CD บทที่ 70 ถึงตาของวายร้าย

“คุณทำแบบนี้ได้อย่างไร?” เหยาเจียชี้ไปที่เงินในมือของชายผมทอง พลางพูดกับหนุ่มคนรวย “คุณเป็นบ้าไปแล้วหรือไง? พวกคุณเป็นบ้ากันไปหมดแล้วเหรอ? คุณให้เงินพวกเขาไปทำไมกัน มันไม่ใช่ความผิดของฉันเลยสักนิด! อูฐงั้นหรอ? โอ้ ใช่ ของข้าวพวกนั้นถูกอูฐทำพังไปสินะ งั้นก็ไปเก็บเอำจากเจ้าอูฐสิ แล้วจะมาตามหาฉันทำไม?”

“….” ชายผมทองไม่กล้าจะปริปากใด ๆ คำพูดของเหยาเจียช่างฟังดูคุ้นหูกับเขามาก

“อูฐ?!” ดวงตาของหนุ่มคนรวยเบิกกว้าง เขาได้ให้คำสัญญากับเหยาเจียว่า “ไม่มีปัญหา คุณลืมอูฐตัวนั้นไปซะ เดี๋ยวฉันจะเหมาทั้งสวนสัตว์ให้คุณเอง!”

“พระเจ้า!! ฉันอยากจะเป็นลม เกิดเรื่องบ้า ๆ อะไรอีกเนี่ย?”

จ้าวหยู่รู้ว่าถ้าเขาไม่ออกไปพูดอะไรบางอย่าง สถานการณ์คงจะยุ่งเหยิงต่อไปแบบนี้แน่ เขาเบียดฝูงชนแล้วพยายามจะวิ่งออกไป จากนั้นเขาก็หยุดกระทันหลังจากที่ก้าวเท้าไปได้เพียง 2 ก้าว จ้าวหยู่กำลังสงสัยว่าตัวเขำควรจะแก้ไขความยุ่งเหยิงที่เกิดขึ้นนี้อย่างไรดี เขามาที่นี่ก็เพื่อมาหาเหยาเจีย แต่จู่ ๆ ก็มีไอ้ลูกคนรวยเฮงซวยนั่นโผล่มาทำเสียเรื่องซะอย่างนั้น เขาควรจะทำอย่างไรต่อไปกับเธอดี? แล้วเรื่องของชายผมทองและเงินนั่นอีก เขาควรทำ อย่างไรดี ช่างวุ่นวายอะไรอย่างนี้

“เดี๋ยว! ไม่ใช่อย่างนั้น!” เหยาเจียตะโกนกับชายผมทอง “ฉันขอเตือนเลยนะให้คุณคืนเงินเขาไป ฉันไม่มีส่วนเกี่ยวข้องอะไรด้วยเลย! ถ้าอยากได้เงินชดเชยก็ไปหาตำรวจซะ!”

“ไม่เป็นไรหรอกน่า เงินแน่นี้เอง!” ฮ่าวเจียจุนพูดปลอบเธอ “ฉันสามารถจ่ายได้ชดเชยทั้งซอยนั่นเลยนะ”

“คุณช่วยอยู่เงียบ ๆ หน่อยจะได้ไหม?” เหยาเจียพูดด้วยความ โกรธ “เร็วสิ เอาเงินคืนเขาไป คุณไม่สามารถเอาเงินพวกนี้ไปได้นะ!”

ชายผมทองได้ยินอย่างนั้นแต่มือของเขากำเงินในมืออย่างแน่น เขาไม่รู้ว่าควรจะทำ อย่างไรต่อไปกับสถานการณ์นี้ดี ขณะนั้นเองที่ชายผมทองเงยหน้ำขึ้น เขาก็พบจ้าวหยู่ในกลุ่มฝูงชนนั่น ชายผมทองรีบส่งสัญญาณเพื่อจะขอคำแนะนำว่าเขาควรทำอย่างไรกับเงินนี่ดี

จ้าวหยู่รู้ว่าเขาไม่สามารถถอยหลังกลับและทำอะไรได้เลย จ้าวหยู่เลยกระพริบตาและบุ้ยปากไปทำงชายผมทอง

“อะไร? คุณหมายถึงอะไร?” ชายผมทองไม่เข้าใจสิ่งที่จ้าวหยู่จะสื่อได้ เลยเผลอพลั้งปากพูดออกไปด้วยความกังวล กลุ่มฝูงชนรีบหันหน้ามามองจ้าวหยู่ในทันที

จ้าวหยู่แทบจะเป็นบ้า เขาก็คิดกับตัวเองว่า ‘นี่สินะที่หมายถึงการมีเพื่อนร่วมทีมโง่’

“เอ๊ะ?” เหยาเจียหันไปมองตามชายผมทองแล้วก็พบกับจ้าวหยู่ เธอชี้ไปที่เขาแล้วพูดว่า “นั่นคุณตำรวจคนนั้นใช่ไหม? เอ๋? ทำไมบังเอิญขนาดนี้ล่ะ!”

จ้าวหยู่ได้รับการยืนยันตัวตนเป็นที่เรียบร้อย กลุ่มคนที่มาชุมนุมกันต่างหลบหลีกออกด้านข้างซึ่งมันทำให้เขาดูโดดเด่นมากยิ่งขึ้นกว่าเดิม

“เวรแล้วไง” จ้าวหยู่กัดฟัน ใบหน้าซีดเผือกไปทันที

“คุณคะ?” เหยาเจียมองมาราวกับได้พบคนเธอที่กำลังตามหาเธอชี้ไปที่จ้าวหยู่ให้ชายผมทองได้ดู “ตำรวจคนนี้แหละที่ขี่อูฐในวันนั้น ไปถามหาปัญหาจากเขาเลยสิ!”

“เอ่อ…” ในที่สุดชายผมทองก็คิดได้ว่าเขาได้ทำสิ่งที่ผิดพลาดลงไปเสียแล้ว ความกระวนกระวายในใจเกิดขึ้นตามมาในทันที เขาอาจจะถูกจ้าวหยู่ตบหน้าอีกก็ได้ ถ้าแผนครั้งนี้ล่ม เขาจะไม่มีทางรอดจากจ้าวหยู่ไปได้เลย!

ฮ่าวเจียจุนมองมาทางจ้าวหยู่ด้วยความรู้สึกไม่สบายใจ “นี่เราเลือกสารภาพรักผิดวันหรือเปล่านะ ทำไมถึงมีคนมาจากที่ก็ไม่รู้เยอะแยะเต็มไปหมด?”

“อืม” จ้าวหยู่มองไปที่เหยาเจียสลับกับหนุ่มคนรวยแล้วก็ชายผมทอง หลังจากผ่านช่วงเวลาอันยาวนาน เขาก็พูดขึ้นมาว่า “ไง ทุกคน ผมมานี่ก็เพราะ…มาหาหมอน่ะ!”

ชายผมทองเผลอทำเงินในมือร่วงลงพื้นไปทันทีที่ได้ยิน ส่วนคนที่มาพร้อมกับชายผมทองก็รีบคุกเข่าก้มเก็บเงินนั่น เหยาเจียจ้องมองมาอย่างไม่รู้ว่าควรจะทำอย่างไรต่อไปดี

“อืม” จ้าวหยู่เกาหัวไปมาในมือของเขำยังคงถือช่อดอกไม้อยู่ แต่มันก็เทียบอะไรไม่ได้กับดอดกุหลาบ 999 ดอกบนพื้นนี่เลย “คุณเหยาเจีย สวัสดีครับ! ที่จริงแล้วคือ…” ขณะที่จ้าวหยู่กำลังคิดหาคำพูดอยู่นั้น สายตาก็เหลือบไปมองฮ่าวเจียจุน แล้วก็เผลอคิดอะไรแบบเด็ก ๆ ขึ้นมาได้

เมื่อพิจารณาถึงสถานการณ์นี้ดูดี ๆ แล้ว เขาไม่สนว่าความคิดนั้นมันจะเด็กแค่ไหน ทุกอย่างน่าจะดีขึ้นถ้าลองทำดู! เมื่อคิดได้ดังนั้น จ้าวหยู่ก็รีบก้าวไปหำชายผมทองพร้อมกับตีไปที่ศีรษะของเขาด้วยช่อดอกไม้ ขณะที่กลีบดอกไม้กำลังร่วงหล่นลงมาและตะโกนไปว่า

“เห้ย! ไอ้อันธพาล นี่แกยังหาเรื่องหลอกลวงกันอยู่อีกหรือไง? คิดว่าฉันจะไม่กล้าพูดเรื่องพวกนี้ต่อหน้าคนเยอะล่ะสิ หืม?”

“อะ…อะไรนะ?” ชายผมทองตะลึงและจ้องมองมาที่จ้าวหยู่อย่างสงสัยผ่านตาบวม ๆ คู่นั้น “คุณหมายถึงอะไร?”

“ฉันหมายถึงอะไรน่ะเหรอ นี่แกต้องการชนะกันขนาดนั้นเลย?” จ้าวหยู่ตีเขาด้วยช่อดอกไม้นั่นอีกครั้ง เขากระซิบไปที่ชายผมทองว่า “เอาเงินไปแล้วรีบวิ่งซะ”

จากนั้นจ้าวหยู่หันกลับมามองที่หนุ่มคนรวยอีกครั้ง “คุณและพวกกำลังหลอกคุณเหยาเจียอยู่! อย่ามาทำไขสือไปหน่อยเลย”

“อะไรนะ!”เหยาเจียตกใจ

“เฮ้ คุณเป็นใครกัน ทำไมถึงมาใส่ร้ายกันแบบนี้?” ฮ่าวเจียจุนงงกับข้อกล่าวหา

“ฉันคือใครนะเหรอ?” จ้าวหยู่ยื่นตราตำรวจขึ้นมาพร้อมตะโกนว่า “ฉันก็เป็นตำรวจไงล่ะ!”

ทันทีที่จ้าวหยู่ตะโกนเสร็จเขาก็ส่งสัญญาณไปหาชายผมทอง เมื่อชายผมทองเห็นสัญญาณ เขาก็รีบวิ่งหนีออกไปพร้อมกับเงินในมือทันที

“หยุดนะ!” จ้าวหยู่แกล้งทำเป็นไล่ตามพวกของชายผมทองก่อนจะหยุดลงและปล่อยให้พวกนั้นวิ่งหนีไป

“นี่มันอะไรกัน?” ฮ่าวเจียจุนที่กำลังงงเอ่ยขึ้น “พวกเขาไม่ได้เรียกร้องเงินชดเชยจากคุณงั้นเหรอ?”

“ฮ่าฮ่า” จ้าวหยู่หัวเราะเสียงดังลั่น “นี่คุณยังแกล้งแสดงต่ออยู่อีกเหรอ? คุณคิดว่าพวกเราโง่หรือไง? กลุ่มคนพวกนั่นก็คือคนที่คุณว่าจ้างมาเองไม่ใช่หรือไง?” จ้าวหยู่หันไปหาเหยาเจีย “คุณเหยาเจีย อย่าไปหลงกลนะครับ เดี๋ยวคนพวกนั้นก็เอาเงินมาคืนเขาทีหลังอยู่ดี”

“โอ้…” เหยาเจียที่เริ่มคิดตามสถานการณ์ได้ก็มองไปทางฮ่าวเจียจุนด้วยสายตาที่แตกต่างไปจากเดิม

“นั่นไม่ใช่จริงนะ” ฮ่าวเจียจุนเริ่มเข้าใจเรื่องทั้งหมดได้แล้วแต่เขาก็ยังคิดไม่ตกว่าตัวเองกลายไปเป็นพวกต้มตุ๋นไปต้นแต่เมื่อไหร่