CD บทที่ 52 กฎของโลกใต้ดิน

เมื่อเห็นกระเป๋าเงินก้อนโตวางอยู่ตรงหน้าจ้าวหยู่ ทุกคนนสถานีตำรวจเงียบไป กลุ่มคนที่มารีดไถเงินต่างมองกระเป๋านั่นตาลุกวาว พร้อมกับอ้าปากค้างด้วยความตะลึง

“คุณจ้าวหยู่คะ ฉันไม่รู้จะหาคำพูดไหนมาพูดขอบคุณคุณได้เลยจริง ๆ” เชาเจียหยิงกล่าวด้วยน้ำเสียงจริงใจ “คุณต้องต่อสู้เพื่อปกป้องมือของฉัน ถ้าไม่ใช่เพราะคุณช่วยเอาไว้ ฉันคิดไม่ออกเลยว่าตอนนี้ตัวเองจะเป็นอย่างไร คุณสมควรที่จะได้รับเงินนี้ที่สุดแล้วค่ะ ถ้าคุณไม่รับเงินนี้ไป ฉันคงจะผิดหวังมากเพราะฉะนั้นได้โปรดรับเงินนี้ไปด้วยเถอะนะคะ!”

“อะแฮ่ม!!”

ก่อนที่จ้าวหยู่จะได้พูดอะไร หลิวชางฮูก็กระแอมขึ้นขัดจังหวะขึ้นมาเสียก่อน เขากระแอมพร้อมกับก้าวเท้ามาข้างหน้าเพื่อพูดคุยกับเชาเจียหยิง

“คุณผู้หญิง คุณไม่สามารถทำแบบนี้ได้นะครับ พวกเรามีกฎข้อบังคับใช้ในกองตำรวจอยู่ ถ้าหากจ้าวหยู่ยอมรับเงินก้อนนี้ไป ผมเกรงว่ามันจะขัดต่อกฎข้อบังคับของพวกเราน่ะสิครับ!”

“แกน่ะหุบปากไปเลย!” จ้าวหยู่โพล่งออกมาในทันทีเพื่อหยุดการกระทำของหลิวชางฮู “เรื่องของฉัน คนอื่นไม่เกี่ยว”

“นี่แก!” หลิวชางฮูกำลังจะหันกลับไปจ้องเขม็งจ้าวหยู่แต่จ้าวหยู่ไม่สนใจก้าวเท้าไปข้างหน้าพร้อมผลักหลิวชางฮูออกไปทางด้านข้างเสียก่อน

“แกอิจฉาฉันล่ะสิที่เขาเอาเงินมาให้ฉันล่ะสิ หึหึ”

“แก!!” ใบหน้าของหลิวชางฮูขึ้นสีตามคำพูดของจ้าวหยู่

“คุณเชาครับ…” จ้าวหยู่ส่งยิ้มให้เชาเจียหยิงพร้อมกับคว้ามือของเธอมาจับเอาไว้ “หัวหน้าทีมของเราอยู่ตรงนี้ ผมเองก็คงจะกระทำการที่ขัดต่อกฎข้อบังคับไม่ได้ซะด้วย ถ้าผมยอมรับเงินของคุณไปตอนนี้ ผมต้องถูกลงโทษแน่ ๆ…”

“อา..งั้นฉันควรทำยังไงดีล่ะคะ?” ใบหน้าของเชาเจียหยิงเริ่มแสดงอาการกระวนกระวายใจออกมา “ฉันต้องขอโทษจริง ๆ นะคะ คุณจ้าวหยู่ ฉันไม่รู้ว่าคุณจะไม่สามารถรับเงินได้ ฉันเพียงแค่ต้องการจะตอบแทนคุณก็เท่านั้น”

“ถ้าผมไม่รับเงินก้อนนี้ไว้คุณคงจะเสียใจมาก ถูกต้องไหมครับ?”

“ใช่เลยค่ะ!” เธอพยักหน้ารับอย่างรวดเร็ว “คุณต้องรับไปนะคะ!”

“ถ้าอย่างนั้น…” ในที่สุดจ้าวหยู่ก็ยอมปล่อยมือของเธอพร้อมกับหันไปหยิบปากกาและกระดาษขึ้นมา “ถ้าคุณเขียนข้อความลงไปว่าเป็นเงินรางวัลมอบให้แบบความสมัครใจ ก็น่าจะเป็นเหตุผลเพียงพอที่ผมจะสามารถรับเงินนี้เอาไว้ได้ แถมยังไม่ขัดต่อกฎที่จะทำให้ถูกลงโทษอีกด้วยนะครับ!”

มีเสียงอึกทึกดังขึ้นมาในทันทีกับการกระทำไม่คาดคิดของจ้าวหยู่ แม้ว่าการทำลายลักษณ์อักษรจะไม่ขัดต่อกฎข้อบังคับกองตำรวจก็จริงแต่การกระทำเช่นนี้อาจส่งผลให้ภาพลักษณ์ของทางหน่วยเสื่อมเสียชื่อเสียงก็เป็นได้!

“จ้าวหยู่! แก!” หลิวชางฮูจ้องมองจ้าวหยู่ด้วยตาเขียวทันที เขาตะโกนใส่จ้าวหยู่ “แกกล้าที่จะรับเงินนี้ไปได้อย่างไรกัน! รู้ไหมว่าแกกำลังทำให้ชื่อเสียงของสถานีเราต้องแปดเปื้อนขนาดไหน!”

“คุณตำรวจคะ…” ก่อนที่จ้าวหยู่จะได้เถียงอะไรกลับไป เป็นเชาเจียหยิงที่พูดขัดขึ้นมาเสียก่อน “ฉันไม่ได้มาที่นี่เพื่อสบประมาทชื่อเสียงของตำรวจแต่อย่างใด ฉันแค่ต้องการแสดงความขอบคุณก็เท่านั้นเองนะคะ เงินนี้เป็นเพียงเรื่องเล็กน้อยที่ฉันจะสามารถตอบแทนคุณจ้าวหยู่ได้ ที่ออสเตรเลียใคร ๆ ก็ทำกันทั้งนั้นนะคะคุณตำรวจ” เธอหันไปพูดกับหลิวชางฮู “งั้นเอาแบบนี้เป็นไงคะ หลังจากฉันเสร็จธุระเรื่องของคุณพ่อแล้ว ฉันจะทำป้ายขอบคุณส่งมาที่สถานีตำรวจนี้พร้อมกับข้อความ ‘มอบเงินรางวัล 100,000 หยวน ให้กับนายตำรวจจ้าวหยู่’”

ด้วยวิธีนี้จะทำให้จ้าวหยู่สามารถรับเงินจำนวนมหาศาลนี้ได้ด้วยเหตุผลที่สมบูรณ์แบบที่สุด

“หลิว!” จ้าวหยู่รู้สึกยินดีกับตัวเองเป็นอย่างยิ่งที่จะได้รับเงินก้อนใหญ่นี้มาแบบง่าย ๆ เขาหันไปพูดดูถูกหลิวชางฮูในทันที “ฉันก็ไม่อยากจะพูดแบบนี้หรอกนะแต่แกไม่ต้องการป้ายขอบคุณนี่หรอกใช่ไหม? แกคงไม่ต้องการให้หน่วยเรามีชื่อเสียงแปดเปื้อนสินะ?”

'แก! จ้าวหยู่!! แกมันหน้าด้านไร้ยางอายจริง ๆ!!' หลิวชางฮูก้มหน้ากัดฟันด้วยความโกรธ นอกจากจากคา ว่า ‘ไร้ยางอาย’ เขาไม่สามารถพูดอะไรออกไปได้เลย

จ้าวหยู่ยอมรับใบประกาศที่เชาเจียหยิงเขียนให้เมื่อสักครู่นี้พร้อมกับกระเป๋าเงินรางวัลและยังคงจับมือเอาไว้ไม่ยอมปล่อยอีกตามเคย

เชาเจียหยิงมอบนามบัตรของเธอให้กับจ้าวหยู่ไปเผื่อว่าในอนาคตข้างหน้า ถ้าหากเขาต้องการความช่วยเหลือ เธอก็ยินดีให้ความร่วมมือกับเขาในทันที

จ้าวหยู่กล่าวขอบคุณเธออีกครั้งก่อนที่เธอและชายชุดดำจะก้าวออกจากสถานีตำรวจไป

จ้าวหยู่ต้องการกลับไปแค่นแคะหลิวชางฮูต่อแต่ชายผมทองก็มาหยุดการกระทำของเขาเอาไว้เสียก่อน

“คุณตำรวจครับ ตอนนี้คุณเองก็มีเงินจำนวนมากพอแล้ว ทำไมคุณไม่คิดว่าพวกเราควรจะ…” เขายื่นมือไปหน้าจ้าวหยู่อีกครั้ง

ใบหน้าที่สดใสของจ้าวหยู่แปรเปลี่ยนเป็นมืดมนลงไปในทันที “แกคิดดีแล้วใช่ไหม?”

“ใช่ครับ!” ชายผมทองพยักหน้า “ผมคิดดีแล้ว!”

“แกตัดสินใจจะรีดไถเงินจากฉันจริง ๆ ใช่ไหม?”

“ครับ!”

“ฮึ่ม…”

ความเย็นชากำลังแสดงออกมาผ่านทางสายตาของจ้าวหยู่ เขาโยนกระเป๋าลงบนโต๊ะพร้อมกับเปิดดูของด้านใน ในนั้นมีถุงบรรจุเอาไว้ 10 ถุง นั่นหมายความว่าแต่ละถุงจะมีเงินอยู่ 10,000 หยวน

“เจ้ามือใหม่” จ้าวหยู่หันไปพูดกับชายผมทอง “จำไว้นะว่าแกเป็นคนเลือกเส้นทางของตัวแกเอง อย่ามาเสียใจที่หลังแล้วกันที่เลือกแบบนี้!”

“เอิ่ม…คือ…” ชายผมทองดูลังเลไปทันทีเมื่อได้ยินคำขู่จากจ้าวหยู่

“เอ้า!!” จ้าวหยู่โยนถุงเงินไปกองข้างหน้าชายผมทอง “10,000 หยวน เอาไปไม่ต้องทอน!”

“อะไรนะ?! ว้าว!”

ความโกลาหลเริ่มเกินขึ้นในสถานีตำรวจอีกครั้ง ตำรวจทุกคนกำลังสับสนและไม่มีใครเข้าใจว่าจ้าวหยู่กำลังคิดที่จะทำอะไรกันแน่ พวกเขาตกลงกันไว้ที่แค่ 2,000 หยวน แล้วทำไมเขาถึงให้เงินไปตั้งมากมายขนาดนี้กัน เขาโง่หรือเปล่า?

“ลูกพี่ ผมรับมันไม่ได้หรอกครับ” ชายผมทองดูเหมือนจะตระหนักอะไรได้บางอย่างเลยรีบปัดมือปฏิเสธไปในทันที “เราตกลงกันแค่ 2,000 เท่านั้น ผมไม่อาจขอมากกว่านี้ไปได้หรอกครับ!”

*ปัง!!*

จ้าวหยู่ทุบมือลงบนโต๊ะทำให้ชายผมทองสะดุ้งตกใจกลัว “ให้ตายสิ นี่แกกำลังดูถูกกันอยู่หรือไง? ให้ 10,000 ก็คือ 10,000 สิ ฉันจะกล้าเอาเงินคืนหลังจากที่พูดไปแล้วได้ยังไงกัน?”

“งั้นผมควร…” ชายผมทองไม่อาจเชื่อได้ว่าเกิดอะไรขึ้น ณ ตอนนี้ หลังจากขบคิดอยู่สักครู่ เขาก็เลือกที่จะคว้าเงินกองนั้นมาไว้กับตัว

“หึหึ…” จ้าวหยู่ส่ายหัวไปมาพร้อมกับหัวเราะด้วยน้ำเสียงที่ไม่ค่อยจะเป็นมิตรมากเท่าไหร่นัก ชายผมทองรีบหุบมือตัวเองกลับไปทันทีด้วยความกลัว

“เจ้ามือใหม่!” จ้าวหยู่คว้าชายคอเสื้อชายผมทองและกล่าวถามอย่างรุนแรงว่า “แกสามารถเอาเงิน 10,000 หยวนนี้ไปใช้ได้เลยแต่แกรู้จักกฎของโลกใต้ดินไหม?”

“อะไรนะครับ! กฎอะไร?!” ชายผมทองประหลาดใจ เขาไม่คิดมาก่อนว่าตำรวจจะสามารถพูดจาเกี่ยวกับกฎของโลกใต้ดินอะไรแบบนี้กับประชาชนทั่วไปได้

“ริมฝีปากแดงก่ำ, กริชขาว, นิ้วทองคำ” จ้าวหยู่บุ้ยปาก “นี่แหละกฎของโลกใต้ดิน ถ้าต้องการเงินของฉันก็ต้องทำตามสิ่งที่ฉันเลือกให้ซะก่อน ฉันจะเลือกอันที่เบาที่สุดให้เอง ว่าไง สนใจไหม?”