ตอนที่ 693 - 694: หลินเทียนโหย่วพยายามเอาอวี้จื่อกลับมา, ไม่เบื่อบ้างเหรอ?

ตอนที่ 693 หลินเทียนโหย่วพยายามเอาอวี้จื่อกลับมา

ตอนที่เพื่อนของจ้าวเซี่ยวซวนเจอกับเกาเหวินซินครั้งแรก มันเป็นประสบการณ์ที่ไม่น่าประทับใจเท่าไหร่ แต่เธอจำได้ว่าเกาเหวินซินไม่ใช่คนที่เธอสามารถยุ่งด้วยได้ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา

จ้าวเซี่ยวซวนยังคงนิ่งเงียบ ภายในใจยากที่จะยอมรับ

เพื่อนของจ้าวเซี่ยวซวนถือว่าตนได้บอกได้เตือนแล้ว หากจ้าวเซี่ยวซวนยังอยากจะขุดหลุมฝังตัวเอง ก็ไม่มีใครห้ามเธอได้

“ฉันมีนัดกับผู้ชายอีกหลายคน สนใจไปด้วยกันไหม?” หล่อนถาม

จ้าวเซี่ยวซวนปรายตามองรังเกียจ “ไม่ ฉันจะกลับบ้าน”

กู้หนิงได้รับโทรศัพท์จากถางไห่เฟิงตอนเจ็ดโมงเช้าในวันรุ่งขึ้น เธอได้รับข่าวร้ายจากเขา เซียงตงผิงเสียชีวิตจากการหายใจไม่ออกเพราะหน้ากากออกซิเจนของเขาหลุดออกไปในตอนกลางคืน ไม่มีใครสังเกตเห็นจนกระทั่งเช้านี้

กู้หนิงไม่แปลกใจเลย และความคิดแรกที่เธอมีในใจก็คือผู้บงการที่อยู่เบื้องหลังอุบัติเหตุนี้ฆ่าเซียงตงผิงเพื่อปิดปากป้องกันไม่ให้เขาปากโป้ง

กู้หนิงไม่ได้มีความเห็นอกเห็นใจต่อเซียงตงผิง เพราะเขาพยายามจะฆ่าปู่ของเธอ อีกอย่างคือเธอไม่คิดบังคับให้เขาบอกความจริง ดังนั้นการตายของเขาจึงไม่ส่งผลกระทบต่อแผนของเธอ

แผนของเธอคือกำลังสืบค้นว่าใครกันแน่ที่อยู่เบื้องหลังถางตี้หมิง เห็นได้ชัดว่าถางตี้หมิงเป็นเพียงหมากล่อในกระดาน แต่ว่าการจะหาว่าเป็นใครนั้นไม่ง่ายเลยเว้นแต่ถางตี้หมิงจะเป็นบอกพวกเขาเอง การที่ถางตี้หมิงเป็นฝ่ายเปิดปากพูดก็ไม่น่าเป็นไปได้ และพวกเขาก็ไม่สามารถหาเรื่องลงโทษถางตี้หมิงได้ในตอนนี้ เผื่อว่าคนที่อยู่เบื้องหลังจะรู้ตัวเสียก่อน

หลังทานอาหารเช้า กู้หนิงก็ไปที่บ้านตระกูลถางพร้อมกับกู้ม่านเช่นเคย

อวี้จื่อมาถึงร้านชาร์มที่ห้างสรรพสินค้าตอนเก้าโมง หลินเทียนโหย่วดักรอเธออยู่ที่หน้าประตู

เมื่อเห็นหลินเทียนโหย่ว อวี้จื่อก็รู้สึกคลื่นไส้

“อวี้จื่อ พวกเราคุยกันหน่อยได้ไหม?” หลินเทียนโหย่วถาม

“ไม่” อวี้จื่อปฏิเสธโดยไม่ลังเล เธอไม่คิดว่าตัวเองยังมีเรื่องต้องคุยกับหลินเทียนโหย่วอีก

ใครจะคิดว่าหลินเทียนโหย่วจะหน้าด้านขนาดนี้ “อวี้จื่อ ผมยังรักคุณอยู่ พวกเรากลับมาคบกันอีกได้ไหม?”

“ไม่ ไม่!” อวี้จื่อปฏิเสธอีกครั้ง “หลินเทียนโหย่ว ขอร้องล่ะ เลิกยุ่งกับฉันสักที ขอบคุณ”

พูดจบ อวี้จื่อก็เดินเข้าไปในร้าน แต่ถูกหลินเทียนโหย่วขวางเอาไว้

“หลินเทียนโหย่ว หลีกทางไปนะ!” อวี้จื่อมองหลินเทียนโหย่วด้วยใบหน้าเย็นชา

“อวี้จื่อ ผมถูกบังคับให้ต้องคบกับจ้าวเซี่ยวซวนและผมก็เลิกกับเธอแล้ว ถ้าคุณยอมให้อภัยผม ผมจะทำดีกับคุณไปชั่วชีวิต ผมสัญญา!” เป็นครั้งแรกที่หลินเทียนโหย่วยอมลดศักดิ์ศรีของตัวเองต่อหน้าผู้หญิง

แม้ว่าหลินเทียนโหย่วจะทำไปเพื่อผลประโยชน์ของตน แต่เขายังรักอวี้จื่ออยู่จริงๆ ดังนั้นน้ำเสียงของเขาจึงฟังดูจริงใจอยู่หลายส่วน

กระนั้นอวี้จื่อก็ยังรู้สึกคลื่นไส้อยู่ดี

“หลินเทียนโหย่ว ทั้งคุณและฉันต่างรู้ดีว่าคุณเป็นคนทิ้งฉัน” อวี้จื่อแค่นเสียงเยาะ “ไม่ใช่คุณทิ้งฉันเพราะครอบครัวของจ้าวเซี่ยวซวนรวยหรอกเหรอ? คุณคิดว่าฉันจนเกินไปที่จะเป็นแฟนของคุณและการที่คุณกลับมาหาฉันในตอนนี้ก็เพราะว่าฉันเป็นดีไซเนอร์และผู้ถือหุ้นของชาร์มล่ะสิ คุณก็แค่อยากหาผลประโยชน์จากฉันก็เท่านั้น” อวี้จื่อไม่ยอมถูกหลอกจากผู้ชายสารเลวคนนี้อีกแล้ว

ได้ยินเช่นนั้นหลินเทียนโหย่วก็ชักจะประหม่าเหมือนกัน “ผมไม่ปฏิเสธ แต่ได้โปรดเชื่อผมเถอะว่าผมรักคุณจริงๆ ทั้งหมดนี้เป็นความผิดของแม่ผม คุณก็รู้ว่าแม่ของผมเป็นคนหัวสูงแค่ไหนและแม่ก็ไม่ยอมรับการแต่งงานที่ไม่เหมาะสมกัน ผมจำเป็นต้องอยู่ข้างท่านเพราะท่านใช้ชีวิตของตัวท่านมาขู่ผม ผมจำเป็นต้องเชื่อฟังท่านเพราะยังไงท่านก็เป็นแม่ของผม แต่ว่าตอนนี้ท่านอนุญาตให้เราคบกันแล้ว”

อวี้จื่อปล่อยให้เขาพูดจนจบ แต่ก็ยังไม่สนใจเขาอยู่ดี มีเพียงคนโง่เท่านั้นที่ยังหลงเชื่อคำพูดของเขาอยู่ อวี้จื่อคิดกับตัวเอง เธอตัดสินใจจะไม่ยกโทษให้เขาเด็ดขาด เธอเองก็มีหลักการเป็นของตัวเองและจะไม่ยอมทรยศต่อหลักการนี้ ผู้หญิงที่ดีจะต้องไม่มองหันกลังกลับ

“อวี้จื่อ!” เมื่อเห็นอวี้จื่อเดินจากไปโดยไม่สนใจตัวเอง หลินเทียนโหย่วก็ดึงเธอกลับมา แต่อวี้จื่อสะบัดมือของเขาออกไปอย่างแรง “อย่ามาแตะตัวฉันนะ! คุณมันน่ารังเกียจที่สุด!”

เสียงของตะโกนของอวี้จื่อไม่เบาเลย ดังนั้นจึงดึงดูดความสนใจจากคนที่เดินผ่านไปมา

“คุณ....” หลินเทียนโหย่วหน้าเปลี่ยน “อวี้จื่อ ทำไมคุณต้องเลือดเย็นขนาดนี้ด้วย?” หลินเทียนโหย่วพูดราวกับว่าตนเป็นเหยื่อ

“อวี้จื่อ? ดีไซเนอร์ของร้านชาร์มไม่ใช่เหรอ?”

“ฉันคิดว่าใช่นะ”

“ทำไมผู้ชายคนนั้นถึงพูดว่าหล่อนเลือดเย็นล่ะ? เกิดอะไรขึ้น?”

คนที่เดินผ่านไปมาเริ่มซุบซิบกัน

“ฉันเนี่ยนะเลือดเย็น? คุณเป็นบ้าไปแล้วเหรอ? ทำไมคุณ...” อวี้จื่อกำลังเถียงกลับ แต่หลินเทียนโหย่วพูดขัดเธอก่อน

“ผมรู้ว่าตอนนี้คุณประสบความสำเร็จแล้วและคุณคงคิดว่าผมไม่คู่ควรเป็นแฟนของคุณ คุณก็เลยอยากทิ้งผมใช่ไหม?” หลินเทียนโหย่วพูดไปพลางทำหน้าเศร้าไปด้วย

“อะไรนะ? อวี้จื่อประสบความสำเร็จแล้วก็เลยทิ้งแฟนตัวเองงั้นเหรอ?”

“เลือดเย็นจริงๆ”

“เธอทำแบบนั้นได้ยังไง!”

“ต่อให้เธอมีชื่อเสียง ฉันก็ไม่ชอบเธอแล้ว”

“ฉันก็เหมือนกัน”

ตอนที่ 694 ไม่เบื่อบ้างเหรอ?

ได้ยินคนซุบซินกัน อวี้จื่อก็เริ่มตื่นตระหนกเพราะเธอกลัวว่าข่าวลืออาจส่งผลกระทบต่อชื่อเสียงของชาร์ม

“หลินเทียนโหย่ว พวกเราเลิกกันไปนานแล้วนะ...” อวี้จื่อพยายามจะเถียงกลับแต่ก็ถูกเขาพูดแทรกอีกครั้ง

“อวี้จื่อ ผมสัญญาว่าผมจะดูแลคุณอย่างดีจนชั่วชีวิต ได้โปรดให้โอกาสผมอีกครั้งเถอะนะ” หลินเทียนโหย่วเอ่ย เห็นได้ชัดว่าเขากำลังบีบบังคับอวี้จื่อทางอ้อม

“จริงเหรอ?” มีใครบางคนยิงคำถามใส่หลินเทียนโหย่ว ไม่ใช่อวี้จื่อ แต่เป็นจ้าวเซี่ยวซวนที่เพิ่งมาถึง

จ้าวเซี่ยวซวนมีลางสังหรณ์ว่าหลินเทียนโหย่วจะมาหาอวี้จื่อ ดังนั้นเธอจึงมาที่นี่เพื่อมาดูให้เห็นกับตา ไม่คิดเลยว่าหลินเทียนโหย่วจะอ้อนวอนให้อวี้จื่อยกโทษให้เขาในที่สาธารณะ ที่น่าเจ็บใจคือเขาไม่เคยสัญญาแบบนี้กับเธอ

ได้ยินเสียงของจ้าวเซี่ยวซวน หลินเทียนโหย่วก็ขมวดคิ้ว จ้าวเซี่ยวซวนเป็นคนที่เขาไม่อยากเจอมากที่สุดในตอนนี้

“หลินเทียนโหย่ว คุณมาหามันจริงๆสินะ! ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมเมื่อวานคุณถึงปฏิเสธที่จะสาบานว่าจะซื่อสัตย์กับฉันคนเดียว! ทั้งยังกล้าทิ้งฉันไว้ที่สนามบินคนเดียวอีก!” จ้าวเซี่ยวซวนต่อว่าเขา ในใจเธอรู้สึกเจ็บปวดรวดร้าว

เรื่องราวนี้ทำให้คนหลายคนตกใจ ตอนแรกพวกเขาคิดว่าเป็นความผิดของอวี้จื่อที่เธอทิ้งแฟนตัวเอง แต่ปรากฏว่าผู้หญิงคนนี้ที่มาทีหลังบอกว่าเป็นแฟนสาวของผู้ชายคนนี้ ฟังจากที่เธอต่อว่า พวกเขาสองคนเป็นแฟนกันและผู้ชายก็ทิ้งเธอไว้ที่สนามบินคนเดียวและกลับมาง้อขอคืนดีกับอวี้จื่อ

ทุกอย่างถูกเฉลยแล้ว อวี้จื่อเป็นแฟนเก่าของผู้ชายคนนี้ หากผู้ชายคนนี้ยังรักอวี้จื่อตามที่เขาอ้าง ทำไมเขายังไปคบกับผู้หญิงคนอื่น? ที่เขาอยากได้อวี้จื่อกลับมาเป็นเพราะว่าตอนนี้อวี้จื่อกลายเป็นดีไซเนอร์ที่มีชื่อเสียงแล้วใช่ไหม? เมื่อคิดเช่นนั้น คนที่ยืนดูก็มองหลินเทียนโหย่วด้วยสายตารังเกียจ

หลินเทียนโหย่วรู้สึกขายหน้าจึงตวาดใส่จ้าวเซี่ยวซวนด้วยความฉุนเฉียว

“จ้าวเซี่ยวซวน พวกเราเลิกกันแล้ว คุณเป็นคนพูดเอง หยุดเสแสร้งทำเป็นว่าผมทรยศคุณสักที!”

“คุณ...” จ้าวเซี่ยวซวนโกรธจนตัวสั่น ใช่ เธอเป็นคนพูดเอง! แต่เธอไม่ได้หมายความอย่างนั้นจริงๆสักหน่อย!

“หลินเทียนโหย่ว ที่แท้คุณก็อยากเลิกกับฉันใช่ไหม?” จ้าวเซี่ยวซวนถาม

“ไม่ใช่ว่าผมอยากเลิกกับคุณแต่พวกเราเลิกกันแล้วต่างหาก! อย่ามาทำเหมือนผมเป็นคนทิ้งคุณไป สิ่งที่คุณพูดมันทำลายชื่อเสียงของผม”

“โอเค ได้” ตอนนี้จ้าวเซี่ยวซวนใจสลาย “หลินเทียนโหย่ว คุณทำแบบนี้กับฉันได้ยังไง?”

ทันใดนั้นเธอก็เพิ่งตระหนักว่าคนที่เขารักมีเพียงอวี้จื่อ ไม่สำคัญว่าเธอจะทำดีกับเขาแค่ไหน เขาก็ไม่เคยรักเธอเลย เธอคิดมาตลอดว่าพวกเขาจะได้อยู่ด้วยกันตลอดไปเพราะพวกเขาทั้งคู่ต่างมีสถานะทางสังคมเท่าเทียมกัน ทว่าเธอคิดผิด บางทีอาจถึงเวลาแล้วที่เธอควรยอมแพ้ แม้ว่าเธอจะรักหลินเทียนโหย่วมาก แต่ก็เหนื่อยมากที่ต้องพยายามรักษาความสัมพันธ์ให้ไปตลอดรอดฝั่ง

“ดี หลินเทียนโหย่ว พวกเราเลิกกัน” จ้าวเซี่ยวซวนยอมแพ้แล้ว แม้ว่าในใจจะลังเลที่จะทำแบบนั้น เธอเป็นคนเห็นแก่ตัวและเอาแต่ใจก็จริงแต่ไม่ใช่คนโง่ สิ่งที่หลินเทียนโหย่วทำ ไม่จำเป็นแล้วที่จะเอาเขากลับคืนมา

หลินเทียนโหย่วเงียบ และความเงียบคือเห็นด้วย

“อ้อ คุณคิดจริงๆเหรอว่าอวี้จื่อจะกลับมาคบกับคุณอีกครั้ง? ฝันไปเถอะ! ตอนนี้เธอประสบความสำเร็จมีชื่อเสียงแล้ว การที่เธอจะหาผู้ชายที่ดีกว่าคุณนั่นง่ายจะตาย คุณมันก็แค่ผู้ชายหัวสูง สารเลว และไม่มีความซื่อสัตย์!” พูดจบ จ้าวเซี่ยวซวนก็สะบัดก้นเดินจากไปอย่างไม่ลังเล

สิ่งที่จ้าวเซี่ยวซวนพูดเป็นการโยนระเบิดใส่ฝูงชนอย่างจัง

“หัวสูง สารเลว และก็ไม่ซื่อสัตย์?”

“ผู้ชายเคยนี้เคยนอกใจแฟนของเขางั้นเหรอ?”

“หมายความว่าเขานอนกับผู้หญิงคนนั้นตอนที่เขาคบอยู่กับอวี้จื่อ?”

“หุบปาก!” หลินเทียนโหย่วตจะโกนลั่น

คนที่มุงดูหุบปากตัวเองทันที

เมื่อเขาหันไปหาอวี้จื่อ เธอก็หายไปแล้ว เขารู้ว่าอวี้จื่อเดินเข้าไปทำงานในร้านของเธอ แต่ตอนนี้เขารู้สึกละอายใจเกินกว่าจะพบเธอในร้าน

เมื่ออวี้จื่อเดินเข้าไปในร้าน มีลูกค้ามากมายอยู่ข้างในแล้ว พวกเขาทั้งหมดมาที่นี่หลังจากดูงานเปิดตัวชาร์ม ชุดราตรีมีเพียง 10 ชุด เป็นชุดที่นางแบบสวมใส่สำหรับการแสดงบนรันเวย์เพื่อให้ง่ายต่อการอ้างอิง

อวี้จื่อยังมีชุดอื่น ๆ เหลืออยู่ เธอยังไม่สามารถเอาออกมาโชว์ได้ในตอนนี้ ดังนั้นลูกค้าจึงจองได้เฉพาะชุดที่สั่งตัดเองเท่านั้น

อันที่จริง ลูกค้าเหล่านั้นก็ชอบชุดที่สั่งตัดเองได้เช่นกัน เพราะพวกเขาสามารถซื้อชุดได้

กู้ม่านขึ้นไปชั้นบนเพื่อใช้เวลากับถางหยุนฟ่าน เพราะถางหยุนฟ่านจะไม่ปรากฏตัวในห้องนั่งเล่นเผื่อว่าจะมีคนนอกเห็นเขา

กู้หนิงและเลิ่งเชาถิงอยู่ในห้องนั่งเล่นดูทีวีพร้อมกับถางเจียข่าย

วันนี้เป็นวันอาทิตย์ ถางเจียข่ายจึงไม่ได้ไปมหาวิทยาลัย เขาวางแผนที่จะออกไปเที่ยวกับเพื่อน ๆ ในตอนแรก แต่ต้องล้มเลิกไปเพราะกู้หนิงพาผู้ชายมาบ้าน เขาถามกู้หนิงว่าผู้ชายคนนี้เป็นใคร กู้หนิงบอกว่าเขาเป็นแฟนของเธอ

ถางเจียข่ายพยายามคุยกับเลิ่งเชาถิง แต่ดูเหมือนเลิ่งเชาถิงไม่เต็มใจคุยกับเขา

“หนิงหนิง เธอไม่รู้สึกเบื่อเหรอที่เขาเอาแต่เงียบเป็นเป่าสากแบบนี้?” ถางเจียข่ายเขยิบไปใกล้กู้หนิงและถามเธอเบาๆ

แม้ว่าเสียงของเขาจะเบามากแค่ไหน เลิ่งเชาถิงก็ยังได้ยินอยู่ดี และเขาก็ขมวดคิ้วมุ่น

กู้หนิงเหลือบมองไปที่เลิ่งเชาถิง เมื่อเห็นเขาไม่พอใจ กู้หนิงก็รู้สึกขำ “ค่ะ ก็นิดหน่อย”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น เลิ่งเชาถิงก็รู้สึกเศร้าใจเมื่อมองไปที่กู้หนิง เพราะเธอเคยพูดบางอย่างที่ต่างไปจากเดิมกับเขาก่อนหน้านี้

“ในเมื่อเธอเบื่อ ทำไมถึงยังอยู่กับเขาล่ะ?” ถางเจียข่ายถามด้วยความเป็นห่วง