บทที่ 32 สุดท้าย

บทที่ 32 สุดท้าย

ทากิ ชิบะ และ คาคาชิ แตะตัวกันแล้วก็แยกออกทันที ทั้งสองฝ่ายต่างถอยหลังรักษาระยะห่าง แต่กลับไม่ได้เปิดฉากโจมตีอีกครั้ง

ทากิ ชิบะ มอง คาคาชิ พลางหอบหายใจเล็กน้อย หลังจากการต่อสู้ จักระในร่างกายของเขาก็ถูกใช้ไปจนเกือบหมดแล้ว เพราะยังไงก็เปิดโหมดประตูเซอยู่ แถมยังใช้พลังช้างสาร พลังกายของเขาก็ถูกใช้ไปจนเกือบหมดเช่นกัน

ในทางกลับกัน คาคาชิ ก็กำลังหอบหายใจฮืดฮาดเช่นกัน การโจมตีต่อเนื่องเมื่อสักครู่ เห็นได้ชัดว่าสถานการณ์ของเขาก็ไม่ได้ดีไปกว่า ทากิ ชิบะ เท่าไหร่นัก

ในหัวของ ทากิ ชิบะ กำลังครุ่นคิดอย่างรวดเร็ว แต่ความคิดเหล่านั้นก็ถูกปัดตกไปทีละอย่าง เพราะยังไงซะ คนที่เขากำลังต่อสู้ด้วยคืออัจฉริยะของโคโนฮะ นินจาผู้คัดลอกในอนาคต โฮคาเงะรุ่นที่ 6 ลูกชายของเขี้ยวขาวแห่งโคโนฮะ ฮาตาเกะ คาคาชิ เชียวนะ

ใช้คาถาสามอย่าง (วิชาพื้นฐาน 3 อย่าง) หลอกเขางั้นเหรอ? ถ้าเป็นคาถาสามอย่าง จักระก็เพียงพออยู่... แต่ว่า จะหลอกเขาได้เหรอ?

ทากิ ชิบะ ปัดความคิดนี้ตกไป การต่อสู้เมื่อสักครู่ บวกกับความเข้าใจในตัว คาคาชิ จากเรื่องต้นฉบับ ถ้าหากผลีผลามใช้คาถาสามอย่าง จะต้องถูกมองออกอย่างแน่นอน ใช้ไม่ได้ผล!

ไม่! ไม่ได้เด็ดขาด! คาถาสามอย่างหลอกเขาไม่ได้!

ในขณะนั้น ในใจของ คาคาชิ ก็มีความคิดเช่นนี้แวบผ่านเข้ามาเช่นกัน

นามิคาเสะ มินาโตะ มองดูลูกศิษย์ของตัวเอง จากสีหน้าและท่าทาง เขาก็มองออกว่า พลังกายและจักระของ คาคาชิ ถูกใช้ไปจนเกือบหมดแล้ว บนใบหน้าเผยรอยยิ้ม: นี่เป็นครั้งแรกเลย ที่ได้เห็น คาคาชิ ต้องสู้แบบหืดขึ้นคอขนาดนี้ ทากิ ชิบะ คนนี้ บางทีอาจจะเป็นคู่แข่งที่ดีได้เลยนะ! คาคาชิ ว่าไหม?

ส่วน ฮิมะ นั้นอ้าปากค้างไปแล้ว การปะทะต่อเนื่องเมื่อสักครู่นี้ มันระดับจูนินชั้นยอดชัดๆ ไม่! อาจจะเทียบได้กับโจนินทั่วไปแล้วด้วยซ้ำ! การประยุกต์ใช้ร่างแยก ร่างแยกเงา และคาถาแทนที่ ในการต่อสู้ของทั้งสองคนนี้มันถึงพริกถึงขิงจริงๆ ปัญญาในการต่อสู้ของคนทั้งสอง ฮิมะ ต้องยอมรับเลยว่า ตัวเองไม่สามารถประยุกต์ใช้ได้ขนาดนี้

“ถึงกับสู้กับ คาคาชิ ได้สูสีขนาดนี้! สุดยอดไปเลย...” อุจิวะ โอบิโตะ พึมพำออกมา

แม้แต่ โนะฮาริ ริน ที่อยู่ข้างๆ ก็ยังเผยสีหน้ากังวล: คาคาชิ อย่าแพ้นะ...

ฮิโรฮิโกะ และ ยูกินะ ก็จ้องมองในสนามไม่ละสายตา สีหน้าของ อุซึมากิ คุชินะ ก็เคร่งขรึมลงเช่นกัน

ทั้งในและนอกสนาม บรรยากาศตึงเครียดแผ่กระจายไปทั่ว

ถ้างั้น ก็เอาแบบนี้แหละ! การโจมตีครั้งสุดท้าย!

แววตาของ ทากิ ชิบะ และ คาคาชิ แน่วแน่ขึ้นพร้อมกัน ต่างฝ่ายต่างคว้าคุไน พุ่งเข้าหาอีกฝ่าย

“เคร้ง!”

คุไนสองเล่มปะทะกันจนเกิดประกายไฟ ร่างของทั้งสองคนก็พุ่งสวนกันไป

ทันใดนั้น ระหว่างทาง คาคาชิ ก็หมุนตัวกลับมา ขว้างคุไนในมือออกไป คุไนพุ่งตรงไปยังแผ่นหลังของ ทากิ ชิบะ และในชั่วพริบตาที่คุไนกำลังจะโดนตัว ทากิ ชิบะ ก็หันขวับกลับมา ใช้คุไนในมือตวัดกวาด ปัดคุไนของ คาคาชิ จนกระเด็นไป

“แตะ!” ทั้งสองฝ่ายลงถึงพื้น ทากิ ชิบะ ไม่หยุดพัก ใช้เท้าส่งแรง ร่างทั้งร่างพุ่งเข้าหา คาคาชิ ราวกับลูกธนูที่หลุดจากแหล่ง

สายตาของ คาคาชิ สงบนิ่ง หยิบระเบิดควันลูกหนึ่งออกมาจากกระเป๋าอุปกรณ์นินจา “ปุ้ง” เสียงดังขึ้นเมื่อมันถูกปาทิ้งลงพื้น ทันใดนั้นควันสีขาวก็กระจายตัว ทากิ ชิบะ คลาดสายตาจาก คาคาชิ ไปในทันที

ระเบิดควันงั้นเหรอ? จะโจมตีมาจากทางไหน? ข้างบน หรือว่า... ข้างหน้า?

นัยน์ตาของ ทากิ ชิบะ หดเล็กลงเล็กน้อย แรงพุ่งของเขาไม่ได้หยุดชะงักลงเพราะระเบิดควันเลยแม้แต่น้อย และในขณะนั้น คาคาชิ ก็พุ่งพรวดออกมาจากระเบิดควัน เผชิญหน้ากับ ทากิ ชิบะ ตรงๆ!

เป็นด้านหน้าจริงๆ ด้วย! ไม่ นี่มันกับดักชัดๆ!

ทากิ ชิบะ ตัดสินใจในใจอย่างรวดเร็ว

“แคร๊ง!”

คุไนปะทะกัน เกิดประกายไฟ ทากิ ชิบะ มองออกว่านี่คือกับดัก การโจมตีด้วยคุไนครั้งนี้ หลังจากต้านทานการโจมตีของ คาคาชิ แล้ว เขาก็ตั้งใจจะถอยฉากออกมา

“แปะ!”

ทันใดนั้น มืออีกข้างของ คาคาชิ ก็คว้ามือของ ทากิ ชิบะ ที่ถือคุไนไว้ เหวี่ยง ทากิ ชิบะ ขึ้นไปด้านบนอย่างแรง พร้อมกันนั้นก็ขว้างคุไนในมือออกไป

ทากิ ชิบะ ถูกเหวี่ยงขึ้นไปกลางอากาศ แต่หางตาก็เหลือบไปเห็นคุไนเล่มนั้นพอดี ขอเพียงแค่เอียงตัวหลบเล็กน้อยก็พ้นแล้ว

หลบซะ!

ปฏิกิริยาแรกในใจของ ทากิ ชิบะ คือสิ่งนี้

ทากิ ชิบะ ขว้างคุไนในมือออกไป “เคร้ง” เสียงดังขึ้น คุไนสองเล่มปะทะกัน ต่างก็ร่วงหล่นไป พร้อมกันนั้น ข้างหูของ ทากิ ชิบะ ก็มีเสียงลมแหวกอากาศผ่านไป คาคาชิ อีกคนที่พุ่งออกมาจากในม่านควันฟาดลูกเตะลงมาพลาดเป้า ถ้าหากเมื่อกี้เขาเอียงตัวหลบ การโจมตีนี้คงโดนเข้าไปเต็มๆ อย่างไม่ต้องสงสัย!

ถ้าหากโดนเข้าไปเต็มๆ ล่ะก็ ต้องถูกอัดกระแทกพื้นแน่ ถึงตอนนั้น คาคาชิ ที่อยู่บนพื้น ก็จะสามารถจัดการเขาได้ในพริบตา!

สมกับที่เป็น คาคาชิ คนที่พุ่งออกมาจากในม่านควันคือร่างแยกสินะ ในชั่วพริบตาที่เขาขว้างคุไนออกไป เขาก็ใช้คาถาแทนที่สลับกับร่างแยก แล้วร่างต้นก็โจมตี! ยอดเยี่ยม!

ทากิ ชิบะ พลิกตัวกลางอากาศ ม้วนตัวเข้าไปในม่านควัน

“ปุ้ง!”

คาคาชิ ที่อยู่บนพื้นระเบิดกลายเป็นควันสีขาว ร่างต้นที่อยู่กลางอากาศมองดูควันสีขาวของระเบิดควันที๋กำลังแผ่กระจาย คิ้วขมวดเข้าหากัน แต่ก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก

อย่างที่คิดไว้เลย เขาเลือกที่จะเข้าไปในม่านควัน เพื่อใช้ประโยชน์จากระเบิดควันของฉันในการจู่โจมฉับพลัน! แถมยังมองการโจมตีของฉันออกอีก!

แต่ว่า!

ที่นายคิดได้ ฉันก็คิดได้เหมือนกัน! ทั้งหมดมันก็แค่การปูทางเท่านั้นแหละ! ระเบิดควันนี่ต่างหากคือกับดัก!

ในมือของ คาคาชิ ผนึกอิน แววตาสั่นไหว เมื่อลงถึงพื้น การผนึกอินก็เสร็จสิ้นพอดี มือทั้งสองข้างกดลงบนพื้นอย่างแรงตามจังหวะที่ร่วงลงมา

แย่แล้ว!

ส่วน ทากิ ชิบะ ที่ม้วนตัวเข้าไปในระเบิดควัน ใต้เท้ากลับกลายเป็นพื้นที่ว่างเปล่า ร่างกายเอียงวูบ ร่างทั้งร่างล้มลงไปกองกับพื้น

ตรงนี้คือหลุมที่ฉันต่อยไว้ตั้งแต่แรกนี่นา ที่แท้ก็เป็นอย่างนี้นี่เอง ใช้ประโยชน์จากระเบิดควัน ทำให้ฉันมองไม่เห็นตำแหน่งที่แท้จริงของหลุมขนาดใหญ่นี้ ทำให้ฉันตัดสินใจพลาด... จนสูญเสียการทรงตัว! ได้ผลลัพธ์เหมือนกับลูกเตะฟาดลงเมื่อกี้นี้เลย!

คราวนี้โดนตัวเองเล่นงานเข้าให้แล้วสิ!

ทากิ ชิบะ ล้มลงกับพื้น ฝุ่นดินฟุ้งกระจายเล็กน้อย ในตอนนี้ควันสีขาวของระเบิดควันก็ค่อยๆ สลายไป ทัศนวิสัยเริ่มชัดเจนขึ้นทีละน้อย

เขาต้องโจมตีมาในทันที!

ทากิ ชิบะ กำลังจะลุกขึ้นตามสัญชาตญาณ แต่ที่ข้อเท้าขวากลับมีอาการเจ็บแปลบขึ้นมา

ข้อเท้าพลิก!

เหงื่อเย็นหยดหนึ่ง ไหลลงมาจากหน้าผากของ ทากิ ชิบะ ผ่านแก้มไป เขาดิ้นรนลุกขึ้น ยืนด้วยขาข้างเดียว กวาดสายตามองไปรอบๆ ในตอนนี้ควันสลายไปจนหมดแล้ว

เขาจะโจมตีมาจากทางไหน? สถานการณ์ตอนนี้ไม่ดีเลย!

รอบๆ ไม่มี ข้างบนเหรอ?

ทากิ ชิบะ กวาดตามอง แต่ก็ไม่พบร่างของ คาคาชิ พลันเงยหน้าขึ้น บนท้องฟ้าสีครามมีเมฆสีขาว ก็ไม่มีร่างใครเช่นกัน

ไม่จริงน่า! ลอกเลียนวิธีของฉันงั้นเหรอ?

ทากิ ชิบะ ยิ้มขื่น ก้มลงมอง ในตอนนั้นเอง มือข้างหนึ่งก็พุ่งทะลุดินออกมา คว้าเข้าที่เท้าของเขา ในชั่วพริบตา ทากิ ชิบะ ก็รู้สึกว่าทิวทัศน์รอบกาย สูงขึ้นมาอีกทอดหนึ่ง

คาถาดิน วิชาตัดเศียรในพสุธา!

ที่แท้ก็เป็นอย่างนี้นี่เอง การโจมตีหลอกก่อนหน้านี้ จุดประสงค์ก็เพื่อล่อให้ฉันเข้าไปในม่านควัน ถึงแม้เขาจะมองไม่เห็นฉัน แต่ฉันก็มองไม่เห็นเขาเช่นกัน แบบนี้วิชาตัดเศียรในพสุธาก็สามารถใช้ได้สำเร็จ และยังใช้ประโยชน์จากภูมิประเทศที่เป็นหลุมที่ฉันทำไว้เอง ทำให้ฉันเสียการทรงตัว ส่งผลกระทบต่อความสามารถในการเคลื่อนไหวของฉัน เพื่อให้มั่นใจว่าวิชาตัดเศียรในพสุธาจะต้องสำเร็จอย่างแน่นอน!

ร้ายกาจไม่เบาเลยนะ! คาคาชิ!

ทากิ ชิบะ เหลือบตามองลงเล็กน้อย ดาวกระจายดอกหนึ่งจ่ออยู่ที่ใต้คางของเขา เสียงหอบหายใจฮืดฮาดของ คาคาชิ ดังอยู่ด้านหลังศีรษะ

“คราวนี้ นายแพ้แล้วสินะ” คาคาชิ หอบอยู่ 2-3 ที ก่อนจะพูดขึ้น

เดิมทีจักระของเขาก็เหลือน้อยอยู่แล้ว ยังมาใช้คาถาร่างแยก คาถาแทนที่ แล้วก็วิชาตัดเศียรในพสุธาอีก ในตอนนี้ทั้งพลังกายและจักระต่างก็หมดสิ้นแล้ว ทากิ ชิบะ แทบจะสัมผัสได้ถึงอาการสั่นที่มือของเขา

ชนะแล้ว!

โอบิโตะ และ ริน ถอนหายใจอย่างโล่งอกพร้อมกัน

แพ้แล้ว...

ฮิโรฮิโกะ และ ยูกินะ ขมวดคิ้ว มองสบตากัน ถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ บนใบหน้าปิดบังสีหน้าผิดหวังไว้ไม่มิด

อุซึมากิ คุชินะ หลับตาลง ถอนหายใจพลางส่ายหน้า

สุดท้ายก็แพ้อยู่ดีงั้นเหรอ...

ฮิมะ ตบไหล่ นามิคาเสะ มินาโตะ เบาๆ ยิ้มแล้วพูดว่า: “นึกไม่ถึงเลยนะครับว่าจะใช้วิธีเดียวกับที่ ทากิ ชิบะ ใช้ในตอนแรกกลับมาชนะได้ คาคาชิ คนนี้... ไม่รู้จะชมยังไงเลยจริงๆ!”

แต่ว่า นามิคาเสะ มินาโตะ กลับไม่ได้มีสีหน้ายินดีเลยแม้แต่น้อย เขากำลังจ้องมองในสนามอย่างเคร่งขรึม

ไม่! ยังไม่แน่! สีหน้าของ ทากิ ชิบะ นั่นมัน... สีหน้าของคนที่มั่นใจในชัยชนะ! เขายังมีไม้ตายซ่อนอยู่! คาคาชิ ต้องระวังนะ!

ในขณะนั้น ในสนาม คาคาชิ ก็พลันนึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ เบิกตากว้างเล็กน้อย พูดว่า: “นายคงไม่?”

ยังไม่ทันขาดคำ ทากิ ชิบะ ที่เหลือเพียงศีรษะโผล่พ้นดินก็ส่งเสียง “ปุ้ง” แล้วกลายเป็นควันสีขาว ควันสีขาวสลายไป ในดินมีเพียงท่อนไม้ที่ฝังอยู่ครึ่งหนึ่ง

คาถาแทนที่!

คาคาชิ หันขวับกลับมาทันที แต่ก็ต้องหยุดชะงัก

คุไนเล่มหนึ่ง อยู่ห่างจากลำคอของเขา เพียงแค่เส้นยาแดงผ่าแปด

ทากิ ชิบะ ยืนด้วยขาข้างเดียว ยิ้มมองเขา: “นายประมาทไปนะ นายเคยใช้คาถาแทนที่ตรงนี้ ใจกลางหลุม หรือก็คือด้านหลังของนาย มีท่อนไม้อยู่ท่อนหนึ่งยังไงล่ะ!”

ในตอนที่หาฉันไม่เจอ ก็ผนึกอินคาถาแทนที่ไว้เรียบร้อยแล้วงั้นเหรอ? มองเจตนาของฉันออกตั้งนานแล้วงั้นเหรอ?

คาคาชิ มอง ทากิ ชิบะ ในดวงตาสะท้อนแววตกตะลึง เขาพ่นลมหายใจออกมาเฮือกหนึ่ง แล้วลดคุไนในมือลง

“แกร๊ง”

คุไนร่วงหล่นลงพื้น

“ฉันแพ้แล้ว”