บทที่ 15 แอนนา

บทที่ 15 แอนนา

"ฝ่าบาท ข้าอธิบายได้!" ไลล์รีบยกมือขึ้นเพื่อแสดงความบริสุทธิ์ใจทันที

ไอรีนแค่นเสียงอย่างรำคาญ ลุกขึ้นนั่ง และม่านตาเรียวรีของเธอก็กลับเป็นปกติ

เธอรู้สึกตัวตื่นตั้งแต่ตอนที่ไลล์เดินเข้ามาใกล้แล้ว พอลืมตาขึ้นเห็นไลล์จ้องมองเธออย่างอยากรู้อยากเห็น ก็อดรู้สึกโมโหไม่ได้

ไลล์ชักจะลามปามมากขึ้นเรื่อยๆ เริ่มจากบุกรุกวังหลวง แล้วยังมาแอบดูราชินีอีก เขาคิดว่าข้าจะไม่โกรธจริงๆ หรือไง?

ไอรีนกำลังจะแผลงฤทธิ์ แต่แล้วก็สังเกตเห็นแววตาแปลกๆ ของไลล์จนต้องชะงัก เธอเอื้อมมือไปแตะแก้มและพบว่าผ้าคลุมหน้าของเธอหลุดออกไปแล้ว

เธออดไม่ได้ที่จะเหลือบมองไลล์ ก่อนจะหันหน้าหนี

นี่เป็นครั้งแรกที่ไลล์ได้เห็นสีหน้าไร้ที่พึ่งและหวาดหวั่นของราชินี ปกติแล้วเธอจะดูสง่างามและน่าเกรงขามอยู่เสมอ

เขารู้สึกว่าควรพูดอะไรสักอย่าง จึงกระแอมแก้เก้อสองสามครั้งแล้วเอ่ยขึ้น "ฝ่าบาท โดยส่วนตัวแล้วกระหม่อมคิดว่าเกล็ดมังกรก็สวยดีนะพะยะค่ะ"

ไอรีนหันขวับมาจ้องเขม็ง

เขาพล่ามเรื่องไร้สาระอีกแล้ว

ไลล์อธิบายต่อ "ในอดีต ผู้คนหวาดกลัวอสูรกายขนาดยักษ์อย่างมังกร และแน่นอนว่าพวกเขาก็ย่อมหวาดกลัวทุกสิ่งที่เกี่ยวข้องกับมัน แต่พอมังกรปราชญ์เข้ามาตั้งถิ่นฐานที่นี่ ผู้คนก็เริ่มเข้าใจพวกมังกรมากขึ้น รู้ว่าพวกมันไม่ได้อารมณ์ร้ายเหมือนข่าวลือ อย่างน้อยก็พวกฝ่ายธรรมะ"

ไอรีนหันกลับมาเล็กน้อย ตั้งใจฟังสิ่งที่เขาพูด

"ตอนนี้ สิ่งของที่เกี่ยวกับมังกรกำลังเป็นที่นิยมมากขึ้นเรื่อยๆ ในอาณาจักรดรากูนอฟ" ไลล์เล่าอย่างออกรส "เกล็ดมังกรที่ลอกคราบแล้วขายได้ราคาสูงลิ่วในตลาดมืด รอยเท้าที่ขุดจากพื้นดินกลายเป็นของสะสมของพวกขุนนาง และทุกวันนี้จิตรกรต่างพากันต่อคิวเพื่อวาดภาพเหมือนของมังกร"

ไอรีนตระหนักถึงการเปลี่ยนแปลงเหล่านี้ดี เพราะวัฒนธรรมของมังกรและมนุษย์กำลังค่อยๆ ผสมผสานกลมกลืนกัน เธอจึงอดพยักหน้าตามไม่ได้

"ข้าคิดว่าหากข่าวเรื่องผลข้างเคียงของเวทปราบมังกรแพร่งพรายออกไป คงจะสร้างความตื่นตระหนกอยู่ช่วงหนึ่ง" ไลล์กล่าว "แต่การมีลักษณะของมังกรปรากฏบนร่างกายอาจทำให้เวทมนตร์นี้ได้รับความนิยมยิ่งกว่าเดิมก็ได้ เพราะมันดูเท่ระเบิดไปเลย ข้าคนหนึ่งล่ะที่หวังว่าจะมีเกล็ดมังกรขึ้นที่หลังเหมือนรอยสัก เวลาถอดเสื้อโชว์ พวกทหารใหม่ต้องเทิดทูนบูชาข้าแน่ๆ"

"เจ้าจะทำตัวจริงจังหน่อยไม่ได้หรือไง?" ไอรีนกลอกตามองบน พูดไม่ออกที่ความคิดแรกของไลล์ดันเป็นเรื่องพรรค์นี้

ไลล์ทำตาโตแล้วแย้งว่า "ข้าจริงจังมากนะ... ผลข้างเคียงที่ส่งผลต่ออารมณ์และกระตุ้นความต้องการทำลายล้างมันไม่ได้รุนแรงนัก แต่ในสนามรบ รูปลักษณ์แบบนั้นมันเหมือนการมอบสถานะ 'วีรบุรุษ' ให้กับทหาร เหรียญย่อมมีสองด้านเสมอไม่ใช่เหรอ...?"

"พอได้แล้ว หยุดพูดเถอะ" ไอรีนขัดจังหวะ "ข้าจะหาวิธีแก้ไขให้ได้ อย่างน้อยก็เพื่อลดผลกระทบด้านลบของมัน"

ถ้าไม่รีบให้เขาหุบปาก อีกเดี๋ยวคงฟังดูเหมือนว่าผลข้างเคียงของเวทปราบมังกรกลายเป็นเรื่องประเสริฐไปเสียฉิบ

อย่างไรก็ตาม เมื่อเห็นทัศนคติของเขา เธอก็รู้สึกโล่งใจขึ้นมาเปราะหนึ่ง

อย่างน้อยหมอนี่ก็ไม่ได้รังเกียจ

นั่นสินะ ก็เขาคือไลล์นี่นา

ทันใดนั้น เธอก็ฉุกคิดบางอย่างขึ้นมาได้และจ้องมองไลล์ "เดี๋ยวสิ เจ้าหมายความว่าเจ้ายังไม่แสดงอาการมังกรภิวัตน์งั้นรึ?"

"ใช่ มังกรปราชญ์ไม่ได้บอกท่านเหรอ?" ไลล์เลิกคิ้วด้วยความแปลกใจ

ไอรีนลุกขึ้นยืนทันทีและออกคำสั่งอย่างตื่นเต้น "ไลล์ ถอดเสื้อผ้าของเจ้าออกซะ!"

หา เอาอีกแล้วเหรอ?

ไอรีนขยับเข้ามาใกล้อย่างหมดความอดทน เอื้อมมือจะดึงเสื้อผ้าของไลล์ออก

เธอไม่คาดคิดมาก่อนว่าคำตอบที่เธอขบคิดมาหลายวันจะอยู่ที่ตัวไลล์ เป็นเครื่องยืนยันคำพูดของมังกรปราชญ์ได้อย่างดี

ไลล์จำใจต้องถอดเสื้อออกแล้วโยนมันไปด้านข้าง

ท่อนบนที่เต็มไปด้วยรอยแผลเป็นของเขาปรากฏต่อสายตาไอรีนอีกครั้ง

นิ้วที่ค่อนข้างเย็นของไอรีนสัมผัสลงบนหน้าอกของเขา ราวกับกำลังควบคุมเครื่องมือที่แม่นยำ พลังเวทไหลเวียน เผยให้เห็นวงจรเวทมนตร์บนร่างกายของไลล์อย่างรวดเร็ว

"ไลล์ อีกไม่กี่วันข้างหน้า เจ้าต้องตามข้ามาทำการทดลองบางอย่าง" ไอรีนมีความคิดใหม่ผุดขึ้นมา จิตใจเบิกบานขึ้นและดวงตาเป็นประกาย "เจ้าต้องเข้ามาในวังทุกเช้าตอนรุ่งสาง ห้ามสายเด็ดขาด นี่ถือเป็นการไถ่โทษของเจ้า"

ไลล์สงสัยว่าที่เขามีภูมิคุ้มกันต่อผลข้างเคียงของเวทปราบมังกรน่าจะเป็นเพราะ "พร" ที่ได้รับมา แต่ไอรีนอาจค้นพบองค์ความรู้ใหม่ๆ จากร่างกายของเขาได้ เขาจึงพยักหน้าตกลง

ไอรีนเห็นว่าใกล้รุ่งสางแล้วจึงเร่งเร้า "ใส่เสื้อผ้าแล้วลักลอบออกไปเงียบๆ อย่าให้ใครเห็นเข้าล่ะ"

นี่มันสถานการณ์บ้าอะไรกันเนี่ย?

"ได้เลย" ไลล์สวมเสื้อ เตรียมปีนออกทางหน้าต่าง แล้วจู่ๆ ก็นึกอะไรขึ้นมาได้จึงหันกลับไปมองไอรีน

อืม ทำไมสภาพข้าถึงดูเหมือนพวกผู้ชายที่แอบมาเป็นชู้ตามบ้านคนอื่นจังนะ?

ปีนเข้าหาตอนดึก แล้วจากไปตอนรุ่งสาง แถมยังออกทางหน้าต่างอีกต่างหาก

ไอรีนเห็นเขาชะงักจึงเร่งอีกครั้ง "รีบไปเร็วเข้า เดี๋ยวคนจะเริ่มพลุกพล่านแถวนี้แล้ว"

ไลล์ส่ายหัว ปีนออกนอกหน้าต่าง ขึ้นไปบนชายคา แล้วจากไปอย่างเงียบเชียบที่สุดเท่าที่จะทำได้

โชคดีที่เขาออกจากวังได้สำเร็จ ไม่อย่างนั้นพวกขุนนางคงหาเรื่องมาครหาได้อีกแน่

หลายวันต่อมา ไลล์ปฏิบัติตามคำสั่ง เข้าวังทุกเช้าตรู่และกลับออกมาในตอนเย็น เพื่อให้ความร่วมมือกับการทดลองของไอรีน

แต่ครั้งนี้เขาได้รับคำสั่งอย่างเป็นทางการจากไอรีน ดังนั้นจึงไม่ถือว่าเป็นการบุกรุก

ในช่วงเวลานี้ ไลล์ไม่มีเวลาไปดูแลกองพันปราบมังกร จึงได้แต่มอบอำนาจชั่วคราวให้มังกรปราชญ์ดูแลแทน

มังกรปราชญ์เองก็มีบารมีสูงในกองทัพ เชื่อว่าคงไม่มีปัญหาอะไรเกิดขึ้นในระยะสั้น

ณ ชายแดนอาณาจักรดรากูนอฟ สมรภูมิที่เคยใช้ต่อสู้กับฝ่ายมังกรอธรรม แขกไม่ได้รับเชิญกลุ่มหนึ่งได้เดินทางมาถึง

พวกเขามีร่างกายมหึมา มีปีก และระบุตัวตนได้ง่ายมาก

กลุ่มนี้คือมังกรที่ไม่ทราบที่มา

เหล่ามังกรสังเกตสภาพสนามรบที่พังพินาศ ภูมิประเทศกินอาณาบริเวณหลายกิโลเมตรเปลี่ยนแปลงไปอย่างสิ้นเชิง

หลังจากสังเกตการณ์อยู่ครู่หนึ่ง พวกมันก็สื่อสารกันด้วยภาษามังกร

ในตอนนั้นเอง ฝูงมังกรแหวกทางออก หญิงสาวคนหนึ่งเดินออกมาจากกลุ่มมังกรเหล่านั้น

เธออายุไม่เกินสามสิบปี ผมสีทองยาวมัดเป็นหางม้า แววตาคมกริบและมุ่งมั่น

เหล่ามังกรก้มหัวลงและถามเป็นภาษามังกร "แอนนา เราเห็นแล้ว สงครามระหว่างมังกรเกิดขึ้นที่นี่จริงๆ และมีร่องรอยการช่วยเหลือจากมนุษย์ด้วย"

แอนนาพยักหน้า ตอบกลับด้วยภาษามังกรเช่นกัน "ข้าไม่นึกเลยว่านอกจากพวกเราแล้ว ยังมีมนุษย์ที่เป็นพันธมิตรกับเผ่ามังกร แถมยังขัดขวางการบุกของฝ่ายอธรรมได้สำเร็จ นี่เป็นเรื่องดี เป็นสิ่งที่เราหวังไว้พอดี ไปที่เมืองหลวงของดรากูนอฟกันเถอะ เราต้องไปพบราชินีของที่นี่"

"ตกลง พวกเราพร้อมแล้ว" มังกรตัวหนึ่งยื่นกรงเล็บออกมา แบมือวางราบกับพื้น

แอนนาปีนขึ้นไปตามนิ้วมือของมันโดยไม่มีท่าทีเกรงกลัวอันตราย

มังกรวางแอนนาไว้บนหัว ก่อนจะกระพือปีกบินขึ้นสู่ท้องฟ้า

เมื่อเห็นดังนั้น มังกรตัวอื่นๆ ก็บินตามหลังไป พวกมันอาศัยจังหวะที่อากาศแจ่มใส บินมุ่งหน้าไปยังอาณาจักรดรากูนอฟโดยใช้เวลาเดินทางหนึ่งวันเต็ม