บทที่ 8 สายฟ้าแลบแห่งอาณาจักรอาเธอร์

บทที่ 8 สายฟ้าแลบแห่งอาณาจักรอาเธอร์

ไลล์ปล่อยให้กองทัพฝึกซ้อมกันเองอย่างอิสระ ส่วนตัวเขารีบวิ่งตรงมาหาไอรีน

ไอรีนไม่อ้อมค้อมและเข้าประเด็นทันที "ฉันวางแผนว่าจะทดลองบรรจุพลังเวทของมังกรปราชญ์ใส่ในตัวของฉันและเจ้า เพื่อเป็นการทดสอบดู"

ไลล์เข้าใจในทันทีว่านี่คือต้นกำเนิดของ "เวทปราบมังกร" เขาจึงฉีกยิ้มกว้างอย่างขี้เล่นแล้วกล่าวว่า "ฟังดูอันตรายชะมัด องค์ราชินี อย่าทรงเสี่ยงเป็นคนแรกเลยครับ โยนมาทางผมได้เลย ไม่ต้องยั้งมือ"

ไอรีนกลอกตามองบนใส่เขา ไลล์ชอบทำตัวรุ่มร่ามอยู่เรื่อย ถ้าไปอยู่กับกษัตริย์หรือราชินีองค์อื่น เขาคงโดนสั่งประหารไปนานแล้ว มีแค่เธอคนเดียวเท่านั้นแหละที่ถึงจะหงุดหงิดกับเขาบ้าง แต่ก็ยังกล้าใช้งานคนอย่างเขา

"ข้าเองก็คิดว่าให้ไลล์ลองก่อนดีกว่า" มังกรปราชญ์เสนอความเห็น ราชินีมีความสำคัญต่ออาณาจักรดรากูนอฟและพันธมิตรมากเกินกว่าจะยอมให้เกิดความผิดพลาดใดๆ

การทดสอบเวทมนตร์ ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของเจ้าคนหน้าหนาอย่างไลล์นั่นแหละดีแล้ว

ไอรีนเข้าใจถึงความสำคัญของสถานการณ์ดีจึงตอบตกลง แต่เธอก็ทดไว้ในใจเงียบๆ

แม้เธอจะมั่นใจอยู่บ้าง แต่การทดลองเวทมนตร์ย่อมมีความเสี่ยง ไลล์ยอมเอาตัวเข้าแลกเพื่อเธอ เธอจะต้องหาทางตอบแทนเขาภายหลังอย่างแน่นอน

"ไปกันเถอะ ตรงนี้ไม่เหมาะจะทำการทดลองต่อหน้าสาธารณชน" ไอรีนกล่าวพลางนำไลล์และมังกรปราชญ์ออกจากลานฝึกซ้อมกลับไปยังพระราชวัง

เธอเลือกพระราชวังเล็กๆ หลังหนึ่ง ไล่คนอื่นออกไปจนหมด ให้เหลือเพียงไลล์อยู่ในห้อง

มังกรปราชญ์ตัวใหญ่เกินกว่าจะเข้ามาในวังได้ จึงพับปีกและหมอบอยู่ด้านนอก โดยใช้ดวงตาแนวตั้งขนาดใหญ่จ้องมองทั้งสองคนผ่านทางหน้าต่าง

ไอรีนชี้ไปที่ท่อนบนของไลล์แล้วพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ "ถอดเกราะและเสื้อผ้าของเจ้าออกซะ"

หืม?

ไลล์เบิกตากว้างด้วยความประหลาดใจ

เธอกำลังคิดจะทำอะไร?

บริการส่วนตัวเหรอ?

มังกรปราชญ์ก็จ้องอยู่ตรงหน้าต่างนี่นะ!

เมื่อเห็นสีหน้าของเขา ไอรีนก็รู้ทันทีว่าเขากำลังจินตนาการไปไกลอีกแล้ว เธออดไม่ได้ที่จะสบถในใจแล้วพูดว่า "ฉันจำเป็นต้องสัมผัสหน้าอกของเจ้าโดยตรง เพื่อให้ถ่ายโอนพลังเวทได้สะดวกและปลอดภัยขึ้นสำหรับตัวเจ้าเอง พอเราเริ่มชำนาญแล้ว ก็ไม่จำเป็นต้องทำแบบนี้อีก"

อ้อ อย่างนี้นี่เอง... ไลล์รู้สึกฝ่อลงเล็กน้อย แต่เขาก็ยอมถอดเกราะและเสื้อท่อนบนออกแต่โดยดี

นี่เป็นครั้งแรกที่ไอรีนได้เห็นร่างกายของชายหนุ่ม เธออดไม่ได้ที่จะเผลอมองอยู่หลายครั้ง แล้วพบว่าไม่อาจละสายตาได้

ไม่ใช่เพราะไอรีนมีความคิดหมกมุ่น แต่เป็นเพราะร่างกายท่อนบนของไลล์นั้นเต็มไปด้วยแผลเป็นมากมาย ทั้งเก่าและใหม่ ซ้อนทับกันหนาแน่นจนดูน่ากลัว

เธอขมวดคิ้ว รู้ดีว่ารอยแผลเหล่านี้คือสิ่งที่ไลล์ได้รับจากการรับใช้เธอมาตลอดหลายปี ฝ่าฟันกองซากศพและทะเลเลือด มีหลายครั้งที่เขาเกือบจะไม่ได้กลับมา

"ปกติแผลพวกนี้ทำให้เจ้าเจ็บปวดไหม?" น้ำเสียงของไอรีนอ่อนลงโดยไม่รู้ตัว "ให้ฉันใช้เวทมนตร์ลบรอยพวกนี้ให้ไหม มันดูน่ากลัวทีเดียว"

"เฮ้ย เดี๋ยวๆๆ! ฝ่าบาท อย่าพะยะค่ะ!" ไลล์ร้อนรนทันทีเมื่อได้ยินว่าราชินีต้องการลบรอยแผลเป็นบนตัวเขา "แผลเป็นพวกนี้คือเหรียญตราแห่งเกียรติยศ และเป็นเครื่องพิสูจน์ความสามารถของกระหม่อม ทุกครั้งที่ฝึกทหารใหม่ กระหม่อมต้องถอดเสื้อโชว์แผลพวกนี้ ไม่อย่างนั้นพวกมันจะนับถือกระหม่อมได้ยังไง?"

มังกรปราชญ์ที่ฟังอยู่ถึงกับหัวเราะลั่น "พูดได้ดี! 'แผลเป็นคือเกียรติยศของนักรบ' ในวัฒนธรรมมังกรของเราก็คล้ายกัน หากใครเสียเขา ปีก หรือกรงเล็บในการต่อสู้ ย่อมสามารถนำไปคุยโอ้อวดกับเพื่อนฝูงได้"

ไอรีนอดไม่ได้ที่จะยิ้มมุมปาก "วันๆ คิดแต่เรื่องไม่เป็นเรื่อง ถ้าเจ้าทำงานดีจริง จำเป็นต้องมีแผลเต็มตัวเพื่อพิสูจน์ตัวเองด้วยหรือ?"

ถึงจะพูดแบบนั้น แต่เธอก็ไม่เซ้าซี้เรื่องจะลบรอยแผลเป็นอีก

ช่วงเวลาต่อมา ไอรีนพยายามถ่ายโอนและบรรจุพลังเวทของมังกรปราชญ์ใส่ร่างไลล์อย่างต่อเนื่อง

หลังจากล้มเหลวหลายครั้ง ในที่สุดเธอก็ทำสำเร็จหนึ่งครั้ง

ไลล์มองดูพลังเวทสีแดงที่แผ่ออกมาจากมือ เขาโบกมือเบาๆ พื้นดินก็เกิดหลุมขนาดใหญ่เสียงดังสนั่น

เขาถามเสียงอ่อย "ฝ่าบาท กระหม่อมคงไม่ต้องซ่อมหลุมนี้เองหรอกนะ? กระหม่อมเป็นแค่คนจนๆ..."

"เงินรางวัลที่ฉันให้ไปเมื่อเดือนที่แล้วใช้หมดแล้วรึไง?" ไอรีนบีบหว่างคิ้วแล้วดุเขา "บอกให้รู้จักใช้เงิน อย่าฟุ่มเฟือย และอย่าติดเหล้า แต่เจ้าไม่เคยจำใส่สมองเลย"

"แหะๆ นั่นมันงานอดิเรกเดียวของกระหม่อมเลยนะ" ไลล์เกาท้ายทอยแก้เก้อ

มังกรปราชญ์เฝ้ามองอยู่ข้างๆ ด้วยรอยยิ้ม แต่ไม่ได้ขัดจังหวะ ทำตัวเหมือนไม่มีตัวตน

ไอรีนจ้องมองมือของไลล์แล้วส่ายหน้า "แม้จะสำเร็จ แต่พลังเวทแค่นี้ใช้ไปไม่กี่ท่าก็หมดแล้ว ไม่สามารถใช้ต่อสู้ระยะยาวได้ แถมเวลาที่ใช้ในการถ่ายโอนและบรรจุก็นานเกินไป"

พวกเขาใช้เวลาเกือบสองชั่วโมงแต่สำเร็จเพียงครั้งเดียว ดวงอาทิตย์ก็เริ่มจะลับขอบฟ้าแล้ว

ไลล์ปลอบใจเธอ "ของแบบนี้มันต้องฝึกฝน ครั้งแรกก็ขลุกขลักแบบนี้แหละ ครั้งที่สองก็จะดีขึ้น พอมีประสบการณ์ เดี๋ยวก็ทำได้นานขึ้นและเร็วขึ้นเอง"

"คงทำได้แค่นั้น" ไอรีนกล่าว ในฐานะหญิงสาวผู้ไร้เดียงสา เธอไม่เข้าใจมุกตลกสองแง่สองง่ามของไลล์เลยแม้แต่น้อย ส่วนมังกรปราชญ์ที่เป็นเผ่าพันธุ์มังกร ยิ่งมีช่องว่างระหว่างวัยหนักเข้าไปใหญ่

เมื่อไม่มีใครเก็ทมุก ไลล์เลยอดรู้สึกผิดหวังเล็กน้อยไม่ได้

ในตอนนั้นเอง มังกรปราชญ์ก็เอ่ยขึ้นและเสนอความคิดเห็น "วิธีนี้ยังไงก็ยังไม่สมบูรณ์ ลองคิดดูสิ ราชินีจะต้องใช้เวลาและพลังเวทมากแค่ไหนในการบรรจุพลังมังกรให้ทหารทีละคน? นอกจากจะใช้พลังได้ไม่เต็มประสิทธิภาพแล้ว ยังเป็นการสิ้นเปลืองพลังรบของราชินีโดยใช่เหตุ"

ไลล์ฉวยโอกาสนี้เสนอแนวคิด "เวทปราบมังกร" ขึ้นมาทันที "เอาแบบนี้ไหมครับ ให้ราชินีวิจัยเวทมนตร์ชุดนี้ ทำให้มันเรียบง่ายที่สุด แล้วสรุปหลักการและแก่นแท้ของมันออกมา ไม่ว่าจะให้มังกรเป็นคนสอนทหาร ให้ราชินีร่ายมนตร์ใส่ หรือให้ทหารเรียนรู้กันเอง แบบนี้น่าจะสะดวกกว่ามาก"

ไอรีนและมังกรปราชญ์พยักหน้าเห็นด้วยเมื่อได้ยิน แนวคิดนี้น่าสนใจ ปัญหาตอนนี้คือจะทำให้มันเป็นจริงได้อย่างไร

จากนี้ไป การทำให้ "เวทปราบมังกร" สมบูรณ์แบบ ขึ้นอยู่กับไอรีนเพียงผู้เดียว

หลายวันต่อมา ไอรีนก็มีความคืบหน้าในการวิจัยเวทมนตร์ใหม่อย่างรวดเร็ว

ในขณะเดียวกัน รายงานข่าวกรองที่น่าเป็นห่วงก็ทยอยส่งมาจากอาณาจักรอาเธอร์อย่างต่อเนื่อง

ไอรีนนั่งอยู่บนบัลลังก์ ฟังรายงานด้วยคิ้วที่ขมวดมุ่น "หมายความว่ายังไง? มีผู้ลี้ภัยจำนวนมากปรากฏตัวที่ชายแดนฝั่งอาณาจักรอาเธอร์? เกิดอะไรขึ้นกันแน่?"

หน่วยลาดตระเวนรีบตอบ "เราได้ข้อมูลจากผู้ลี้ภัยว่า ดูเหมือนจะมีกลุ่มมังกรบุกโจมตีอาณาจักรอาเธอร์ และทำลายเมืองไปหลายแห่งแล้ว กองทัพอาณาจักรอาเธอร์ไม่สามารถแบ่งกำลังมาดูแลผู้ลี้ภัยได้ พวกเขาเลยทะลักเข้ามาในเขตแดนของเรา"

เมื่อได้ยินดังนั้น ไลล์คิดในใจ ในที่สุดก็เริ่มแล้วสินะ

นี่เป็นแค่ออร์เดิร์ฟ การฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ที่แท้จริงจะมาพร้อมกับจานหลัก... "เทศกาลราชันมังกร"

ไอรีนและเหล่ารัฐมนตรีเริ่มหารือกันว่าจะจัดการกับกลุ่มผู้ลี้ภัยนี้อย่างไร

ไม่นานหลังจากนั้น มีคนมารายงานว่าทูตจากอาณาจักรอาเธอร์ขอเข้าเฝ้า

ไอรีนเรียกทูตเข้ามา

ทันทีที่ทูตเข้ามาถึง เขาก็คุกเข่าลงกับพื้น ร้องไห้ขอร้องให้ราชินีส่งกองทัพไปช่วยเสริมกำลังให้อาณาจักรอาเธอร์ เพื่อร่วมต้านทานมังกรจากฝ่ายอธรรม

นี่เป็นการยืนยันข่าวลือ: อาณาจักรอาเธอร์กำลังเผชิญหายนะครั้งใหญ่จริงๆ ไม่อย่างนั้นด้วยนิสัยปกติของพวกเขา มีหรือจะยอมบากหน้ามาขอความช่วยเหลือจากดรากูนอฟ?

"สถานการณ์การรบเป็นยังไงบ้าง? พวกมังกรบุกไปถึงไหนแล้ว?" ไอรีนถามด้วยความกังวล

ทูตร่ำไห้ "พวกมันบุกถึงเมืองหลวงแล้วพะยะค่ะ! ได้โปรดส่งกองทัพไปโดยเร็วเถิด ไม่อย่างนั้นคงสายเกินแก้!"

ไอรีนตกใจ ตามรายงาน มังกรเพิ่งบุกอาณาจักรอาเธอร์ได้เพียงสัปดาห์กว่าๆ พวกมันบุกถึงเมืองหลวงได้เร็วขนาดนี้เชียวหรือ?

ยิ่งไปกว่านั้น ทำไมพวกเขาถึงเพิ่งรู้ตัวว่าต้องการกำลังเสริมตอนที่มังกรบุกถึงเมืองหลวงแล้ว?

ก่อนหน้านี้พวกเขาทำอะไรกันอยู่?

อาณาจักรอาเธอร์เกือบจะถูกกวาดล้างภายในสัปดาห์เดียว นี่อาณาจักรอาเธอร์อ่อนแอกว่าที่คิด หรือมังกรฝ่ายอธรรมแข็งแกร่งเกินจินตนาการกันแน่?