บทที่ 23 - โชคดีที่ตอนนั้น

บทที่ 23 - โชคดีที่ตอนนั้น

✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿

ดวงตะวันค่อยๆ ลาลับขอบฟ้า ในที่สุดเมื่อแสงสุดท้ายเลือนหายไป ขบวนรับตัวเจ้าสาวก็เดินทางกลับมาถึงจวนกั๋วกง

ที่นี่ประดับประดาด้วยโคมไฟหลากสี เสียงฆ้องกลองดังสนั่น ภายในจวนเต็มไปด้วยแขกเหรื่อมากมาย

ซางหรูอี้ก้าวลงจากเกี้ยวเจ้าสาว เงยหน้ามองคฤหาสน์อันครึกครื้นตรงหน้าด้วยความรู้สึกเหม่อลอยชั่วขณะ

ที่นี่คือจวนกั๋วกง

และเป็นบ้านในครึ่งชีวิตหลังของนาง

ทันใดนั้นแสงไฟอันสว่างไสวตรงหน้าก็ดูพร่ามัว เมื่อมองผ่านม่านพัดโปร่งแสง ทุกสิ่งดูเลือนรางไปหมด นางเหมือนจะเห็นแสงสว่างจากคฤหาสน์หลังนี้ก่อตัวเป็นมังกรยักษ์ทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า!

ฉับพลันนั้นเสียงฆ้องกลองอันกึกก้องก็ดังขึ้นอีกระลอก ดึงสติของนางกลับมา

ได้เวลาเข้าจวนแล้ว

อวี่เหวินเยี่ยที่อยู่ข้างกายเงยหน้าขึ้นและก้าวเท้าเดินนำเข้าไป ซางหรูอี้จึงเดินตามเข้าสู่จวนกั๋วกงแห่งนี้

ภายในโถง แขกผู้มีเกียรตินั่งกันเต็มขนัด

หูของซางหรูอี้แทบจะอื้ออึงไปด้วยเสียงดนตรีเฉลิมฉลอง เมื่อเงยหน้าขึ้นมองไปยังตำแหน่งประธานในพิธีเบื้องหน้า ก็เห็นร่างสองร่างนั่งเคียงคู่กันอยู่

ชายร่างสูงใหญ่ผิวคล้ำผู้นั้นย่อมเป็นใครไปไม่ได้นอกจากซิ่งกั๋วกง อวี่เหวินหยวน วันนี้เขาเปลี่ยนมาสวมชุดยาวสีมงคล ที่เอวห้อยหยกประดับ รัศมีอำมหิตจากการฆ่าฟันจางหายไป ดูเหมือนเศรษฐีผู้มั่งคั่งใจดีคนหนึ่ง

และข้างกายเขามีสตรีร่างบอบบางนั่งอยู่

นั่นคือฮูหยินของเขา มารดาบังเกิดเกล้าของอวี่เหวินเยี่ย... กวนอวิ๋นมู่

กวนฮูหยินผู้นี้มีอายุสี่สิบต้นๆ แต่ด้วยความที่ล้มป่วยออดๆ แอดๆ มานานปี จึงดูแก่กว่าวัยไปบ้าง ทว่าถึงกระนั้นใบหน้าที่ซูบตอบและแววตาที่ดูอ่อนแรงก็ไม่อาจบดบังความสง่างามภูมิฐานได้ สมัยสาวๆ นางต้องเป็นหญิงงามล่มเมืองอย่างแน่นอน

เมื่อเห็นนาง ลมหายใจของซางหรูอี้ก็ติดขัดขึ้นมาอีกครั้ง

ก่อนหน้านี้ที่จวนสกุลเสิ่น นางถือว่าผ่านด่านอวี่เหวินหยวนว่าที่พ่อสามีมาได้แล้ว แต่ใครๆ ก็รู้ว่าการเป็นลูกสะใภ้นั้น ด่านที่ยากที่สุดคือแม่สามี แม้แต่ท่านป้าสะใภ้อวี๋ซื่อยังกำชับนางว่ากวนฮูหยินผู้นี้ไม่ค่อยพบปะผู้คน นิสัยใจคอเป็นอย่างไรยากจะคาดเดา ให้นางรับมืออย่างระมัดระวังที่สุด

เมื่อคิดถึงตรงนี้ ฝีเท้าของซางหรูอี้ก็หนักอึ้งขึ้นอีกหลายส่วน

ทว่านางกวาดตามองไปรอบๆ กลับพบว่า... บนโถงพิธีดูเหมือนจะขาดคนไปคนหนึ่ง

อวี่เหวินเชียน... ดูเหมือนจะไม่อยู่

หรือว่าเขาจงใจหลบหน้า? แบบนี้ก็ดีเหมือนกัน อย่างน้อยก็ลดความกระอักกระอ่วนใจไปได้

ในตอนนั้นเอง ทั้งคู่เดินมาถึงกลางโถงพิธี มีคนนำเบาะรองนั่งมาวางไว้ตรงหน้า พิธีกรยืนอยู่ด้านข้างแล้วตะโกนก้อง "คู่บ่าวสาวพร้อม กราบไหว้ฟ้าดิน!"

ทั้งสองหันหน้าไปทางประตูใหญ่แล้วกราบไหว้ฟ้าดิน

พิธีกรตะโกนต่อ "คำนับบิดามารดา!"

ทั้งคู่หันกลับมา แล้วก้มลงกราบกรานท่านกั๋วกงและฮูหยินอย่างนอบน้อม

"ลุกขึ้นเร็ว! ลุกขึ้นเร็วๆ!"

อวี่เหวินหยวนและกวนอวิ๋นมู่รีบยื่นมือมาประคองทั้งสองให้ลุกขึ้น

อวี่เหวินหยวนพึงพอใจในตัวหลานสาวเพื่อนเก่าคนนี้เป็นทุนเดิมอยู่แล้ว ยิ่งพอได้เห็นคู่บ่าวสาวเดินเคียงคู่กันเข้ามา ลูกชายคนรองของเขาสูงใหญ่หล่อเหลา ส่วนลูกสะใภ้แม้จะใช้พัดบังหน้าไว้ แต่ก็มองออกว่ากิริยามารยาทเรียบร้อยสง่างาม ทุกย่างก้าวแฝงไว้ด้วยท่วงท่าของกุลสตรีตระกูลใหญ่ ดูเหมาะสมกันราวกิ่งทองใบหยก

อวี่เหวินหยวนหัวเราะร่าอย่างภาคภูมิใจ "ดูสิ ลูกชายลูกสะใภ้แสนประเสริฐของข้า ช่างเป็นคู่สร้างคู่สมที่สวรรค์สรรค์สร้างจริงๆ"

ผู้คนรอบข้างต่างพากันเออออ "แน่นอนอยู่แล้วขอรับ"

อวี่เหวินหยวนกล่าวอย่างลำพองใจ "โชคดีที่ตอนนั้น..."

วาจายังไม่ทันจบประโยค ก็ถูกเสียงหนึ่งที่ไม่ดังไม่เบาแต่แฝงความร้อนรนขัดจังหวะขึ้น

"ท่านพ่อ!"

ซางหรูอี้เผลอหันไปมองคนข้างกายทันที เป็นอวี่เหวินเยี่ยนั่นเอง ไม่รู้ว่าเป็นภาพลวงตาหรือไม่ แม้แววตาและคิ้วของอวี่เหวินเยี่ยจะยังคงรอยยิ้มจางๆ เอาไว้ แต่สายตานั้นกลับเย็นชาดุจเดียวกับตอนที่เจอกันครั้งแรก

พลันนั้น บรรยากาศในห้องพิธีมงคลดูเหมือนจะหยุดชะงักลงทันตา

[จบแล้ว]