน? กลับไปทำงานกันได้แล้ว!”

ความโกรธของเหยาเจียทำให้เหล่าคนที่มุงดูรีบแยกย้ายตัวออกไปทำงานทันที

“หรือเราจะแข่งกระโดดตึกกันดี?!” จ้าวหยู่เริ่มพูดต่อพลางชี้ไปที่หน้าต่าง “พวกเราก็เริ่มจากที่ชั้น 2 กระโดดลงไปด้านล่าง กระโดดวนไปมาจนกว่าจะมีใครบางคนตายกันไปข้าง หรือไม่ก็เอาเป็นใครที่กระโดดลงจากชั้นที่สูงกว่าก็ชนะไปแล้วกัน มา มาเริ่มกันเลย!”

เมื่อจ้าวหยู่พูดจบ เขาก็คว้าแขนของฮ่าวเจียจุนออกไปจากที่ตรงนั้นราวกับกำลังจะพาไปกระโดดหน้าต่างกันจริง ๆ!

ใบหน้าของฮ่าวเจียจุนหน้าซีดเผือก เขาตั้งใจจะเอาเงินเข้าสู้แต่ไม่คิดว่าคู่แข่งตัวเองจะเอาชีวิตเข้ามาเดิมพันถึงขนาดนี้! เหยาเจียเองก็กังวลไม่ต่างกัน เธอพยายามหยุดยั้งจ้าวหยู่ไว้แต่ก็ไม่เป็นผล จ้าวหยู่ยังคงรั้งแขนฮ่าวเจียจุนแล้วลากตรงไปที่ทางเดิน

ความกระตือรือร้นในการแข่งขันของฮ่าวเจียจุนถูกทำลายโดยจ้าวหยู่จนหมดสิ้น เขาพยายามสะบัดหนีให้หลุดจากมือของจ้าวหยู่และตะโกนว่า

“นี่ คุณตำรวจ ฝากไว้ก่อนเถอะ ถึงคุณจะทำแบบนี้ไปผมก็ไม่ยอมแพ้เรื่องเหยาเจียหรอก”

คำพูดของเขาถูกปลิวออกไปทันทีที่เขาออกแรงวิ่งหนีหายไป

เหยาเจียถอนหายใจด้วยความโล่งอก หลังจากที่ฮาวเจียจุนไปแล้ว เธอก็รีบฝากถาดยาเอาไว้ที่พยาบาลคนอื่นทันที

“หัวหน้าคะ แล้วดอกกุหลาบพวกนี้จะเอายังไงกันดี?” พยาบาลคนนั้นเอ่ยถาม

“เรียกภารโรงให้มาทำความสะอาดไปก็แล้วกัน” เหยาเจียกล่าวแบบเรียบง่าย

“หา!” นางพยาบาลร้องตกใจ เธอพยายามขอร้องอีกว่า “ดอกกุหลาบพวกนี้แพงมากเลยนะคะ น่าเสียดาย…เอาอย่างนี้ไหมคะ เราก็เอาดอกไม้นี้ไปมอบให้กับผู้ป่วยแทน น่าจะดีกว่าทิ้งไปเฉย ๆ นะคะ”

“ตามใจเธอแล้วกัน” เหยาเจียกล่าว เธอเดินกลับไปยังแผนกพยาบาลพร้อมกับเอนหลังลงพักผ่อน จากนั้นไม่นาน เธอก็รู้สึกได้ว่าแฟนหนุ่มปลอม ๆ ของเธอกำลังยืนอยู่ข้าง ๆ

“เอ่อ ฉัน…ฉันขอโทษด้วยนะคะ คุณหวัง” เธอเอ่ยคำขอโทษ แต่กลับเรียกชื่อจ้าวหยู่ผิดไปเสียนี่

“จ้าวหยู่ครับ!” จ้าวหยู่รู้สึกผิดหวังเล็กน้อย เขาเสี่ยงตายเล่นกับชีวิตตัวเองมาเกือบตลอดทั้งวันแต่เธอกลับจำชื่อเขาไม่ได้

“โอ้ คุณจ้าวหยู่ ฉันต้องขอโทษด้วยนะคะ” เหยาเจียจับหน้าผากตัวเองอย่างอ่อนเพลีย “ฉันต้องขอโทษคุณจริง ๆ ฉันทำงานล่วงเวลามาตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว หัวของฉัน มันกำลังเบลอไปหมด ฉันต้องขอบคุณคุณด้วยนะคะ ที่ยินดีช่วยฉันในวันนี้ ถ้าไม่ได้คุณ ฉันก็หมดสิ้นหนทางที่จะหนีแล้วล่ะค่ะ”

“ไม่หรอกครับ ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรเลย ผมก็แค่บังเอิญผ่านมาทางนี้พอดี!” จ้าวหยู่จะพยายามสร้างเรื่องราวเพิ่มเติม แต่พอเห็นสีหน้าที่เหนื่อยล้าของเหยาเจีย เขาก็ตัดสินใจหยุดการกระทำของเขาเอาไว้ก่อน

“โอ้ ใช่ คุณบอกมาหาหมอใช่ไหมคะ” จู่ ๆ เหยาเจียก็เอ่ยถามกะทันหัน “เป็นอะไรมาหรือคะ? คุณได้รับบาดเจ็บมาหรือเปล่า?”

“อืม” จ้าวหยู่ลอบมองสังเกตตัวเองทั้งแขนและขา พบว่าตัวเองสมบูรณ์แบบครบถ้วนดี ไม่มีบาดแผลใด ๆ เขาเลยแกล้งโกหกออกไปว่า “ฮ่าฮ่า...คุณคงจะเหนื่อยจริง ๆ สินะเนี่ย ผมไม่ได้มาพบหมอสักหน่อย ผมมาเยี่ยมใครบางคนต่างหาก” พูดจบเขาก็ชี้ไปที่ดอกไม้ที่เขาเอามาด้วย แต่ทว่ากลีบดอกทั้งหมดหายไปตั้งแต่จ้าวหยู่ใช้ช่อดอกไม้เพื่อตีชายผมทองไปตอนนั้นแล้ว

“งั้นเหรอคะ ที่แผนกเรางั้นสินะคะ ให้ฉันช่วยอะไรไหม?” เหยาเจียเอ่ยถามด้วยใจจริง

“ไม่ครับ ไม่เป็นไร” จ้าวหยู่รีบปฏิเสธและรีบหันหนีไปทันที ตอนนี้เขาไม่ได้อยู่ในอารมณ์จะมาเกี้ยวสาวได้อีก “ผมว่าผมคงมาผิดที่น่ะครับ คุณป้าของผมจะอยู่ที่ชั้นบนมากกว่า ผมไม่รบกวนคุณแล้วดีกว่า เอาไว้เจอกันนะครับ!”

“แต่….ชั้นบนเป็นห้องผ่าตัดนี่น่า…” เหยาเจียพูดอย่างข้องใจ

“อ้าว เป็นห้องผ่าตัดอย่างนั้นหรอครับ ฮ่าฮ่า” จ้าวหยู่เริ่มหงุดหงิด แต่ก็ยังคงแสดงสีหน้าเอาไว้อยู่ “อ่า ดูเหมือนว่าป้าของผมกำลังจะมีการผ่าตัดนะครับ”

“อ่อ ถ้าอย่างนั้นก็ขอบคุณมาก ๆ นะคะ สำหรับความช่วยเหลือในวันนี้” เหยาเจียบอกลาอย่างสุภาพ “ถ้าคุณต้องการความช่วยเหลือ รีบมาหาฉันได้เลยนะคะ!”

“แน่นอน ได้เลยครับ! แล้วถ้าไอ้หนุ่มบ้านรวยคนนั้นมาวอแวคุณอีก รีบติดต่อมาเลยนะครับ!”

จากนั้น จ้าวหยู่ก็เดินออกจากโรงพยาบาลไปด้วยความรู้สึกโล่งใจ

หลังจากที่จ้าวหยู่จากไป แพทย์หญิงคนหนึ่งก็พูดกับเหยาเจียว่า

“เขาต้องล้อเล่นแน่ ๆ เลยใช่ไหมเนี่ย แผนกนรีเวชและสูตินารีอยู่ที่ชั้นบนนะ ป้าของเขาจะอายุแค่ไหนกัน?”

เหยาเจียมองไปที่เธอโดยไม่ได้พูดอะไร ก่อนจะเดินออกไปด้วยความรู้สึกเหนื่อย ๆ

...

หลังออกจากโรงพยาบาลมาได้สักพัก จ้าวหยู่ก็เกิดความไม่สบายใจและสับสน เขาพยายามไล่ตามหญิงสาวคนหนึ่งแล้วก็เกิดเรื่องวุ่นวายไปหมด

อะไรคือโอกาสที่บอกมากัน? การจะเข้าไปช่วยหญิงสาวที่กำลังลำบาก ได้กลายเป็นเรื่องที่ทำให้เธอตกอยู่ในความลำบากแทนเสียนี่

โชคดีที่เขาฉลาดพอที่จะกอบกู้สถานการณ์ได้ แม้ว่าเขาจะไม่ได้รับความประทับจากเหยาเจียก็ตาม แต่มันก็ไม่ได้ทำให้เธอเกลียดเขาเหมือนกัน ถ้าอย่างงั้นเขาก็น่าจะยังมีโอกาสอยู่! ครั้งหน้าเขาจะกลับมาใหม่ด้วยแผนที่ดีกว่าเดิม!

เขาเดินตรงไปที่ซอยหยู่ซื่อทันทีออกมา ชายผมทองและคนอื่น ๆ กำลังรอเขาอยู่ที่นั่น ถึงแม้ชายพวกนั้นจะหอบเงินออกมาจากโรงพยาบาลได้แต่ก็ยังกลัวที่จะโดนจ้าวหยู่ทำร้ายและตบตีพวกเขาอีกครั้ง พวกเขาคิดจะหนีไปพร้อมกับเงินแต่ทว่าจ้าวหยู่เป็นตำรวจที่มีข้อมูลติดต่อพวกเขาเอาไว้หมด พวกเขาไม่มีที่ให้หนีไปได้เลย ทำได้แค่เพียงยึดเงินที่ได้มาและนั่งรออย่างร้อนรนเพื่อเอาเงินเหลานั้นให้นักสืบปิศาจอย่างจ้าวหยู่ที่กำลังมาถึง