บทที่ 45 - โจมตีแบบเผาให้ราบ

บทที่ 45 - โจมตีแบบเผาให้ราบ

ลำตัวเครื่องบินสั้นๆ ปีกยาวๆ ช่องรับอากาศเครื่องยนต์ทรงกลมติดตั้งอยู่สองข้างลำตัว ห้องนักบินคับแคบ นักบินเหมือนกับต้องขดตัวอยู่ข้างใน

นี่คือเครื่องบินที่ไม่เคยปรากฏมาก่อนในสมรภูมิอัฟกานิสถาน กองโจรต้านพอจะมีความรู้เกี่ยวกับเจ้ากวางตัวเมียอยู่บ้าง แต่ทว่า เครื่องบินลำใหม่ลำนี้ ทำให้พวกเขารู้สึกหวาดกลัว ใต้ปีกของมัน ห้อยระเบิดไว้เต็มไปหมด

มูฮัมหมัดยืนอยู่บนสันเขาสูง มองผ่านกล้องส่องทางไกล จับภาพเครื่องบินสองลำนั้นได้ ทันใดนั้นในใจก็ตกตะลึงขึ้นมา

“ปืนกลต่อสู้อากาศยานเตรียมพร้อม จรวดแบกบ่าเตรียมพร้อม” มูฮัมหมัดตะโกน เขากระโดดขึ้นไปบนรังปืนกลบนยอดเขาอย่างรวดเร็ว ถ้าหากพวกโซเวียตบินมา เขาจะได้เปิดฉากยิงได้ในเวลาอันสั้นที่สุด

ครั้งนี้ที่บินมา คือเครื่องบินโจมตี ที-8 รุ่นใหม่ล่าสุดของโซเวียต

นี่คือเครื่องบินโจมตีภาคพื้นดินต่อต้านรถถังโดยเฉพาะ แข็งแกร่งทนทาน จุดสำคัญบนลำตัวเครื่องบิน ทั้งหมดใช้เกราะไทเทเนียมอัลลอย ตอนนี้ยังไม่เข้าประจำการอย่างเป็นทางการ ต่อมาจะถูกเรียกว่าเครื่องบินโจมตี ซู-25 รหัสของนาโต้คือ ฟร็อกฟุต

เริ่มพัฒนาในยุคเจ็ดศูนย์ จนถึงตอนนี้ สองในแปดของเครื่องบินต้นแบบ ถูกส่งตรงมาที่อัฟกานิสถาน เพื่อทำการรบร่วมกับ มิล-24 ตลอดช่วงเวลาการรบในอัฟกานิสถาน มันเต็มไปด้วยบาดแผล ถูกปืนกลยิงนับครั้งไม่ถ้วน ถูกจรวดสติงเกอร์โจมตี บางครั้งลำตัวเครื่องด้านหลังถูกยิงจนพรุนไปหมด ก็ยังสามารถบินกลับไปถึงฐานทัพได้ นี่มันรถถังบินได้ชัดๆ

ไม่ว่าจะยิงจากทิศทางไหน ก็มีเกราะป้องกัน เครื่องบินชนิดนี้ ยิงให้ร่วงได้ยากมาก

และระเบิดที่ห้อยอยู่ใต้ปีกนั่น ถ้าร่วงหล่นลงมา จะทำให้ที่นี่กลายเป็นทะเลเพลิงในทันที แม้ว่าในใจมูฮัมหมัดจะร้องว่าไม่ดีแล้ว แต่สีหน้าก็ยังคงไม่เปลี่ยนแปลง เขาคือหัวใจของทุกคน ถ้าหากเขาหวั่นไหว ขวัญกำลังใจของกองทัพก็จะสั่นคลอนไปด้วย

เครื่องบินโจมตีทั้งสองลำนั้น บินผ่านท้องฟ้าที่อยู่ไกลออกไป ไม่ได้มุ่งหน้ามายังฐานที่มั่นใหญ่ของกองโจรต้าน

มูฮัมหมัดถอนหายใจอย่างโล่งอก ที่นี่ความลับยังไม่รั่วไหล พวกโซเวียตไม่น่าจะรู้ที่นี่ ตอนนี้ พวกเขาอาจจะเป็นแค่การบินลาดตระเวนตามปกติ เพื่อแสดงแสนยานุภาพของตัวเองเท่านั้น

เครื่องบินโจมตีบินจากไป มูฮัมหมัดยืนอยู่บนยอดเขา กล่าวว่า “วิกฤตผ่านพ้นไปแล้ว ฝึกต่อ”

เพิ่งจะกำลังจะลงมาจากยอดเขา ดวงตาของมูฮัมหมัดก็พลันเบิกกว้าง ปีกของเครื่องบินทั้งสองลำนั้นขยับไหวเล็กน้อย ระเบิดทีละลูกๆ ก็ร่วงหล่นลงมา

ทิศทางนั้น คือหมู่บ้าน กอสต์

“เร็ว รวมพล” มูฮัมหมัดตะโกน ดวงตาของเขาเริ่มแดงก่ำ กำปั้นกำแน่น พวกโซเวียต ต้องตายให้หมด

นักรบกองโจรต้านคนอื่นๆ ก็วิ่งตามมูฮัมหมัดไปอย่างรวดเร็วไปตามเส้นทางภูเขา ในตอนนี้ ส่วนลึกของภูเขาที่อยู่ไกลออกไป มีควันดำหนาทึบลอยขึ้นมาแล้ว

เส้นทางภูเขาขรุขระ หลังจากวิ่งมาสองชั่วโมง นักรบกองโจรต้านที่หอบหายใจจนตัวโยน ก็มองดูหมู่บ้านที่อยู่ตรงหน้า

ทุกหนทุกแห่งมีแต่ไฟลุกท่วม บ้านเรือนทั้งหมด บ้านเรือนที่สร้างขึ้นมาจากดินดิบ กำลังลุกไหม้อย่างรุนแรง ควันดำลอยโขมง ในกองเพลิงไม่มีเสียงร้องของคนอีกต่อไปแล้ว ทั้งหมู่บ้าน ไม่มีผู้รอดชีวิตแม้แต่คนเดียว

“แม่” อากาตะโกนลั่น อยากจะพุ่งเข้าไปในหมู่บ้าน เขาเป็นคนของหมู่บ้านนี้ พ่อของเขาจากไปแล้ว เหลือเพียงแม่ที่ยังอยู่ที่นี่

“เข้าไปไม่ได้” นักรบกองโจรต้านสองคนที่อยู่ข้างๆ ฉุดรั้งเขาไว้สุดแรง ถ้าหากพุ่งเข้าไปแบบนี้ มีแต่จะไปตายในทะเลเพลิงเท่านั้น

บนพื้นดิน ยังมีของเหลวสีดำบางอย่างอยู่ มูฮัมหมัดรู้ว่า นี่คือระเบิดเพลิงชนิดพิเศษที่พวกโซเวียตทิ้งลงมา ขอเพียงแค่เหยียบลงไปบนของเหลวสีดำนี้ มันก็จะลุกไหม้ขึ้นมาทันที

นโยบายเผาให้ราบ

พวกโซเวียตเพื่อที่จะเล่นงานกองโจรต้านอัฟกัน ก็เคยใช้นโยบายนี้ สุดท้ายแม้ว่าจะล้มเหลว แต่ก็ทำให้คนอัฟกันต้องพลัดถิ่นฐาน อพยพไปต่างประเทศมากขึ้น

พวกโซเวียตที่วิปลาส ถึงกับกล้าใช้วิธีการแบบนี้

มูฮัมหมัดนึกถึงครั้งก่อนที่มาหมู่บ้าน กอสต์ คนที่นี่ให้การสนับสนุนกองโจรต้านเป็นอย่างดี ช่วยขนย้ายกระสุน ผู้ใหญ่บ้านคนนั้น ยังคุยกับมูฮัมหมัดอย่างถูกคอ

แต่ตอนนี้ พร้อมกับไฟที่โหมกระหน่ำนี้ คนที่นี่ ก็หายไปหมดแล้ว

นี่คือวิธีการที่ไร้มนุษยธรรมอย่างยิ่ง สมัยก่อน ตอนที่ญี่ปุ่นรุกรานจีน ก็ใช้นโยบายสามสิ้นในจีนตอนเหนือ ขอเพียงแค่สนับสนุนกองทัพลู่ที่แปด ก็จะสังหารหมู่ทั้งหมู่บ้าน ทำให้คนในหมู่บ้านหลายแห่ง ไม่กล้าต้อนรับกองทัพลู่ที่แปดอีกต่อไป พอไม่มีประชาชนสนับสนุน ก็เหมือนกับปลาที่ไม่มีน้ำ ช่วงเวลานั้น คือช่วงเวลาที่ยากลำบากที่สุดของเหล่านักรบ

ตอนนี้ พวกโซเวียตก็ใช้วิธีการนี้เช่นกัน หมู่บ้านไหนที่กล้าสนับสนุนกองโจรต้าน ก็จะระเบิดทิ้งให้หมด

หวังจะใช้วิธีการเช่นนี้ เพื่อทำให้ประชาชนอัฟกันยอมจำนน

ฟันของมูฮัมหมัดกัดริมฝีปาก เลือดไหลซึมออกมาตามมุมปาก

“พวกโซเวียตมันช่างเลวทราม ใช้วิธีการเดรัจฉานแบบนี้ได้ยังไง” เจมส์ที่วิ่งตามมา เห็นทุกสิ่งทุกอย่างที่อยู่ตรงหน้า ก็ตกตะลึงไปเช่นกัน “คุณมูฮัมหมัด พอกลับไปถึงเปชาวาร์ ผมจะรายงานเรื่องนี้ต่อเบื้องบน พวกเราอเมริกา จะสนับสนุนภารกิจปลดแอกของกองโจรต้านอัฟกันอย่างเต็มที่”

“คุณเจมส์ กรุณาใช้กล้องถ่ายรูปบันทึกทุกอย่างที่นี่ไว้ด้วย” มูฮัมหมัดกล่าว “นี่คืออาชญากรรมที่โจ่งแจ้งที่พวกโซเวียตก่อขึ้น ควรจะให้คนทั้งโลกรู้”

แม้ว่าพวกโซเวียตจะไม่กลัวประชามติโลก ตอนที่ส่งทหารเข้าอัฟกานิสถาน ก็หน้าหนาพออยู่แล้ว แต่นี่ก็ยังเป็นวิธีที่มีประสิทธิภาพอยู่ สามารถทำให้โลกตะวันตก ยิ่งสนับสนุนการต่อสู้ของกองโจรต้านอัฟกันมากขึ้น

“ครูฝึก หรือว่า พวกเราจะทำได้แค่ยืนมองดูญาติพี่น้องของเราถูกพวกโซเวียตโจมตีอย่างป่าเถื่อนงั้นเหรอ พวกมันไม่ละเว้นแม้แต่ประชาชน” เฮอวาเจียกล่าว

พวกโซเวียตในครั้งนี้ ถือว่าล้ำเส้นอย่างถึงที่สุดแล้ว สงครามไม่ควรจะเกี่ยวข้องกับประชาชน นานๆ ทีจะพลาดไปโดนบ้าง ก็พอจะหยวนๆ ได้ แต่ตอนนี้ การที่มาระเบิดหมู่บ้านของประชาชนกันอย่างโจ่งแจ้งแบบนี้ มันเป็นเรื่องที่ยอมรับไม่ได้

กองโจรต้าน ก็มาจากหมู่บ้านรอบๆ นี้ทั้งนั้น การกระทำเช่นนี้ของพวกโซเวียต โทษตายก็ยังไม่สาสม

“แน่นอนว่าไม่” มูฮัมหมัดกล่าว “เลือดต้องล้างด้วยเลือด เครื่องบินโจมตีสองลำนั่นของโซเวียต คือตัวการใหญ่ที่โจมตีชาวบ้านของเราในครั้งนี้ พวกเราจะต้องฆ่านักบินบนเครื่องนั่น เพื่อแก้แค้นให้ชาวบ้าน”

เครื่องบินบนท้องฟ้า มูฮัมหมัดรับมือไม่ได้ ต่อให้เขาตั้งปืนใหญ่ต่อสู้อากาศยาน ก็ไม่รู้เส้นทางการบินของโซเวียต ต่อให้มีจรวดสติงเกอร์ แต่ถ้าเกินระยะยิง ก็ทำได้แค่ยืนมองตาปริบๆ

แต่ว่า ในที่สุดเครื่องบินก็ต้องกลับฐานทัพ นักบินที่ขับเครื่องบิน ก็ต้องลงจากเครื่องมาใช้ชีวิตตามปกติ กินข้าว นอนหลับ แม้ว่าศัตรูตัวฉกาจที่สุดคือพวกผู้นำในมอสโก แต่ตอนนี้ เพชฌฆาตที่ลงมือโดยตรง ก็คือนักบินสองคนนี้

เป้าหมายของมูฮัมหมัดชัดเจนมาก ขอเพียงแค่กล้ายื่นมือเข้ามาทำร้ายชาวบ้าน ไม่ว่าจะเป็นใคร ไม่ว่าจะต้องจ่ายค่าตอบแทนมหาศาลแค่ไหน ก็จะต้องฆ่ามันให้ได้

เลือดต้องล้างด้วยเลือด ฟันต่อฟัน

“ร้อยตรีมูฮัมหมัด เขตภูเขาคือสวรรค์ของกองโจรต้าน การที่คุณบุกเข้าไปในเมืองใหญ่โดยพลการ เกรงว่าจะเป็นอันตรายอย่างยิ่ง จาลาลาบัดมีการป้องกันแน่นหนา ฐานทัพอากาศยิ่งเป็นจุดป้องกันที่สำคัญของพวกเขา ปืนกลหนักสองสามกระบอก ก็สามารถฆ่าพวกคุณตายเรียบได้แล้ว คุณจะหานักบินสองคนนั้นเจอได้ยังไง แล้วจะฆ่าพวกเขาได้ยังไง” เจมส์เอ่ยถาม

“ผมต้องการความช่วยเหลือจากมิตรสหายชาวอเมริกัน” มูฮัมหมัดกล่าว “ผมรู้ว่าระบบข่าวกรองของพวกคุณสมบูรณ์แบบมาก ผมต้องการรู้ข้อมูลที่แน่ชัดของนักบินสองคนนี้”

แม้ว่ามูฮัมหมัดจะฝังสายข่าวไว้ในจาลาลาบัดแล้ว ดานายังคงปฏิบัติภารกิจของเธออย่างซื่อสัตย์ แต่ทว่า ดานายังไงก็ตำแหน่งต่ำเกินไป ไม่สามารถสืบข่าวภายในฐานทัพอากาศได้ เรื่องพวกนี้ ก็มีแต่พวกอเมริกันเท่านั้นที่ทำได้

“เจมส์ ผมต้องการความช่วยเหลือจากพวกคุณ โศกนาฏกรรมที่นี่ คุณก็เห็นแล้ว ถ้าหากไม่ข่มขวัญพวกโซเวียตให้หนักๆ พวกเขาก็จะยังคงใช้วิธีการสุดโต่งทำร้ายประชาชนแบบนี้ต่อไป เพื่อหวังจะให้กองโจรต้านอัฟกันยอมอ่อนข้อ” มูฮัมหมัดกล่าว “ขอร้องล่ะ”

คำขอของมูฮัมหมัดมันก็นับว่าเกินไปหน่อย ถึงกับจะให้พวกอเมริกันหาข้อมูลให้พวกเขา แต่ทว่า มูฮัมหมัดก็จริงใจที่สุดเช่นกัน เจมส์รู้ว่า เขาปฏิเสธไม่ลง

“ที่นี่คือโลกของชาวมุสลิม” เจมส์กล่าว “ผมก็ไม่รู้เหมือนกันว่าข่าวกรองของเราแทรกซึมไปถึงระดับไหนแล้ว ร้อยตรีมูฮัมหมัด ผมจะลองดูให้ แต่ว่า คุณอย่าคาดหวังสูงเกินไปนักล่ะ”

“คุณเจมส์ ฝ่ายของคุณต้องสนใจนักบินสองคนนี้มากแน่ๆ พวกเขาไม่ใช่นักบินธรรมดา พวกเขาคือนักบินทดสอบ นักบินทดสอบคนหนึ่งมีค่าตัวมากกว่าทองคำน้ำหนักเท่าร่างกายเสียอีก ถ้านักบินทดสอบสองคนนี้ตายไป สำหรับอุตสาหกรรมการบินของโซเวียตแล้ว ก็ถือเป็นความสูญเสียครั้งใหญ่หลวงเช่นกัน” มูฮัมหมัดกล่าว

ตอนนี้ ซู-25 ยังไม่เข้าประจำการอย่างเป็นทางการ เครื่องบินต้นแบบ ที-8 ก็ถูกส่งมาที่สมรภูมิอัฟกานิสถานแล้ว ก็เพื่อที่จะต้องการใช้สมรภูมิรบที่แท้จริงในการทดสอบประสิทธิภาพการรบของเครื่องบินชนิดนี้ ในขณะเดียวกัน เครื่องบินโจมตีที่ยังไม่เข้าประจำการ ยังไม่มีคู่มือการบินแบบนี้ ไม่ใช่นักบินธรรมดาจะขับได้ ต้องเป็นนักบินทดสอบเท่านั้น

นักบินทดสอบ มาจากนักบิน แต่ก็เหนือกว่านักบินอีกขั้นหนึ่ง พวกเขาต้องบินในสภาวะขีดจำกัดมากมาย เพื่อทดสอบสมรรถนะของเครื่องบิน อาจจะเจออันตรายถึงชีวิตได้ทุกเมื่อ อย่างเช่น นักบินธรรมดา ถ้าเจออาการร่วงหล่นแบบควงสว่าน ก็แทบจะหมายถึงเครื่องบินตกคนตายแล้ว แต่พวกเขา ต้องจงใจเข้าสู่สภาวะร่วงหล่นแบบควงสว่าน แล้วค่อยดึงเครื่องกลับออกมา เพื่อนำข้อมูลไปใช้ในการเขียนคู่มือการบิน

พวกอเมริกันอาจจะไม่สนใจความเป็นตายของชาวบ้านเหล่านี้ ทุกอย่างมันก็แค่การสร้างภาพทางการเมือง แต่ทว่า การฆ่านักบินทดสอบของโซเวียตสองคน พวกอเมริกันจะต้องสนใจมากอย่างแน่นอน

จริงดังคาด เมื่อมูฮัมหมัดพูดถึงนักบินทดสอบ ดวงตาของเจมส์ก็เปล่งประกายขึ้นมาทันที “ได้ ผมจะติดต่อกับทางเปชาวาร์ทันที”

ชานเมืองจาลาลาบัด ฐานทัพอากาศ

เดิมที ที่นี่เป็นเพียงฐานทัพของเฮลิคอปเตอร์ มิล-24 เท่านั้น บนทางวิ่งดิน เต็มไปด้วยวัชพืช การบินขึ้นของเฮลิคอปเตอร์ มิล-24 ไม่จำเป็นต้องใช้ทางวิ่ง ขอเพียงแค่มีลานจอดก็เพียงพอแล้ว

ในตอนนี้ วัชพืชบนทางวิ่ง ยังไม่ทันจะได้ถางออก ทหารโซเวียตยืนเรียงเป็นแถว ทำได้เพียงเก็บกระป๋องเปล่าที่กินแล้ว สะเก็ดระเบิดที่หลงเหลืออยู่บนทางวิ่งให้สะอาดเท่านั้น บนท้องฟ้าก็มีเสียงเครื่องบินคำรามดังมา

เครื่องบินรูปทรงประหลาดสองลำ ปรากฏขึ้นเหนือสนามบิน มันบินโฉบผ่านทางวิ่งไปต่ำๆ เสียงดังสนั่นหวั่นไหว จากนั้น ก็เลี้ยวโค้งที่สาม บินวนกลับมาใหม่ เล็งไปที่ทางวิ่ง แล้วร่อนลงจอด

ตอนที่ล้อเครื่องบินสัมผัสกับทางวิ่ง ถึงกับกระเด้งทีหนึ่ง แต่เครื่องบินที่แข็งแกร่ง ก็ยังคงร่อนลงจอดได้สำเร็จ

[จบแล้ว]