บทที่ 10 ออเดอร์คลั่ง!

บทที่ 10 ออเดอร์คลั่ง!

ณ เวลานี้ ที่งานแฟร์อู่ฮั่น เถ้าแก่เฉียน ตัวแทนจำหน่ายระดับมณฑลหูเป่ย (HUB) ผู้ทรงอิทธิพล ซึ่งเดิมทีขาย Tianyu และ Gionee ถูกนางแบบดึงดูดเข้ามา ตอนแรกแค่กะจะดูเล่นๆ

แต่พอหลี่เหยียนยื่นเครื่องตัวอย่างให้สัมผัสงานประกอบ ทดสอบลำโพงคู่ด้วยตัวเอง สีหน้าของเถ้าแก่เฉียนก็เปลี่ยนจากเล่นๆ เป็นจริงจัง

"บอสหลี่ใช่ไหม? เครื่องนี้ของคุณ... มีของแฮะ รับตัวแทนยังไง?"

เมื่อหลี่เหยียนบอกราคาขายส่งและแผนสนับสนุนโฆษณา เถ้าแก่เฉียนแทบไม่ลังเล ตบโต๊ะเปรี้ยง "ตัวแทนระดับมณฑลหูเป่ย ผมเอา! เดี๋ยวสั่งการเงินโอนมัดจำเลย ล็อตแรกเอามาก่อน 3,000 เครื่อง!"

สัญชาตญาณบอกเขาว่า นี่ไม่ใช่มือถือซานไจ้ธรรมดา แต่เป็น "ระเบิดนิวเคลียร์" ที่จะมาล้างตลาดเดิม

หลี่เหยียนรีบพาเถ้าแก่ใหญ่ไปนั่งคุยรายละเอียดที่โต๊ะข้างๆ แม้จะเห็นแววรุ่งโรจน์ แต่ดีลระดับตัวแทนภาค หลี่เหยียนต้องลงมาปิดการขายเอง

ผู้จัดการเขตของ Tianyu และ Gionee กำลังจับกลุ่มคุยกันอยู่ข้างๆ

ตอนแรกที่เห็นกลยุทธ์นางแบบของซิงเฉิน พวกเขาหัวเราะเยาะ "พวกนอกรีต สินค้าห่วยเลยต้องใช้มุกนี้"

"แต่สวยจริงว่ะ... ขาขาวๆ! นม! เอว!"

แต่ไม่กี่วันต่อมา เมื่อลูกทีมเริ่มรายงานว่า "ข้างล่างถามหาของซิงเฉินกันเยอะมาก" บางเจ้าถึงขั้นลดยอดสั่งของแบรนด์พวกเขา พวกเขาถึงเริ่มรู้ตัวว่างานเข้าแล้ว

พวกเขารีบให้ฝ่ายการตลาดไปซื้อ S1 มาแกะดู

ผลลัพธ์ทำให้โล่งใจแต่ก็หนักใจ

โล่งใจที่ไส้ในยังเป็น MTK ไม่มีเทคโนโลยีอะไรใหม่

แต่หนักใจตรงที่ ดีไซน์ การจูนเสียง ซอฟต์แวร์ และการตลาด มันอยู่นอกเหนือตำราของพวกเขาไปไกล

การใส่ใจประสบการณ์ผู้ใช้ระดับนี้ คือสิ่งที่แบรนด์ดั้งเดิมที่ชินกับการเปลี่ยนกรอบแล้วยัดเยียดของให้ตัวแทนจำหน่าย ไม่เคยคิดจะทำ

พวกเขาประชุมด่วนเพื่อหาทางรับมือ

จะก็อปปี้? หรือจะลดราคาตัดขา?

แต่เรือใหญ่กลับลำยาก ความเร็วของพวกเขาเทียบซิงเฉินไม่ได้เลย

ส่วนโรงงานซานไจ้เล็กๆ ยิ่งซวยหนัก

โรงงานห้องแถวพวกนี้งงเป็นไก่ตาแตก

พวกเขายังแข่งกันตัดราคาให้ถูกลง จู่ๆ ซิงเฉินก็โผล่มาขายแพงกว่า แถมอัดโฆษณาตูมตาม ปั่นป่วนตลาดจนเละ

"มันขาย 638? ต้นทุนเท่าไหร่? มันเอาเงินจากไหนมาลงโฆษณา?" นี่คือคำถามที่พวกเขาคาใจที่สุด

ทางรอดเดียวของพวกเขาคือ: ก็อปเกรดเอ

รีบหาวิธีเคลือบสีและทำลำโพงคู่ พยายามปั้น "Xingchen S2", "Xinghe S1" ออกมาขาย แต่คุณภาพและฟีลลิ่งยังไงก็เทียบชั้นไม่ได้ในเร็ววัน

ในขณะเดียวกัน บนโลกอินเทอร์เน็ต ตามเว็บบอร์ดและนิตยสารไอทีเล็กๆ เริ่มมีกระทู้พูดถึง S1:

"เชรดดด! เจอเครื่องเทพ เสียงดังชิบหาย!" "รีวิว Xingchen S1: นี่อาจจะเป็น 'Consumer Upgrade' ครั้งแรกของวงการมือถือซานไจ้" "วิเคราะห์: มือถือซิงเฉินใช้ความแตกต่างระเบิดตลาดได้ยังไง?"

แม้กระแสจะไม่ดังมาก แต่ก็เป็นสัญญาณว่าซิงเฉินเริ่มเจาะทะลุกำแพงเข้าสู่สายตามหาชนแล้ว

แต่เบื้องหลัง ก็มาจากงบสองหมื่นหยวนที่หลี่เหยียนทุ่มจ้างหน้าม้าไปปั่นกระทู้ใน Tieba และบอร์ดต่างๆ ซึ่งส่งผลต่อยอดขายและภาพลักษณ์แบรนด์ไม่น้อย

ส่วนภายในโรงงานซิงเฉิน "ศูนย์บริการลูกค้า" ชั่วคราว ซึ่งก็คือน้าจางฝ่ายบัญชีกับเสมียนสองคน นั่งเฝ้าโทรศัพท์สามเครื่องที่สายแทบไหม้

เสียงกริ่งดังระงมไม่ขาดสาย

"ฮัลโหล? ใช่ๆๆ นี่มือถือซิงเฉิน!" "ตัวแทนเหรอคะ? ภาคไหนคะ? อ๋อ เหอหนาน เดี๋ยวต่อสายตัวแทนภาคเหอหนานให้นะคะ..." "ซื้อใช้เอง? ต้องไปดูที่ร้านมือถือแถวบ้านค่ะ เราเป็นโรงงาน ไม่ขายปลีก..."

น้าจางหัวหมุนแต่หน้าบาน

เกิดมาไม่เคยเจอสินค้าที่คนโทรมาตามจิกขนาดนี้

อาสามของหลี่เหยียนนั่งบัญชาการโรงงาน คุมการผลิตและส่งของ

เขาดูใบสั่งซื้อที่ฝ่ายขายส่งมาเพิ่มเรื่อยๆ แล้วตะโกนสั่งลูกน้องในไลน์ "เร็วเข้า! โกดังจะเกลี้ยงแล้ว! หัวหน้าหวัง คืนนี้ทำโอที จ่ายสองเท่า!"

ล็อตแรก 5,500 เครื่อง ถูกตัวแทนจำหน่ายแย่งกันจองหมดเกลี้ยงตั้งแต่เจิ้งโจวแฟร์ยังไม่จบ

ตอนนี้ยอดจองทะลุหมื่นเครื่องไปแล้ว

หลี่เหยียนตัดสินใจเด็ดขาด ควักเงินกู้ก้อนโตให้อาสามไปซื้อวัตถุดิบเบิ้ลสองเท่า เดินเครื่อง 24 ชั่วโมง กะเช้ากะดึก!

พวกตัวแทนจำหน่ายที่ตอนแรกยังลังเลตอนเซลล์แมนโทรหา ตอนนี้ไส้เขียวด้วยความเสียดาย

พวกเขาเห็นโฆษณาในทีวี แล้วได้ยินข่าวจากเพื่อนที่ไปงานเจิ้งโจวว่าบูธแตกขนาดไหน

เถ้าแก่โจว ตัวแทนจากหูหนานที่เคยขายเครื่องจับฉ่ายกับ Tianyu A615 รีบคุ้ยนามบัตรเซลล์แมนซิงเฉิน โทรหาทันที

"ฮัลโหล! เสี่ยวจางเหรอ? เฮียโจวนะ! ฉางซา! ใช่ๆ! S1 เอามาเลย 500! ไม่สิ! 800! จ่ายสด! เดี๋ยวโอนให้เดี๋ยวนี้!"

ความภักดีอะไรไม่มีจริงหรอก

เครื่องไหนขายดี กำไรดี กูขายอันนั้น!

นี่คือกฎเหล็กของพ่อค้าคนกลาง

จุดขายที่แตกต่างและการสนับสนุนโฆษณาของ Xingchen S1 ทำให้มันกลายเป็นเนื้อหอมที่ใครๆ ก็อยากกัด

...

ตอนที่หลี่เหยียนย้ายไปออกบูธที่อู่ฮั่น ทีมงาน 3 คนของเขาเริ่มโปรแล้ว

มุกนางแบบเหมือนเดิม สคริปต์ขายคล่องปรื๋อ

มือถือในกระเป๋าเขาสั่นไม่หยุด ข้อความเด้งรัวๆ :

"บอสหลี่ เจ้อเจียงโอนตังค์แล้ว ขอเพิ่ม 2,000!" "บอสหลี่ เสี่ยหวังจากอีสานอยากคุยตัวแทนภาค!" "เสี่ยวเหยียน โกดังโล่งอีกแล้ว!"

หลี่เหยียนอ่านข้อความ มองดูตัวแทนจำหน่ายที่มะรุมมะตุ้มแย่งกันถามราคา มุมปากเขายกยิ้มอย่างผู้ชนะ

ต้นทุน 328 ขายส่ง 478 ขายปลีก 638

กำไร 150 หยวนต่อเครื่องที่ดูไม่มาก กำลังไหลมารวมกันเป็นแม่น้ำสายใหญ่ ถาโถมเข้าสู่บัญชีโรงงานซิงเฉินวินาทีละหลายเครื่อง

เขารู้ดีว่า ศึกแรกนี้ เขาชนะแล้ว

เรือลำน้อยที่ชื่อซิงเฉินอิเล็กทรอนิกส์ที่เคยเกยตื้น ถูกเขาถีบลงน้ำด้วยมือถือหนึ่งรุ่นและการตลาดบ้าเลือด และกำลังแล่นฉิวไปข้างหน้า

ตอนนี้หลี่เหยียนอยู่ในห้องพักโรงแรมที่อู่ฮั่น อ่านข้อความจากอาสาม: "เสี่ยวเหยียน บ้าไปแล้ว! สต็อกเป็นศูนย์! ออเดอร์ทะลุ 3 หมื่น! โทรศัพท์ทวงของจะระเบิดโรงงานแล้ว!"

หลี่เหยียนนวดขมับที่มึนตึ้บ เพิ่งปิดดีลตัวแทนรายใหญ่ที่อู่ฮั่นมา โดนมอมเหล้าไปไม่น้อย ขนาดให้ลูกน้องช่วยดื่มแทนแล้วนะ

เขาตอบกลับอาสาม สั่งการทันที

สั่งให้อาสามขยายกำลังผลิตอย่างบ้าคลั่ง จ้างคนเพิ่ม เดินกะสามผลัด

ส่งเจ๊หลี่ไปเฝ้าหน้าโรงงานซัพพลายเออร์อะไหล่สำคัญ ห้ามของขาดเด็ดขาด

โอนเงินค่าโฆษณาก้อนที่สองให้อาสาม ไม่ใช่แค่ช่องมณฑลเดิม แต่ให้ปูพรมช่องท้องถิ่นเพิ่ม สร้างตาข่ายโฆษณาที่ไม่มีวันหนีพ้น

โทรหาเจ๊หลี่ สั่งกำชับทีมขายให้เข้มงวดเรื่อง "ตัวแทนเขต" ห้ามขายข้ามเขตเด็ดขาด

ดูแลตัวแทนจำหน่ายกลุ่มแรกที่เป็นพันธมิตรให้ดี ต้องมีของให้ขายเสมอ

ภายใต้แรงกดดันเรื่องยอดผลิตมหาศาล หลี่เหยียนโทรหาอาสามทุกวัน ย้ำคำเดิม "อาสาม เร็วได้ แต่ห้ามหลุด QC เด็ดขาด! มือถือทุกเครื่องที่ออกจากโรงงาน ต้องผ่านมาตรฐาน!"

ด้วยประการฉะนี้ Xingchen S1 เปรียบเสมือนปลาดุกยักษ์ (Catfish Effect) ที่พุ่งชนตลาดมือถือซานไจ้ปี 2007 ที่กำลังเน่าหนอน

ด้วยสงครามสามมิติที่ผสานนิยามผลิตภัณฑ์สุดล้ำ + โฆษณาปูพรม + ผลประโยชน์ช่องทางจำหน่าย + การตลาดภาคพื้นดินสุดบ้าคลั่ง มันบอกทุกคนว่า: การตลาด เขาเล่นกันแบบนี้

หลี่เหยียนยืนอยู่ริมหน้าต่างโรงแรม มองราตรีเมืองอู่ฮั่น

เขารู้ว่าศึกแรกชนะแล้ว แต่สงครามเพิ่งจะเริ่ม

การโต้กลับของผู้ลอกเลียนแบบและยักษ์ใหญ่ กำลังจะตามมาในไม่ช้า