บทที่ 145 ป่าต้นไม้ดำของข้าหายไปไหน?

"คุกคาม คุกคามกันแบบโจ่งแจ้ง" ผู้ดูแลเฉินที่มีอารมณ์ไม่แพ้ใคร กล่าวอย่างจริงจังทันทีเมื่อได้ยินเช่นนั้น

"เจ้ากำลังข่มขู่ข้ารึ?"

แต่รอยยิ้มของจงหลิงยังไม่จางหาย แววตาเธอเต็มไปด้วยเล่ห์เหลี่ยม ราวกับกลายเป็นซูเจี้ยนในขณะนี้จริงๆ

"จริงๆ แล้ว ตั้งแต่แรกเลย เมื่อท่านหัวหน้าหอเลือกที่จะไม่พูดอะไร เราก็ได้อยู่ในเรือลำเดียวกันแล้ว"

"ท่านคิดดูสิ ถ้าสุดท้ายเรื่องนี้ถูกเปิดเผย และพวกเรายืนกรานว่าผู้ดูแลเฉินมีส่วนเกี่ยวข้องด้วย คนอื่นจะคิดยังไง?"

"และโดยพื้นฐานแล้ว พวกเราแค่ต้องการหาคะแนนนิกายเพิ่มขึ้นอีกนิดหน่อย โดยการจับแมลงอสูรจากภายนอกมาเติมแต้ม ซึ่งไม่ทำให้สวนสมุนไพรเสียหายอะไร ข้าคิดว่าท่านหัวหน้าหอน่าจะ......"

ยังไม่ทันที่จงหลิงจะพูดจบ ผู้ดูแลเฉินก็ขัดจังหวะทันที

"ไม่ต้องพูดต่อแล้ว ข้าไม่ได้ยินอะไรทั้งนั้น"

"ขอบคุณท่านหัวหน้าหอ"

หลังจากส่งจงหลิงและศิษย์คนอื่นออกไป ผู้ดูแลเฉินก็นั่งเหม่อลงบนเก้าอี้ ดวงตาเขาเบลอและเริ่มพึมพำ

"นี่หรือคือศิษย์จากยอดเขาบุปผางาม ที่งดงามจริงๆหรอ?"

เขาถูกปั่นหัวจนไม่เหลือชิ้นดี ทั้งแผนการ ทั้งเล่ห์เหลี่ยมแบบนี้ นี่มันใช่ศิษย์นิกายเต๋าอี้จริงๆหรือเปล่า?

ในขณะที่ผู้ดูแลเฉินกำลังสงสัยในชีวิตของตน เสียงตะโกนดังด้วยความกลัวและความโกรธจากหลังเขาดังขึ้น

"มันเกิดอะไรขึ้นกับป่าต้นไม้ดำของข้ากันแน่!"

บนภูเขาที่โล่งเตียน มีชายชราผู้แต่งกายเหมือนชาวนากำลังยืนอยู่ ดวงตาเขาเบิกกว้างและตะโกนออกมาด้วยความไม่เชื่อ

ชายชราผู้นั้นมีนามว่าเถียนหนิง เขาคือผู้อาวุโสลำดับที่ห้าและเป็นหัวหน้าหอรับจ้างแห่งนี้

เขาออกไปทำธุระเพียงไม่กี่วัน น้อยกว่าครึ่งเดือน เมื่อกลับมาและผ่านบริเวณหลังเขา สิ่งที่เขาเห็นทำให้เขาตกใจยิ่งนัก ป่าต้นไม้ดำขนาดใหญ่หายไปหมดสิ้น

นี่มีขโมยเกิดขึ้นรึ? ใครกล้าทำเรื่องเช่นนี้? แล้วถ้าจะขโมย ทำไมต้องเลือกขโมยต้นไม้ดำด้วย?

ริมฝีปากเขากระตุก เขารีบพุ่งตัวไปยังหอรับจ้างทันที

ผู้ดูแลเฉินที่ยังคงเหม่อลอยอยู่ ทันใดนั้นก็เห็นเงามืดแวบผ่านตา พอเงยหน้าขึ้นมา เถียนหนิงก็ปรากฏตัวอยู่ตรงหน้าเขาแล้ว

"ท่านหัวหน้า......"

เขารีบลุกขึ้นและเรียกท่านหัวหน้าทันที แต่เถียนหนิงกัดฟันถามกลับ

"บอกข้ามา ต้นไม้ดำของข้าหายไปไหน?"

"ข้า...เอ่อ...มันอยู่ในคลังเก็บของทั้งหมด"

"คลังเก็บของ?"

แล้วเถียนหนิงก็หายตัวไปอีกครั้งและในวินาทีต่อมา ที่ด้านนอกคลังเก็บของ เขาก็พบกับกองต้นไม้ดำที่กองทับกันอยู่อย่างล้นหลาม

ครู่หนึ่งเขาไม่รู้ว่าควรจะดีใจหรือโกรธดี

ต้นไม้ดำยังอยู่มีมากถึง2ล้านต้น แต่ทำไมถึงต้องตัดโค่นพวกมันทั้งหมด?

ขณะนั้นเอง ผู้ดูแลเฉินก็มาถึง เขาไม่กล้าปล่อยให้เรื่องนี้ผ่านไป

"เจ้ามีปัญหาอะไรหรือเปล่า? เจ้าโค่นต้นไม้ดำไปมากขนาดนี้เพื่ออะไร? แบบนี้มันจะงอกกลับขึ้นมาได้ยังไง?"

"ท่านหัวหน้า เรื่องนี้..."

เมื่อได้ฟังเรื่องราวจากผู้ดูแลเฉิน เถียนหนิงอดขมวดคิ้วไม่ได้ ลูกน้องของเขานี่ว่างงานขนาดไปโค่นต้นไม้เล่นเลยหรือ?

แม้จะรู้สึกโกรธ แต่การกระทำนี้ไม่ได้ละเมิดกฎของนิกาย เขาเลยไม่อาจกล่าวโทษอะไรได้ ยิ่งไปกว่านั้นเขาเพิ่งกลับมาจากภารกิจข้างนอกและไม่รู้เรื่องราวที่เกิดขึ้นในนิกายช่วงที่ผ่านมา

หลังจากนิ่งเงียบอยู่นาน เขาก็ได้แต่กัดฟันพูดขึ้นว่า

"ต่อไปนี้ ห้ามโค่นต้นไม้ดำเด็ดขาด!"

"ขอรับ"

เถียนหนิงเดินจากไปด้วยความหดหู่ ในขณะที่อีกฟากหนึ่ง ณ หุบเขายอดเขาไป๋เฉ่า

ยอดเขาไป๋เฉ่าเป็นหนึ่งในยอดเขาที่มีสถานะพิเศษในนิกายเต๋าอี้ แม้จะมีศิษย์ไม่มากเท่ายอดเขาบุปผางามหรือยอดเขาดาบศักดิ์สิทธิ์

แต่ศิษย์ทุกคนบนยอดเขานี้กลับเต็มไปด้วยความเชี่ยวชาญในเรื่องพืชสมุนไพรหรือนักปรุงยานั้นเอง

หลังจากที่มอบหมายงานในสวนสมุนไพรเสร็จสิ้น จงหลิงก็เริ่มสั่งการศิษย์น้อง

"ศิษย์น้องหลิง เจ้านำคนไปจับแมลงอสูรและกำจัดวัชพืชที่ภูเขารอบๆ ยิ่งเยอะยิ่งดี ส่วนที่เหลือจะอยู่ช่วยทำความสะอาดสวนสมุนไพรกับข้า จำไว้นะ แม้เราจะต้องการคะแนนนิกาย แต่เราต้องมีขอบเขต อย่าทำลายสวนสมุนไพรเด็ดขาด เข้าใจไหม?"

ศิษย์น้องทุกคนต่างพยักหน้าอย่างพร้อมเพรียง

"เข้าใจแล้ว"

"พี่สามช่างเป็นคนมีหลักการจริงๆ"

"นี่แหละคือการหาแต้มอย่างถูกวิธี"

"การหากำไรแบบนี้เรียกว่าอะไร? ข้าไม่ใช่โจรนะ ข้ากำลังหาคะแนนนิกายอย่างสมเหตุสมผล เข้าใจกันไหม?"

จากนั้นศิษย์ทุกคนก็แยกย้ายกันไปทำหน้าที่

ไม่น่าเชื่อเลยว่าพวกเธอดูแลสวนสมุนไพรนี้ได้ดีกว่าศิษย์รับใช้มากนัก บางพื้นที่ที่ศิษย์รับใช้ทำไม่ได้ หรือไม่ทันสังเกต พวกเธอก็จัดการได้อย่างง่ายดาย

เมื่อถึงเย็น ผู้ดูแลยอดเขาไป๋เฉ่ากลับมา เขามองสวนสมุนไพรของเขาและพยักหน้าอย่างพอใจ

"ดีมาก ดูแลได้ยอดเยี่ยมจริงๆ"

"ขอบคุณท่านผู้ดูแลยสำหรับคำชม"

"ข้าพูดความจริง"

"ท่านผู้ดูแลยว่าเรื่องคะแนนนิกายนี้เป็นยังไงบ้าง?"

"อ้อ เดี๋ยวจะจ่ายให้ทันที! จะจ่ายให้ทันที!"

คะแนนนิกายสำหรับสวนสมุนไพรส่วนตัวต้องจ่ายเองอยู่แล้ว แต่เนื่องจากเขาเป็นนักปรุงยา การหาคะแนนนิกายสำหรับพวกเขานั้นง่ายมาก

เขาหยิบตราประจำตัวขึ้นมาเพื่อโอนคะแนนนิกายทันที

การจ่ายแต้มสำหรับงานพื้นฐานนั้นไม่มากนัก เพียงคนละหนึ่งแต้มต่อวันเท่านั้น แต่เมื่อเขาเห็นกองแมลงอสูรและวัชพืชที่สูงพอสมควร เขาก็ถึงกับเงียบไปครู่หนึ่ง

"ท่านผู้ดูแลย มีแมลงอสูรทั้งหมด 21 ตัวและวัชพืช 18 ต้น ทีพวกเรากำจัดได้ทั้งหมดวันนี้"

หัวหน้าหอถึงกับขมวดคิ้วด้วยความแปลกใจ

"ทำไมมันเยอะขนาดนี้?"

จงหลิงอธิบายทันที

"อาจเป็นเพราะก่อนหน้านี้ท่านผู้ดูแลยใช้ศิษย์รับใช้ที่ไม่ค่อยมีฝีมือ แมลงอสูรพวกนี้เลยหลบซ่อนอยู่และไม่เคยถูกตรวจพบ"

"จริงหรือ?"

"แมลงอสูรทั้งหมดอยู่ที่นี่แล้ว พวกเราไม่มีทางโกหกท่านผู้ดูแลยได้แน่"

"นั่นสินะ"

ถึงแม้จะเสียดายคะแนนนิกายอยู่บ้าง แต่เมื่อมีแต้มสะสมหลายหมื่นแต้ม ก็ไม่ถือว่าเสียเปล่า เขาโอนแต้มให้จงหลิงอย่างไม่ลังเล

หลังจากนั้น หัวหน้าหอจึงเดินจากไป ทิ้งให้จงหลิงดูแลสวนสมุนไพรและพักอยู่ที่นั่นในคืนนี้

"ข้าได้ยินมานานแล้วว่านักปรุงยานั้นร่ำรวยมาก วันนี้ได้เห็นกับตา"

"ใช่เลย หลายหมื่นคะแนนนิกาย สามารถจ่ายโดยไม่กะพริบตาเลย"

เหล่าศิษย์พากันหัวเราะเบาๆ ด้วยความทึ่ง ยิ่งเปรียบเทียบกับการหาคะแนนนิกายของพวกเธอ ยิ่งดูเหมือนว่าช่างยากเย็นเหลือเกิน