CD บทที่ 27 ข้ามลำดับบัญชาการ

ในตอนแรกที่จ้าวหยู่ไม่สามารถค้นหาข้อมูลเกี่ยวกับการแข่งขันเปียโนในครั้งนั้นได้เลย เขาคิดว่าเขาอาจจะต้องเข้าไปคุยกับเหยื่อทั้งสามคนด้วยตัวเอง เผื่ออย่างน้อยพวกเธออาจจะพอจำอะไรสำคัญ ๆ ได้บ้าง

แต่เมื่องลองพิจารณาดูดี ๆ อีกที เขาก็ล้มเลิกความคิดนั้นไป หลังจากได้รู้ข้อมูลที่ได้จากการดักฟังพบว่า ตอนนี้คูปิงได้ส่งสมาชิกในทีมตัวเองไปเฝ้าระวังเหยื่อทั้งสามคน ถ้าเกิดจ้าวหยู่เข้าพบทั้งสามคนในตอนนี้แล้วล่ะก็ คูปิงจะรู้ได้ทันทีว่าตอนนี้จ้าวหยู่รู้อะไรเพิ่มมาบ้าง

ถ้าคูปิงสามารถจับทิศทางการสืบสวนของจ้าวหยู่ได้ ผลลัพธ์ที่ตามมาอาจจะเป็นโชคร้ายสำหรับเขาแต่พระเจ้ายังคงเข้าข้างเขาอยู่เสมอ ในช่วงเวลาที่จ้าวหยู่หมดหนทาง หลี่เบ่ยหนีก็โทรเข้ามาพร้อมบอกว่าเธอได้ข้อมูลจากการแข่งขันครั้งนั้นมาแล้วเรียบร้อยแล้ว!

จ้าวหยู่มีความสุขมากเมื่อได้ยินเช่นนั้น เพื่อให้การตรวจสอบข้อมูลครั้งนี้เป็นความลับ พวกเขาทั้งสองคนไม่ได้นัดพบกันที่สถานีตำรวจแต่ไปนัดเจอกันที่ร้านอาหารที่ไม่ไกลจากสถานีตำรวจมากนัก พวกเขาทั้งคู่ทำตัวราวกับเป็นสายลับ

“เยี่ยมยอดมาก!” จ้าวหยู่ยกย่องความสามารถของหลี่เบ่ยหนี “ถ้าไม่ได้เธอเข้ามาช่วย ฉันลำบากแน่ เธอนี่มันน่าทึ่งจริง ๆ!”

“ไม่ขนาดหรอกค่ะ” หลี่เบ่ยหนียิ้มกลับ “ฉันมาจากหน่วยสารสนเทศของโรงเรียนตำรวจเชียวนะคะ ถ้าเรื่องแค่นี้ฉันไม่สามารถทำได้ ฉันจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหนกัน”

“ได้ทีก็เอาใหญ่เลยนะ” จ้าวหยู่โต้กลับแบบหยอก ๆ แต่เขาก็ยังสงสัยอยู่ดีว่าเธอไปหาข้อมูลพวกนี้มาจากไหน

“แล้วเธอไปเอาข้อมูลพวกนี้มาจากไหน ฉันค้นหาข้อมูลนี้ทั่วอาคารเรียนดนตรีแต่ก็ไม่พบอะไรเข้าสักอย่าง เธอทำได้อย่างไร?”

“ฉันดึงข้อมูลมาจากบันทึกภายในเมืองค่ะแต่ถ้าให้พูดจริง ๆ แล้วล่ะก็...” หลี่เบ่ยหนีลดเสียงเบาลงและพูดว่า “ตัวฉันเองก็เป็นแค่เจ้าหน้าที่ฝึกงานธรรมดา ๆ ไม่มีอำนาจมากพอที่จะเข้าถึงข้อมูลในระบบพวกนี้ได้ ดังนั้นฉันเลยใช้ไอดีและพาสเวิร์ดของหัวหน้าทีมเหมามาดึงข้อมูลค่ะ คุณอาจจะต้องช่วยฉันตอบคำถามเรื่องนี้ในภายหลังนะคะ”

“อะไรนะ!!” จ้าวหยู่ลุกพรวดพราดตกใจทันทีเมื่อได้ยิน แม้ว่าเขาจะไม่ได้เข้าอบรมอะไรเกี่ยวกับตำรวจมาเลยก็ตาม แต่เขาก็พอรู้เรื่องระบบเหล่านี้เป็นอย่างดีอยู่เหมือนกัน

การจะดึงข้อมูลจากที่ต่าง ๆ ออกมาเป็นขั้นตอนพื้นฐานสำหรับตำรวจที่ต้องการใช้ข้อมูลของแผนกอื่น ๆ เมื่อหน่วยนั้นรับทราบการร้องขอก็จะสามารถดึงข้อมูลนั้นออกมาเพื่อแบ่งปันการทำงานได้ตามต้องการแต่ข้อมูลส่วนมากเป็นข้อมูลความลับที่ต้องปกปิดต่อสาธารณะชนและจะมีเรื่องกฎหมายเข้ามาเกี่ยวข้องกับบุคคลที่ทำการดึงข้อมูลนั้น ๆ ออกมาใช้ จึงมีเจ้าหน้าที่ไม่กี่คนที่จะสามารถเข้าถึงข้อมูลเหล่านั้นมาได้ หากคุณมีอำนาจหรือยศมากเท่าไหร่ การเข้าถึงข้อมูลก็จะมากขึ้นตามลำดับขั้นไปเช่นกัน

ด้วยเหตุนี้เอง การใช้ชื่อของผู้อื่นในการเข้าถึงข้อมูลจึงถือเป็นความผิดที่ร้ายแรง แล้วการใช้ข้อมูลของผู้ที่มีอำนาจสูงกว่าตัวเองถือเป็นความผิดทางอาญาและเนื่องจากหลี่เบ่ยหนีไปใช้รหัสของหัวหน้าทีมเหมาเข้า ความผิดนั้นก็เห็นได้ชัดเจนอยู่แล้วและถึงแม้ตัวหัวหน้าทีมเหมาเองจะยินยอมภายหลังแต่ก็ยังส่งผลกระทบกับหลี่

เบ่ยหนีอยู่ดี

“ให้ตายสิ! แล้วเธอไปได้ไอดีและพาสเวิร์ดเขามาได้ยังไงกัน?” จ้าวหยู่ถามอย่างกังวล

“ก็คุณเหมาไม่ค่อยระวังพวกข้อมูลการใช้งานเท่าไหร่นักค่ะ เป็นเรื่องง่ายมากที่ฉันจะรู้” หลี่เบ่ยหนียังคงมีท่าทีสงบนิ่ง

“เธอบ้าหรือเปล่าเนี่ย ห๊ะ! รู้ตัวไหมว่าทา อะไรลงไป! ถ้าพวกเขาสอบสวนเรื่องพวกนี้ พวกเราก็จบสิ้นกันพอดี!” จ้าวหยู่เกาศีรษะไปมาอย่างร้อนรน

“ก็คุณบอกว่ากำลังรีบนี่คะ! ฉันเลยต้องหาทางช่วยคุณนี่ไง” หลี่เบ่ยหนียังคงสงบนิ่งไม่เปลี่ยนแปลง “รุ่นพี่ คุณต้องไขคดีนี้ให้สำเร็จให้ได้นะคะ! ถ้าคุณไขคดีนี้ไม่ได้ คุณต้องรับผิดชอบชีวิตที่เหลือของฉันเลยนะคะ!”

“เยี่ยม! ฟังดูเข้าท่านี่ งั้นวันนี้ฉันคงไม่ต้องพูดขอบใจเธอแล้วแหละ นับตั้งแต่ตอนนี้เธออยู่ภายใต้ความดูแลของฉันแล้ว ถ้าเมื่อไหร่ที่มีปัญหา เธอแค่เรียกหาฉันก็พอ” จ้าวหยู่ตบไหล่หลี่เบ่ยหนีไปเบา ๆ “ไม่ต้องห่วง มันก็แค่เรื่องจากเบื้องบนฉันจัดการเอง” จ้าวหยู่กำลังพูดให้กำลังใจพร้อมตบไปที่อกตัวเองเบา ๆ

“เดี๋ยวฉันจะไปคุยกับคุณเหมาเมื่อสิ้นสุดคดีนี้เอง ไม่ว่ายังไงฉันเองก็มั่นใจว่าเขาน่าจะพอช่วยเหลือพวกเราได้บ้าง แต่ถ้าไม่ ฉันค่อยออกจากงานตำรวจไปพร้อม ๆ กับเธอเอาก็ได้ เราจะแชร์ผลลัพธ์นั้นด้วยกัน โอเค้?”

คำพูดที่ฟังดูชวนอบอุ่นนั้นออกมาจากตัวของจ้าวหยู่ ชายหนุ่มที่เธอแอบหลงรักยิ่งทำให้เธอรู้สึกชอบเขามากไปกว่าเดิมเสียอีก ถึงแม้ว่าคำพูดหล่านั้นอาจจะเป็นแค่การแสดงของเขา แต่เธอก็รู้สึกคุ้มค่ามากพอแล้วกับความพยายามที่เธอทำมา

“รุ่นพี่คะ เอ่อ ความจริงฉันยังพูดไปไม่หมด” หลี่เบ่ยหนีหน้าแดงเล็กน้อยขณะพูด “ฉันไม่ได้โง่ขนาดที่จะใช้ข้อมูลของหัวหน้าเหมาเพื่อดึงข้อมูลออกมาเพียงอย่างเดียวหรอกนะคะ ฉันแอบปล่อยไวรัสลงไปด้วยและทำการล้างประวัติค้นหาข้อมูลต่าง ๆ เอาไว้แล้ว ถ้าเบื้องบนไม่ส่งคนตรวจสอบให้ละเอียด พวกเขาก็จะไม่มีทางเจอร่องรอยที่ฉันค้นหาเอาไว้ก่อนหน้านี้ได้ค่ะ!”

“โอ้…” จ้าวหยู่อ้าปากค้างอย่างตกใจก่อนจะหัวเราะตามมา “เธอนี่นะ เจ้าเล่ห์ไม่เบาเหมือนกันแหะ ฉันเกือบจะโดนเธอหลอกอยู่แล้วนะเนี่ย ให้ตายสิ ฮ่า ๆ ๆ แต่ก็ดีแล้วล่ะ ทำดีมากยัยหนู!”

เพื่อหลีกเลี่ยงสถานการณ์ที่น่าอึดอัดใจเล็กน้อยตรงหน้า หลี่เบ่ยหนีเลยเบี่ยงประเด็นไปคุยเรื่องอื่น

“รุ่นพี่ ฉันรู้สึกหิวแล้ว คุณจะเลี้ยงอาหารฉันสักหน่อยได้ไหมคะ?”

“ได้สิ ได้เลย! ฉันก็ไม่ได้แล้งน้ำใจอะไรขนาดนั้นหรอกนะ!”

จ้าวหยู่รีบพยักหน้าตอบตกลงพร้อมส่งเสียงดังเรียกพนักงานทันที

ถึงแม้จ้าวหยู่จะเป็นอันธพาลจากข้างถนนมาก่อน ใครคือศัตรูเขาก็ไม่ไว้หน้าทั้งนั้นแต่เขาเป็นคนที่ใจกว้างมากกับคนใกล้ชิดที่สนิทสนม ในครั้งนี้หลี่เบ่ยหนีช่วยเหลือเขาเอาไว้มาก ดังนั้นเขาเลยเลือกที่ตอบแทนเธอดี ๆ กลับไป

หลังจากนั้นไม่นาน ชุดอาหารสุดหรูถูกมาวางไว้ข้างหน้าทั้งคู่อย่างมากมาย มีทั้งเสต็ก สลัด และหอยเป๋าฮื้อ

ช่างเป็นอะไรที่น่าแปลกใจ หลี่เบ่ยหนีรู้สึกตาลายเล็กน้อย เธอพูดขึ้นมาว่า

“ฉันไม่สามารถกินทั้งหมดนี่ได้หรอกนะคะ!”

จ้าวหยู่จ่ายค่าอาหารในครั้งนี้ไปประมาณ 1,000 หยวน นั้นเป็นวิธีเลี้ยงดูที่เขาเติบโตมา ใครทำดีกลับเขาแม้จะเล็กน้อย เขาก็พร้อมตอบแทนคืนกลับไปร้อยเท่าพันเท่า

ในขณะที่พวกเขากำลังเพลิดเพลินกับมื้ออาหาร จ้าวหยู่ก็อดความอยากรู้ไว้ไม่ได้ เขาถามหลี่เบ่ยหนีไปอย่างแปลกใจ

“ถึงแม้ข้อมูลพวกนี้จะมาจากบันทึกประจำเมือง ทำไมพวกเขาถึงยังมีข้อมูลที่เก่าขนาดนี้อยู่กัน?”

“แน่นอนว่าพวกเขาต้องมีมันอยู่แล้ว!” หลี่เบ่ยหนีตอบกลับ “แม้ว่าการประกวดครั้งนี้จะจัดขึ้นในนามโรงเรียนฉินชานก็ตามแต่ผู้สนับสนุนหลักคือสำนักงานวัฒนธรรมและการศึกษาขั้นพื้นฐานของเมือง หนึ่งในเจ้าของงานก็คือผู้จัดกิจกรรมนี้เช่นกัน คุณจะเห็นได้ชัดจากบันทึกข้อมูลเหล่านี้”

“โอ้…” สิ่งที่หลี่เบ่ยหนีพูดมา มันได้กระตุ้นความสนใจของจ้าวหยู่ได้อย่างมหาศาล

“แล้วดูนี่สิคะ” หลี่เบ่ยหนีมองไปรอบ ๆ เพื่อให้แน่ใจว่าไม่มีใครแอบมองอยู่ จากนั้นก็ดึงโทรศัพท์ตัวเองออกมาและโชว์รูปอะไรบางอย่างให้จ้าวหยู่ดู

“นี่เป็นเพียงข้อมูลการแข่งขันเปียโนครั้งที่สิบที่จัดขึ้นโดยโรงเรียนฉินชานแต่มันไม่ค่อยจะสมบูรณ์มากเท่าไหร่ ข้อมูลที่มีมีเพียงรายชื่อผู้เข้าแข่งขันสิบคนสุดท้ายเท่านั้น นี่ค่ะ”

จ้าวหยู่มองดูตามอย่างระมัดระวัง เขาสามารถพบรายชื่อของเหยื่อ จากคดีมือที่หายไปนี้ได้อย่างรวดเร็ว พวกเธอทั้งหมดมีรายชื่ออยู่ในนี้! ไม่เพียงเท่านั้น ทั้งสามชื่อยังมีอันดับติด ๆ กันด้วย

“หลัวเหม่ยนา 1,336 คะแนน อันดับที่ 4

หยวนหลีลี่ 1,057 คะแนน อันดับที่ 5

เกาเทียน 1,0208 คะแนน อันดับที่ 6“

“เป็นยังไงบ้างคะ” หลี่เบ่ยหนียิ้มกว้าง “สัญชาตญาณของคุณถูกต้องจริง ๆ ด้วยค่ะ พวกเธอทั้งสามคนมีส่วนเกี่ยวข้องกับ

การแข่งขันเปียโนเหมือนกัน!”

“เรื่องนั้นมันแน่นอนอยู่แล้ว!” จ้าวหยู่สรรเสริญตัวเองภายในใจ รายชื่อด้านหน้าเป็นบทพิสูจน์ให้เห็นได้เป็นอย่างดีว่าเขากำลังมาถูกทาง คนร้ายเองก็จะต้องมีรายชื่ออยู่ในนี้ด้วยแน่ ๆ !

จ้าวหยู่ไล่สายตาอ่านรายชื่ออื่น ๆ อย่างละเอียดถี่ถ้วน แต่ก็ไม่มีชื่อใดที่โดดเด่นขึ้นมาในหัวของเขาเลย

แล้วในนี้ใครกันที่เป็นคนร้าย?!