บทที่ 102 ได้เวลาจัดการวัตถุดิบซะที!

"เฮ้ พวกนาย มาช่วยกันยกพวกวัตถุดิบพวกนี้กลับไปหน่อย"

"ตรงนั้นมีวัตถุดิบบางตัวหนีไป รีบตามกลับมาเดี๋ยวนี้"

"ทุกคนระวังหน่อย อย่าไปเหยียบวัตถุดิบ ตรวจสอบดูว่ามีตัวไหนที่ยังรอดอยู่ไหม"

หลังจากที่การต่อสู้เริ่มสงบลง เหล่าศิษย์ก็ค่อยๆ จัดการเก็บกวาดสนามรบด้วยตนเอง ยกเว้นตรงจุดหนึ่งที่มีศิษย์จำนวนมากมุงดูและวิพากษ์วิจารณ์กันอย่างเสียงดัง

"ข้าว่าต้องดึงเส้นเอ็นออกให้หมดนะ เคยได้ยินว่าถ้าไม่มีเส้นเอ็น มังกรก็ตายอย่างน่นอน"

"ใครบอกมา?"

"ข้าเห็นผ่านในตำราบอกไว้อย่างนั้น"

"ไปให้พ้น!"

"หรือจะลองจับกดน้ำให้จมน้ำดูไหม? ไม่ทำให้ร่างกายเสียหายด้วยนะ"

"เจ้าล้อข้าเล่นหรือไง? นี่มันเผ่ามังกรแห่งท้องทะเลตะวันออก เจ้าจะกดให้มันจมน้ำได้ยังไง?"

"ใช้ยาพิษล่ะ?"

"ไปไกลๆ เลย เจ้าอยากวางยาพิษสังหารพี่น้องร่วมนิกายหรือยังไง?"

"แล้วจะทำยังไงดีล่ะ?"

เผ่ามังกรน้ำนับร้อยตัวถูกจับมัดไว้แน่นเหมือนซาลาเปา ตอนนี้สิ่งที่พวกเขาต้องคิดคือจะฆ่าพวกมันอย่างไรให้ร่างไม่เสียหายมากที่สุด ซึ่งไม่มีใครมีประสบการณ์ในเรื่องนี้เลย

ขณะเดียวกัน เสียงสนทนาของศิษย์เหล่านั้นทำให้เผ่ามังกรน้ำเริ่มตระหนักถึงความโหดร้าย พวกมันรู้สึกเหมือนตกอยู่ในชะตากรรมที่เลวร้ายยิ่งกว่าความตาย และแน่ใจว่าศิษย์แห่งยอดเขาดาบศักดิ์สิทธิ์เหล่านี้จะกินพวกมันแน่ๆ

มังกรน้ำตัวหนึ่งอดไม่ได้ที่จะตะโกนออกมาด้วยความโกรธ

"พวกเจ้าบ้าไปแล้วหรืออย่างไร? พวกเราเป็นเผ่ามังกรน้ำ เป็นมังกรแห่งท้องทะเลตะวันออก! พวกเจ้าคิดจะกินพวกเราอย่างนั้นหรือ?"

สิ้นเสียงนั้น ศิษย์แห่งยอดเขาดาบศักดิ์สิทธิ์คนหนึ่งก็ตบหน้ามังกรตัวนั้นทันที

"มังกรแล้วไง? มังกรกินไม่ได้หรือไง? เงียบไว้ซะ รอให้พวกข้าคิดวิธีได้ก่อน แล้วเจ้าจะได้ตายอย่างสงบ!"

"อสูรยังกินมนุษย์ มนุษย์ก็กินอสูร มันเป็นเรื่องปกติอยู่แล้ว"

"เหมือนชาวบ้านในโลกมนุษย์ที่ฆ่าหมูหรือแกะเพื่อเป็นอาหาร ในโลกของผู้ฝึกตน การฆ่ามังกรเพื่อกินก็เป็นเรื่องปกติธรรมดา"

หลังจากการถกเถียงกันมาพักใหญ่ กลับยังไม่มีข้อสรุปใดๆในที่สุดซูเจี้ยนก็เอ่ยขึ้น

"พอแล้วๆ ทุกคนพูดกันไปคนละทาง แบบนี้จะเชื่อใครดี ไปเชิญศิษย์น้องฉางชิงมาดีกว่า ถามเขาก็น่าจะรู้เรื่อง"

"ใช่แล้ว ศิษย์น้องฉางชิงต้องรู้แน่นอน"

"ข้าไปตามเขาเดี๋ยวนี้เลย"

บนกำแพงเมือง เย่ฉางชิงมองดูกลุ่มศิษย์ที่มุงล้อมเผ่ามังกรน้ำหลายตัวกันอยู่ โดยไม่มีใครกล้าลงมือสังหารหรือเดินจากไป ทำให้เขางงหนัก

พอดีศิษย์คนหนึ่งวิ่งมาหาเขา

"ศิษย์น้องฉางชิง"

"ศิษย์พี่"

"ศิษย์พี่สามมีเรื่องอยากคุยกับเจ้า ตามข้ามาเถอะ"

"ได้ขอรับ"

เย่ฉางชิงไม่คิดอะไรมากนักแล้วจึงตามศิษย์พี่ไปนอกค่ายกล เพราะตอนนี้ไม่มีอันตรายอะไร

ระหว่างทางเขาก็สงสัยว่าเรื่องอะไรจนกระทั่งซูเจี้ยนถามเขา

"ศิษย์น้องฉางชิง เจ้ารู้ไหมว่าจะฆ่ามังกรยังไง พวกเรายังไม่มีประสบการณ์กลัวว่าจะทำเสียหายจึงยังไม่กล้าลงมือ"

เมื่อได้ยินเช่นนั้น ใบหน้าเย่ฉางชิงก็เต็มไปด้วยความประหลาดใจ เขามองไปรอบๆ อย่างงุนงง

"ดังนั้นเมื่อกี้นี้พวกท่านกำลังปรึกษากันเรื่องนี้อยู่เหรอ?"

"ใช่แล้ว! วัตถุดิบดีๆแบบนี้หากทำเสียหายไปก็น่าเสียดาย"

เย่ฉางชิงรู้สึกอย่างกับว่าชีวิตนี้เจอแต่เรื่องเหลือเชื่อ “เพราะเหตุนี้พวกท่านถึงไม่ลงมือฆ่ามันอย่างงั้นเหรอ?”

เขาอดไม่ได้ที่จะพึมพำในใจ ‘เฮ้อ... ข้าไม่ไหวแล้ว’ จากนั้นเขาก็ถอนหายใจและกล่าวออกไป

"ฆ่ามันเหมือนกับฆ่าหมูอสูรนั่นแหละขอรับ ไม่มีอะไรยาก"

พอได้ยินคำตอบของเย่ฉางชิง ศิษย์ทุกคนก็พยักหน้ากันรัวๆ

"น่าจะไปถามน้องฉางชิงให้เร็วกว่านี้ ข้ากำลังทำอะไรไม่ถูกอยู่พอดี"

"ข้านี่ผู้เชี่ยวชาญการหั่นหมูเลย ก่อนเข้ามาในนิกาย ครอบครัวข้าเป็นนักหั่นหมูมาหลายรุ่น"

"มาเลย มาเริ่มกันเถอะ"

"ศิษย์น้องฉางชิง เจ้าไปนั่งพักก่อนก็ได้ เดี๋ยวเรื่องนี้พวกเราจัดการเอง"

บรรดาศิษย์ต่างตื่นเต้นกันยกใหญ่ แต่เหล่าอสูรมังกรน้ำทั้งหลายกลับเต็มไปด้วยโทสะ

พวกมันคือมังกรน้ำที่ยิ่งใหญ่ เป็นจ้าวแห่งท้องทะเลตะวันออก แต่ตอนนี้พวกมนุษย์กลับจะฆ่าพวกมันเหมือนหมูอสูร?

"อ๊า! แม้แต่จะฆ่าก็ยังดูถูกพวกข้าเช่นนี้!"

"ถึงข้าจะตาย ข้าก็จะไม่ปล่อยพวกเจ้าไว้แน่!"

เหล่าอสูรมังกรน้ำต่างตะโกนออกมาด้วยความโกรธ พวกมันไม่ได้กลัวตาย แต่ที่ทำให้โกรธคือการถูกเปรียบเทียบเช่นนี้

แม้พวกมังกรน้ำจะโกรธแค่ไหน ศิษย์ของยอดเขาดาบศักดิ์สิทธิ์ก็ไม่ได้สนใจ คนที่บอกว่าบ้านตนทำอาชัพหั่นหมูมาหลายรุ่นก็ถูกดันให้ออกไปข้างหน้า

เขาจับดาบยาวไว้ในมือ แล้วมองไปยังมังกรน้ำตัวใหญ่ตรงหน้า แต่ก็ยังไม่กล้าลงมือศิษย์พี่ที่อยู่ข้างหลังก็เริ่มเร่งเขา

"เจ้าจะทำได่หรือไม่เนี้ย ทำไมไม่ลงมือซะที? บ้านเจ้าหั่นหมูมาหลายรุ่นไม่ใช่เหรอ?"

"ข้ารู้ ข้ากำลังหาตำแหน่งที่จะฟันอยู่"

"ต้องหาด้วยเหรอ? ของที่สืบทอดกันมาหลายรุ่น เจ้าจะไม่คุ้นเคยได้อย่างไร?"

"ข้าสงสัยในฝีมือหั่นหมูของครอบครัวเจ้าแล้วนะ"

"หึ บ้านข้าอยู่ที่เมืองหลวงของราชอาณาจักรโจวซาน ขึ้นชื่อเรื่องหั้นหมู ข้าเคยฆ่าหมูส่งให้จักรพรรดิเองด้วยซ้ำ"

"งั้นเจ้าก็ลงมือสิ"

"ข้ากำลังจะลงมือแล้วนี่ไง"

"เจ้าจะทำเป็นไหมเนี่ย? ข้าเฝ้ามองมาสักพักแล้ว"

"เอ่อ... ศิษย์พี่ ข้าไม่เคยหั้นหมูหรอก ข้าเข้านิกายเต๋าอี้มาตั้งแต่เด็กแล้ว"

สุดท้าย ศิษย์ผู้นี้ก็ยังไม่กล้าลงมือ แม้แต่เย่ฉางชิงที่ยืนดูอยู่ก็เริ่มรู้สึกกังวล

ส่วนมังกรน้ำตัวนั้นก็ถึงกับทนไม่ไหวแล้ว ตะโกนออกมาด้วยความกลัว

"เจ้าจะทำหรือไม่ทำกันแน่?"

มันกลัวจริงๆเพราะดาบเล่มนั้นแกว่งไปมาอยู่ตรงหน้ามัน ทำให้มันรู้สึกกังวลอย่างมาก

สิ่งที่น่ากลัวยิ่งกว่าความตาย คือการรู้ว่าตนเองต้องตาย แต่ยังไม่ตายในทันที การเฝ้ารอความตายตรงหน้านั้นเป็นสิ่งที่น่ากลัวที่สุด

ตอนนี้เหล่าศิษย์ของยอดเขาดาบศักดิ์สิทธิ์กำลังทรมานมันอย่างแท้จริง พวกเจ้าช่วยฆ่าข้าให้ตายไวๆ ทีเถอะ

"หลบไป ข้าจะจัดการเอง แค่ฆ่ามังกรเจ้าทำไม่ได้หรืออย่างไร ดูข้าซะบ้าง"

ศิษย์หญิงคนหนึ่งเดินออกมา เมื่อเห็นเช่นนั้น ทุกคนก็ร้องถาม

"ศิษย์น้องเสี่ยวเสี่ยว เจ้าฆ่ามังกรเป็นเหรอ? บ้านเจ้าไม่ใช่เปิดโรงหมอหรือ?"

"งั้นเจ้ามาทำเองไหม?"

"ฮ่าๆข้าแค่พูดเล่น ศิษย์น้อง เชิญเลย"

เสี่ยวเสี่ยวเป็นศิษย์ภายนอกสำนัก ครอบครัวของนางเปิดโรงหมอในโลกมนุษย์ ได้ยินว่าบรรพบุรุษของนางหลายคนเป็นแพทย์หลวงในราชวัง มีความเชี่ยวชาญในการแพทย์สูงส่ง

"หมอก็ต้องใช้มีดเหมือนกัน ศิษย์น้องเสี่ยวเสี่ยวไม่มีปัญหา"

มีศิษย์หลายคนที่เชื่อมั่นในตัวเสี่ยวเสี่ยว ขณะเดียวกันเย่ฉางชิงก็มองดูเธออยู่ข้างๆ

ศิษย์น้องเสี่ยวเสี่ยวที่ดูตัวเล็กน่ารัก แต่เมื่อลงมือฟันดาบ กลับเต็มไปด้วยความโหดเหี้ยมอย่างคาดไม่ถึง

"คนเราอย่าดูแต่ภายนอกจริง ๆ ท่าทางไม่ต่างอะไรกับฆาตกรเลย!"

เสี่ยวเสี่ยวลงมือฟันดาบอย่างรวดเร็วและแม่นยำในทุกดาบ จนทำให้เหล่าศิษย์ที่ยืนดูอยู่รอบ ๆ ส่งเสียงปรบมือชื่นชม

"ยอดเยี่ยม! สมกับเป็นศิษย์น้องจากตระกูลหมอ!"

"ดูแล้วต้องให้เจ้านำหน้าจริง ๆ ศิษย์น้องเสี่ยวเสี่ยว!"

แต่เมื่อผ่านไปหลายดาบ ทุกคนเริ่มสังเกตเห็นบางอย่างผิดปกติ

"เฮ้ย ฟันไปยี่สิบกว่าดาบแล้ว ทำไมเจ้ามังกรยังไม่ตายอีกล่ะ?"

"ยิ่งฟันมันกลับดูเหมือนจะฟื้นพลังขึ้นมาด้วยซ้ำ!"

ในขณะที่ศิษย์ทุกคนสงสัย มังกรน้ำก็อดกลั้นน้ำตาไม่อยู่ มันตะโกนออกมาด้วยความทุกข์ทรมาน

"เจ้าแกล้งข้าหรือไง ฟันมาตั้งยี่สิบดาบ แต่ไม่มีดาบไหนฟันถูกจุดตายเลย เจ้าจะฟันให้ถูกสักทีได้ไหม!"

เจียวหมินถึงกับหมดความอดทน ความเจ็บปวดจากการฟันที่ไม่ถึงจุดสำคัญทำให้มันเจ็บจนเกินจะทน เมื่อเสี่ยวเสี่ยวเห็นสถานการณ์ก็ขอโทษออกมาอย่างสุภาพ

"ขอโทษจริงๆนะ ข้าเคยชินกับการฟันไปตามจุดฝังเข็มน่ะ เลยไม่ได้ฟันไปที่จุดตาย"

เจียวหมินได้ยินคำตอบนั้นถึงกับหมดสิ้นความหวัง มันไม่อาจทนต่อความทรมานอีกต่อไป ตัดสินใจฆ่าตัวตายหนีความเจ็บปวด…