บทที่ 27 - หนีตามกัน?

บทที่ 27 - หนีตามกัน?

วันรุ่งขึ้น

หูจิ่วและเสี่ยวอู่ออกจากโรงเรียนนั่วติงตั้งแต่เช้าตรู่ มุ่งหน้าไปทางทิศตะวันตกสู่เมืองข้างเคียงที่ชื่อเมืองหม่าทัว

"เสี่ยวอู่ เธอจะไปเมืองหม่าทัวกับฉันจริงๆ เหรอ มันไกลนะ เดินทางตั้งนานกว่าจะถึง!" หูจิ่วที่มีค้อนเหล็กห้อยอยู่ที่เอว เอ่ยถามเสี่ยวอู่ที่กำลังเดินกระโดดโลดเต้นนำหน้าอยู่

"แน่นอนสิ นายเป็นวิญญาณจารย์สายช่วยเหลือ ถึงจะพอสู้ได้บ้างแต่ก็ยังอ่อนหัด ดังนั้นพี่สาวเสี่ยวอู่ผู้ใจดีคนนี้จะสงเคราะห์ช่วยนายเอง แต่ฉันไม่ช่วยฟรีๆ หรอกนะ"

เสี่ยวอู่หันกลับมา ยิ้มตาหยีพลางชูนิ้วทำท่าประกอบ

"ฉันขอหัวไชเท้าห้าร้อยแท่ง" คิดไปคิดมา เธอกระพริบตาปริบๆ แล้วแก้คำพูด "ไม่สิ เอาหนึ่งพันแท่ง ห้ามขาดแม้แต่แท่งเดียว"

"ฮ่าๆ ได้เลย จะให้กินตลอดชีวิตยังได้"

มองดูท่าทางไร้เดียงสาของเสี่ยวอู่ หูจิ่วก็หลุดขำออกมา

"แต่ว่า... เราหนีออกมาแบบนี้ พี่น้องสุดที่รักอย่างถังซานจะไม่โกรธเธอแย่เหรอ!" คิดไปคิดมา เสี่ยวอู่ก็อดถามด้วยความเป็นห่วงไม่ได้

สำหรับเรื่องที่หูจิ่วเลือกวงแหวนที่สอง เสี่ยวอู่ไม่ได้ใส่ใจ ในมุมของเธอ ไม่ว่าหูจิ่วจะเลือกอะไร เธอก็เคารพการตัดสินใจของเขา

แน่นอน ข้อแม้คือหัวไชเท้าของเขาต้องอร่อยขึ้นนะ

"เสี่ยวซานน่ะเหรอ ไม่ต้องห่วงหรอก พอกลับไปพร้อมวงแหวนแล้ว เขาก็ทำอะไรไม่ได้แล้วล่ะ อย่างมากก็แค่โดนบ่นหูชานิดหน่อย" เรื่องนี้หูจิ่วเตรียมใจไว้แล้ว

อีกอย่าง เขาคาดหวังกับทักษะแปลงโฉมนี้มาก จริงอยู่ที่ทักษะจากปีศาจร้อยแปลงระดับสิบปีอาจจะไม่ได้ให้ผลลัพธ์ที่รุนแรง

แต่ถ้าเขาอัปเกรดมันจนถึงระดับสูงล่ะ?

ถึงตอนนั้น อยากเปลี่ยนเป็นอะไรก็เปลี่ยนได้...

ปลอมตัวได้แนบเนียน...

แค่คิด หูจิ่วก็เต็มไปด้วยความคาดหวัง

ก่อนออกมาเขาเช็กข้อมูลแล้ว ปีศาจร้อยแปลงเป็นของขึ้นชื่อของป่ามอนสเตอร์เมืองหม่าทัวทางทิศตะวันตก ตัวที่เก่งที่สุดก็แค่อายุร้อยปี ด้วยฝีมือของเขากับเสี่ยวอู่ รับมือได้สบายๆ

ครั้งนี้ เพราะมากับเสี่ยวอู่ หูจิ่วเลยเลือกเดินเท้า เดิมทีนั่งรถม้าแค่สองวันก็ถึง แต่พวกเขาดันเลือกเดินกินลมชมวิวตั้งห้าวัน

ตลอดทางทั้งสองเที่ยวเล่นอย่างสนุกสนาน เหมือนไม่ได้มาล่าวงแหวน แต่มาฮันนีมูนยังไงยังงั้น

มีเรื่องหนึ่งที่ทำให้หูจิ่วดีใจจนเนื้อเต้น เพราะได้อยู่กันสองต่อสอง ความสัมพันธ์ของเขากับเสี่ยวอู่ก็พัฒนาแบบก้าวกระโดด

ดูสิ เดินไหล่ชิดไหล่ มือแทบจะเกี่ยวกัยอยู่แล้ว ขาดแค่จับมือเท่านั้นแหละ

ไม่ใช่หูจิ่วไม่กล้า แต่เสี่ยวอู่เหมือนจะรู้ทัน ทุกครั้งที่เขาจะเนียนแต๊ะอั๋ง ก็จะโดนค้อนวงใหญ่จากแม่นางกระต่าย จนหูจิ่วต้องล่าถอย

แต่หูจิ่วไม่รีบหรอก อนาคตยังมีโอกาสอีกเยอะ ไม่ต้องรีบร้อนตอนนี้

เดิมที หูจิ่วนึกว่าการเดินทางครั้งนี้จะราบรื่น เพราะโบราณว่าไว้ ท่องยุทธภพ คนแก่ เด็ก และผู้หญิง คือสิ่งที่ห้ามตอแยที่สุด

เขากับเสี่ยวอู่ เข้าข่ายไปแล้วสองข้อ

แต่น่าเสียดาย ที่ทวีปโต้วหลัว กฎเหล็กข้อนี้ดูเหมือนจะยังไม่มีใครบัญญัติไว้ สรุปคือ ตอนนี้พวกเขากำลังเจอปัญหา

ตอนที่ใกล้จะถึงเมืองหม่าทัว ผู้คนสัญจรเริ่มหนาตาขึ้น มีทั้งชาวไร่หาบของป่า พ่อค้าคาราวาน และเหล่านักผจญภัย

และพวกเขาก็ดันมาเจอกับขบวนของคุณชายลูกเศรษฐี

"เฮ้ๆ น้องสาว จะไปไหนกันจ๊ะ วันนี้นายน้อยอารมณ์ดี เดี๋ยวไปส่งฟรีเอามั้ย" ชายหนุ่มอายุประมาณสิบเจ็ดสิบแปด หน้าตาซีดเซียว ขวางทางหูจิ่วกับเสี่ยวอู่ไว้

ภายนอกดูเหมือนหวังดี แต่แววตาลามกนั่นปิดยังไงก็ไม่มิด

ไอ้สัตว์นรกนี่เล็งเสี่ยวอู่เข้าแล้ว

หูจิ่วก้มหน้าซ่อนแววตาอำมหิต ขณะที่ชายหนุ่มกำลังแทะโลมเสี่ยวอู่

ในขณะเดียวกัน เขาก็แอบตรวจสอบผู้คุ้มกันสองคนที่อยู่ด้านหลังชายหนุ่ม

"คนหนึ่งเลเวลยี่สิบห้า ดูจากการก้าวเดินที่เบาหวิว น่าจะเป็นมหาวิญญาณจารย์สายความเร็ว"

"อีกคนน่าจะประมาณยี่สิบหก มือใหญ่ ตัวหนา สายโจมตีหนักแน่นอน"

"ส่วนไอ้คุณชายหน้าปลวกนี่ โตเป็นควายแล้วเลเวลแค่สิบแปด น่าสมเพชชะมัด"

เพียงชั่วพริบตา หูจิ่วก็ใช้วิชาเสริมประสาทสัมผัสระดับเจ็ดสแกนข้อมูลมาได้เพียบ

ตอนนั้นเอง ฝ่ายคุณชายยังคงตื๊อชวนเสี่ยวอู่ขึ้นรถม้าไม่เลิก

"ไสหัวไป!" เสี่ยวอู่ทำหน้าเย็นชาซึ่งหาดูได้ยาก เอ่ยปากไล่อย่างไร้เยื่อใย

"พูดอะไรนะ! นังเด็กไม่รู้ที่ต่ำที่สูง ข้าคือลูกชายเจ้าเมืองหม่าทัว 'หม่าถง' (ชักโครก) เชียวนะ กล้าดียังไงมาด่าข้า!"

ชายหนุ่มหน้าถอดสี โตมาป่านนี้ยังไม่เคยโดนใครด่าใส่หน้ามาก่อน

"หม่าเหวิน, หม่าอู่"

"ครับ นายน้อยหม่าเฟิง" ผู้คุ้มกันสองคนก้าวออกมารับคำสั่งอย่างนอบน้อม

"จับนังเด็กปากดีนี่มาให้ข้า เดี๋ยวจะสั่งสอนให้รู้สำนึก"

"เหอะ ดูทรงก็รู้ว่าไม่ใช่คนดี จะไฝว้ใช่มั้ย จัดไป อย่าให้เสีย" เสี่ยวอู่หักนิ้วกรอบแกรบ ก่อนจะกระโดดพุ่งเข้าใส่ก่อนใครเพื่อน

ด้านหลังเธอ หูจิ่วดึงค้อนเหล็กออกมาแล้ว มุมปากแสยะยิ้มเหี้ยมเกรียม

เพลงค้อนวายุสะบั้น

เริ่มชาร์จพลัง

หูจิ่วไม่ได้เข้าไปร่วมวงกับเสี่ยวอู่และสองผู้คุ้มกัน แต่กลับถอยฉากออกมาหลบมุม เหวี่ยงค้อนหมุนวนสะสมพลังรอบแล้วรอบเล่า

เพลงค้อนวายุสะบั้นก็แบบนี้แหละ แม้จะเลเวลแปดแล้ว แต่แก่นแท้ของวิชาก็ยังเหมือนเดิม คือต้องชาร์จพลังทีละค้อน

แต่ตอนนี้ พลังที่เพิ่มขึ้นในแต่ละรอบไม่ใช่แค่หนึ่งเท่าตัว

แต่มันเพิ่มแบบก้าวกระโดด หนึ่งเท่า สองเท่า สี่เท่า...

แค่สิบค้อน ก็สะสมแรงได้ถึงห้าร้อยจิน (250 กก.)

"แค่นี้ ก็เหลือเฟือแล้ว"

มองดูเสี่ยวอู่ที่ใช้ความเร็วปั่นหัวผู้คุ้มกันทั้งสองอยู่ หูจิ่วก็ตะโกนลั่น

"เสี่ยวอู่ หลบไป!"

ได้ยินเสียงหูจิ่ว เสี่ยวอู่รู้ทันทีว่าต้องทำอะไร เธอม้วนตัวกลางอากาศ ตีลังกาฉีกตัวออกมาด้านข้างอย่างรวดเร็ว

"โฮ่ ลืมไอ้เด็กนี่ไปซะสนิท จับมันมาด้วยกันเลย"

คุณชายหม่าเฟิงหันมาสนใจหูจิ่วตามเสียงตะโกน แต่เขาก็ไม่ได้เห็นหูจิ่วอยู่ในสายตา คิดว่ามีเด็กนรกอย่างเสี่ยวอู่คนเดียวก็แย่พอแล้ว อัจฉริยะคงไม่โผล่มาพร้อมกันสองคนหรอกมั้ง

แต่น่าเสียดาย ที่เขาคำนวณผิดถนัด

ทางด้านนี้ พลังวิญญาณระเบิดออกจากเท้าหูจิ่ว ร่างกายเขาวูบไหวดั่งควันไฟ พุ่งเข้าประชิดตัวผู้คุ้มกันทั้งสอง ค้อนเหล็กอันเล็กเงื้อขึ้นสูง ทันใดนั้น ทั้งสองคนรู้สึกได้ถึงพลังมหาศาลที่กดทับจนหายใจไม่ออก จากนั้นสติก็ดับวูบ

ตูม!

แรงปะทะกว่าห้าร้อยจิน ไม่ใช่สิ่งที่มหาวิญญาณจารย์เลเวลยี่สิบกว่าๆ จะรับไหว

ร่างของทั้งคู่ปลิวละลิ่วเหมือนเศษผ้าขี้ริ้ว ไม่รู้เป็นตายร้ายดี

"ฆ่า!" หลังจากหวดผู้คุ้มกันปลิวไปแล้ว หูจิ่วไม่หยุดแค่นั้น แววตาอำมหิตราวกับจับต้องได้พุ่งตรงไปที่หม่าเฟิง

เสี่ยวอู่คือคนของเขา คือของหวงห้าม ใครกล้ามาแตะต้องเธอ มันต้องตาย

"อย่านะ! อย่าเข้ามานะ!" รังสีอำมหิตของหูจิ่วทำเอาหม่าเฟิงเข่าอ่อนทรุดฮวบลงกับพื้น ขาตะเกียกตะกายถอยหลังอย่างน่าสมเพช เห็นได้ชัดว่าสติแตกไปแล้ว ลืมแม้กระทั่งจะเรียกวิญญาณยุทธ์ออกมาป้องกันตัว

หูจิ่วไม่ใช่คนใจอ่อน ไม่คิดจะออมมือแม้แต่น้อย ค้อนในมือฟาดลงไปเต็มแรง ปิดฉากการต่อสู้ทันที

"ผู้หญิงนี่... ตัวหายนะชัดๆ"

(จบแล้ว)