ขอฉันยืมผ้าคลุมของเธอหน่อยได้มั้ย?

ราฟเลิกสนใจนักดาบขี้มโนตรงหน้าแล้วมองไปรอบ ๆ เพื่อหาทางหลบให้พ้นจากหญิงสาว เพราะเมฆสายฟ้าในตอนนี้เริ่มที่จะหายไปแล้วและเขารู้ดีว่านี่เป็นสัญญานว่าตระกูลหลินใกล้จัดการเขตแดนเทพสายฟ้าเสร็จแล้ว

“นี่ มองอะไรอยู่น่ะ ตอบคำถามฉันมานะ” หญิงสาวผมบลอนด์วาดดาบเรเปียร์ของเธอไปทางราฟ การวาดดาบของเธอทำให้เกิดแรงอัดอากาศเป็นรูปจันทร์เสี้ยวพุ่งใส่ชายหนุ่มด้วยความเร็วที่สายตาปกติแทบจะมองไม่ทัน

“เห้ย!” ราฟที่เห็นแบบนั้นก็เอียงตัวไปด้านข้างเล็กน้อย ทำให้การฟันของหญิงสาวพลาดเป้าไป

“หลบ ‘ตัดนภา’ ของฉันได้งั้นเหรอ ทักษะการหลบหลีกเป็นเลิศสมกับที่เป็นสายลับจริง ๆ แต่คราวนี้นายหลบไม่ได้แน่ ยอมให้ฉันจับไปส่งให้สภานักเรียนตรวจสอบซะดี ๆ!”

“โว้ย ก็บอกแล้วว่าไม่ใช้สายลับ สมองเธอปกติมั้ยเนี่ย หลังฉันทำธุระที่นี่เสร็จให้ฉันพาไปหาหมอมั้ย” ราฟส่ายหน้า จากนั้นเขาก็นิ่งไป

“เดี๋ยวนะ เมื่อกี้บอกว่าจะพาไปห้องสภานักเรียนงั้นเหรอ ไม่! หัวเด็ดตีนขาดยังไงฉันก็ไม่ไปเจอยัยน้ำแข็งใสใจโหดนั่นหรอก เพราะงั้น...ลาล่ะนะ” ราฟพูดกับหญิงสาวแล้วหันหลังกลับ

“จะหนีเหรอ อย่าหวัง...อ๊ะ!?” หญิงสาวพูดได้ไม่ทันขาดคำ เธอก็เห็นราฟหันกลับมาพร้อมกับยิ้มกว้างให้เธอ จากนั้นเขาก็ย่อตัวลงแล้วพุ่งเข้าใส่เธอด้วยความเร็วจนเธอตกใจ

“ดาบของเธอทำจากแร่ที่ล่อสายฟ้าได้นี่ ขอยืมก่อนนะ หาที่หลบด้วยล่ะ เดี๋ยวฉันกลับมาเอาดาบคืนให้ ไปล่ะ”

หลังจากพูดจบ ราฟก็พุ่งตัวออกไปทางเทือกเขาเพื่อไปจุดที่สูงที่สุดในเทือกเขาอสูรแห่งนี้โดยไม่ปล่อยให้หญิงสาวพูดอะไร

“มะ หมอนี่เป็นใครกัน ทั้งพละกำลังและความเร็วที่หาตัวจับได้ยากนั่นทำไมถึงไม่มีใครรู้จักเลยล่ะ แต่ที่เรามั่นใจได้อย่างนึงก็คือหมอนั่นไม่ใช่สายลับสินะ เพราะถ้าเป็นอย่างนั้นจริงเขาคงทำร้ายเราไปแล้ว...เดี๋ยวนะ ดาบฉัน! เจ้าบ้านั่น เอาดาบฉันคืนมานะ!” หญิงสาวมองไปทางที่ชายหนุ่มผมเทามุ่งหน้าพร้อมกับใบหน้าที่แดงก่ำด้วยความโกรธ จากนั้นเธอก็พุ่งตัวตามเขาไป

.

.

.

“ฮู่ววว ถึงซักที สูงใช้ย่อยนะเนี่ย” หลังจาก ‘ยืม’ ดาบของหญิงสาวผมบลอนด์มาได้ ราฟก็ใช้เวลาไม่นานในการขึ้นมาบนจุดสูงสุดของเทือกเขา ชายหนุ่มมองไปบนฟ้าที่ในตอนนี้เมฆสีดำที่เกิดจากเขตแดนเทพสายฟ้าเริ่มที่จะสลายไปแล้ว เมื่อเขาเห็นดังนั้น ราฟจึงชูมือที่จับดาบไว้แน่นขึ้นฟ้า จากนั้นใบดาบเรเปียร์ก็ถูกใช้เป็นสายล่อฟ้า ทำให้สายฟ้าจากเมฆของตระกูลหลินพุ่งลงมาใส่ตัวดาบและไหลผ่านเข้าร่างของชายหนุ่มผมเทา

“อ๊ากกก! เจ็บโว้ย โอ๊ยๆๆๆ อิย๊า…” เสียงร้องฟังไม่ได้ศัพท์ดังขึ้นจากร่างที่ถูกสายฟ้าผ่าใส่

ราฟรู้สึกเหมือนถูกจับแช่ไว้ในน้ำร้อน...ไม่สิ ลาวาเดือดต่างหาก แต่ถึงจะเจ็บปวดเพียงใดชายหนุ่มก็ไม่ละความอดทน เพราะหากล้มเลิกกลางคัน ผลที่เกิดขึ้นอาจทำให้เขาเสียชีวิตแทน ในขณะนั้นเอง ร่างกายของชายหนุ่มก็เริ่มดูดซับพลังสายฟ้าและเริ่มฟื้นฟูร่างกายของเขา กระบวนการที่เขาถูกฟ้าผ่าและร่างกายทำการรักษาตัวเองนี้เกิดขึ้นสลับไปเรื่อย ๆ ในเสี้ยววินาที

เวลาผ่านไป 5 นาที สายฟ้าที่ผ่าลงมาใส่ชายหนุ่มเริ่มอ่อนแรงลงจนกระทั่งหายไปในที่สุด

สำหรับชายหนุ่มมันเหมือนกับว่าเขาได้ตายแล้วเกิดใหม่กว่าพันครั้ง

ราฟคุกเข่าลงพร้อมกับปักดาบเรเปียร์ลงดินเพื่อใช้เป็นที่ประคองร่างของเขา เขาสูดลมหายใจเข้าออกสักพักก็เงยหน้าขึ้นมามองท้องฟ้าที่ตอนนี้กลับมาสว่างอีกครั้งแล้วยิ้มกว้างออกมา

“ว่ะ ฮ่าๆๆ ในที่สุดสายฟ้าของครูแบตเตอรี่ก็จะทำอะไรเราไม่ได้แล้ว คราวหน้าถ้าครูคนสวยเข้ามาลงโทษเด็กดีอย่างเราด้วยมังกรสายฟ้านั่นอีก เราก็หนีได้สบายแล้ว ฮี่ๆๆ แค่คิดก็ฟินแล้วโว้ย!”

โครกกก

“อุก หิวสุด ๆ ไปเลยแฮะ หรือว่าการฟื้นฟูร่างกายมันจะทำให้ใช้พลังงานจนต้องกินมากกว่าเดิม ชิบหายละ ตังเรายิ่งไม่มีอยู่ด้วย ช่างเถอะ ว่าแต่...หลังจากผ่านเรื่องนี้มาได้รู้สึกทุกอย่างช้าลงหมดเลยแฮะ ไหนดูสิ ใช้สายฟ้าที่ดูดมาปรับประสาทสัมผัสให้เป็นคนปกติแล้วใช้ประสาทสัมผัสสูงสุดเวลามีภัยใกล้ตัวเราในรัศมี 10 เมตรละกัน...เรียบร้อย ส่วนร่างกายของเรา...”

ราฟชกหมัดตรงออกไปเบา ๆ โดยไม่ได้เกร็งอะไร แต่มันกลับทำให้อากาศรอบตัวเขาถึงกับสั่นไปชั่วขณะ

“อึก ดูเหมือนแรงมันจะเยอะเกิดไปแหะ ถ้าไม่ฝึกใช้แรงดี ๆ มีหวังเผลอฆ่าคนโดยไม่รู้ตัวแน่เรา หือ?”

ชายหนุ่มรับรู้ว่ามีบางสิ่งขยับอยู่หลังต้นไม้ด้านขวาของเขา เมื่อราฟหันไปเขาก็พบว่าหญิงสาวผมบลอนด์กำลังพยุงตัวเองขึ้นมาพร้อมกับเอามือกุมหัวด้วยใบหน้าเจ็บปวด แต่เมื่อเธอเห็นชายหนุ่ม หญิงสาวก็ชี้หน้าเขาพร้อมกับตะโกนขึ้นมาว่า

“นาย! เมื่อกี้ฉันเห็นนายถูกสายฟ้าของตระกูลหลินผ่าใส่เต็ม ๆ เลยนี่ แล้วนายรอดมาได้ยังไง ขนาดฉันอยู่ห่างจากนาย 100 เมตรยังถูกพลังของมันช็อตจนสลบไปเลยนะ ในอดีตคนที่ถูกสายฟ้านี้ผ่าไม่มีใครรอดชีวิตซักคน นายที่ถูกมันผ่าแบบนั้นน่าจะตายไปแล้วนี่! อธิบายฉันมานะ! นะ...กะ...กรี๊ดดด ระ...โรคจิต” หญิงสาวที่กำลังขมวดคิ้วด้วยความสงสัยพลันหน้าแดงแล้วหันหน้าหนีทันควันพร้อมกับกรีดร้องออกมา

“หืม ทำไมมาด่าคนน่ารักใสซื่ออย่างฉันว่าโรคจิตอย่างนั้นล่ะ...ล่ะ เอ่อ...” หลังจากราฟเห็นท่าทางของหญิงสาวแบบนั้นเขาก็บ่นออกมาด้วยความน้อยใจ แล้วมองสภาพของตนเองด้วยความสงสัยว่ามีอะไรติดตัวเขาหลังถูกฟ้าผ่าใส่หรือเปล่า แต่เมื่อเขาก้มลงมองร่างกายของตนเขาก็รู้สาเหตุที่ทำให้หญิงสาวตรงหน้าด่าเขาทันที แต่ที่ตอนแรกเธอไม่ร้องออกมาก็เพราะมีพุ่มไม้บังอยู่ เมื่อเธอยืนขึ้นเลยทำให้เห็นตัวเขาทีี่กำลังเปลือยอยู่อย่างชัดเจน

“มะ แหม...กะ ก็ว่าทำไม่อากาศมันเย็นผิดปกติทั้งที่พึ่งโดนฟ้าผ่าไปหยก ๆ ที่แท้เสื้อผ้าก็ไหม้ไปหมดแล้วนี่เอง ฮะ ฮ่า สาวน้อย ไม่ต้องกลัว มันเป็นเหตุสุดวิสัย ฉันไม่ได้เป็นโรคจิตอย่างที่เธอคิดหรอกนะ ว่าแต่...ขอยืมผ้าคลุมของเธอหน่อยได้มั้ย? เห็นอย่างนี้ฉันก็เขินเป็นนะ” ราฟขอร้องเธอด้วยรอยยิ้มบาง ๆ แต่กลับทำให้หญิงสาวที่กำลังช็อคอยู่ขนลุกแทน จากนั้นหญิงสาวก็ใช้แรงที่มีอยู่ทั้งหมดรวบรวมปราณธรรมชาติไว้ที่เท้าทั้งสองข้างของเธอแล้วกระโดดถีบขาคู่ใส่อกชายหนุ่มจนเขาเซถอยไปหลายก้าวเพราะไม่ทันได้ตั้งตัว เมื่อถีบเสร็จ หญิงสาวก็พุ่งเข้าไปหยิบดาบเรเปียร์ที่ปักอยู่บนพื้น จากนั้นก็จับผ้าคลุมของเธอไว้แน่นแล้วจึงวิ่งหนีไปอย่างรวดเร็วด้วยพลังเต็มที่ของเธอชนิดที่ว่าคนธรรมดาเห็นเป็นแค่เงาดำเท่านั้น

“ฝันได้เถอะไอ้โรคจิตชอบโชว์ เรื่องขโมยดาบฉันจะกลับมาคิดบัญชีนายทีหลังแน่ ฉันจำหน้านายได้แล้ว อย่าหวังว่าจะรอดพ้นการแกแค้นของฉันล่ะ...กะ กรี้ดดด ไอ้บ้า ไม่ยุ่งด้วยแล้ว”

ในขณะที่หญิงสาวพูดอยู่ ราฟก็นึกสนุกด้วยการหยิบใบไม้ใหญ่ใบหนึ่งมาปิดส่วนล่าง ส่วนมืออีกข้างก็โพสต์ท่านายแบบแกล้งสาวน้อยตรงหน้าด้วยสีหน้ายิ้มแย้มเหมือนกับตอนที่ทำให้หลินอิงอิงเห็นตอนเธอมาเยี่ยมเขาที่หอแต่ต่างกันที่ตอนนั้นเขาสวมเสื้อผ้า ส่วนตอนนี้น่ะเหรอ...แค่กางเกงในเขายังไม่มีใส่เลย เจ้าสายฟ้าบัดซ๊บบบ!(เสียงสูง)

“แก๊…ฮึก จำไว้เลยนะ ไอ้คนโรคจิต ซักวันฉันจะเอาคืนแกให้ได้” หลังหญิงสาวขู่จบ เธอก็รีบวิ่งหนีไปทั้งน้ำตา

“เอ่อ เหมือนเราจะเล่นแรงไปรึเปล่านะ แต่ใจร้ายชะมัดเลยน้า แค่ขอผ้าคลุมมาคลุมตัวไม่ให้น่าเกลียดแค่นี้ก็หาว่าเราโรคจิตซะแล้ว ตูล่ะเซ็ง” ราฟบ่นเสร็จก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้น

ตึก ๆ

เสียงเท้าดังเข้ามาจากทางที่สาวผมบลอนด์วิ่งหนีเขาไป

“ค่ะ พ่อ หนูมาตรวจสอบสถานที่ ๆ สายฟ้าสวรรค์ประจำตระกูลหายไปก่อนกลับสู่ผนึกแล้วค่ะ เหมือนจะถูกอสูรลึกลับในตำนานของเทือกเขานี้ทำให้สายฟ้าหายไปนะคะ เพราะหนูไม่เห็นอะไรเลยตั้งแต่มาที่นี่ นอกจากอสูรระดับ E ที่รวมกลุ่มกันแล้วมีอาการตัวสั่นแปลก ๆ และเรเชล เดอ ราธ (Wrath) ผู้ใช้พลังระดับ S อันดับ 4 ของโรงเรียนนี้ที่ร้องไห้ตะโกนคำว่าโรคจิตซ้ำไปมาซึ่งหนูว่ามันแปลกมาก ๆ เลยล่ะ...ค่ะ” หลังจากหลินอิงพูดถึงตรงนี้ สายตาของหญิงสาวที่จริงจังก็เปลี่ยนเป็นว่างเปล่า ขณะมองชาย(เกือบ)เปลือยตรงหน้าที่กำลังมองเธอด้วยสีหน้าตื่นตระหนก

“อะ เอ่อ หวัดดีฮะครูคนสวย” ราฟพยายามใช้สกิลยิ้มหวานเรียกความเชื่อใจของเธอให้กลับมา และแน่นอนว่ามันไม่ได้ผล

“พ่อคะ เรื่องสายฟ้าสวรรค์ที่หายไปนั่นเดี๋ยวหนูจัดการต่อเอง แค่นี้ก่อนนะคะ” หลังหลินอิงอิงพูดจบเธอก็ตัดสายแล้วโทรไปที่อีกเบอร์ทันที

“ฮัลโหล สมาคมผู้พิทักษ์ใช้มั้ยคะ ฉันหลินอิงอิง ครูโรงเรียนไอรีน ตอนนี้ฉันพบคนโรคจิตชอบโชว์ที่เทือกเขาหลังโรงเรียนค่ะ!” หญิงสาวพูดด้วยสีหน้าจริงจัง

“...” ราฟ