บทที่ 6 - ข้าจะรอเจ้าที่ไท่หยวน

บทที่ 6 - ข้าจะรอเจ้าที่ไท่หยวน

✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿

อวี่เหวินเยี่ยจ้องมองนางเงียบๆ อยู่ครู่หนึ่ง จู่ๆ ก็เอ่ยขึ้นว่า "เจ้า... ไม่ได้อยากแต่งงานกับข้า"

"..."

ซางหรูอี้รู้สึกเหมือนลมหายใจสะดุด

แต่ในวินาทีนั้น นางกลับไม่รู้สึกแปลกใจเลยที่อวี่เหวินเยี่ยจะมองความคิดของนางออก ราวกับว่าดวงตาสีดำสนิทคู่นั้นสมควรมองเห็นทะลุปรุโปร่งทุกสรรพสิ่งอยู่แล้ว นางเพียงเงียบไปอึดใจหนึ่ง ก่อนจะตอบกลับเสียงเบา "ท่านเอง... ก็เหมือนกันไม่ใช่หรือ"

เรื่องนี้ไม่ต้องอาศัยการคาดเดาอะไรเลย อวี่เหวินเยี่ยเป็นคนโดดเด่นเหนือผู้คน ย่อมไม่มีทางเต็มใจแต่งงานกับสตรีธรรมดาๆ อย่างนาง ยิ่งเมื่อครู่ได้ยินว่าเขาเคยมีการเจรจาหมั้นหมายมาก่อนหน้านี้ บวกกับท่าทีบุกรุกเข้ามาในห้องนอนนางโดยไม่สนธรรมเนียมประเพณี ก็พอจะเดาได้ว่าเขาคงมีคนในดวงใจอยู่ก่อนแล้ว

อวี่เหวินเยี่ยคล้ายจะแค่นหัวเราะในลำคอเบาๆ

เขาหันหลังเดินนำต่อไป ซางหรูอี้ก็ค่อยๆ เดินตามไปเคียงข้าง ระยะห่างระหว่างทั้งสองไม่เกินครึ่งก้าว ยามเอื้อนเอ่ยวาจาด้วยเสียงแผ่วเบา ก็พอดีให้ได้ยินกันเพียงสองคน

อวี่เหวินเยี่ยกล่าวว่า "ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ก็จัดการง่ายแล้ว"

"...?"

ซางหรูอี้ชะงักไปนิดหนึ่ง เงยหน้าขึ้นมองเขา... หมายความว่าอย่างไร?

ทว่าอวี่เหวินเยี่ยเพียงมองตรงไปข้างหน้าด้วยสายตาเรียบเฉย ไม่ได้หันมามองนาง ราวกับประโยคนั้นเป็นเพียงคำรำพึงรำพันกับตัวเอง

ในที่สุดพวกเขาก็เดินมาถึงหน้าประตูใหญ่ ขบวนผู้ติดตามของท่านซิ่งกั๋วกงรออยู่ด้านนอกแล้ว หลังจากพวกผู้ใหญ่ร่ำลากันพอเป็นพิธี ท่านซิ่งกั๋วกงก็ก้าวขึ้นรถม้า ส่วนอวี่เหวินเยี่ยไม่ได้ขึ้นรถ แต่กลับพลิกตัวขึ้นขี่ม้าสีขาวปลอดตัวใหญ่

เมื่อเห็นท่วงท่าอันคล่องแคล่วสง่างามของเขา นัยน์ตาของซางหรูอี้ก็เกิดประกายบางอย่างวูบไหว

ไม่ช้า ขบวนรถม้าของท่านกั๋วกงก็เริ่มเคลื่อนตัวออกไป ก่อนที่อวี่เหวินเยี่ยจะควบม้าตามไป เขาหันกลับมามองซางหรูอี้ที่ยืนอยู่หน้าประตู แล้วตะโกนก้อง

"ซางหรูอี้ ข้าจะรอเจ้าที่ไท่หยวน!"

ซางหรูอี้ตะลึงงัน เขาควบม้าทะยานออกไปราวกับสายลม

เมื่อเห็นร่างสูงสง่าบนหลังม้า ผู้คนโดยรอบต่างส่งเสียงชื่นชมกันเซ็งแซ่ แม้แต่อวี๋ซื่อยังอดไม่ได้ที่จะเอ่ยปาก "นึกไม่ถึงจริงๆ คุณชายรองผู้นี้ช่างเป็นยอดคนโดยแท้ เห็นแล้วข้ายังอด... จุ๊ๆ ไม่ได้ คราวนี้พวกเราเหมือนเก็บของล้ำค่าได้เลยนะเนี่ย"

พูดจบ นางก็หันไปมองซางหรูอี้ที่ยังคงยืนเหม่อมองแผ่นหลังของอวี่เหวินเยี่ย แล้วยิ้มล้อเลียน "หรูอี้ เจ้าว่าจริงไหม?"

"..."

ซางหรูอี้ได้สติกลับมา ใบหน้าแดงซ่านขึ้นทันตา

อวี๋ซื่อหัวเราะคิกคัก "ไปเถอะ กลับเข้าไปข้างในกัน ข้างนอกลมแรง"

ซางหรูอี้พยักหน้า เดินตามพวกท่านลุงท่านป้ากลับเข้าจวนไปโดยไม่พูดไม่จา

เมื่อทุกคนกลับมาถึงโถงใหญ่ เสิ่นซื่อเหยียนถอนหายใจยาวอย่างโล่งอก แล้วหันมาถาม "หรูอี้ เจ้าไม่ตกใจใช่ไหม"

ซางหรูอี้ส่ายหน้าเบาๆ

นางถามกลับ "ท่านลุง ทำไมท่านซิ่งกั๋วกงถึงมาเร็วปานนี้ล่ะเจ้าคะ"

เสิ่นซื่อเหยียนถอนหายใจอีกเฮือก "เดิมทีพวกเขาเดินทางมานครหลวงตะวันออกเพื่อเข้าเฝ้าฝ่าบาท พอดีเมื่อวานไปเจอกับคนส่งสารของเราที่จุดพักม้านอกเมือง ก็เลยตรงดิ่งมาที่นี่เลย"

พูดถึงตรงนี้ สีหน้าของเขาก็ฉายแววรู้สึกผิด "หรูอี้ เจ้าอย่าโกรธลุงเลยนะที่เปลี่ยนตัวเจ้าบ่าวของเจ้า การเกี่ยวดองกับตระกูลอวี่เหวินเป็นสิ่งที่พ่อเจ้ากำหนดไว้ก่อนตาย เราไม่อาจขัดคำสั่งเสียได้ แต่เจ้า... เจ้าดันไม่ยอมแต่งกับอวี่เหวินเชียน พวกเราคิดจนหัวแทบแตก ก็มีแค่วิธีนี้แหละที่เป็นทางออกที่ดีที่สุด"

ซางหรูอี้รีบกล่าว "ท่านลุงอย่าพูดเช่นนั้นเลยเจ้าค่ะ เป็นความเอาแต่ใจของหรูอี้เองที่ทำให้ท่านต้องลำบากใจ"

เสิ่นซื่อเหยียนโบกมืออย่างไม่ถือสา

แต่อวี๋ซื่อที่นั่งฟังอยู่เงียบๆ จ้องมองหลานสาวอยู่ครู่หนึ่ง จู่ๆ ก็เอ่ยขึ้น "หรูอี้ ในเมื่อเจ้ายอมตกลงปลงใจแต่งกับอวี่เหวินเยี่ย ก็แสดงว่าเจ้าไม่ได้รังเกียจที่จะแต่งเข้าตระกูลอวี่เหวิน"

"..."

"เจ้าเพียงแค่... ไม่ต้องการแต่งงานกับคุณชายใหญ่ อวี่เหวินเชียน ใช่หรือไม่?"

[จบแล้ว]