บทที่ 2 - บุรุษผู้มาแทนที่

บทที่ 2 - บุรุษผู้มาแทนที่

✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿

ซางหรูอี้เงยหน้าขึ้น ใบหน้าหล่อเหลาคมคายของชายหนุ่มผู้หนึ่งก็ปรากฏแก่สายตา

ชายหนุ่มตรงหน้าดูท่าทางอายุราวสิบแปดสิบเก้าปี คิ้วกระบี่นัยน์ตาหงส์ รูปงามหาตัวจับยาก มิหนำซ้ำรูปร่างยังสูงใหญ่กำยำ เอวสอบไหล่กว้าง แม้จะสวมชุดบัณฑิตสีเขียวครามดูสุภาพ ทว่ากลับแผ่กลิ่นอายองอาจห้าวหาญของนักรบออกมา เป็นเสน่ห์ที่ดึงดูดสายตาแต่ก็น่าเกรงขามจนมิอาจจ้องมองได้นาน

ช่างเป็นบุรุษที่รูปงามเหลือเกิน!

ซางหรูอี้กำเนิดในตระกูลขุนนาง ย่อมเคยพานพบคุณชายเจ้าสำราญผู้สง่างามมาไม่น้อย แต่เมื่อได้พบกับชายหนุ่มที่หล่อเหลาปานนี้เป็นครั้งแรก ก็อดไม่ได้ที่จะเผลอมองจนเหม่อลอย

"ท่านคือ..."

ชายหนุ่มก้มลงมองนาง สีหน้าเรียบเฉยอ่านอารมณ์ไม่ออก ทว่าด้วยบรรยากาศอึมครึมเบื้องหลังประกอบกับรังสีอำมหิตบางอย่างในตัวเขา ทำให้เขาดูน่าเกรงขามยิ่งนัก ยามเอื้อนเอ่ยวาจา น้ำเสียงทุ้มต่ำทรงเสน่ห์นั้นทำเอาคนฟังถึงกับหูชา

"กระทั่งว่าที่สามีของตัวเอง ก็จำไม่ได้รึ?"

"อะไรนะ?"

ซางหรูอี้งุนงงไปหมด ได้แต่เบิกตากว้างมองเขาอย่างว่างเปล่า เห็นเพียงริมฝีปากบางของชายหนุ่มขยับเอื้อนเอ่ยถ้อยคำเย็นชา "ข้าคืออวี่เหวินเยี่ย"

"…!"

ซางหรูอี้สูดลมหายใจเข้าเฮือกใหญ่!

อวี่เหวินเยี่ย คุณชายรองแห่งตระกูลอวี่เหวิน!

ในเมื่อนางหมั้นหมายกับตระกูลอวี่เหวิน ย่อมต้องสืบรู้เรื่องราวของตระกูลนี้มาบ้าง ยิ่งไปกว่านั้น คุณชายรองผู้นี้ยังมีชื่อเสียงโด่งดังไปทั่วทั้งสองเมืองหลวงตั้งแต่อายุยังน้อย เรื่องเล่าขานเกี่ยวกับเขาดังกระฉ่อนไม่ขาดสาย

บุตรชายสุดที่รักของซิ่งกั๋วกง ผู้เปี่ยมด้วยพรสวรรค์ เก่งกาจทั้งบุ๋นบู๊ ไม่เพียงรูปงามจนเป็นที่หมายปองของเหล่าคุณหนูในแวดวงชั้นสูงแห่งนครฉางอันและลั่วหยาง แต่ยังเชี่ยวชาญการศึก ช่วยบิดาสร้างผลงานไว้มากมายที่แถบหล่งซี วางแผนการรบแยบยล ชนะศึกได้ตั้งแต่พันลี้ ขุนนางชั้นผู้ใหญ่ในราชสำนักต่างยกย่องว่าเขาคือ... หนึ่งในใต้หล้า

ทว่าทันทีที่ 'หนึ่งในใต้หล้า' ผู้นี้เอ่ยปาก ก็ทำเอาซางหรูอี้ตะลึงจนตาค้าง

เมื่อครู่เขาบอกว่า... ว่าที่สามี?

เมื่อเห็นสีหน้าตื่นตะลึงของซางหรูอี้ อวี่เหวินเยี่ยก็กล่าวเสียงเย็น "ทำไม หรือพวกเจ้าจะกลับคำอีกแล้ว?"

กลับคำ?

สมองของซางหรูอี้หมุนเร็วรี่ คล้ายจะเข้าใจอะไรบางอย่างลางๆ

เมื่อเห็นนางยังไม่ตอบ อวี่เหวินเยี่ยก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย "หรือว่าไม่ใช่เจ้าที่เปลี่ยนใจ ไม่ยอมแต่งกับพี่ใหญ่ของข้า แต่จะ... แต่งกับข้าแทน?"

"…!"

หัวใจของซางหรูอี้กระตุกวูบ

คราวนี้ นางเข้าใจกระจ่างแจ้งแล้ว

ที่แท้ วิธีแก้ปัญหาที่ท่านป้าบอกเมื่อครู่ ก็คือวิธีนี้นี่เอง

ในเมื่อนางหัวเด็ดตีนขาดก็ไม่ยอมแต่งให้บุตรชายคนโตอวี่เหวินเชียน ก็เปลี่ยนตัวเจ้าบ่าวมาเป็นบุตรชายคนรองอวี่เหวินเยี่ยเสียเลย ทำเช่นนี้ก็ไม่ถือว่าผิดสัญญาหมั้นหมายระหว่างสองตระกูล และก็ไม่ขัดต่อความต้องการของนางด้วย เรื่องราวก็เป็นอันจบลงด้วยดี!

ซางหรูอี้ได้แต่ร้องโอดครวญในใจ

แม้โลกจะเปลี่ยนไป สตรีในยุคนี้ไม่ต้องเก็บตัวอยู่แต่ในเรือนเหมือนกาลก่อน และนางเองก็กล้าพอที่จะแสดงความคิดเห็นเรื่องการแต่งงานของตนเอง แต่ถึงอย่างไร การถอนหมั้นก็ทำให้นางกลายเป็นฝ่ายผิดอยู่ดี มิหนำซ้ำนี่ไม่ใช่แค่การถอนหมั้นธรรมดา แต่เป็นการเปลี่ยนไปแต่งงานกับน้องชายของอดีตคู่หมั้น นอกจากจะทำร้ายจิตใจคนหนึ่งแล้ว ยังลากอีกคนที่ไม่รู้อีโหน่อีเหน่ลงมาพัวพันด้วย

เมื่อต้องเผชิญหน้ากับ "เจ้าทุกข์" ที่บุกมาถึงเรือน ซางหรูอี้รู้สึกละอายใจเหลือประมาณ แก้มของนางร้อนผ่าวขึ้นเป็นระลอก ได้แต่ก้มหน้าตอบเสียงเบา "คุณชายอวี่เหวิน... โปรดอย่าถือสา"

อวี่เหวินเยี่ยจ้องมองนางด้วยสายตาเย็นชาอยู่ครู่หนึ่ง จู่ๆ ก็ถามขึ้นว่า "สรุปแล้ว ทำไมเจ้าถึงไม่ยอมแต่งกับพี่ใหญ่ของข้า"

"..."

ซางหรูอี้ก้มหน้านิ่ง ขบเม้มริมฝีปากล่างแน่นไม่ยอมเอื้อนเอ่ย

อวี่เหวินเยี่ยถามต่อ "แล้ว... ทำไมเจ้าถึงอยากแต่งงานกับข้า?"

[จบแล้ว]