ตอนที่ 691 - 692: ความผิดของอวี้จื่อ?, เกาเหวินซินช่วยอวี้จื่อ

ตอนที่ 691 ความผิดของอวี้จื่อ?

กู้หนิงครุ่นคิดอยู่หนึ่ง จากนั้นก็เห็นด้วยกับเขา

กู้หนิงอนุญาตแล้ว เลิ่งเชาถิงก็แทบทนรอไม่ไหวแม้แต่วินาทีเดียวและรีบเปิดประตูรถ แม้ว่าพื้นที่ภายในรถจะคับแคบและการเคลื่อนไหวของพวกเขาก็ถูกจำกัด แต่นั่นก็ไม่ได้ลดถอนความตื่นเต้นแต่อย่างใด กลับกันยิ่งทำให้ตื่นเต้นมากยิ่งกว่าเดิม

เลิ่งเชาถิงกอดกู้หนิงในอ้อมแขนและให้เธอนั่งที่ขาของเขา ทั้งสองคนต่างจ้องมองกันและกันด้วยความปรารถนาอันแรงกล้าโดยมีแสงจันทร์เป็นพยาน ทุกอย่างดูงดงามในค่ำคืนนี้

กู้หนิงไม่สามารถละสายตาจากใบหน้าที่หล่อเหลาของเขาได้ โดยเฉพาะอย่างยิ่งรอยยิ้มจางๆ บนใบหน้านั้น ดึงดูดความสนใจของเธออย่างเต็มที่ ทุกครั้งที่เธอเห็นเขา เธอต้องตะลึงกับรูปลักษณ์อันโดดเด่นของเขา

“อะไร? ถึงกลับไม่สามารถละสายตาไปจากผมได้เลยเหรอ?” เขายิ้ม ซึ่งยิ่งเพิ่มเสน่ห์ให้เขามากยิ่งขึ้น

นานๆทีเลิ่งเชาถิงจะยิ้ม ยิ้มทีก็ทำเอาใจเธอแทบละลาย

“ใช่ ก็ใครใช้ให้คุณหล่อเกินไปล่ะ” กู้หนิงยิ้มให้เขา

ได้ยินเช่นนั้น เลิ่งเชาถิงก็ก้มลงจูบเธอ

สำหรับโลกใบนี้ เธออาจจะเป็นแค่มนุษย์ธรรมดา แต่ในสายตาของเขา เธอคือโลกทั้งใบของเขา

หลินหลี่หยวนเดินไปตามถนนหลังจากที่เธอวิ่งออกจากบ้านของตระกูลหลิน เธอไม่มีโทรศัพท์ติดตัวหรือเงิน และไม่รู้ว่าตอนนี้เธออยู่ที่ไหน เธอแค่เดินและเดินไปเรื่อยๆ

เมื่อเห็นท้องฟ้ามืดลง หลินเต๋อซางก็กังวลเล็กน้อยที่หลินหลี่หยวนยังคงอยู่ข้างนอก ในที่สุดเขาก็โทรหาเธอ แต่โทรศัพท์ของเธอดังขึ้นในบ้าน

“เธอไม่ได้เอาโทรศัพท์หรือเงินติดตัวไปด้วย เธอจะปลอดภัยไหมคะ?” จางเม่ยอี้ก็เป็นกังวลเช่นกัน แม้ว่าพวกเขาจะมีความขัดแย้งต่อกัน ถึงอย่างไรก็ยังเป็นครอบครัวเดียวกัน

หลินต๋อซางคิดอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นก็พูดกับลูกชายว่า “เยว่ฮ่าว ออกไปตามหาอาของแกเดี๋ยวนี้”

หลินเยว่ฮ่าวไม่อยากไปแต่ก็ต้องฟังคำพูดของพ่อ หลินเยว่ฮ่าวตามหาหลินหลี่หยวนบริเวณใกล้ๆอยู่สองชั่วโมงแต่ก็คว้าน้ำเหลว เขายอมแพ้และกลับมาบ้าน เมือง F เป็นเมืองใหญ่ การหาคนตามถนนนั้นยากมาก

หลินเต๋อซางหมดหนทาง เขาคิดว่าหลินหลี่หยวนเป็นผู้ใหญ่แล้วและเธอคงดูแลตัวเองได้ ดังนั้นเขาจึงเข้านอนตามปกติ

ภายในคลับเฮ้าส์ ราวๆเที่ยงคืน จ้าวเซี่ยวซวนและเพื่อนของเธอก็กำลังจะกลับ

ดูเหมือนว่าเธอจะอารมณ์ดีหลังจากปลดปล่อยความต้องการทางเพศ และเธอก็ลืมหลินเทียนโหย่วไปโดยสิ้นเชิง อย่างไรก็ตาม เมื่อเธอเดินออกไป เธอสังเกตเห็นอวี้จื่อ และอารมณ์ดีของเธอก็ถูกแทนที่ด้วยความโกรธและความหึงหวงในทันที จ้าวเซี่ยวซวนวิ่งไปหาอวี้จื่อโดยรอชักช้า

“นี่ เซี่ยวซวน เธอจะไปไหน?” เพื่อนของจ้าวเซี่ยวซวนถาม แต่เมื่อเห็นอวี้จื่อที่ยืนอยู่ไม่ไกลก็เข้าใจได้ทันที

อวี้จื่อมาเที่ยวกับเกาเหวินซินและเพื่อนๆ พวกเธอเดินไปที่ลิฟต์แล้วแต่อวี้จื่อลืมโทรศัพท์ไว้ในห้องรับรองส่วนตัว ดังนั้นเธอจึงกลับไปเอา

“อวี้จื่อ หยุดอยู่ตรงนั้นนะ!” จ้าวเซี่ยวซวนพุ่งตัวมายืนขวางทางอวี้จื่อ

เมื่อเห็นจ้าวเซี่ยวซวน อารมณ์ดีๆของอวี้จื่อก็ถูกทำลาย “มีอะไร?”

“เทียนโหย่วได้โทรหาเธอหรือเปล่า?” จ้าวเซี่ยวซวนถาม

อวี้จื่อนิ่งไปครู่หนึ่งเพราะเธอเลิกกับหลินเทียนโหย่วมาเป็นปีแล้ว

“จ้าวเซี่ยวซวน เธอเป็นบ้าอะไรอีก? ฉันเลิกกับเขามานานแล้วนะ ทำไมเขาต้องโทรหาฉันด้วยล่ะ?

“พูดจริงเหรอ?” จ้าวเซี่ยวซวนไม่อยากเชื่อ

“แล้วแต่จะคิด” อวี้จื่อไม่สนใจจ้าวเซี่ยวซวนอีกและเดินหนีไป

อย่างไรก็ตาม จ้าวเซี่ยวซวนจำข่าวที่เธออ่านในวันนี้และเกิดความริษยาต่ออวี้จื่อ เธอกลัวว่าอวี้จื่อจะแย่งหลินเทียนโหย่วไปจากเธอ “ยังไปไม่ได้!”

“อะไรอีกล่ะ?” อวี้จื่อหงุดหงิด

ใบหน้าของจ้าวเซี่ยวซวนบิดเบี้ยวด้วยความอิจฉาริษยา “อวี้จื่อ นึกไม่ถึงเลยว่าคนอย่างเธอก็ประสบความสำเร็จกับเขาเป็นเหมือนกัน จากผู้หญิงยากจนก็กลายเป็นเจ้านายภายในชั่วข้ามคืน”

อวี้จื่อเลิกคิ้ว ไม่ได้แปลกใจที่จ้าวเซี่ยวซวนพูดอย่างนั้น “ไม่ใช่เรื่องของเธอ”

“มันเป็นเรื่องของฉัน! เทียนโหย่วกับฉันทะเลาะกันก็เพราะแก!” จ้าวเซี่ยวซวนตะโกนด้วยความโกรธ

“เป็นความผิดฉันงั้นเหรอที่พวกเธอทะเลาะกัน?” อวี้จื่อไม่เข้าใจว่าทำไมจ้าวเซี่ยวซวนถึงไม่ยอมปล่อยเธอไปสักที

“ก็เพราะแกมีหน้าที่การงานดีแล้วยังไงล่ะ! เทียนโหย่วก็เลยกลับมาสนใจแก”

“ขอโทษนะ แต่ฉันไม่เข้าใจจริงๆว่าทำไมเธอถึงโทษฉันทุกอย่างเลย นี่ไม่ใช่ความผิดของฉันสักหน่อย!” อวี้จื่อเถียงกลับ

หลินเทียนโหย่วเป็นผู้ชายที่เลวมาก แต่จ้าวเซี่ยวซวนก็ยังหลงเขาไม่ลืมหูลืมตา

“ใช่สิ! มันเป็นความผิดของแก! ถ้าแกยังจนอยู่ เทียนโหย่วก็คงไม่สนใจแก!” จ้าวเซี่ยวซวนตะโกนกลับ

ตอนที่ 692 เกาเหวินซินช่วยอวี้จื่อ

“ตลกชะมัดที่พวกเธอทะเลาะกันเพียงเพราะฉันประสบความสำเร็จในหน้าที่การงาน งั้นก็หมายความว่าเธอก็ควรหายไปซะถ้าฉันไม่ชอบเธอใช่ไหม?” อวี้จื่อเอ่ย ไม่มีเหตุผลเลยที่เธอต้องมารับผิดชอบในสิ่งที่เธอกว่าจะฝันฝ่ามาได้ พวกเขามีสิทธิ์อะไร

จ้าวเซี่ยวซวนควบคุมอารมณ์ตัวเองไม่ได้แล้ว “อีสารเลว แกกล้าพูดแบบนี้กับฉันได้ยังไง!” ไม่พูดเปล่าก็เงื้อมือขึ้นเพื่อจะตบหน้าอวี้จื่อ

อวี้จื่อขยับตัวออกห่างแต่ก็ยังมิวายโดยตบ โชคยังดีที่จ้าวเซี่ยวซวนดื่มแอลกอฮอล์ ดังนั้นแรงที่มีจึงหายไปกว่าครึ่ง

มันไม่เจ็บไม่คันแต่ก็ทำให้อวี้จื่อโมโหจนเลือดขึ้นหน้า ไม่พูดพร่ำทำเพลง อวี้จื่อก็ตบจ้าวเซี่ยวซวนคืน แต่ตบนี้ใส่แรงเต็มที่ จ้าวเซี่ยวซวนกรีดร้องทันที เธอเซถลาไปพิงผนังจึงทำให้ไม่ล้มลงพื้น

“เซี่ยวซวน!” เพื่อนของจ้าวเซี่ยวซวนที่ยืนดูเหตุการณ์อยู่ไม่ไกลก็วิ่งเข้ามาหา

อวี้จื่อเชิดหน้าขึ้นและจะเดินจากไปแต่ถูกขวางเอาไว้ “แกกล้าได้ยัง อวี้จื่อ!” เพื่อนของจ้าวเซี่ยวซวนยกมือขึ้นคิดจะตบแก้แค้นแทนเพื่อน

อวี้จื่อยังไม่ทันได้สู้กลับ ข้อมือของผู้หญิงคนนั้นก็ถูกจับโดยบุคคลอื่น ผู้หญิงคนนั้นโมโหที่ถูกขัดจังหวะและหันไปมองคนที่คว้าข้อมือเธอไปอย่างกะทันหัน ขณะที่กำลังจะสบถด่า เธอก็หน้าถอดสี “คุณเกา”

คนที่จับข้อมือของเธอก็คือเกาเหวินซิน

เกาเหวินซินเดินกลับมาตามอวี้จื่อเมื่อเห็นเธอหายไปนาน นึกไม่ถึงว่าอวี้จื่อกำลังจะถูกผู้หญิงคนหนึ่งตบหน้า

“กล้าดียังไงมาตบเพื่อนฉัน?” เกาเหวินซินจ้องหน้าหล่อนนิ่งๆ

“ฉัน ฉัน...” อยู่ๆเพื่อนของจ้าวเซี่ยวซวนก็พูดติดๆขัดๆ

“ก็นางนั่นตบฉันก่อน!” จ้าวเซี่ยวซวนจำเกาเหวินซินไม่ได้ ก็เลยไม่ได้กลัวแต่อย่างใด เมื่อเห็นเกาเหวินซินช่วยอวี้จื่อ จ้าวเซี่ยวซวนก็ยิ่งโกรธมากกว่าเดิม

“อ้อ งั้นเธอก็เป็นคนที่หาเรื่องก่อนสินะ” เกาเหวินซินแค่นเสียงเยาะเพราะเธอเชื่อว่าอวี้จื่อไม่มีทางทำร้ายคนอื่นโดยไม่มีเหตุผล

“เอ๊ะ!” จ้าวเซี่ยวซวนเริ่มประหม่า “ก็มันคิดจะอ่อยแฟนของฉันไงล่ะ”

“เซี่ยวซวน...” เพื่อนของจ้าวเซี่ยวซวนอยากจะหยุดไม่ให้เธอพูดมากไปกว่านี้ แต่ก็สายไปแล้ว

เกาเหวินซินเกิดในตระกูลมหาเศรษฐีของเมือง B และครอบครัวของเธอก็ยิ่งใหญ่มาก ในสายตาของเกาเหวินซิน ผู้หญิงสองคนนี้ก็เปรียบเหมือนมดปลวก

“อวี้จื่อ เธอไปอ่อยแฟนหล่อนจริงหรือเปล่า?” เกาเหวินซินถามอวี้จื่อแต่ฟังดูเหมือนเธอเพิ่งได้ยินเรื่องตลก

“ไม่มีทาง” อวี้จื่อปฏิเสธ “ฉันรู้ตัวว่าฉันเลือกผู้ชายได้แย่มากแต่ไม่เคยคิดอยากได้ผู้ชายห่วยๆ” อวี้จื่อรู้สึกขยะแขยงเมื่อนึกถึงหลินเทียนโหย่ว เป็นไปไม่ได้เลยที่เธอจะกลับไปคบก็เขา

“เธอได้ยินแล้วนะ” เกาเหวินซินมองไปที่จ้าวเซี่ยวซวนอย่างกับว่าเธอเป็นตัวตลก

จากนั้นเกาเหวินซินและอวี้จื่อก็เดินจากไป

“แกกล้า....” จ้าวเซี่ยวซวนไม่อยากยอมรับความพ่ายแพ้ เธอยังไม่ทันพูดจบประโยค เพื่อนของเธอก็ห้ามไว้ “เซี่ยวซวน ผู้หญิงคนนั้นไม่ใช่คนที่เธอจะมีเรื่องด้วยได้หรอกนะ”

จ้าวเซี่ยวซวนทำตาโต “ยายนั่นเป็นใคร?”

จ้าวเซี่ยวซวนกล้ารังแกคนที่ยากจนกว่าหรืออ่อนแอกว่าเธอเท่านั้น อันที่จริง ครอบครัวของเพื่อนเธอรวยกว่าเธอมาก ถ้าเพื่อนของเธอไม่กล้ามีเรื่องกับผู้หญิงคนนั้น แสดงว่าหล่อนต้องมาจากครอบครัวที่ร่ำรวยหรือมีอำนาจมาก

“ตระกูลเกา”

“อะไรนะ? ตระกูลเกา? ตระกูลเกาไหน?” จ้าวเซี่ยวซวนถามด้วยความประหลาดใจ

“จะมีตระกูลเกากี่ตระกูลกันในเมือง B ? ก็ตระกูลเกาที่เกี่ยวดองเป็นญาติกับตระกูลถางนั่นไง!”

“ว่าไงนะ!” จ้าวเซี่ยวซวนตะลึง ไม่อยากจะเชื่อเลย ผู้หญิงอย่างอวี้จื่อเนี่ยนะมีเพื่อนที่รวยมากขนาดนั้น

“ต่อไปนี้ทางที่ดีเธอก็อยู่ให้ห่างจากอวี้จื่อแล้วกัน ไม่อย่างนั้นเธอเจอตอใหญ่แน่”

--------------------------------------------

29 เม.ย - 2 พ.ค ไม่อยู่นะคะ ถ้ามีเวลาเดี๋ยวลงให้ค่ะ แต่ถ้าไม่ได้ลงระหว่างนี้ก็ตามนี้น๊าา