ตอนที่ 697 - 698: คุณนายหลินหน้าไม่อาย, คุณนายหยางสนับสนุนอวี้จื่อ

ตอนที่ 697 คุณนายหลินหน้าไม่อาย

หลินเทียนโหย่วเองก็อารมณ์ไม่ดีเมื่อเขากลับมาถึงบ้านเพราะอวี้จื่อปฏิเสธเขา

เห็นลูกชายเดินหน้าบึ้งเข้ามา คุณนายหลินก็ไม่พอใจเพราะเธอคิดว่าอวี้จื่อไม่อยู่อีกแล้ว “ว่ายังไง? ไม่เจอเธอเหรอ?”

“เจอครับ แต่เธอปฏิเสธผม” หลินเทียนโหย่วพูดด้วยน้ำเสียงหงุดหงิดเต็มที่

“ว่ายังไงนะ? เธอปฏิเสธลูกงั้นเหรอ? กล้าดียังไงถึงทำแบบนั้น?” คุณนายหลินแทบไม่อยากเชื่อหูตัวเอง ในสายตาของเธอ อวี้จื่อควรรู้สึกภูมิใจสิที่ลูกชายของเธอยินดีกลับไปคบด้วย แต่นี่กลับกล้าปฏิเสธ!

“เธอดังแล้วก็เลยคิดว่าอยู่เหนือเราสินะ?” คุณนายหลินตวัดน้ำเสียงสูง

หลินเทียนโหย่วยังคงเงียบ จากนั้นก็เดินเข้าไปในห้องของเขา

คุณนายหลินรับไม่ได้ที่อวี้จื่อปฏิเสธลูกชายของเธอ เธอจะต้องไปถามให้รู้เรื่อง เมื่อคิดอย่างนั้น เธอจึงหยิบกระเป๋าถือและออกจากบ้าน

แม้ว่าคุณนายหลินจะไม่รู้ว่าร้านชาร์มตั้งอยู่ตรงไหน แต่ก็ไม่ใช่เรื่องยากที่จะหาในเมื่อร้านชาร์มออกจะมีชื่อเสียง

เมื่อคุณนายหลินมาถึงห้างสรรพสินค้าเฟิงจาง เธอก็เดินตรงไปที่ร้านชาร์มทันที

ขณะนี้เป็นเวลาเกือบเที่ยงแล้วแต่ก็ยังมีลูกค้าหลายคนอยู่ในร้าน

“อวี้จื่อ ออกมาคุยกันหน่อยสิ!” คุณนายหลินออกคำสั่งด้วยน้ำเสียงไม่น่าฟังที่หน้าประตูร้าน

ลูกค้าที่อยู่ในร้านที่กำลังเลือกเสื้อผ้าต่างก็หันมามองเธอ

เมื่อเห็นคุณนายหลิน อวี้จื่อก็รู้สึกรำคาญ เห็นได้ชัดว่าการที่หล่อนมาที่นี่ย่อมไม่ใช่เรื่องดี กระนั้นอวี้จื่อก็ไม่อาจหยาบคายได้ “คุณนายหลิน มีอะไรให้ฉันช่วยเหรอคะ?”

“ออกมาข้างนอกเดี๋ยวนี้!” คุณนายหลินสั่งอีกครั้ง

อวี้จื่อเริ่มไม่พอใจ “ถ้าคุณมีอะไรจะพูดกับฉัน ก็พูดมันตรงนี้เลยค่ะ”

“เธอแน่ใจนะ?” คุณนายหลินถาม ราวกับว่าเธอจงใจมาสร้างความอับอายให้อวี้จื่อ

อวี้จื่อไม่ได้คิดว่าตนทำอะไรผิด ใครจะพูดอย่างไรเธอก็ไม่สนใจ

“คุณนายหลิน หรือคุณกลัวว่าคนอื่นจะหัวเราะเยาะคุณ?” อวี้จื่อถาม

“อวี้จื่อ...” คุณนายหลินรู้สึกว่าอวี้จื่อไม่ให้ความเคารพเธอ เพราะฉะนั้นเธอเลยโกรธมาก “ดีมาก งั้นฉันจะพูดมันตรงนี้ก็แล้วกัน และฉันก็หวังว่าเธอจะไม่รู้สึกละอายใจนะ!” พูดจบ คุณนายหลินก็เดินเข้ามาในร้านและนั่งลงบนโซฟา

“ขอตัวสักครู่นะคะ” อวี้จื่อหันไปพูดกับลูกค้าในร้าน

“ไม่เป็นไรค่ะ” ลูกค้าไม่ว่าอะไร แต่พวกเขาสัมผัสได้ว่าคุณนายหลินน่าจะมีเจตนาไม่ดี

มีพนักงานขายหญิงสองคนอยู่ในร้านด้วย แต่พวกเขากำลังยุ่งกับการให้บริการลูกค้า ดังนั้นอวี้จื่อจึงเป็นคนเสิร์ฟน้ำให้คุณนายหลินด้วยตนเอง

“ขอทราบได้ไหมคะว่าคุณอยากคุยกับฉันเรื่องอะไร คุณนายหลิน” อวี้จื่อถาม

“เทียนโหย่วบอกฉันว่าเธอปฏิเสธไม่กลับไปคบกับเขา” คุณนายหลินเอ่ย

“ใช่ค่ะ” อวี้จื่อเอ่ยด้วยใบหน้าเรียบเฉยราวกับว่ามันไม่ใช่เรื่องสลักสำคัญ อันที่จริงก็ไม่ใช่เรื่องสำคัญจริงๆนั่นแหละ

“อะไรนะ? เธอคิดว่าตัวเองมีชื่อเสียงแล้ว ก็เลยคิดว่าอยู่เหนือเราสินะ?”

อวี้จื่อหัวเราะและไม่คิดปิดปังความไม่ชอบใจต่อคุณนายหลิน “ฉันไม่เข้าใจว่าทำไมคุณถึงพูดแบบนั้น ฉันคิดว่าตัวเองมีสิทธิ์ปฏิเสธหลินเทียนโหย่ว”

“เธอจะปฏิเสธใครก็ได้แต่ไม่ใช่กับลูกชายของฉัน อย่าลิมสิว่าเทียนโหย่วไม่เคยรังเกียจเธอเลยตอนที่เธอยังจนและยังแไม่มีอะไร!”

อวี้จื่อทำหน้าเหลือเชื่อ คาดไม่ถึงว่าคุณนายหลินจะหน้าไม่อายขนานแท้

“คุณนายหลิน ฉันเลิกกับลูกชายคุณมาเป็นปีๆแล้ว และเขาเป็นคนที่ทิ้งฉันก่อนเพราะว่าฉันจน เขายังนอกใจฉันไปนอนกับเพื่อนคนรวยของฉันไงคะ จำไม่ได้เหรอคะ? คุณยังเคยพูดว่าฉันจะไม่มีวันได้แต่งเข้าบ้านคุณ แล้วทำไมตอนนี้ถึงอยากให้ฉันกลับไปล่ะคะ?”

ทำไมน่ะหรือ? ก็เพราะว่าคุณนายหลินอยากจะเกาะชายเสื้ออวี้จื่อน่ะสิ

ทั้งสองคนไม่ออมเสียงเลยแม้แต่น้อย ดังนั้นทุกคนในร้านจึงได้ยินทุกคำพูด

ตอนแรกทุกคนคิดว่าอวี้จื่อเป็นฝ่ายทิ้งผู้ชายก่อน แต่กลายเป็นว่าเธอเป็นฝ่ายถูกทิ้ง มิหนำซ้ำแฟนยังนอกใจซึ่งเป็นสิ่งที่ยอมรับไม่ได้โดยสิ้นเชิง

“เธอ...” คุณนายหลินไม่คิดว่าอวี้จื่อกล้าต่อปากต่อคำกับเธอ

“อวี้จื่อ ระวังคำพูดของเธอด้วย! ฉันให้เกียรติเธอนะก็เลยมาพูดกับเธอวันนี้!” คุณนายหลินเอ่ย เธอยังคิดว่าอวี้จื่อต่ำต้อยกว่าเธอและครอบครัวเธอ

“ฉันหรือคะที่ควรต้องระวังคำพูด? ทำไมคะ? คุณนายหลิน ฉันต้องขอพูดว่าคุณเป็นคนที่ไร้ยางอายที่สุดที่ฉันเคยเจอ!” อวี้จื่อพูดอย่างไม่ลังเล

“ใช่! ไร้ยางอายจริงๆ!” มีคนเอ่ยปากขึ้นเข้าข้างอวี้จื่อ

“ฉันเห็นด้วย หล่อนรังเกียจคุณอวี้เพราะว่าแต่ก่อนเธอจน และวันนี้หล่อนมาหาคุณอวี้เพราะว่าคุณอวี้มีชื่อเสียง นี่หล่อนยังมียางอายอยู่หรือเปล่า?” อีกคนก็พูดเสริมขึ้นมา

ตอนที่ 698 คุณนายหยางสนับสนุนอวี้จื่อ

“ฉันไม่เคยเห็นใครที่หยิ่งขนาดนี้มาก่อนเลย!”

“นี่!..” คุณนายหลินไม่พอใจแต่ไม่รู้ว่าจะโต้กลับอย่างไร ดูเหมือนว่าเธอเพิ่งรู้ตัวว่าสิ่งที่ตัวเองเพิ่งพูดนั้นไม่ยุติธรรมเท่าไหร่

“อวี้จื่อ ทำไมเธอเลือดเย็นแบบนี้?” คุณนายหลินไม่คิดยอมแพ้

“ฉันหรือคะเลือดเย็น?” อวี้จื่อแสยะยิ้ม “พูดตรงๆเลยแล้วกันนะ ฉันรู้สึกขยะแขยงมากเมื่อนึกถึงว่าลูกชายคุณนอกใจฉันยังไง”

“ฉันคิดว่าคุณอวี้พูดถูก” ผู้หญิงท่าทางสูงส่งคนหนึ่งเดินออกมาจากฝูงชน “คุณคือคุณนายหลินใช่หรือเปล่า? คุณเองก็เป็นผู้หญิงเหมือนกัน คุณทนได้หรือเปล่าล่ะถ้าสามีคุณนอกใจ? ถ้าคุณทนได้ ฉันก็ไม่มีอะไรจะพูดกับคุณอีกเพราะพวกเรามีคุณค่าในตัวเองแตกต่างกัน”

เมื่อคุณนายหลินเห็นผู้ที่มาใหม่ เธอก็ตกตะลึงและยืนขึ้นทันใด “คะ คุณนายหยาง”

คุณนายหลินรู้จักคุณนายหยางอย่างไม่ต้องสงสัยและเห็นได้ชัดว่าคุณนายหยางไม่ใช่ผู้หญิงธรรมดา ดูจากท่าทางของคุณนายหลิน คุณนายหยางเกิดในครอบครัวเศรษฐีและยังแต่งงานกับเจ้าหน้าที่รัฐระดับสูง

คุณนายหลินรู้จักคุณนายหยางแต่คุณนายหยางไม่รู้จักเธอ

“คุณอวี้ เธอยังโสดอยู่ไหม?” คุณนายหยางถามอวี้จื่อด้วยสายตาพึงพอใจ

“ค่ะ” อวี้จื่อไม่ได้คิดอะไรมาก

“ฉันคิดว่าคุณอวี้เป็นหญิงสาวที่มีความโดดเด่นมากคนหนึ่ง ถ้ามีเวลาว่าง สนใจอยากเจอลูกชายของฉันหรือเปล่า?” คุณนายหยางเอ่ย นี่คุณนายหยางกำลังนัดดูตัวให้อวี้จื่อหรือ?

“อะไรนะคะ?” อวี้จื่อทำหน้าประหลาดใจ

คุณนายหลินก็ประหลาดใจเช่นกัน เธอไม่อยากเชื่อเลยว่าคุณนายหยางยินดีที่จะแนะนำอวี้จื่อให้กับลูกชายของเธอ ถ้าอวี้จื่อสามารถแต่งงานเข้าตระกูลหยางได้ เธอจะกลายเป็นสมาชิกคนหนึ่งของครอบครัวที่ร่ำรวยและมีอำนาจมาก! เมื่อคิดเช่นนั้น คุณนายหลินก็รับไม่ได้ แต่ไม่กล้าพูดอะไรในตอนนี้

“เธอคงไม่ว่าอะไรนะ?” คุณนายหยางเข้าใจว่าเธอทำให้อวี้จื่อตกใจแต่เธอไม่แคร์ เธอแค่คิดว่าอวี้จื่อเป็นหญิงสาวที่ดีคนหนึ่ง จึงได้แนะนำให้รู้จักกับลูกชายของเธอ

“ไม่แน่นอนค่ะ” อวี้จื่อเอ่ย

แม้ว่าเธอจะรู้จุดประสงค์ของคุณนายหยาง เธอก็ไม่ได้คิดว่ามันผิดแต่อย่างใด เธอกับลูกชายคุณนายหยางใช่ว่าจะเข้ากันได้ ถือซะว่าเป็นการทำความรู้จักเพื่อนใหม่แล้วกัน

“ดี ฉันมีเบอร์ของเธอแล้ว ไว้จะให้ลูกชายฉันติดต่อไปนะ ไปทานข้าวหรือไปดูหนังอะไรกันทำนองนั้น” คุณนายหยางเอ่ยพร้อมกับยิ้มกว้าง

อวี้จื่อหน้าแดงเล็กน้อย

คุณนายหลินรู้ตัวว่าไม่ควรอยู่ที่นานไปมากกว่านี้ ดังนั้นเธอจึงจากไปอย่างเงียบๆ เมื่อเธอกลับมาถึงบ้าน เธอก็ตะโกนด้วยความโกรธและคับข้องใจ ทำให้หลินเทียนโหย่วที่กำลังงีบหลับถึงกับสะดุ้งตื่น

“เสียงดังอะไรขนาดนั้น จะให้อยู่เงียบๆไม่ได้เลยรึไง?” หลินเทียนโหย่วบ่น กระนั้นก็ยังมีแก่ใจเดินออกมาถาม

“เกิดอะไรขึ้น?”

“แม่ไปหาอวี้จื่อที่ร้านมา” คุณนายหลินเอ่ย

หลินเทียนโหย่วขมวดคิ้ว “แม่ไปทำไม?”

“แม่ก็แค่อยากถามเธอว่าทำไมถึงปฏิเสธลูกน่ะสิ” น้ำเสียงของคุณนายหลินบ่งบอกว่าความหงุดหงิดเต็มที่

“แล้วจากนั้นล่ะครับ?” หลินเทียนโหย่วถามด้วยความร้อนรน เขารู้ว่าอวี้จื่อไม่มีวันเปลี่ยนความคิดตัวเองแต่เขาก็ยังอดหวังไม่ได้

“เธอพูดเรื่องที่ลูกนอกใจต่อหน้าทุกคนในร้านน่ะสิ แม่ล่ะขายหน้าจริงๆ” คุณนายหลินเอ่ย

หลินเทียนโหย่วไม่พูดอะไร เขาผิดหวัง แต่ก็ไม่แปลกใจที่อวี้จื่อพูดแบบนั้น

“ในเมื่ออวี้จื่อไม่กลับมาแล้ว ลูกก็กลับไปหาจ้าวเซี่ยวซวนเถอะ” คุณนายหลินเอ่ย

“ผมเลิกกับจ้าวเซี่ยวซวนแล้ว”

“ก็ไปง้อเธอสิ เดี๋ยวเธอก็ให้อภัยลูกเอง” คุณนายหลินเอ่ย

“ผมไม่คิดอย่างนั้น เธอมาเจอผมกำลังง้ออวี้จื่อพอดี” ตอนนี้หลินเทียนโหย่วรู้สึกเสียใจมากที่สุด อวี้จื่อไม่ยอมรับเขา อีกทั้งจ้าวเซี่ยวซวนยังเลิกกับเขาอีกด้วย แม้จะรู้ว่าจ้าวเซี่ยวซวนรักเขามาก แต่ครั้งนี้เธอคงไม่ให้อภัยเขา และเขาก็ไม่คิดจะง้อเธอคืนกลับมาเหมือนกัน

“ว่าไงนะ!” คุณนายหลินตกใจ “ลูกปล่อยให้เธอจับได้งั้นเหรอ? ถ้าครั้งนี้เธอไม่ยอมยกโทษให้ลูกล่ะ สมบัติทั้งหมดของครอบครัวก็จ้าว พวกเราก็ชวดน่ะสิ!”

“ผมก็ไม่รู้จะทำยังไงเหมือนกัน!” หลินเทียนโหย่วหมดความอดทนแล้ว