บทที่ 22 - ยื่นหมูยื่นแมว

บทที่ 22 - ยื่นหมูยื่นแมว

โจซี่ตกใจจนกระโดดโหยงรีบมองไปดูว่าตัวอะไร พอเข้ามาใกล้ถึงได้เห็นชัด

อะไรกันเนี่ย! โจซี่เห็นนกน้อยใหญ่คาบปลาหรือใช้กรงเล็บจับปลามาตัวละสองสามตัว

พอบินมาถึงหน้ากระท่อม พวกมันก็ทิ้งปลาลงมาตุ๊บตั๊บ กลายเป็นฝนปลาตกเกลื่อนฟาร์ม

"พวกเธอทำอะไรเนี่ย เอาปลามาให้ฉันเยอะแยะทำไม" โจซี่ยืนงงในดงปลา

"แลกเปลี่ยนกุ๊กกุ๊ก เอาไอ้ลูกกลม ๆ นั่นมากินกุ๊กกุ๊ก" นกกระสาขนขาวตัวเดิมเป็นหัวโจก นกตัวอื่น ๆ ก็ร้องสนับสนุนกันเซ็งแซ่

ต้องยอมรับเลยว่านกพวกนี้จับปลาเก่งกว่าโจซี่เยอะ สมเป็นมืออาชีพ

"แต่ฉันมีลูกชิ้นปลาไม่พอแลกกับพวกเธอหรอกนะ ฉันเหลืออยู่แค่นี้เอง" โจซี่ยกอ่างลูกชิ้นปลาธรรมดาที่เหลืออยู่ก้นอ่างให้ดู

"กุ๊กกุ๊ก" "จิ๊บจิ๊บ" เหล่านกบินไปจับกลุ่มปรึกษากัน

เจ้าตาลมองเพื่อนร่วมเผ่าพันธุ์ที่เห็นแก่กินด้วยสายตาเหยียดหยาม แล้วบินหนีไปเกาะที่อื่น ไม่อยากจะฟังพวกมันคุยกัน

"กุ๊กกุ๊ก" เราไม่ให้เธอทำให้ฟรี ๆ หรอก เราจะแลกตามขนาดตัวปลา ส่วนที่เกินยกให้เธอ

"แลกยังไงล่ะ" โจซี่ถาม

"กุ๊กกุ๊ก" ช่วยแบ่งลูกกลม ๆ นั่นใส่ภาชนะขนาดเท่ากรงเล็บฉัน ปลาใหญ่แลกสามที่ ปลาเล็กแลกหนึ่งที่ ปลาขนาดกลางแลกสองที่ นกกระสาขนขาวยื่นกรงเล็บให้โจซี่ดู

โจซี่มองดูแล้วก็ไปเด็ด "ใบพับกระดาษ" หน้าประตูมาพับเป็นกล่อง "ใช้แบบนี้ได้ไหม ขนาดพอ ๆ กับกรงเล็บเธอเลย"

"กุ๊กกุ๊ก" ได้เลย เยี่ยมมาก เจ้าของฟาร์มผู้ชาญฉลาด

นกกระสาขนขาวทำหน้าเหมือนครูที่ภูมิใจในตัวลูกศิษย์

โจซี่เหงื่อตก โดนนกสอนซะงั้น

"งั้นใครจะแลกก่อนล่ะ"

แน่นอนว่าต้องเป็นนกกระสาขนขาวผู้กล้าหาญ มันจับปลาตัวใหญ่เท่าแขนมาได้ แลกลูกชิ้นปลาไปสามกล่อง โจซี่มองการแลกเปลี่ยนที่ไม่ค่อยยุติธรรมนี้แล้วรู้สึกผิดนิด ๆ "นกกระสาขนขาว เธอเอาปลาคืนไปครึ่งตัวก็ได้นะ นี่มันเยอะเกินไป"

"กุ๊กกุ๊ก" การแลกเปลี่ยนที่ยุติธรรม! นกกระสาขนขาวไม่เคยคืนคำ

"เอ่อ ก็ได้จ้ะ"

ในเมื่อมันยืนยันแบบนั้น โจซี่ก็เลยต้องแลกเปลี่ยนตามที่ตกลงกันไว้ทีละตัว แต่ปลาเยอะลูกชิ้นน้อย แป๊บเดียวลูกชิ้นปลาเกลี้ยงอ่าง แต่ยังมีนกคาบปลาต่อแถวรออยู่อีกเพียบ

โจซี่มองนกที่รอเก้อด้วยความลำบากใจ ยกอ่างเปล่าให้ดู "ขอโทษทีนะ หมดเกลี้ยงเลย"

นกที่รออยู่คอตกทันที หงอยเหมือนผักโดนน้ำร้อนลวก ส่งเสียงร้องน่าสงสาร

โจซี่คิดไปคิดมา ทำแบบนี้ทำร้ายจิตใจนกเกินไป เลยพูดขึ้นว่า "งั้นพรุ่งนี้พวกเธอมาช่วยฉันหน่อยได้ไหม พรุ่งนี้ฉันจะทำลูกชิ้นปลาเพิ่มเยอะ ๆ รับรองว่าได้กินกันทุกตัวแน่"

ในที่สุดก็ปลอบใจพวกนกขี้น้อยใจได้สำเร็จ

ปลาเต็มลานบ้าน โจซี่ให้เจ้าจามรีแช่แข็งทีละตัว แล้วเอาไปกองรวมกันเหมือนกองฟืน มีเจ้าจามรีเฝ้าอยู่ไม่ต้องกลัวตัวอะไรมาขโมย

ที่บอกว่าจะทำลูกชิ้นพรุ่งนี้ไม่ใช่แค่นึกสนุก แต่ปลาในลานมันเยอะจริง ๆ ถ้าไม่ทำลูกชิ้นก็ไม่รู้จะเอาไปทำอะไร จะขายในกล่องส่งสินค้าก็ได้ราคาถูกแสนถูก โจซี่เสียดายของ

ตื่นเช้าตรู่ นกยังไม่มา โจซี่ให้เจ้าจามรีละลายน้ำแข็งปลาบางส่วน แล้วลงมือแล่ปลาอย่างทุลักทุเล เจ้าตาลเกาะอยู่บนต้นไม้จ้องมองนิ่ง ๆ ร้อง "ก๊า ก๊า" สองที โจซี่ยังไม่ทันเข้าใจว่ามันพูดอะไร

ก็เห็นเนื้อปลาชิ้นใหญ่ที่เธอเพิ่งวางลง ถูกใบมีดลมเฉือนเป็นชิ้นบาง ๆ เรียบร้อย

"เจ้าตาล ขอบใจมากนะ ช่วยฉันได้เยอะเลย!" โจซี่ยิ้มตาหยีให้เจ้าตาล

เจ้าตาลมองรอยยิ้มของโจซี่แล้วก็เขิน พยักหน้าเก๊กขรึม แล้วแกล้งพูดลอย ๆ ว่า "ก๊า ก๊า ฉันช่วยเธอได้มากกว่านี้อีกนะ ไม่ต้องไปง้อพวกนกอื่นหรอก"

พรืด โจซี่ขำจนตัวงอ เจ้านกดำหน้าซื่อที่แท้ก็ขี้หวงเจ้านายเหมือนกันนะเนี่ย จำคำพูดเมื่อคืนมาจนถึงตอนนี้

"โอเคจ้ะ ถ้าฉันต้องการความช่วยเหลือฉันจะเรียกเธอแน่นอน ปลาเยอะขนาดนี้ลำพังเราสองคนทำไม่ทันหรอก พวกนั้นมาช่วยแค่แลกของ แต่เจ้าตาลคือคนในครอบครัวนะ"

เอาแล้วไง โจซี่เริ่มใช้จิตวิทยาหลอกล่อนกน้อยผู้ใสซื่อ

เจ้าตาลเชื่อสนิทใจ พยักหน้าอย่างไว้ตัว "ก็ได้" จากนั้นก็คอยยืนคุมเชิง เห็นโจซี่ต้องการความช่วยเหลือตรงไหนก็ซัดใบมีดลมไปช่วยทันที

โจซี่แอบคิดในใจ ถ้ารู้ว่าเจ้านกปรับตัวเข้ากับงานฟาร์มได้เร็วขนาดนี้ น่าจะใช้งานตั้งนานแล้ว ประหยัดแรงไปได้เยอะ

พอโจซี่แล่ปลาและเจ้าตาลหั่นปลาเสร็จ กองทัพนกก็ทยอยกันมาถึง

เห็นโจซี่เริ่มสับเนื้อปลาแล้ว พวกนกก็พากันขอโทษขอโพยที่มาช้า

ฟังเสียงนกเจี๊ยวจ๊าว โจซี่ปิ๊งไอเดียขึ้นมา ลองให้พวกมันใช้ใบมีดลมสับเนื้อปลาดูดีไหมนะ

ใบมีดลมของเจ้าตาลแรงเกินไป เมื่อกี้ลองทีนึงเขียงไม้สะเทือนจนแหว่ง เพื่อรักษาชีวิตเขียงอันเดียวที่มีอยู่ โจซี่ไม่กล้าเสี่ยงให้มันทำอีก

นกเวทมนตร์ส่วนใหญ่เป็นธาตุลม นกตัวเล็กพวกนี้ตัวเล็กกว่าเจ้าตาลตั้งเยอะ ใบมีดลมคงไม่แรงมากมั้ง โจซี่ตัดสินใจให้ลองดู

จริงดังคาด นกตัวจิ๋วปล่อยใบมีดลมจิ๋ว ๆ ออกมา ถึงพลังจะไม่มากแต่สับเนื้อได้ละเอียดดีนักแล

โจซี่เห็นมีคนช่วยสับเนื้อแล้ว ก็เบาใจหันไปจัดการปลาส่วนอื่นต่อ เจ้าจามรีเห็นงานเดินก็ละลายน้ำแข็งปลาเพิ่มอีกชุด พอดีกับจังหวะแล่และหั่น

ด้วยความช่วยเหลือของเจ้าตาล เนื้อปลาชิ้นใหญ่ถูกแล่เสร็จรวดเร็ว เนื้อปลาบดก็พร้อม สองฝั่งส่งต่องานกันได้อย่างลื่นไหล

โจซี่กำลังจะเดินเข้าครัวไปหยิบไข่นกมาตีไข่ขาว จู่ ๆ ก็ฉุกคิดขึ้นมาได้

ไข่พวกนี้เธอไปขโมยมาจากรังนกนี่นา จะมาตอกไข่ต่อหน้าพ่อแม่นกมันจะโหดร้ายไปหน่อยไหมนะ

โจซี่ชะงักอยู่หน้าประตู เข้าก็ไม่ได้ออกก็ไม่ดี

"ห่านทรายเท้าโต" ตัวหนึ่งถามอย่างสงสัย "ก้าบ ๆ เจ้าของฟาร์มทำไมไม่เข้าไปล่ะ จะไปเอาไข่เหรอ เอามาเยอะ ๆ นะ ฉันชอบกินไข่"

หา??? โจซี่หันขวับไปมองหน้ามันด้วยความช็อก มันรู้ได้ไงว่าเธอจะไปเอาไข่ ไม่สิ มันกินไข่ด้วยเหรอ!

สงสัยสีหน้าโจซี่จะออกชัดเจนเกินไป ห่านทรายเท้าโตเลยขยับหนี "ก้าบ ๆ ทำไมทำหน้าตกใจขนาดนั้น ฉันพูดอะไรผิดเหรอ"

ตอนนั้นเองนกกระสาขนขาวก็บินมาถึงพอดี ได้ยินบทสนทนาเข้า "กุ๊กกุ๊ก พวกเรานกก็กินไข่นกนะแม่หนูเจ้าของฟาร์ม ไม่เห็นต้องตกใจเลย"

"กุ๊กกุ๊ก ใช่ ๆ มันพูดถูก ใส่เยอะ ๆ เลย พวกเราชอบ"

เอ่อ เอาเถอะ โจซี่พูดไม่ออก นกกินไข่นก ก็คงไม่ผิดกฎธรรมชาติหรอกมั้ง บางชนิดขโมยไข่เพื่อนกินเป็นกิจวัตรด้วยซ้ำ

คิดได้ดังนั้นเธอก็สบายใจ เดินเข้าไปหยิบไข่นกในครัว แยกไข่แดงออก เอาไข่แดงผสมก้างปลาให้เจ้าตาลกิน

เจ้านกดำยังแอบทำท่าเยาะเย้ยใส่นกตัวอื่น จนเกือบโดนรุมทึ้ง ขนนกปลิวว่อน สุดท้ายจบลงที่เจ้าตาลผู้เจนศึกชนะไปตามระเบียบ

[จบแล้ว]